Midlife crisis

[lonneke]

Het leven begint na je veertigste. Een man moet zich zonodig bewijzen dat hij toch nog heel wat kan en opeens komt er een sportwagen met het liefst jonge en weelderige jongedames erbij in. Chemische processen in het lichaam.
Zijn dit nu echt chemische processen ( de mens zo door God gemaakt?) Of is het gewoon iets van deze tijd.

Ik ben benieuwd hoe jij daar over denkt.

[cheese]

die man kan er gewoon niets aan doen het zit hem in zijn genen
dat is een soort predestinatie maar dan op een andere modernere manier

[grompie]

't is denk ik ook een stukje cultuur net als pubertijd

[Riemer Lap (inactief)]

quote:

op 30 Jan 2004 01:42:55 schreef lonneke:
Het leven begint na je veertigste. Een man moet zich zonodig bewijzen dat hij toch nog heel wat kan en opeens komt er een sportwagen met het liefst jonge en weelderige jongedames erbij in. Chemische processen in het lichaam.
Zijn dit nu echt chemische processen ( de mens zo door God gemaakt?) Of is het gewoon iets van deze tijd.
Ik ben benieuwd hoe jij daar over denkt.

Waarom alleen over "de man"?
Er zijn vrouwen die creme smeren tegen rimpels, make-up om het verval te verbergen...

quote:

Met enige voorzichtigheid kunnen we stellen dat veranderingen zich in de periode tussen het 40e en 50e jaar – de middelbare leeftijd – het duidelijkst manifesteren. In deze periode doet zich een aantal biologisch-fysieke veranderingen voor, terwijl ook de perceptie en waardering van het eigen lichaam belangrijke wijzigingen ondergaan. Voor zover deze veranderingen negatief worden ervaren, kunnen we spreken van een midlife crisis.

Samenvattend kunnen we stellen dat er zich halverwege de volwassenheid een aantal veranderingen voordoen die een biologische oorsprong hebben, maar waarvan de betekenis voor de individu vooral door de culturele context wordt bepaald.

Ik geloof niet zo in die crisis.
Persoonlijk vindt ik vanaf zeer jonge leeftijd sportauto's al aantrekkelijk (vooral zonder de met chirurgie aangepaste dames)

[lonneke]

quote:

op 30 Jan 2004 13:19:59 schreef Riemer Lap:
[...]


Waarom alleen over "de man"?
Er zijn vrouwen die creme smeren tegen rimpels, make-up om het verval te verbergen...

Ging me om het chemisch innerlijk proces, voor vrouwen kan dit misschien de overgang zijn.

quote:

Ik geloof niet zo in die crisis.
Persoonlijk vindt ik vanaf zeer jonge leeftijd sportauto's al aantrekkelijk (vooral zonder de met chirurgie aangepaste dames)

Blijkbaar heeft ook niet iedereen er last van netzomin alle vrouwen last hebben van de overgang.

[izzewizze]

Het is natuurlijk wel bekend dat je rond je veertigste (bij de een kan dat al 35 zijn en bij de ander 45) een andere kijk op het leven ontwikkeld. In deze periode neemt de hoeveelheid energie die je hebt ook het snelst af. Mensen, mannen en vrouwen gaan daadwerkelijk beseffen dat het leven eindig is. Kun je dat niet accepteren dan zoek je aansluiting bij iets dat je daar minder mee confronteert. En er zijn ook genoeg 'oude' vrouwen die vallen op jonge mannen.

Het heeft dus niet zoveel te maken met een biologisch proces als wel met een acceptatie proces van het leven. Opvallend is dat veel managers en bazen nogal last hebben van oprispingen rond hun 40e, zeker als ze in een organisatie werken met relatief veel jongere mensen.

[Macguinness]

Midwifecrisis.
   

[cheese]

quote:

op 31 Jan 2004 00:21:29 schreef macguinness:
Midwifecrisis.
   

als je die krisis hebt, weet je dat je in elk geval minstens 80 jaar oud wordt

[Picardijn]

Je kunt dus pas bepalen of het een midlife crises is als je bent overleden.

[sneeuwvlok]

mijn ervaring is dat een midlife crisis niet uitsluitend een chemische reaktie is. het is een complexe samenhang van oorzaken die ertoe leiden dat de persoon in kwestie in een crisis beland. Het heeft te maken met de opvoeding, in hoeverre krijgt je eigen persoonlijkheid voldoende ruimte om te ontwikkelen. Hoe ben je als persoon de puberteit doorgekomen. Heb je je eigen keuzes kunnen maken. Al deze facetten spelen een rol. Indien je eigen persoonlijkheid bij de opvoeding in gedrang is gekomen, breekt je dat later op. Het wreekt zich. Blijkbaar is een mens bij zijn geboorte geen onbeschreven blad. Je voelt je ongelukkig omdat je jezelf tekort doet. Er ontstaan gevoelens die je niet meer kunt negeren. Er ontstaan zo triggers voor bepaalde chemische processen. De eigen persoonlijkheid wint het van je omgeving. Dit gaat gepaard met een inwendige strijd. Je eigen gevoelens kunnen doorschieten. Je hebt ze niet meer in de hand. Je hebt de neiging om keuzes in je leven opnieuw te moeten maken met alle gevolgen van dien.

