quote:
dsWim schreef op 08 februari 2010 om 12:20:Het gaat hier niet over verloren schapen en als ik zo'n spreekwoord gebruik betekent dat ook niet meteen dat ik de mensen die zich helaas menen te moeten onttrekken honden vind. Dat soort onterechte consequenties uit metaforen worden op dit forum veel te vaak getrokken
Ik heb geen consequenties getrokken uit je spreekwoord. Maar ik begrijp wel je gevoeligheid voor consequenties moeten trekken omdat door 'consequenties trekken' of door oproepen daartoe heel onaangename situaties kunnen ontstaan waarin zelfs degene die consequenties trekt ongelukkig met zichzelf kan worden. Dus van mijn kant geen consequenties die ik verbind. Maar wel een stukje ironie. Het beeld dat je oproept om een ander op een onwaardige manier weg te zetten, is een beeld dat niet hen maar jouzelf veroordeelt. En ironie vind je toch prima?
Maar ik moet je wel toegeven dat ik ook fout zat. Ikzelf nota bene had je net geschreven over waar wij onze communicatie-stijlen uit moeten afleiden en aan moeten ijken. Daarom mijn excuses voor het zelf niet consequent toepassen van wat ik jouw voorhield als juiste omgang met emotie. En we zijn er ook nog niet omdat ik graag doorga om dat beeld van jou nog even aan jou terug te spiegelen opdat je hopelijk gaat inzien dat het beeld een beeld is dat je onwaardig is en dat ook een christen in het algemeen onwaardig is. De toepasselijkheid slaat vele keren meer op jou als gebruiker van het beeld, dan over die onbelangrijke mensen die je signaleert. Ik hoop dat je me dat niet kwalijk neemt.
quote:
Er is ook al extreem veel aandacht aan ze gegeven, alleen heeft dat niet mogen baten.
Werd om aandacht gevraagd of om iets anders? Wie bepaalt hoe vol onze drinkbeker van het lijden wordt gevuld? Wie onderscheidt het nut van onze inspanningen? Wie is de nuttige dienstknecht die zich kan neerzetten en de balans kan opmaken van baten en lasten voor God?
Laten wij de emotie even buiten beschouwing dan blijft staan dat er blijkbaar mensen zijn die denken dat zij God meer eer bewijzen en God gehoorzamer zijn door te vertrekken, dan door te bewilligen in de huidige GKv leer en besluitvorming.
Willen wij dus met recht hun ongelijk aangeven, dan is aan de orde hoe wij ons onderscheiden door God méér te dienen, méér te eren, en méér gehoorzaam te zijn, dan zij.Dat is even andere koek dan diskwalificerende woorden aan wie twee weken geleden nog broeders waren in Christus, voor wie wij - in principe- door het vuur zouden gaan. En als we dit in de praktijk ook gaan toepassen dan is de scheuring vor ons toch nog ergens goed voor geweest. Laten we elkaar maar rivaliseren in het God willen dienen. Dat we in verschillende kerken zitten maakt dan niet echt uit. De kerk wordt om praktische redenen altijd zowiezo opgesplitst in gemeenten, wijken, groepen.
quote:
Het heeft bovendien breed in de kerken zoveel energie gekost dat anderen in de gemeenten aandacht tekort (zijn ge)komen. Het is meer dan tijd om daarmee op te houden. Dat vinden intussen heel veel mensen.
Ik ben ervan overtuigd dat als je niet beschadigd was door kennelijke aanvallen, dat je zo niet zou spreken. En het gaat op dit forum niet over specifieke mensen maar over dezelfde onderwerpen en een hoop andere mensen.
De vertrekkenden stellen ons dus voor een wedloop: zij rennen erg hard en zeggen dat wij stil staan of achteruit rennen. Welk signaal geeft dat aan ons af? En hoe reageren wij? Is het niet in elke reactie dat de geesten te beproeven zijn?
