quote:
op 06 May 2003 15:00:10 schreef xgnoom:
[...]
Mijn ervaring is in grote lijnen hetzelfde. Belijdenis doen was min of meer een formaliteit, om erbij te horen en om van catechisatie af te komen. Maar de belangrijkste reden was dat je vreemd wordt aangekeken als je langer zou wachten. Op bijv. je 25ste belijdenis doen, dat gebeurt gewoon nooit.
Kort en goed: Mijn echte keuze kwam pas na mijn belijdenis en ging met de nodige moeite gepaard. Ook betekende belijdenis doen voor mij niet dat je geaccepteerd werd in de kerk, dat je vanaf dat moment voor vol werd aangezien. In de praktijk veranderde er weinig. Na 8 jaar is dit voor mij een behoorlijke teleurstelling. Ik ben nog steeds een buitenbeentje, niet aangepast genoeg ofzo, ik weet het niet.
Ook ik heb keurig belijdenis gedaan samen met 18 andere catechisanten, waar ik vanaf mijn 12 jaar op catechisatie mee had gezeten. Natuurlijk geloofde ik, net als de anderen. We waren immers allemaal gelovig en goed gereformeerd opgevoed. Maar precies zoals jij omschrijft. Je moest van goede huize komen om geen belijdenis te doen. Daar was pas moed voor nodig, en ik denk dat dat meer uitleg zou hebben gevraagd dan gewoon wel belijdenis doen.
Ik geloof niet dat al die mensen die belijdenis doen ineens het licht zijn gaan zien en "toevallig"allemaal op hetzelfde moment zich bekeerd hebben. het is gewoon in veel gevallen een ritueel geworden, net als je kind naar het doopvont dragen, of in de katholieke kerk communie doen. Allemaal op dezelfde leeftijd, met een mooi jurkje aan, om vervolgens weer met kerst een keer de kerk van binnen te zien.
Om die reden al, ben ik voor de volwassendoop. Mensen van alle leeftijden van verchillende komaf, met allemaal een ander verhaal, of getuigenis, geven zich op voor de doop. Het is geen voorwaarde om erbij te horen, of aan het avondmaal te gaan. gewoon een logisch gevolg van bekering. Bekeert u, laat u dopen, en gij zult de gaven van de Heilige Geest ontvangen.
Pas toen ik wedergeboren werd, kreeg ik een ongelofelijke honger naar Gods Woord. Ik nam zelfs de bijbel mee naar de w.c. Ik was niet te stoppen, echt een eerste liefde. Ik ervoer God lijfelijk in mijn leven, bad bijna de hele dag door, en kon er soms zelfs niet van slapen. Als ik dat vergelijk met het doen van mijn belijdenis, dan was dat een verstandelijke beslissing. Ik was echt oprecht, maar eigenlijk deed het me niets. Ik ervoer niet dat de hemel openging, en dat had ik met mijn doop wel.
Dit is absoluut geen aanval op mensen voor wie belijdenis doen erg belangrijk is, maar omdat ik beiden heb gedaan, en veel van dergelijke verhalen ken, geloof ik voor 100% dat er velen belijdenis doen gewoon omdat ze er de leeftijd voor hebben, en omdat toevallig de belijdeniscatechisatie afgesloten wordt met een feestelijke dienst met het doen van belijdenis. Liefs met opa's oma's broers en zussen, en stel die maar eens teleur. Overbodig om te zeggen dat het hele belijdenis gebeuren, geen bijbelse grond heeft. Je wordt in de bijbel op grond van je belijdenis wél gedoopt, maar babytjes kunnen weer geen belijdenis afleggen. Tjonge jonge, ingewikkeld he?