Het is een verhaal zoals ik het zie. Het is voor mij een verklaring waarom ik dingen voel zoals ik ze voel.

[lonneke]

quote:

op 03 Feb 2004 12:39:09 schreef sneeuwvlok:
mijn ervaring is dat een midlife crisis niet uitsluitend een chemische reaktie is. het is een complexe samenhang van oorzaken die ertoe leiden dat de persoon in kwestie in een crisis beland. Het heeft te maken met de opvoeding, in hoeverre krijgt je eigen persoonlijkheid voldoende ruimte om te ontwikkelen. Hoe ben je als persoon de puberteit doorgekomen. Heb je je eigen keuzes kunnen maken. Al deze facetten spelen een rol. Indien je eigen persoonlijkheid bij de opvoeding in gedrang is gekomen, breekt je dat later op. Het wreekt zich. Blijkbaar is een mens bij zijn geboorte geen onbeschreven blad. Je voelt je ongelukkig omdat je jezelf tekort doet. Er ontstaan gevoelens die je niet meer kunt negeren. Er ontstaan zo triggers voor bepaalde chemische processen. De eigen persoonlijkheid wint het van je omgeving. Dit gaat gepaard met een inwendige strijd. Je eigen gevoelens kunnen doorschieten. Je hebt ze niet meer in de hand. Je hebt de neiging om keuzes in je leven opnieuw te moeten maken met alle gevolgen van dien.

Het is een verhaal zoals ik het zie. Het is voor mij een verklaring waarom ik dingen voel zoals ik ze voel.

Ik vind dat je het heel erg mooi verwoord. Zelf heb ik last gehad van onverklaarbare gevoelens. Ik ervaarde ze wel maar kon ze nooit plaatsen. Totdat ik er na jaren achterkwam waar ik de puzzelstukjes kon leggen. Het waren de puzzelstukjes uit mijn kinderjaren die onbewust bepalend zijn geworden voor mijn latere partnerkeuze etc.  Ja, en dan kun je er ook achterkomen dat je keuze niet goed was en dat je deze moet herzien. Daar gaat veel pijn en strijd aan vooraf.
Ik heb ook erg last van schuldgevoelens gehad alhoewel ik wist dat het niet aan mij lag maar aan de keuze's die mijn ouders maakte.

[sneeuwvlok]

De uitdaging voor mij is dat ik toch verder wil in het leven. Wil, kan en mag keuzes in het verleden niet zondermeer aan de kant zetten. Wat levert dat namelijk op. Is dan het gevoel van onbehagen weg of blijft het. Is de crisis van voorbijgaande aard of ben ik verplicht om keuzes opnieuw te maken. Vragen die me dagelijks bezighouden.

[Priscilla en Aquila]

Mijn persoonlijke visie op het wel of niet hebben van een mid-life crisis....mijn eigen situatie dus...
Misschien ben je niet tevreden met jezelf........of heb je in de gaten dat je leven zich op een bepaalde manier heeft ontwikkeld, terwijl je het wel anders zou hebben gewild.....
Maar....dan had je bijvoorbeeld niet moeten trouwen.......dan had je die baan in het buitenland kunnen aannemen (die natuurlijk GEWELDIG lijkt op het moment dat 'ie door omstandigheden onbereikbaar is......)
Je had verder je blik meer kunnen verruimen dan nu het geval is......interessante mensen ontmoet die je nu gemist(?) hebt....

Waarmee ik maar wil zeggen dat als je je leven WEL op zo'n manier had geleid, je misschien met het 'omgekeerde' probleem had gezeten.
Dan had je al die schattige(!) kinderen gemist die je nu hebt......
Plus datgene wat je van jezelf leert op het moment dat je de verantwoordelijkheid hebt voor een gezin waarvan je de kinderen de Here Jezus mag laten zien.....
Je leert hier namelijk van dat HET LEVEN niet om jezelf draait, maar om ten eerste God, maar ook de ander -je man/vrouw, je kinderen - belangrijker te vinden (bijbelse woord: uitnemender te achten) dan jezelf....
Dat is wat mij ten diepste de meeste voldoening geeft...... Er staat ook ergens dat je met je situatie waarin je zit, moet LEREN genoegen te nemen.

Een van de kinderen zei het eens zo, toen we heel druk waren geweest voor kennissen (die in een moeilijke situatie zaten) een doos met sinterklaas cadeau's te maken, die we 'anoniem' voor de deur zetten: "Dit is eigenlijk hartstikke leuk, zoiets voor een ander te doen......leuker dan zelf iets te krijgen..