En wie weet of zij menen te staan, maar vallende zijn. Zij komen uiteindelijk uit hetzelfde nest. En als God redding brengt dan zal dat zijn in een context van gelovigen die om redding smeken. Maar pas als God zich er zelf mee bemoeit zullen de klein-menselijke inspanningen tot een zuiver woord en een zuivere prediking en een zuivere leer ook zegen gaan krijgen. Maar op individueel niveau geldt dat de zegening wordt gegeven op moreel juiste keuzes. En die zijn niet voor iedereen gelijk.
En dat de emoties zo heftig zijn is volgens mij historisch te verklaren vanuit de berijmingen en liedbundeldiscussies. Dat heeft zodanig de sfeer verziekt, dat achteraf waarschijnlijk zal blijken dat de veranderingen op dat punt echt niet alleen onnodig maar ook ongeestelijk waren. Want al het kruit was al verschoten en de geesten al beproefd, en vanwege de relatieve onbelangrijkheid vond iedereen zijn eigen gelijk bevestigd.
quote:
De zaken zijn afgesloten op kerkelijk niveau. Uitgesproken is telkens dat mensen wel kunnen vinden dat e.e.a. in strijd is met bijbel, belijdenis en kerkorde, maar dat dit niet is aangetoond.
Ik moet eerlijk zeggen dat synodes wel heel secuur zijn in het ontvluchten van de inhoud van elk onderwerp dat op tafel komt met allerlei juridische dingetjes. En dat voor amateur-juristen! Wat gewoon niet wordt begrepen is dat de gereformeerde leer is gebaseerd op een basis van schriftuurlijkheid. Ga je mensen afwimpelen zonder in te gaan op de schriftuurlijke gestelde onjuistheid, dan zou je in principe elke gelovige tegen je moeten krijgen. Maar wat leert de praktijk waarin jij dus kennelijk een pijler bent: hou toch op, je hebt je zegje gedaan, niet gekregen wat je wilde, en nu terug in de mand. Wie denkt dat gelovigen zich daarbij neerleggen die verloochent het gedachtengoed van Hus, Luther en Calvijn. En wat te denken van geestelijk gemotiveerde brieven die ter overweging voorgehouden worden aan de synode, waarvan de synode zakelijk concludeert dat geen vraag gesteld en geen bezwaar genoemd is. Klaar.
Het is de ongeestelijk manier van zaken doen en ongeestelijke benadering van elkaar waardoor wij alle geloofwaardigheid bij elkaar verspeeld hebben.
quote:
Ik ga niet beweren dat al die kerkelijke behandeling een schoonheidsprijs verdient, integendeel, ....
Waardoor je dus milder bent geworden? Waardoor je nu critischer aankijkt tegen zaken die misschien vuil zouden kunnen zijn?
quote:
...maar daar wordt de uitkomst niet anders van, en in alle gevallen die richting de hersteld gereformeerden spelen ben ik het met die uitkomst ook eens. Dat betekent dus ook dat ik deze mensen geen verloren schapen vind die niet bij de kerk van Christus horen. Ze vinden bepaalde punten waar je over van mening kunt verschillen zelf zo belangrijk dat zij naar ons toe zeggen dat wij niet meer bij de kerk van Christus horen. Die discussie houdt op een gegeven moment gewoon op, omdat je elkaar niet bereikt.
- Jij erkent dat geen schoonheidsprijs verdient
- wat schapen in jouw kudde aangedaan wordt
- betreffende zaken van heilsbelang
- maar ze moeten er over ophouden
- want met de uitkomst ben je het eens
Weet je zeker dat je bij nadere bestudering achter de synode staat, of zou je ook gewoon eens geweest kunnen zijn met
alleen de uitkomst? Het is de persoonlijke hitte van de strijd, en de gemeentelijke onrust, en de dwingende, verbitterde houding van de herstelden die jou misschien hebben gemaakt tot wie je bent. En je moet ook wel erg sterk zijn om rechtvaardigheid toe te passen als je het gevoel hebt dat juist jou onrecht wordt aangedaan.
