Auteur Topic: Wat is de definitie van 'De Kerk'? (gelezen 10957 keer)

gaitema · « **Reactie #50 Gepost op:** augustus 18, 2008, 02:26:05 pm »

Voor mij is het en en, geen of of. Het is en klaar staan voor je zusters en broeders die al in een gemeente zitten en door hen geholpen te worden en actief zijn in de wereld. Het bouwt elkaar op. Zo is er afgelopen zondag gebeden voor een gezin van de plaatselijke vrij-evangelische zustergemeente van ons waar van een 17 jarige zoon is overleden. De dominee die bij ons voorging had het gezin begeleid en haalde het aan in zijn preek en kon moeilijk zijn tranen bedwingen. Hij gebruikte het als voorbeeld dat God ons niet tegen alles behoed. Dat raakte de gemeente. Een ander gezin van de plaatselijke hervormde zustergemeente van ons heeft een gezin waarvan de moeder (rond de 52 jaar) ik coma is geraakt door een ziekte. We kennen hen goed en het raakt. Een dochter van haar zou ik oktober trouwen, maar dat is afgelast. ze is een vriendin van mijn zusje, dus het komt dicht bij. Er gebeurd veel in een gemeente en dan zijn gebeden en ondersteuningen heel belangrijk. We hebben zelf dan ook veel meegemaakt in onze familie waarin de kerk en de Youth for Christ ook een belangrijke steun is gebleken. Het is daarom belangrijk elkaar tot steun te zijn, waar we kunnen.

gaitema · « **Reactie #51 Gepost op:** augustus 18, 2008, 10:40:22 pm »

Dit is puur om eerlijk te zijn. Ik houdt er niet van om dingen te zeggen wat ik zelf niet geloof om zo een ander blij te maken, maar dat zegt niets persoonlijks verder over de geen tegen wie ik het zeg, maar over het geen wat ik geloof.

Om on topic te blijven: de definitie van de kerk is die familie waar ik het over had die op welke manier dan ook elkaar opzoekt en elkaar tot steun is. Ik geloof echt dat de situatie en het gezin waar je uit komt sterk bepalend is of je een plek weet te vinden in die kerk of niet. Ik las nog iets. Johannes 5: 24 "Het is zoals Ik (Jezus) het zeg: Wie naar mijn woorden luistert en gelooft in Hem Die Mij gezonden heeft, heeft eeuwig leven. zo iemand wordt niet veroordeeld, maar is overgeplaatst uit de dood in het leven." en vers 28-32 "verbaast u hier niet over. Eens zullen alle doden uit hun graf opstaan en wie het goede hebben gedaan, zullen leven. Maar wie het slechte hebben gedaan, zullen veroordeeld worden. Ik kan niets uit Mijzelf doen. Ik oordeel zoals God het Mij zegt. Mijn oordeel is eerlijk en rechtvaardig. Het gaat Mij niet om wat Ik wil maar om wat God wil, want Hij heeft Mij gestuurd. als Ik iets over Mijzelf zeg, is dat niet geloofwaardig. Maar God getuigt van Mij dat Ik de waarheid spreek. Ik weet dat Hij gelijk heeft."

Hij is de Heer van de kerk.

farao · « **Reactie #52 Gepost op:** augustus 19, 2008, 12:53:04 pm »

De Kerk is denk ik waar Gods Koninkrijk zichtbaar wordt! Jezus heeft het overigens altijd over dit Koninkrijk en maar een enkele keer over de kerk. Dit begrip is pas later gekomen, het is mijns inziens belangrijker om Gods koninkrijk in steeds meer mate te zien, want daar is God en is Hij aan het werk.

En nu zie ik mijn sig eindelijk weer en daar wil ik ook naar verwijzen! We zullen het koninkrijk pas zien als we wederom geboren/geestelijk geboren worden.

gaitema · « **Reactie #53 Gepost op:** augustus 19, 2008, 02:31:06 pm »

Niet belangrijker, maar net zo belangrijk geloof ik. Het is onderdeel van één lichaam. De vraag is dan ook veel eerder: wanneer ben je dan een kerk met elkaar? Dan kom ik als ik eerlijk ben uit op iets wat je niet overal even sterk ziet. Daar waar God aan het werk is door gaven en talenten naar buiten gericht en naar binnen gericht. Opbouw van elkaar en evangeliserend naar buiten. Wat dat laatste betreft, Nederland is wel het slecht berijkbare land daarvoor. Koreanen evangeliseren overal ter wereld met resultaat en krijgen ook in een land als Frankrijk bijbelstudiegroepen in het leven, maar in Nederland krijgen ze gewoon geen voet aan de grond.

