Er zijn drie 'golven'.
Als je meer wilt weten over die drie kun je dit lezen:
http://www.google.nl/sear...official&client=firefox-aDe eerste hit is een PDF'je met het boek: In drie golven.
De nieuwste ontwikkelingen staan er niet in, maar wat je nu ziet is een uitvloeisel van de derde golf: Het kracht-evangelie.
Een kort overzichtje:
1.1.1.
De eerste golfOnder de eerste golf verstaan we het ontstaan en de verbreiding van de pinkstergemeenten over de ge-hele wereld vanaf ongeveer 1900. In deze golf worden evangelische christenen bereikt.
(doel 1e golf)De intentie om bestaande kerken te vernieuwen met de ervaring van de geestesdoop is volgens Suur-mond niet geslaagd: traditio¬nele kerken wijzen de pinksterervaring af, zodat men zich genood¬zaakt ziet zelfstandige pinkstergemeenten te stichten.5
1.1.2.
De tweede golfHet begin en de verbreiding van de charismatische beweging binnen de bestaande kerken begint rond de jaren zestig en wordt ook wel ‘de tweede golf’ genoemd. W.C. van Dam schrijft hoe Derek Prince in 1962 langs het strand loopt in Denemarken: ‘Dan hoort hij hoe de Heer hem zegt: ‘Ik ga een nieuwe golf schenken van Mijn Geest. Dwars door alle kerken heen. Het zal de vorige golf, die van de pink-sterbeweging, in de schaduw stellen”.6
Een wegbereider voor deze golf,
de charismatische doorbraak in de kerken in de jaren vijftig en zestig is David du Plessis.
In 1918 beleeft David du Plessis uit Zuid Afrika zijn geestes¬doop en hij reist daarna de wereld rond om overal deze ervaring door te geven. In 1951 wordt hem opgedragen het wereldcongres voor pinkster-gemeenten te organiseren. Hij krijgt daarbij contact met de verantwoordelijken van de Oecumenische Raad van Kerken en de Nationale Raad van Kerken.
David du Plessis verklaart: ‘De Heer heeft tot mij gesproken en gezegd dat ik voor de Wereldraad van Kerken mijn getuigenis (ervaringen) moet geven’.7
De verantwoordelijken van de Nationale Raad van Kerken in New York ontvangen hem vriendelijk. In 1954 neemt David du Plessis deel aan de tweede assemblee van de Wereldraad van Kerken in Evan-ston. In de daaropvolgende jaren bezoekt hij vele leidende liberalen, en verbreidt onder hen de ‘tongen-leer’.
Vanwege zijn oecumenische activiteiten wordt David du Ples¬sis in 1962 door de Assemblies of God uit het ambt gezet. Ander¬zijds ontvangt hij van het Vaticaan de Benemerenti medaille, de hoogste onder-scheiding door Rome aan een protestant verleend
(doel 2e golf)De charismatische beweging (ook wel neo pinksterbeweging genoemd) is ontstaan uit de pinksterbe-weging. Zij is niet veel meer dan een (volgens sommigen bewust gekozen) naamsveran¬dering. De stra-tegie is om zich niet van de bestaande kerken af te scheiden, zoals bij de eerste golf is gebeurd, maar ze juist binnen te dringen. Dit keer reageren de meeste kerken positief.
Het verschil met de eerste golf is dat nu niet de evangelische groepen (pinkstergemeenten) worden be-invloed, maar bijna alle kerkelijke groeperingen. De tweede golf, waarin opnieuw de erva¬ring van de geestesdoop centraal staat, is in tegenstelling tot de eerste golf een oecumenische beweging.1.1.3.
De derde golfRond 1980 komt de ‘
power evangelism’ (krachtevangelisatie) op in samenhang met de gemeenteop-bouwbeweging, waardoor vooral de tot nu toe niet charismatische, conservatief evangelische gemeen-ten bereikt moeten worden.Namen bij het ontstaan van deze derde golf zijn die van Peter Wagner en John Wimber. Wimber wordt wel de ‘vader van de derde golf’ genoemd. Hoewel zij dezelfde bovennatuurlijke kracht ervaren als in de pinkster en charismatische beweging willen ze geen deel van deze eerste twee golven zijn, en spre-ken daarom van de ‘derde golf’.20 Toch erkennen zij dat de eerste twee bewegingen ook ‘golven van de Heilige Geest’ zijn.