Waar een gesprek vruchteloos blijkt te zijn, rest de vraag en overweging en vaststelling dat beide zich onvoorwaardelijk willen buigen voor de Schrift. Dat is het fundament van het geloof, en zolang personen, en groepen, en kerken, zich daar aan houden is er een vorm van oecumene die verschillende geloofstypen naast elkaar toestaat en erkent en wederzijds opdraagt aan God (wie zich onderwerpt aan en beroept op "er staat geschreven" is altijd een broeder). En dan kan er alle tijd worden genomen voor groei in kennis en uitwisseling van schriftuurlijke standpunten. Het is dus niet doorslaggevend of er verschillen zijn in de leer maar of er een acceptatie is dat het Woord van God het hoogste gezag heeft. Een verschil in leer wordt pas een dwaalleer als het zich niet verdraagt met het fundament – dat is (voor de leer) het Woord van God. Ik krijg steeds meer de indruk dat elke mening als leer wordt geaccepteerd, en dat daarom geen enkele gezonde leer meer in stand gehouden kan worden. Maar dat is echt geen goed beeld van de realiteit waarin opgeroepen wordt tot een gezonde leer. Je mag best critisch zijn tegen zezelf. Je kent de onderwerpen wel. Kies niet voor het getal. Kies niet voor de smaak. Kies niet voor haalbaarheid. Handel zonder aanziens des persoons. Maar sluit de ogen en kies voor God.
Maar het probleem is (in het algemeen) dat het Gezag van God's heilige Schrift, de Vreze des Heren, en de Liefde voor God holle begrippen zijn geworden en als zodanig eigenlijk steeds minder geaccepteerd worden.
Gezag is onderwerping. Gewoon buigen en luisteren. Doe maar ruig: ook als het gaat om hoofdbedekking van de vrouw. Omdat wij kennelijk niet sterk genoeg zijn om alleen het geestelijk te verstaan en toe te passen zonder het gewoon te verwaarlozen en vergeten.
Vrees voor de Heer dat is reden voor vreselijke angst bij wie moedwillig breekt met God. Vraag het maar aan het volk Israel. Vaak was het geen God van 'liefde', voor hen, maar een God van verdrukking en toorn. Want het is een hardnekkig volk.
Liefde voor God, dat is de vreugde en vrijheid die ons hart vervult, die ons uit doet zien naar God's herkennen van zijn Zoon in ons, en de hartelijke bereidheid daarvoor te breken met onszelf en in alles Christus' weg van gehoorzaamheid te volgen, en ook actief te zoeken.
quote:
Maar bij mijn positie hoort dat het gezag van het Woord van God hier helemaal niet in het geding is. Zoals voor onze kerken in het algemeen heeft ook voor mij Gods Woord goddelijk gezag. Ik buig daarvoor en probeer in alles mijn Heer te volgen.
Now we are talking! Dan beschouw ik jou dichter bij mij dan hem die de Wet van God niet erkent als goddelijke wet, of als hij die het Woord van God niet het hoogste gezag toekent. Want mijn stellige overtuiging is dat het principieel mis gaat met het los gekomen zijn van een basis van schriftuurlijkheid en leer. En dan kun je wel met voorbeeldjes komen, maar de voorbeeldjes verdoezelen het eigenlijke probleem, dat aan die problemen ten grondslag ligt. De basis van het Gezag van God's Woord is zodanig sterk dat vroeg of laat wordt ingezien dat het uiteindelijk alleen maar daarom gaat. En dat het alleen maar daar is misgegaan.
quote:
Maar dat is heel wat anders dan dat ik dat goddelijk gezag zou moeten toeschrijven aan wat bepaalde mensen vinden dat in de bijbel staat of uit de bijbel geconcludeerd moet worden. Mensen kunnen van alles vinden van 'de leer' waar van afgeweken zou worden, maar dat betekent niet vanzelf dat ik of anderen het daarmee eens moet zijn op grond van het gezag van bijbel, belijdenis of kerkorde.
