De menselijke geest is niet meer dan een patroon. De eerste fletse vonk van bewustzijn in de evoluerende hersens van iedere foetus bevat het patroon in embryonale vorm; en alle eeuwen door, terwijl de menselijke zenuwmotor toenam in kracht en ingewikkeldheid, en met meetkundige sprongen beheersing verkreeg over zijn omgeving, veranderde dat patroon nooit.
De mens die zich identificeert met zijn zelforiëntatie in het psychologische middelpunt van zijn heelal, kan binnen dat kader iedere uitdaging onder ogen zien, iedere ontbering verdragen - zolang de structuur in tact blijft.
Neem dat weg en er resteert een schipbreukeling op een oneindige zee, zonder enig vergelijkingsmateriaal om zijn verliezen, zijn ambities, zijn overwinningen aan af te meten.
Zelfs als het licht van zijn intellect hem toont dat die structuur een product is van zijn eigen geest; dat de oneindigheid geen maatstaf kent en de eeuwigheid geen tijdsduur, dan nog ontleent hij zijn identiteit aan zijn zelf / niet-zelf concept, zoals een filosoof zich vastklampt aan idealen waarvan hij weet dat zij vluchtig zijn, aan zaken waarvan hij weet dat ze vergeten zullen worden.
Rest slechts de taak om de ene laag van remmende conditionering na de andere af te pellen, steeds hogere orden van bewustzijn als ontastbare rotsverschuivingen op zich te laten neerdalen, het multi -ordinale heelal om zich heen te laten ontvouwen, de gelaagde planeet onder de voeten te voelen, de uitdijende ruimte te doorgronden, vol stofjes, de zwaaiende zonnen in hun banen gewaar te worden, het ritme van galactische schepping en vernietiging, de in elkaar grijpende voorstellingen tijd/ruimte te bevatten, verleden/toekomst, is/is-niet...
om een fractie van het bewustzijn op een rimpel in het glazige oppervlak van de eerste-orde werkelijkheid te richten, forumberichten te schrijven, zodat contact ontstaat...
Bedoel je zoiets?
