Ik ken zelf geen incestslachtoffers, voor zover ik weet. Ik ken indirect verhalen van 2 mensen die het hebben meegemaakt. Beide vrouwen zijn nu van middelbare leeftijd, en hebben nog steeds last van de gevolgen. In het ene geval bracht de vrouw het pas na vele jaren naar buiten, ze had het al die tijd verdrongen. Om vervolgens ongeloof en ontkenning als antwoord te krijgen: ook diverse van haar eigen broers/zussen ontkenden het. Dat maakt het niet makkelijker, en laat goed zien dat er een enorm taboe op incest (bij ons in de kerk) rust.
Er moet over gepraat worden, zodat herhaling niet mogelijk is en er ruimte is voor het slachtoffer om hulp te zoeken.
Wel is het lastig om roddel te voorkomen: wanneer de kerkenraad in het kader van 'openheid' een halfslachtig en anoniem verhaal vertelt, zullen de gemeenteleden zelf op zoek gaan naar antwoorden. De een weet dit, de ander heeft dat gehoord, en niemand weet hoe de vork in de steel zit. Daarbij zie je (volgens mij) vaak dat niemand het slachtoffer of de familie daarvan durft te benaderen (juist vanwege die anonimiteit). Waardoor het slachtoffer zich -volgens mij- extra alleen kan voelen. Het lijkt me voor een kerkenraad enorm moeilijk om daar goed mee om te gaan. Alles vertellen lijkt me ook geen optie: ik kan me iig goed voorstellen dat je als slachtoffer liever niet hebt dat iedereen weet wat er hoe gebeurd is. Maar wanneer er niets/nauwelijks iets verteld wordt, voelt dat al snel als doofpot.
Hoe dan ook vind ik incest iets voor de rechter: die kan het beste beslissen over schuldvraag en straf. Incest is iets dat hoe dan ook naar aardse maatstaven bestraft moet worden, zelfs wanneer God bij machte is om alles te vergeven.
