Auteur Topic: Waarom lees je? (gelezen 1152 keer)

Pleun · « **Gepost op:** augustus 19, 2003, 12:29:50 pm »

Naar aanleiding van de weblog van izzewizze heb ik dit topic bedacht. Het gaat me primair om de vraag of jullie weleens nadenken over de vraag waarom je leest. Lees je alleen ter ontspanning of om iets te leren? Of is het een combinatie van beide? En is er verschil tussen thrillers, non-fictie en literatuur of ik alles van evenveel waarde? Welk genre heeft jullie voorkeur?

Dit zijn zomaar wat vragen die me te binnen schieten. Zelf lees ik ter ontspanning maar zeker ook om wat van te leren. En lezen prikkelt de verbeelding, iets dat televisie nou niet bepaald doet. Mijn voorkeur gaat uit naar literatuur en non-fictie (voornamelijk over cultuur, geschiedenis, filosofie, biologie.) Aangezien ik dit alles tamelijk serieus neem en ik er wat meer structuur in wil brengen, ben ik van plan om volgend jaar te beginnen met een studie letteren. Als m'n beurs het toestaat tenminste...

Puur lezen ter ontspanning doe ik trouwens ook, maar dan lees ik geen thrillers maar kranten en tijdschriften als Voetbal International

Does · « **Reactie #1 Gepost op:** augustus 19, 2003, 03:06:14 pm »

Nadenken over de vraag waarom ik lees heb ik nog nooit gedaan. Ik zal het nu eens doen... omdat ik iets te doen moet hebben als ik me verveel? (iets in die richting)

Ik lees (als het om boeken gaat) het liefst thrillers / horror boeken (Stephen King).
Ik lees heel veel nieuws via internet (sport, algemeen).

Nog 1 ding: Ik lees nauwlijks boeken (ben wel bezig in een boek op dit moment).

reller · « **Reactie #2 Gepost op:** augustus 19, 2003, 03:26:33 pm »

beide: ontspannen EN leren

nu bezig met: In de ban vd ring door Tolkien
en: Voor een tijd een plaats van god door HM Kuitert

gesp · « **Reactie #3 Gepost op:** augustus 19, 2003, 08:59:45 pm »

Het belangrijkste in fictie vind ik: een goed verhaal, met een begin en een einde. Een plot die goed in elkaar zit, kan op zichzelf al ontroerend zijn. Veel moderne schrijvers zijn slechte vertellers, die allerlei ingewikkelde verteltrucs uithalen om hun gebrek aan schrijftalent te camoufleren. Een goede plot is verrassend, maar toch met innerlijke symmetrie en evenwicht. Zodat je aan het begin wilt weten hoe het zit, in 1 ruk doorleest, totdat je het boek na de laatste bladzijde tevreden dicht kunt slaan. Onderweg een beetje nadenken (whodonnit) of filosoferen. (Ik haal hier vertelkunst en plot een beetje door elkaar).

Verder kan een boek je in een stemming brengen. Da's niet altijd positief, want het overgrote deel van moderne literatuur is depressief en uitzichtsloos. Lang geleden ben ik eens minofmeer depressief geweest. Het begon door het lezen van de Koele meren des doods (Frederik van Eeden), maar bij Geen been om op te staan (Helene Nolthenius) brak de zon weer door. Daarom zoek ik naar optimistische boeken met diepgang/melancholie, of naar trieste boeken met een glimpje hoop.

Een boek hoeft geen boodschap te hebben, als het maar een emotie overdraagt. Als een boek een boodschap heeft, moet het niet drammerig zijn. Toch herinner ik me, dat ik na het lezen van een feministische jeugdboek had voorgenomen, later de taken in huis eerlijk te verdelen. Het is nu later

, maar de praktijk blijkt weerbarstig - ik ben gewoon lui.

Non-fictie lees ik voor de informatie. Begrijpen hoe de wereld in elkaar zit, en weten waar anderen over praten (en het liefst: beterweten). Erg veel non-fictie lees ik niet, meestal begin ik halverwege het boek alvast in de volgende...

Pulpeet · « **Reactie #4 Gepost op:** augustus 20, 2003, 12:52:48 am »

quote:
op 19 Aug 2003 20:59:45 schreef gesp:
[...] Het begon door het lezen van de Koele meren des doods (Frederik van Eeden)

Oops. Laat ik die nu ook nog op m'n lijstje hebben staan. Ik ben benieuwd hoe dat af gaat lopen.

quote:
Non-fictie lees ik voor de informatie. Begrijpen hoe de wereld in elkaar zit, en weten waar anderen over praten (en het liefst: beterweten). Erg veel non-fictie lees ik niet, meestal begin ik halverwege het boek alvast in de volgende...