[sneeuwvlok]

Natuurlijk had ik dingen anders kunnen doen.  Maar ik heb keuzes gemaakt in het leven en daar blijf ik bij. Dat zeg ik als ik rationeel nadenk en mijn gevoel even uitschakel. En natuurlijk ben ik blij met de dingen die ik om me heen heb. Maar toch is er iets diep van binnen dat mij een ongelukkig gevoel geeft. En begrijp me goed. Ik had het ook liever anders gehad. Was liever gelukkig in het leven. Dat is vaak ook het moeilijke. Buitenstaanders begrijpen er geen snars van. Daar kun je niet met dit verhaal aankomen.

[lonneke]

quote:

op 03 Feb 2004 14:11:37 schreef sneeuwvlok:
Buitenstaanders begrijpen er geen snars van. Daar kun je niet met dit verhaal aankomen.

Ik denk inderdaad dat je zoiets mee hebt moeten maken in je leven wil je het begrijpen. Het is goed om voor jezelf te kiezen. Om jezelf van waarde te schatten. In Gods ogen ben je te kostbaar om je leven te laten verwoesten. Je bent de mens geworden die je bent. God gaat op een unieke wijze met een ieder Zijn weg. Daar kan een ander al helemaal geen oordeel over hebben...

[sneeuwvlok]

op 03 Feb 2004 13:59:29 schreef Priscilla en Aquila:
Dan had je al die schattige(!) kinderen gemist die je nu hebt......

waar baseer je dat op?

[Priscilla en Aquila]

op 03 Feb 2004 16:50:04 schreef sneeuwvlok:

quote:

op 03 Feb 2004 13:59:29 schreef Priscilla en Aquila:
Dan had je al die schattige(!) kinderen gemist die je nu hebt......

waar baseer je dat op?

Misschien was m'n computer aan blijven staan, want ik heb jouw berichtje helemaal niet gezien...daar was het dus ook geen reactie op....ik lees jouw postje, waar die van mij op volgt, nu pas.....

Ik had het over mij persoonlijke situatie en het wel of niet hebben van een mid-life crisis...
Ik ben me er van bewust dat als je echt in extreem nare situaties zit, je er best wat aan mag doen...... Ik bedoel ook niet dat je nooit aan jezelf mag denken... Vaak, of misschien soms, is een bepaalde vervelende situatie waar je inzit als je tegen de 40 loopt, wel een gevolg van keuzes die je zelf hebt gemaakt.

Dingen uit je jeugd kunnen inderdaad van invloed zijn op hoe je later zelf je leven inricht.... Misschien is het goed je jeugd te accepteren zoals het is gegaan (dit betekend niet dat je het er opeens mee eens moet zijn) maar als je een streep kunt zetten ergens onder, dan kun je pas zelf verder gaan.... Je moet aanvaarden dat sommige dingen nu eenmaal niet meer te veranderen zijn...

Mijn post was meer een reactie op de openingspost van Lonneke. Die man die opeens een grote sportwagen moet met mooie meiden erin omdat hij anders niet meer meetelt - vindt hij..

[Priscilla en Aquila]

quote:

op 03 Feb 2004 14:11:37 schreef sneeuwvlok:
Natuurlijk had ik dingen anders kunnen doen.  Maar ik heb keuzes gemaakt in het leven en daar blijf ik bij. Dat zeg ik als ik rationeel nadenk en mijn gevoel even uitschakel. En natuurlijk ben ik blij met de dingen die ik om me heen heb. Maar toch is er iets diep van binnen dat mij een ongelukkig gevoel geeft. En begrijp me goed. Ik had het ook liever anders gehad. Was liever gelukkig in het leven. Dat is vaak ook het moeilijke. Buitenstaanders begrijpen er geen snars van. Daar kun je niet met dit verhaal aankomen.

Nu ik je postje lees, begrijp ik je wel....alleen is het moeilijk iemand advies te geven als je verder niet weet wat er precies aan de hand is...
Iedereen heeft denk ik, wel dingen waar je ongelukkig over kan zijn, omdat het zo anders had kunnen wezen
Ik moet zeggen dat ik het heel knap van je vindt, de conseqeunties van je gemaakte keuzes niet uit de weg wilt gaan, of van je af wilt schuiven....
Je kunt toch trots zijn op jezelf dat je verantwoordelijkheid wil dragen....vind ik.
Probeer in die zin je geluk niet van de ander afhankelijk te laten zijn, het beste is natuurlijk dat je geluk geworteld is in God die gezegd heeft: "Kom tot Mij allen die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven..."

En ik kan je zeggen dat die rust niet afhankelijk is van je situatie. God wil je vrede geven in alle situaties........maar ik weet niet eens of je wel gelovig bent, dus misschien komt het wel heel vreemd op je over...

[sneeuwvlok]

Dankjewel voor je reaktie. Ik kan me voorstellen dat het geven van een advies moeilijk is. Ik wil hier op het forum liever niet al te diep op mijn prive toestand ingaan. Lijkt me beter van niet. en ja ik ben gelovig.