quote:
Ik ben een paar jaar Nederlands Gereformeerd geweest, dus ben niet geheel onpartijdig voorgelicht natuurlijk. In de familie van mijn schoonmoeder leeft dit heel sterk: de helft vrijgemaakt gebleven, de helft Nederlands Gereformeerd geworden. Volgens mijn schoonmoeder was het best raar, ineens zaten ze niet meer in dezelfde kerk en moest er een keuze gemaakt worden. Daardoor zit aan NGK-zijde altijd zoiets van sympathie voor de GKv, gemengd met bitterheid vanwege de gang van zaken rond 1967.
quote:
1. Samensprekingen met de synodalen: de Open Brief betoogde dat het goed was de synodalen weer op te zoeken als broeders, maar stelde tegelijkertijd dat het nog wel even kon duren voor beide partijen op één lijn zaten (Van der Schoep was dus wel realistisch). De houding van het wegkruipen in de eigen zuil werd echter (m.i. terecht) bekritiseerd.
Dat is wat ik ook altijd had begrepen: alleen al dat bepaalde mensen
open stonden voor een
gesprek met synodalen, werd als onverteerbaar ervaren. En dat zal weer deels oud zeer geweest zijn bij sommige vrijgemaakten, het was immers niet lang na de vrijmaking.
quote:
2. Over het confessionalisme, daar weet ik het reine niet van. Wel iets waar je mee uit moet kijken: dat de belijdenisgeschriften op hetzelfde statuur komen te staan als de Schrift, terwijl het menselijke geschriften blijven met alle gebreken van dien.
Als je de website van de NGK leest, zie je dat precies dit het bezwaar was, dat in de vrijgemaakte kerk onder sommigen de neiging bestond om die formulieren naast de bijbel te zetten. Verzet tegen die trend is denk ik té zwaar opgenomen en tezeer de andere kant op doorgetrokken, alsof men die geschriften maar gewoon wilde afschaffen.
quote:
3. Wat betreft zuilvorming of 'doorgaande reformatie': hierbij verwijzen naar 'in de wereld, maar niet van' lijkt me een farce. De kerk probeerde zich juist te uiten in allerlei wereldlijke structuren. Misschien (ik weet er weer het reine niet van) onderzagen de 'buitenverbanders' het gevaar van het zich opsluiten in het eigen clubje. Ik denk dat hier ook een verband ligt met puntje 1: de vrijgemaakten waren veel te intern gericht, zochten de oecumene niet en waren vooral bezig hun eigen (ware) kerkje uit te bouwen.
Hierover heb ik niet echt een mening, behalve dat het m.i. echt bijzaak is.
Toch... ik zie bij NGK-ers nog altijd vooral onbegrip over hoe dit zó ver heeft kunnen komen. Men had niet de intentie tot een breuk te komen, niet dat dat afdoende is, maar ook de geuite meningen zijn m.i. onvoldoende om een breuk te forceren.
Wel zie je dat de structuur van de NGK veel sneller leidt tot een "iedereen doet maar wat hij goed vindt" praktijk: elke gemeente kan in principe schijt hebben aan de landelijke vergadering. Zo kan het dat de gemeente van mijn schoonouders in Hoogeveen heel erg vrijgemaakt is, terwijl in de gemeente van mijn vrouw in Groningen de diensten soms bijna oecumenisch zijn (iig niet gereformeerd aandoen) en er soms vrouwen voorgaan. Dat is een fundamentele breuk met het traditionele gereformeerde kerkbegrip: toch een soort overgang naar het meer evangelische gemeente-denken. Maar het gekke is, dat dáár het conflict niet over ging. Die losse structuur van de NGK is mede veroorzaakt doordat zij "slechts" een bijeenveegsel is van gemeenten die in 1967 uit de GKv zijn verstoten. Dat is geen basis waarop je een kerk bouwt en dus is het begrijpelijk dat gemeenten grotendeels hun eigen gang gaan. Iig, de GKv lijkt, zij het in vertraagd tempo, dezelfde ontwikkeling te ondergaan. Tenminste, de derde van de drie bewegingen binnen de GKv wordt als ik het ND moet geloven steeds dominanter, en zorgt voor een interne corrosie van de gereformeerde beginselen (en kerkstructuur?). Nog even en ze kunnen samen met een heleboel CGK-gemeentes één nieuwe kerk vormen, maar of je die dan nog gereformeerd moet noemen, is voor mij niet zeker.
Ahum, dit alles natuurlijk weer volledig als buitenstaander, die nog twijfelt of hij zich hier wel mee mag bemoeien, maar soit, het is een discussieforum.