Haha. Dat heb ik ook. Bij de meeste boeken in mijn boekenkast zit er halfverwege een bladwijzertje.

Sarah · « **Reactie #5 Gepost op:** augustus 20, 2003, 03:49:30 pm »

Ik kan niet lezen om te ontspannen, misschien vandaar dat thrillers of fantasy mij niet boeien. Ontspannen doe ik alleen in mijn slaap. Tv kijken hou ik ook niet van, al helemaal niet als ontspanning, al die bullshit die verkondigt wordt, doen schrijvers dus ook en vind ik niet bepaald ontspannend. Kost alleen maar energie om het allemaal te filteren als je bewust leest, waardoor het niet meer ontspannend is.

Wel lees ik graag christelijke boeken. Theologie. Meestal doe ik best lang over een boek, omdat als ik iets lees er lang over nadenk.
Soms lees ik ook christelijke boeken om puur en alleen kennis op te doen, zoals het boek over de katholieke kerk. Maar toen ik op de helft was, en allerlei inzichten kreeg over de kerken, werd ik zo enthousiast en hoogmoedig, dat ik maar gestopt ben met lezen en de bijbel gepakt heb. Dat laatste is nu het enige wat ik lees samen met een alphacursus boekje van Nicky Gumbel die uitpuilt van teksten uit het nieuwe testament.

Vroeger las ik trouwens wel ongelooflijk veel fictie, maarja als je jong bent en niet op havo of vwo zit, kom je niet in aanraking met fatsoenlijke literatuur, daardoor las ik vaak flutboeken en het er idd maar om dat er een bep emotie opgeroepen werd. het liefst melancholie, maar ook hield (en hou ik nog steeds trouwens) k van schrijvers met zelfspot of die een beetje sarcastisch zijn over dingen, cynische kijk op het leven en toch humor houden. Dan is het wel leuk om te lezen. Of juist superdramatisch, maar dat zou me alleen in die periode geraakt hebben, net als bovenstaande replyer vertelt, hij hield van melanholische boeken omdat hij toen depressief was. Zo werkt het ook gewoon, het houdt daardoor wel bepaalde emoties in stand. Of je moet tot bep. inzichten komen.. hmz

Lezen is volgens mij wel altijd mijn grootste hobbie geweest, vroeger toen ik een kleine uk was deed ik dat het liefst, en was er het best in op school. Het is hetgeen wat ik me goed herrinner (toen ik zo graag wou leren lezen maar op school waren ze er nog niet mee bezig, en daardoor mocht ik in de bieb boekjes lezen van mama). Ik denk hierover na omdat Pleun het heeft ove rtijdschriften, en die lees ik ook best vaak, niet voor de lol maar gewoon om te lezen. Tijdens reizen moet ik altijd een boek bij hebben, en de krant lees ik ook wel graag, afgezien van de absurde artikelen die er soms instaan. Dan is de intentie gewoon zo fout! (sensatie) "arts onthoofd" Wat er gebeurde las ik gisteren in de krant, iets waar ik absoluut niet op zit te wachten, en het schokt me dat men er zo ongevoelig voor blijkt te zijn. Misschien vandaar dat er zulke heftige dingen in kranten staan, vaak verblijden we ons ook nog om andermans leed, onbewust. Verschrikkelijk. bah

(pff langste reply in maanden)

Pleun · « **Reactie #6 Gepost op:** augustus 21, 2003, 05:35:52 pm »

quote:
op 19 Aug 2003 20:59:45 schreef gesp:
Verder kan een boek je in een stemming brengen. Da's niet altijd positief, want het overgrote deel van moderne literatuur is depressief en uitzichtsloos. Lang geleden ben ik eens minofmeer depressief geweest. Het begon door het lezen van de Koele meren des doods (Frederik van Eeden), maar bij Geen been om op te staan (Helene Nolthenius) brak de zon weer door. Daarom zoek ik naar optimistische boeken met diepgang/melancholie, of naar trieste boeken met een glimpje hoop.

Mooi stukje over 'De koele meren des doods', ik heb het niet gelezen maar het lijkt me wel een mooi boek.

