Als vader je dochter 'bevestigen in haar vrouw-zijn', werd er ergens genoemd.
Van de week zag ik daar een mooie column over in het ND. Ik heb even op de site gezocht maar kon hem niet vinden. Wel vond ik deze nog, ik denk dat die er ook iets mee te maken heeft. Liefde, onvoorwaardelijk, zorgt voor bevestiging van wie je bent als persoon (en dus ook als man/ vrouw)
Ik vind mijzelf mooi
door Willemke Wieringa
Zelfbewust stapt Lotteke de kamer binnen: oranje broek, dito gestreepte trui, gele schoenen, groene sokken en zes, zeven, acht rasta-vlechtjes op haar hoofd met aan het uiteinde elastiekjes in diverse kleuren.
Net een kerstboom, zoveel kleur, glans en glitter. Dit is vreselijk. Wie takelt een kind nou toch zo toe, vraag ik mij af. Maar ik ben dan ook een volwassen mens, boordevol vooroordelen.
Kijk ze daar nou eens staan met z'n tweeën. Lotteke met achter zich haar grote zus Isabel, de creator van dit kunstwerk. Beiden stralend en beiden apetrots.
,,Kijk eens, mama, mooi hè?'', klinkt het verwachtingsvol uit twee monden. Lotteke draait als een volleerd modelletje rond en rond. Ze vindt zichzelf echt mooi. Geen moment twijfelt ze daaraan. Haar hele houding vertelt me dat. Ik til haar op, snuffel aan haar ronde wangetjes en streel voorzichtig haar vlechtjes. Prachtig is ze.
Dat is toch vreemd. Net nog vond ik haar een vogelverschrikkertje met die toestanden op haar hoofd. Maar ik zie haar stralende snoetje en ineens vind ik het ook te gek allemaal.
Hoe werkt zoiets nou?
,,Heeft Isabel gedaan'', zegt Lotteke blij, alsof ze antwoord geeft op mijn vraag.
En inderdaad, daar ergens begint het antwoord. Haar broers en zussen zijn namelijk dol op haar. Onvoorwaardelijk. Precies dat is de beste voorwaarde voor een uitstekend zelfbeeld. En precies dat straalt ze uit: ik vind mijzelf mooi. Daarom is ze mooi. Wat heerlijk als je zo door het leven mag dansen.
Liefde dus. Altijd weer de meeste. (20 januari 2003)
Anita
