Ik denk dat 'de weg van mattheus' heilzaam is, mits in combinatie met samen oprecht avondmaal vieren. Ik denk ook dat het weinig voorkomt, omdat veel mensen zich niet geroepen voelen een ander om opheldering te vragen en/of te vermanen. Vaak omdat er anderen dichter bij de persoon-met-twijfelachtig-gedrag staat. En omdat 'de kerkenraad/betrokken ouderling het toch ook ziet'. Maar dan wijk je alweer af van de weg van mattheus.
Jij hebt een probleem met iemands gedrag? Dan moet jij hem/haar erop aanspreken, onder 4 ogen. Wanneer je dat niet doet en je ondanks dat probleem saampjes aan het avondmaal gaat, dan moet je niet verwachten dat dat avondmaal heilzaam zal werken voor de gemeente.
Neemt niet weg dat het lastig is. Vrienden onderling hebben soms minder moeite met elkaars 'fouten', en zullen elkaar daar soms niet snel op aanspreken. Iemand die verderaf staat, begrijpt dat wellicht niet, maar durft er niet op af te stappen. Maar omdat vervolgens via de kerkenraad te gaan spelen? Dan sla je imho een stap over.
Of mensen durven elkaar niet aan te spreken op dingen die ze zelf ook fout hebben gedaan. 'Wie ben ik om de ander de les te lezen'? Heel nobel, maar daar help je de ander uiteindelijk ook niet mee.
Evengoed denk ik niet dat ik veel 'onderling vermaand' heb. Soms, tijdens een goed gesprek/chat, wijs ik wel iemand op tekortkomingen. Maar dat klinkt niet als 'in de Naam van Jezus, bekeert u van uw zondige wegen!'. Maar of dat echt nodig is?
Soms zie ik mij als een soort mediator. Dan zie ik een heleboel onbegrip naar iemand toe ontstaan bij meerdere personen, zonder dat dat helder uitgsproken wordt. Dat frustreert mij dan weer. Waarop ik naar die iemand toe ga en zeg 'dat er een groep is die moeite met dit en dat heeft'. Da's altijd heeeel irritant praten, en daar heeft zo iemand ook niet veel aan. Ik hoop alleen dat het op een of andere manier de lucht toch kan klaren. Meestal roep ik daarbij tegen de groep dat ik het onbegrip niet deel, en dat ze een en ander nog eens moeten overdenken.
