Ik was de laatste tijd veel op zoek naar de leiding van God en de heilige geest. Ik zat niet lekker op school (kunstacademie) Ik kreeg veel vakken waar ik niet achter kon staan, maar ik wilde ook geen lessen missen. Dus ging ik toch en de volgende keer weer niet en toen toch weer wel. Ik wist het gewoon niet meer. Ik had een goede vriendschap met een christen op school. Hij ging wel naar alle lessen en ik dacht als hij als christen kan gaan, kan ik het ook, eigenlijk wilde ik het niet, m’n ouders zeiden dat ik geen lessen moest missen. Ik wilde stoppen met de school, m’n ouders zeiden ga nog even door tot februari. Ik ging door. De vriend snapte niets meer van me waarom ik de ene keer wel ging en de andere keer niet en waarom ik überhaupt zo veel problemen met de vakken had. De vriendschap werd slechter. Ik begon slechter te slapen. Op een zaterdag zou ik naar een christelijk jeugdweekend gaan, maar ik ging niet omdat ik slecht had geslapen. Ik begon in de bijbel te lezen ik wilde graag antwoord op de vraag wat ik moest doen, ik zal alleen maar veroordelende teksten. Een paar dagen later werd ik ’s nachts met een schrik wakker m’n knieën trilden. Ik dacht dat God me had verlaten. Ik begon in een liedboek te bladeren en de liederen te lezen. Ik begon te zien dat ik die liederen altijd gedachteloos gezongen had en nu pas eigenlijk zag wat ze betekenden. Maar ook dat ik die dankbaarheid rust vrede blijdschap en liefde waarover werd gezongen niet kende. Ik was bij een vriendin logeren en maakte in mijn wanhoop haar ouders wakker. Ze gingen met me bidden, maar ik werd niet rustiger. De dagen daarna begon ik helemaal te flippen ik moest naar school en een betoog inleveren maar ik kreeg niets op papier ik had gewoon helemaal geen mening meer. Ik bleef thuis, zocht God kon hem niet vinden, dacht dat hij niet meer naar me luisterde en ik dacht dat m’n hart was verhard. Ik kon niet meer lachen niet meer huilen niet meer bang en niet meer boos worden. En dat is nu nog steeds zo (sinds december).. ik ken geen emoties meer. Ik heb aan één stuk door komedianten gekeken op internet, maar kon niet één keer lachen, ik heb zielige films gekeken maar het doet me niets meer. Ik ben ook nergens meer bang voor. Ik ben niet meer beledigd als iemand iets negatiefs over me zegt. Ik ken ook geen schuldgevoelens meer ik kan liegen zou kunnen stelen, kunnen vernielen.. zonder dat het me wat doet. Wat ik het ergste vind is dat God zo ver weg lijkt. Ik weet ook niet meer wat ik Hem moet vertellen. Ik maak niets mee waar ik enthousiast of waar ik mee zit. En ik denk ook dat je alleen naar God kan komen als je erkent dat je een zondaar bent en dat je dankbaar bent dat Hij voor je is gestorven. Maar ik weet niet of Hij ook voor mij is gestorven. Omdat ik dat schuldbesef niet heb en vanwege de tekst: “wie leefheeft kent God want God is liefde wie niet liefheeft kent God niet want God is liefde.” En ik heb niet meer lief, dus ken ik God niet.
En de Heer Jezus zegt: Wie Mij kent kent de Vader. Maar ik ken de Vader niet als ik niet lief heb dus ken ik de Heer Jezus ook niet.
En ook als ik kijk naar de vruchten van de heilige geest: liefde blijdschap vrede geduld vriendelijkheid goedheid trouw tederheid zelbeheersing… het enige wat ik nog ken zijn geduld en zelfbeheersing, maar dat komt omdat ik niet meer boos kan worden en ik zo ongelofelijk onverschillig ben geworden. Nou vraag ik me af: is er nog iemand of kent iemand iemand die zijn gevoel is kwijt geraakt? En.. hoe kan de relatie tussen God en mij weer hersteld worden? En .. kan dat, je hart verharden.. en is het mogelijk dat ongedaan te krijgen?