Het onderscheid met de eerste twee golven is
volgens Wimber dat nu niet alleen de voor¬gangers (eerste golf) en verantwoordelijke leiders (tweede golf), maar alle christenen voor de dienst in de kracht van God worden uitgerust, in het bijzonder voor evangelisatie en goddelijke genezing.21Peter Wagner zegt: ‘Heden ten dage bevinden we ons op de top van de derde golf wereldwijd beweegt de Heilige Geest zich met grote kracht in evangelische en fundamentalistische kerken. Het is een waarneembare, krachtige beweging en een van mijn doelen is deze in te lijven in de Gemeente Opbouw Beweging van de jaren tachtig’. Wagner ziet dat vele conservatieve evangelisten de derde golf beginnen te accepteren.22
(doel 3e golf)
Alle christenen van evangelische gemeenten moeten door middel van cursussen (en ‘netwerken’) deel krijgen aan de derde golf. Het gevolg kan zijn dat gemeenteleden die hier niet mee kunnen instemmen genoodzaakt worden hun gemeenten te verlaten.
Zijn krachtevangelisatie definieert Wimber als volgt:
‘Door deze bovennatuurlijke ontmoetingen ervaren mensen de aanwezigheid en de kracht van God. Gewoonlijk gaat dit in de vorm van een woord van kennis (…), van genezing, profetie, bevrijding van boze geesten.
Bij krachtevangelisatie wordt de weerstand tegen het evangelie op bovennatuurlijke wijze over¬wonnen, en de ontvankelijkheid voor de boodschap en eisen van Christus is daarna meestal zeer groot. Velen van ons staan wan¬trouwend tegenover een verhaal waarin bovennatuurlijke kennis van persoonlijke zonde wordt gebruikt in evangelisatie…’. Dit toont volgens Wimber alleen maar aan hoe-ver we zijn afgedreven van de ervaringen die in de tijd van het Nieuwe Testament voorkwamen.23
In 1983 zijn er in de RAI te Amsterdam vijfduizend afgevaar¬digden en evangelisten tezamen op het congres van Billy Graham. Deze samenkomst is anders dan de voorgaande. Er is gecapitu¬leerd voor de charismatische beweging. Dr. Paul Yonggi Cho vertelt de deelnemers dat ze een ‘faith language’ en een ‘revelation knowledge’ (geloofs taal en openbarings kennis) moeten ont¬wikkelen. Hij benadrukt de noodzaak van dromen en visioenen. De atmosfeer leidt ertoe dat Bill Bright toegeeft dat hij nu staf-leden van Campus Crusade for Christ toestaat de charismatische gaven waaronder het spreken in ton-gen toe te passen.35
In juli 1986 is in Birmingham het Europese festival ‘Acts ‘86’ met achtduizend deelnemers uit veertig landen. Een van de hoofd¬sprekers is John Wimber. Ook hier wordt de geestelijke eenheid van Europa benadrukt. Michael Harper laat de paus namens de aanwezigen via Tom Forrest weten voorstander te zijn van geza¬menlijke evangelisatie.
Tom Forrest, een priester uit het Vaticaan, wil tezamen met anderen in de jaren negentig evangeliseren om in het jaar 2000 de helft van de wereldbevolking als ‘verjaardagscadeau’ aan Jezus te kunnen aan-bieden.
Deze zogenoemde ‘Evangelisatie 2000’ start op 25 december 1990.
In juli 1987 is in New Orleans het Noord-Amerikaanse congres over de Heilige Geest en wereldevan-gelisatie met onder anderen Billy Graham. Elke bestaande pinkstergroep is vertegenwoor¬digd. De helft van het aantal deelnemers bestaat uit zeventiendui¬zend katholieken.
