Ik ben niet principieel tegen kinderopvang, mits het kind zich daardoor goed kan blijven ontwikkelen en als de waarden )opvoeding van de ouders in de opvang door kan gaan.
Deze algemene regels betekenen dat er geen algemene oplossing is voor ieder kind;
- sommige kinderen genieten al heel vroeg op de gezelligheid van meerdere kinderen om zich heen, en hebben het erg naar hun zin op de creche
- andere kinderen zijn vooral het eerste jaar erg gehecht aan hun moeder/en of vader. Dan is het gezamenlijk kiezen voor de opvoeding van je kind maar meer belangrijk als dat je (betaald) werk niet thuis gedaan kan worden!
verdere overwegingen rond principes en geld:
- een hypotheek is deze dagen voor een simpel huis met 3 slaapkamers al erg duur, vooral in de grote steden. Dan is het voor beide ouders, net als nog geen 100 jaar geleden overigens, noodzakelijk om betaald te werken.
Tenzij een van beide een ERG goed verdienende baan heeft. Als dat weer betekent dat 1 van beiden de komende 10/ 20 jaar 60 uur per week moet werken om carriere te maken (wat erg veel voorkomt), dan vraag ik me af wat erger is;
- een erg afwezige ouder (vaak de vader) die dit doet om het financieel te redden met een ouder die zich in zijn/haar eentje de gehele opvoeding op zich moet nemen
- of beide ouders nemen zorg/opvoed taken op zich, misschien met wat oppas erbij, en werken allebei
Geef mij maar die tweede mogelijkheid!
(mijn eigen situatie; ik ben net gestopt met een flitsende carriere bij een internationale oliemaatschappij, om nu parttime werk te zoekn
Daar komt nog bij; (betaald) werken, heb ik altijd geleerd, doe je niet alleen voor het geld (brood op de plank), maar ook omdat je cultuurmandaat is (ja ja, een mooie vrijgemaakte notie!), die aan man EN vrouw gegeven is.