Wat je zegt over dat een boek je in een bepaalde stemming kan brengen klopt wel, hoewel de een er vatbaarder voor is als de ander. Hetzelfde geldt voor (pop)muziek. Veel muziek van tegenwoordig ademt ook een gevoel van uitzichtsloosheid. Ik zal niet snel somber worden van een boek. Als het me niet aanstaat, leg ik het gewoon opzij. Een goed voorbeeld is het boekenweekgeschenk van Salman Rushdie ('Woede') van 2001. Wat een grafboek was dat zeg. Er was niet doorheen te komen en het verhaal was bedroevend (voorzover ik het gelezen heb.)

Ik heb voorbeelden zitten verzinnen van boeken die ik gelezen heb die in jouw omschrijvingen passen. Een schrijver die heel goed een sombere sfeer kon weergeven, maar die geen uitzichtsloze verhalen schreef, was Chaim Potok. Zijn boeken zijn echt verslavend. Ik hou van boeken die je gedachten in beweging brengen en die je op nieuwe sporen zetten.

quote:
Non-fictie lees ik voor de informatie. Begrijpen hoe de wereld in elkaar zit, en weten waar anderen over praten (en het liefst: beterweten). Erg veel non-fictie lees ik niet, meestal begin ik halverwege het boek alvast in de volgende...

De non-fictie die ik lees, gaat meestal niet over actuele zaken maar over geschiedenis. De geschiedenis zit vol mooie, spannende verhalen en daar hou ik van. Wanneer je iets van geschiedenis weet, maak je je ook minder snel druk om het gebeurtenissen in het heden. Maar dat kan ook een karaktertrekje zijn van me.

Pleun · « **Reactie #7 Gepost op:** augustus 21, 2003, 05:51:07 pm »

quote:
op 20 Aug 2003 15:49:30 schreef Sarah:
Ik kan niet lezen om te ontspannen, misschien vandaar dat thrillers of fantasy mij niet boeien. Ontspannen doe ik alleen in mijn slaap. Tv kijken hou ik ook niet van, al helemaal niet als ontspanning, al die bullshit die verkondigt wordt, doen schrijvers dus ook en vind ik niet bepaald ontspannend. Kost alleen maar energie om het allemaal te filteren als je bewust leest, waardoor het niet meer ontspannend is.

Je zegt hier zeer herkenbare dingen. Ik lees eigenlijk ook zeer weinig ter ontspanning, omdat wat ik lees doorgaans mijn gedachtes in beweging zet. En da's soms vermoeiend, zeker als je veel leest. Ik ben het ook met je eens dat veel schrijvers en televisieprogramma's een boodschap uitdragen waar je niets aan hebt en die alleen maar je geest verziekt. Daarom moet ik van televisie ook vrij weinig hebben (ik kijk zelden naar dat ding) en lees ik nauwelijks moderne schrijvers.

quote:
Wel lees ik graag christelijke boeken. Theologie. Meestal doe ik best lang over een boek, omdat als ik iets lees er lang over nadenk.
Soms lees ik ook christelijke boeken om puur en alleen kennis op te doen, zoals het boek over de katholieke kerk. Maar toen ik op de helft was, en allerlei inzichten kreeg over de kerken, werd ik zo enthousiast en hoogmoedig, dat ik maar gestopt ben met lezen en de bijbel gepakt heb.

Wat je leest heeft altijd invloed op je, het is idd goed om daar bij stil te staan. Mijn ervaring is dat je door veel lezen ook een beetje afstompt voor de realiteit. Dan leef je helemaal in het wereldje dat door de woorden wordt opgewekt.

quote:
(pff langste reply in maanden)

Tsja, als je maar een paar uurtjes per week een pc tot je beschikking hebt, moet je er natuurlijk goed gebruik van maken.

Pulpeet · « **Reactie #8 Gepost op:** augustus 21, 2003, 06:01:43 pm »

Als je echt wilt zwelgen in uitzichtsloosheid en tragedie moet je 'Een hollands drama' van Arthur van Schendel lezen...

on-topic:
Ik ga pas voor m'n ontspanning lezen als er niets nieuws meer te leren valt... Nooit dus. Als ik nu gewoon gezellig een boek ga lezen, heb ik het idee dat ik m'n tijd zit te verdoen. Er liggen nog zo veel interessante zaken op mijn aandacht te wachten.

Je komt er nooit mee klaar. Het is net een lawine. Het lezen van één boek geeft meestal aanleiding tot het lezen van een heleboel andere boeken. Het zal nog zwaar worden om te accepteren dat ik ergens een punt moet zetten.

