Dat is precies wat ik zeg.
Verder is het gewoon een gevoelskwestie. Kijk, vanuit deze visie:
Ik ben geen theoloog, ik heb te maken met mensen op zoek naar God. Dat klinkt misschien flauw, en zo is het niet bedoeld, maar het verklaart wel iets van mijn woordkeuze....en het pastorale benaderen, kies je wel eens zo'n aanpak dat als iemand zegt: "Er lijkt een verschil te zitten tussen dit en dat", dat je dan zo'n 'op z'n gemak stel'-manier reageert en zegt: "Nee joh, het is nog veel erger". Let wel, er is niks mis mee en het is al helemaal niks in de sfeer van halve ketterij ofzo.
Maar het is een aanpak die ik niet altijd zie, en ook niet altijd snap. En er komt nog bij, en
dat is smaak, dat hetgeen jij dan, om goede redenen, even wat 'bagatalliseert' (even gebrek aan een goede term) echt iets is wat ik lief heb, wat ik gewoon mooi vind, mijn vorm van poëzie is. Dus zo'n aanpak doet mij dan pijn, ja onterecht misschien, en moet ik mee omgaan enzo. Ik vind dan ook wel dat dat steeds beter lukt, zeker als je snapt dat het als een rode lap werkt.