naomiaangenaam · « **Reactie #54 Gepost op:** augustus 19, 2008, 09:43:33 pm »

ik zie het lichaam niet alleen in een kerk dat vind ik beperkt, een ieder heeft zijn taak, in dat lichaam zoals het bloed door het lichaam gaat, of hoort dat onderdeel er niet bij, maar goed, de liefde die ik voor anderen heb, door god, een ander probeer te behandelen zoals ik zelf behandeld wil worden, is heerlijk, ik kan niet anders zeggen, ik begrijp je zorgen gait maar, ik ben niet eenzaam, en haal mijn bemoediging uit de mooiste dingen van god, zoals een grote tor die ik vandaag zag, hij was zo mooi met aan de zijkanten van zijn kop paarse kleur, wauw wat maakt hij toch prachtige dingen, helaas was hij dood, een ander lacht hier misschien om, of zou dr zelfs op gaan staan, maar oh gait ik ben zo gelukkig met de heer, en dat wens ik een ieder toe, kerkganger of niet, in wat voor kerk dan ook, of in welk geloof dan ook,

gaitema · « **Reactie #55 Gepost op:** augustus 27, 2008, 01:06:22 am »

Ik had deze reactie nog niet gelezen: ik geloof dat je pas weet wat het is waar ik het over heb als je weet waar ik in leef (andersom even zo natuurlijk

). Dan zie je het gewoon gebeuren. De verlating, wat blijft, wat we meemaken, beleven, leren, ondervinden en doorgeven kunnen aan de jeugd/kinderen en andere mensen binnen de kerk en er ook buiten. Mijn broertje staat kwa leeftijdgenoten wel alleen in zijn geloof geeft hij toe. Hij vindt in zijn eigen bijbelkring geen leeftijdgenoten die de zelfde diepgang kennen, ook bij het bezoeken van een jeugdkerk werd hij niet met open armen ontvangen, terwijl hij maanden naar deze speciale thema-avond had uitgekeken en van de koude kermis thuis kwam. In het uitgaansleven vindt hij niet die vrienden waarmee hij zijn geloof kan delen en een vriendin? Tja... moeilijk, moeilijk..." Het is voor de jeugd erg moeilijk om diepgang in je geloof te vinden met anderen, onderandere omdat iedere gelovige die nog de gemeenschap zoekt ze heel moeilijk nog kan vinden. Samen sta je veel sterker, alleen is maar alleen. Ik zie gelovigen die er echt mee worstelen om me heen. Het zoeken naar hun levenspartner en christelijke vrienden met wie ze hun geloof 'echt' kunnen delen, maar die niet echt kunnen vinden. Een aantal druppelen dan echt af.

Ik heb een droom dat die plek er in de toekomst wel zal zijn, dat meerdere jongeren in onze woonplaats met deze diepgang elkaar kunnen vinden, daarom ben ik ook tienerleider voor de Youth for Christ.

Dat is ook iets wat ik graag mijn vrienden wil meegeven die ook denken dat ze het prima hebben als randkerkelijken, maar ik mis bij hen veel wat ik absoluut niet met hen kan delen. Ze zijn vooral nogal 'ik' gericht en zien mij vooral als iemand waar ze tegen aan kunnen praten, maar wel binnen hun wil. Zo ben jij niet, je bent niet zo "ik" gericht en een prima moeder heb ik kunnen lezen, maar toch ben je wel een tweemans gemeente. Zoals ik het van een dominee leerde: elk gezin is een kerk. Het zou zeg maar mooi zijn als je aan oecumene deed als het ware. Kijken waar je contact kan vinden met al die andere gezinskerken. Hoe ook jou dochter in de toekomst die contacten zou kunnen vinden.

Wat ik vooral wilde meegeven is: dat een ander vast wel zal ervaren wat ik ervaar, namelijk de vraag: "vindt men het de moeite waard om met mij het geloof te delen, en met me mee te leven?" Dat is wat ik in de gemeente wil, waarom ik de kerk bezoek, de bijbelkring bezoek en ook leiding geef aan een Youth For Christ kring. Zodat we elkaar meegeven dat we elkaar en God de moeite waard vinden om op te zoeken en er voor te gaan. Niet als allemaal losse gezinnetjes voor eeuwig, maar in de toekomst eens één grote familie.

Maar goed, de toekomst zal het leren.