Onze kerk heeft 2 jaar geleden het struikgewas achter de nooduitgang weggekapt en er een redelijk trapje naar buiten voor in de plaats gezet. Verder hebben we een redelijk kleine gemeente, ca 250 man als het beredruk is. Voor de rest ben ik me niet van enige voorbereiding bewust.
Brancard doen we niet aan: als er iemand flauw valt, wordt die door 5 man opgetild en naar buiten gedragen. 1 Voor elke ledemaat en 1 voor het hoofd. Is het ernstiger dan dat, dan wordt toch een ambulance gebeld -die zijn standaard uitgerust met een brancard-, dan gaat er niet aan zo'n lichaam gesjord worden.
't Is vooral handig om een heldere taakverdeling te hebben. De koster is daarvoor de meest geschikte persoon (alhoewel niet in onze gemeente, met wisselende jonge kosters). Die moet een man of wat kunnen aansturen (jij leidt de creche via nooduitgang 1 naar plein 1, jij leidt de 4+ groep via nooduitgang 1 naar plein 1, jij en jij leiden de gemeente via nooduitgang 2 naar plein 2. Rustig blijven. Zorg dat er geen paniek ontstaat.)
Dat om te voorkomen dat de gemeente de ene kant uitstormt en alle moederse de andere kant uitstormen ('mijn koters, mijn koters' roepende). Dan krijg je chaos waarin kinderen kwijtraken enz.
Ik kan me voorstellen dat je iets met verantwoordelijkheid voor de ouderlingen doet, wanneer die op een vaste aparte plek zitten. Dan maak je een aantal overzichtskaartjes met elk een taak en die houd je bij die stoelen. Bij calamiteit moet een van te voren aangewezen iemand (koster?) beslissen dat dat protocol in werking gaat, en dan krijgt elke ouderling/diaken een kaart waarop staat waar hij voor moet zorgen. En de kerkenraad moet weten dat ze zonder morren naar de koster moeten luisteren.
Moet je wel zeker weten dat alle kaartjes uitgevoerd worden (bij ons zou het niet werken, alleen de ouderling van dienst zit op een redelijk vaste plek, de rest zit in de gemeente).
