Hey,
Jazeker heb ik ervaring met vragen over en andere problemen over scheiden en hertrouwen. In principe mag je volgens 'de kerk' maar om twee redenen scheiden, een van die twee is overspel. En dat was bij mij de reden. Ik was dus 'schuldloos' en mocht volgens de kerk dus hertrouwen.
Mijn man is 'gewoon gescheiden', maar goed, ook jij zult weten dat je nooit zomaar gaat scheiden, daar gaat heel veel aan vooraf, veel ellende en verdriet. Maar goed, wij mochten dus niet hertrouwen. Uiteindelijk heeft de dominee wel meegewerkt aan een samenkomst op onze trouwdag in de kerk. En dat was mooi. Maar alle strijd, oordelen en veroordelen van mensen voorafgaand hieraan (en ook daarna) heeft ons wel veel verdriet gedaan.
Weet je, wijzelf zien Gods leiding in ons leven. Hij heeft ons ECHT samen gebracht, we zijn niet naar elkaar op zoek gegaan, maar hebben elkaar gekregen. En ook dat het goed gaat met de kinderen (onder andere) bevestigt ons dat het goed is.
Ik geloof in een God die vergeeft. Als je weet dat je fouten hebt gemaakt (ook als je gescheiden bent), en je hebt oprecht berouw, en hebt vergeving gevraagd, dan IS het ook vergeven. "zover het oosten is van het westen, ZOver doet Hij onze overtredingen van ons!!" God blijft ons onze zonden, fouten en tekortkomingen niet nadragen, maar Hij bedekt ze met het bloed van Christus.
En volgens mij mag je na ELKE zonde waarvoor je vergeving hebt gevraagd en gekregen, verder gaan. Dus ook na een zonde tegen het zevende gebod.
Soms heb ik het gevoel dat bij mensen (in de kerk) het zevende gebod het belangrijkste is. Het gebod boven alle anderen. Als je daartegen gezondigd hebt, dan moet je de rest van je leven boeten.
Als je eenmaal gescheiden bent, dan mag je nooit meer hertrouwen.
Ik weet het niet, ik geloof dat niet echt.
Volgens mij is scheiden niet een ergere zonde dan vloeken, roddelen, belastingpapieren verkeerd invullen, of een hekel hebben aan je buurman...!
Wat ik wel voel en zie en merk is dat het huwelijk een afspiegeling is van het beeld Christus en de kerk. Door het huwelijk te verbreken, verbreek je een verbond dat je ook met God hebt gesloten.
Ik geloof wel dat je de gevolgen daarvan blijft zien. Heel praktisch al doordat je kinderen hebt. Ik blijf mijn hele leven geconfronteerd worden met het feit dat mijn kinderen niet de kinderen zijn van de man waar ik de rest van mijn leven mee ga delen.
Maar toch geloof ik dat God ook uit gebroken situaties iets moois kan maken. Hij keert de dingen ten goede. Alles wat mis is gegaan in mijn leven (en het leven van mijn man) heeft hij samen gebracht in een echt goed huwelijk dat wij nu samen hebben.
Nu voor het eerst voel en begrijp ik ook dat beeld 'Christus en Zijn gemeente' in het huwelijk. Onvoorwaardelijke liefde en trouw.
Ik geloof dat je nadat je oprecht vergeving hebt gevraagd voor fouten, je verder mag!
En wat mensen er verder van vinden: wat maakt het uit!! Mensen vinden altijd wel iets van elkaar (ook DAT is zonde!). Jij zelf weet hoe jij (jullie) staan tegenover God.. en zolang dat open is en eerlijk, dan maakt het echt niet uit wat mensen (ook kerkmensen) daarvan vinden!
Stel je vertrouwen op God en je zult zien dat Hij je zal helpen.
Door een raar proces bij ons in de kerk is het bericht dat ik gescheiden ben (en de reden daarvan) ongeveer een jaar nadat ik daadwerkelijk gescheiden was (en ongeveer 2 jaar nadat mijn ex bij mij wegging) pas in het kerkblaadje gekomen. De zondag daarna nam ik voor het eerst mijn huidige man mee.
"wat zullen de mensen wel denken' was ook mijn eerste (en ongeveer enige) gedachte.
Maar weet je: God gaf mij die man en ik was alleen maar dankbaar dat wij elkaar hadden gevonden in geloof en samen naar de kerk mochten.
En ongetwijfeld heeft iedereen gekeken en gedacht... maar ik kreeg alleen maar 1 mailtje van iemand die ik niet eens kende "wat ben ik blij voor je! "
tja... zo kan het gaan. En ook dat was voor mij een 'knipoogje van God', het was gewoon goed.
Ik hoop dat mijn verhaal beetje duidelijk is (ga het maar niet meer overlezen..) en dat je er wat aan hebt. Ik hoop echt dat jullie je weg vinden samen en met God, en ook in de kerk.
Goed dat je met de dominee gaat praten, ik hoop dat je daar steun aan hebt. Misschien is het ook goed om samen met je vriend het gesprek met de dominee aan te gaan.
Gods zegen voor jou en jullie!