Die algemene opmerking zou je moeten toetsen per onderwerp. Maar wie kan neutraal een onderwerp bespreken als de sprekers reeds bij het zien van elkaar, elkaar in de haren vliegen? Een profeet wordt in eigen stad niet geëerd. Probeer je te concentreren niet op wat die mensen tegen jou zeggen over de leer, maar juist wat jijzelf of jouw synode zegt over de leer. Test jezelf en je eigen gezonde leer. Want als de karavaan verder trekt zonder de honden staat ze er alleen voor en zijn er geen waakhonden meer. Focus niet op de boodschappers, maar op je eigen zuiver optreden. Jij bent met je tong ook sneller dan met je hart.
In jouw specifieke geval zou je ook nog je gezag hebben waarop jij je kunt beroepen. Heb je dat gedaan en was je aanspreekbaar op het Gezag van God's Woord, of heb je verwezen naar de kerkelijke weg? Ik zou wel geneigd zijn om van een gemeente te vragen heel ver te gaan in het volgen van de herder. Want gezag is: volgen
omdat het gezag is in de Here. Niet: volgen
mits het is in de Here. Waarbij de herder de rol als dienaar van het Woord op zich neemt, en het Woord zuiver verkondigt. En daar ook op aanspreekbaar is. Dat was immers een pijler van onze leer. Dat de kerkeraad in de praktijk gezag krijgt zou niets uit mogen maken, want zij zijn dienaars van de gemeente.
Maar vanuit het fundament dat jij onderschrijft, zou ik -hoewel je het zelf ook stelde - tegen de schijn in toch concluderen dat je per definitie een broeder bent van de vertrekkenden en de bezwaarden. Want daar zijn er bij die wel netjes de kerkelijke procedures doorgegaan zijn, en die wel netjes hun hoop vestigen op iets anders dan op de mensen die opspringen om de kar te gaan trekken, op professoren die het nog goed zullen gaan zeggen, op herders die het Woord wel zullen ondersteunen. En geloof mij, de intentie en inspanning om voor God’s Woord te buigen en dat serieus te nemen is onder hen beter vertegenwoordigd dan bij heel veel van de moderne kerkgangers. En al zou daarmee al het positieve gezegd zijn dat erover hun gezegd zou kunnen worden, dan is dat nog genoeg. Want God ziet de harten aan, en wij ellendige mensen; zouden wij iets nuttigs aan ons heil kunnen bijdragen?
Naar mijn beleving is er bij de geschillen een grote invloed geweest van verantwoordelijkheidsgevoel, van consequenties moeten trekken, van als-ze-nog-verder-gaan-dan...-constructies.
Maar de karavaan [edit:onterechte verwijzing naar boek verwijderd] trok voorbij. Zich niet storende aan protesten omdat de onderlinge sfeer al was verongeestelijkt en de golflengtes niet op elkaar afgestemd. De zinnen gericht op de sfeer in het gebouw, waarbij onbelangrijk wordt dat er zijn die weggaan, als er maar anderen voor in de plaats komen. Gericht op de eigen beleving van het fundament, vergetende dat wie vertrekken zich inzetten voor een vaste grond, ook onder hun voeten. De ene groep gericht op interieurbouw en de andere groep op het fundament,
zie daarover de post over het meisje met de zwavelstokjesWie buigt voor het gezag van de Schrift, die krijgt weer nieuw zicht op allerlei zaken die zo afhankelijk leken van persoonlijke opvattingen. De bijbel is wel duidelijk, als we dat maar willen geloven.
En de broeders die jij onbelangijk noemde, zij blijven je broeders, vanuit je eigen perspectief zoals je zelf opmerkte, en ook ik kan dat vanuit mijn perspectief bevestigen omdat jij gebouwd bent op hetzelfde fundament.
1 Joh. 3:17 – “Zo wie nu het goed der wereld heeft, en ziet zijn broeder gebrek hebben, en sluit zijn hart toe voor hem, hoe blijft de liefde Gods in hem?”
Gal. 6:10 – “Zo dan, terwijl wij tijd hebben, laat ons goed doen aan huisgenoten des geloofs.”
Heb elkander lief!” (Rom. 13:8; 1 Thess. 4:9; 1 Joh. 4:11)
