wankel leven

[zwanels]

Hoi allemaal.

Ben een nieuweling, en ziek en medeouder van vier kinderen, jongen van 16,5 meisje van bijna 15, meisje van 9, jongen van 5.

Door mijn geestelijke stoornis, onlangs ontdekt, voorheen alleen maar overspannen en nu dan manischdepressief/hypomaan.
Voorgeschiedenis was al regelmatig een verstoord gezinsleven, door mijn geestelijk wankel evenwicht, nu we weten wat het is, is het pas echt een beerput aan het lijken.
We weten/geloven/belijden, dat God ieder kind wil bedoelt op de plek waar het thuishoort. maar wat is dit zwaar. Waar loopt dit op uit?
Kinderen -ook die van gkvers- nemen de ruimte die er per ongeluk is door overlevingstaktieken.  Kennen mijn zwakte, en die van mijn echtgenoot, die er ook moe van is geworden.
Heel benieuwd of anderen zich hierin kennen.
zwanels. (ook aangemeld bij gereformeerd leven, topic ziekte)

[dingo]

Welkom zwanels, denk niet dat bij andere gkv-ers het heel veel anders is, want kinderen, zeker die van tussen de 12 en 18 nemen ook de ruimte. Probeer in gesprek te blijven en zorg dat je je eigen leven zo veel mogelijk structureert, zodat je zo stabiel mogelijk bent en er voor ze kan zijn.

[naomiaangenaam]

negatieve dingen gebeurtenissen voel je meer als positieve, hoe moeilijk het ook is laat negativiteit niet overheersen, christenen worden aangevallen, dat is duidelijk, maar alles wat je erkent, zorgt ervoor dat je ermee aan de slag kan, geniet van elk klein dingetje, ik moet dan aan het verhaal denken van de man die zijn last te zwaar vond, en van god een ander kruis mocht uitkiezen om te dragen, niet te zwaar niet te licht, en uiteindelijk was het kruis dat hij koos, zijn eigen. ontkracht de invloed die satan in je leven hebt door op elk zwak, en zwaar moment meteen de heer erbij te halen, ik ben chronisch ziek en moet veel moeite doen voor lichamelijk onderzoek, omdat er vanuit word gegaan dat het tussen de oren zit, maar ik geef niet op, want met god aan je zijde, wat kan een ander je dan nog doen? mensen oordelen makkelijk over anderen, en dan denk ik maar, kijk niet naar de splinter van een ander als je zelf een balk in het oog hebt, ik zal jullie meenemen in gebed vanavond

[Fotogravinnetje]

Een valkuil waar je denk ik ook voor uit moet kijken is dat je je identiteit gaat halen uit je m/d. Probeer je te richten op de positieve kanten ervan, doe wat je kunt om de negatieve gevolgen zo veel mogelijk in te perken, maar blijf letten op de belangen van de mensen om je heen. Zeker als je net een diagnose hebt, kun je de neiging hebben alles daar op te schuiven en dat is lang niet altijd terecht, moet ik bekennen uit eigen ervaring. Probeer een balans te vinden tussen wat wenselijk gedrag is en toch jezelf blijven. Het belangrijkste aan jou is niet je ziekte, maar dat je een kind van God bent en de gaven die God je gegeven heeft. Probeer dat in de gaten te houden en niet te krampachtig om te gaan met de problemen waar je tegenaan loopt. Probeer in ieder geval je directe omgeving duidelijk te maken wat m/d voor jou praktisch inhoudt en wat zij kunnen doen om je te helpen hen zo min mogelijk te belasten. Je moet het samen dragen, maar de een kan meer helpen dan de ander. Kijk uit niet te gaan tiranniseren, jezelf als zielig of minderwaardig te gaan zien en wees open over hoe je je voelt, ook, of misschien juist, naar je kinderen en je vrouw toe.
Heel veel sterkte en Gods zegen bij het verwerken van alles

[Fotogravinnetje]

Ik wil nog even twee dingetjes toevoegen: 1. Na een diagnose ga je meestal door een soort van rouwproces, dat heeft tijd nodig
2. leven naar acceptatie van een diagnose toe is knokken, knokken en nog eens knokken tegen jezelf, maar het is het wel waard