Pleun · « **Reactie #9 Gepost op:** augustus 21, 2003, 06:14:18 pm »

quote:
op 21 Aug 2003 18:01:43 schreef Pulpeet:
Als je echt wilt zwelgen in uitzichtsloosheid en tragedie moet je 'Een hollands drama' van Arthur van Schendel lezen...

Hahaha, I know. Als 16-jarig pubermannetje heb ik in 5 VWO mijn documentatiemap Nederlands over deze schrijver gedaan. Literatuur interesseerde me destijds geen biet en op goed geluk koos ik toen voor Van Schendel. Wat heb ik daar een spijt van gehad. Met hangen en wurgen heb ik me toen in de zomervakantie door Van Schendel geworsteld, hij heeft me bijna de kop gekost omdat ik m'n map veel te laat inleverde. Heb daarna nooit meer iets van Van Schendel gelezen, hoewel ik er nu ongetwijfeld meer van zou begrijpen.

quote:
Ik ga pas voor m'n ontspanning lezen als er niets nieuws meer te leren valt... Nooit dus. Als ik nu gewoon gezellig een boek ga lezen, heb ik het idee dat ik m'n tijd zit te verdoen. Er liggen nog zo veel interessanten zaken op mijn aandacht te wachten.

Dit is ook mijn ervaring. Ik heb genoten van Tolkien, maar verder zal ik qua ontspanning niet snel gaan. Tolkien is eigenlijk ook niet zuiver ontspannend. Met name De Silmarillion is een taai boek.

gesp · « **Reactie #10 Gepost op:** augustus 25, 2003, 09:46:48 pm »

Kun je van fictie iets leren?

Vaak wordt beweerd dat je uit boeken meer kunt leren over de menselijke soort, waarom gedragen mensen zich zus of zo?
Ik zie dat niet zo. Natuurlijk kun je in een boek het gedrag van de personages goed observeren. Maar de beperking is, dat het verzonnen is door slechts 1 persoon: de schrijver.

Een tweede reden is, dat fictie slechts in geringe mate naar de werkelijkheid is. Als je precies zou noteren wat er gebeurde, zou het een saaie boel worden. De werkelijkheid is vaak saai en chaotisch. Een schrijver laat daarom heel veel weg; hij selecteert uit de feiten en gebeurtenissen. Deze selectie gebeurt aan de hand van een bijzonder onnatuurlijk criterium: "samenhang". Alles wat geen verband houdt met de loop van het verhaal wordt weggelaten. In het overgrote deel van de fictie zijn natuurlijk ook alle gebeurtenissen, dialogen en overwegingen nog eens verzonnen.

Fictie weerspiegelt niet de werkelijkheid maar de opvattingen van de schrijver over de werkelijkheid. Is er eigenlijk een reden waarom die uitzonderlijk terzake-kundig zou zijn?

Pleun · « **Reactie #11 Gepost op:** augustus 30, 2003, 01:05:21 am »

quote:
op 25 Aug 2003 21:46:48 schreef gesp:
Kun je van fictie iets leren?

Jawel, ik leer (onbewust) van het taalgebruik van een schrijver en wordt door romans vaak op nieuwe sporen gezet. Echt iets leren op de manier zoals je op school dingen leert doe je van een roman niet, maar een goed boek is voor mij verrijkend.

quote:
Fictie weerspiegelt niet de werkelijkheid maar de opvattingen van de schrijver over de werkelijkheid. Is er eigenlijk een reden waarom die uitzonderlijk terzake-kundig zou zijn?

Ja. Maar dan wel de goede schrijvers, zij die een plaatsje hebben veroverd in de literaire canon. Een goede schrijver voelt zijn eigen tijd heel goed aan, of is een visionair (George Orwell bijv.). In het laatste geval zal hij in het meest tragische geval pas na zijn dood erkenning krijgen. Er zijn genoeg genieen die dat is overkomen, niet alleen schrijvers. Verder vind ik dat een goede schrijver meer intellectuele bagage bezit dan een gemiddeld persoon, verstand van mensen heeft (psychologisch inzicht) en goed kan observeren. Schrijvers zien dingen waar andere mensen geen oog voor hebben. Mijn definitie van wat een goede schrijver is, is natuurlijk subjectief, maar het komt er dus op neer dat ik vind dat sommige schrijvers ons idd iets kunnen leren.