Op een vrijdagavond maakt R. Bonnke een ‘fout’ door plotse¬ling een oproep te doen om in Christus eeuwig leven te ont¬vangen. Hij is niet voorbereid op wat komt. Tot zijn verbazing gaat de helft van de aanwezigen staan om aan te geven dat ze niet gered zijn! En dat terwijl deze mensen de afgelopen drie dagen ‘in de geest gedanst’ hebben en in tongen hebben gesproken. Nie¬mand op het congres legt ver-volgens uit hoe men behouden moet worden. In een interview de volgende dag wordt Vinson Synan, de leider van het congres, gevraagd of het niet nodig is duidelijk te definiëren wat onder het evangelie wordt verstaan, wanneer er zoveel misvattingen en meningsverschillen zijn tussen katho¬lieken en pro-testanten. Hij krijgt als antwoord dat men daar geen tijd voor heeft.36
De Amerikaanse priester K. Metz, die sinds 1987 directeur van het Internationale Bureau voor de Ka-tholieke Charismatische Vernieuwing (ICCRO) in Rome is, heeft deze mening. Hij heeft goede contacten met het Vaticaan, waar paus Paulus VI de charismatische vernieuwing de ‘hoop voor de ka-tholieke kerk’ heeft genoemd. Hij heeft ook regelmatig contact met de door kardinaal Willebrands ge-leide raad voor de eenheid onder chris¬tenen. Metz meent dat deze groepen mensen laten zien hoe zij oecumenisch actief kunnen zijn zonder de band met de katholieke kerk op te geven.39
In juli 1991 wordt de charismatische leidersconferentie in Brighton gehouden. De bijeenkomst bouwt voort op eerdere ontmoetingen van Michael Harper (anglicaans), Larry Christen¬son (luthers) en Tom Forrest (katholiek). Sprekers zijn onder anderen John Wimber en Roger Foster.
Enkele tegengeluidenVanuit reformatorische en evangelische kringen wordt hier en daar stelling genomen tegen deze ‘cha-rismatische opwekking’.
Een opmerkelijk bericht staat in het Nederlands Dagblad 40: ‘
Leiders van christelijke huisgemeenten in China willen dat wes¬terse zendingsorganisaties ophouden met het sturen van “evange¬listen” die de Chinese gelovigen proberen aan te zetten tot het “spreken in tongen”, “dan-sen in de geest” en andere charismati¬sche uitingen. Ze verklaarden dat tegenover een vertegenwoor-diger van de evangelische zendingsorganisatie “Open Doors”. (...) De westerse charismatici brengen verdeeldheid en scheiding onder de Chinese christenen, aldus de betrokken leiders. Een van hen ver-klaarde dat de christenen in China meer behoefte hebben aan een duidelijke prediking van fundamente-le christelijke leerstellingen’.
Els Nannen ervaart dat bijbelgeoriënteerde christenen
in de voormalige DDR eerst op afstand blijven, door de naam die (charismatische) Nederlanders daar gemaakt hebben. Pas wan¬neer ze merken dat zij zich aan de Bijbel tracht te houden, ontstaat er contact.41
De
evangelische theoloog John Stott uit Engeland vreest een breuk in de evangelische wereld door de opkomst van de charis¬matische beweging. Op de zendingsconferentie Lausanne II in Manilla spreekt eerst de niet charismatische J. Packer over de rol van de Heilige Geest in de bekering. Vervolgens wordt de avond overgegeven aan de charismatische theoloog J. Hayford, die een charismatisch getinte tijd van lofprijzing en gebed leidt.
Dit veroorzaakt verdeeldheid bij de vierduizend deelnemers. Stott: ‘Ik vind het jammer dat de charismatici volgend jaar een eigen wereldcongres over evangelisatie orga-niseren. Daaraan zal een fors aantal katholieke charismatici deelnemen (...) Zij verenigen zich eerder met katholieken op basis van de charismatische erva¬ring dan op basis van de leer van het evangelie. Daar maak ik me zorgen over’.42
