quote:
jongrk schreef op 18 september 2010 om 09:02:Christus heeft de apostelen geroepen en de opdracht gegeven Hem te verkondigen tot aan de uiteinden der aarde.
Om de apostelen was een groep leerlingen.
Deze Kerk van Christus ging de geschiedenis in, er ontstond een structuur. Deze structuur paste zich in de loop der tijd aan aan de vragen van de tijd.
De apostelen wijdden door handoplegging hun opvolgers. De apostolische successie. Deze opvolgers en nieuwe leiders van nieuwe gemeenten noemde men episkopoi, opzieners - waar ons woord bisschop vandaan komt.
Waar vind je vandaag de dag nog deze levende structuur van apostolische successie? Zou daar dan niet de ware Kerk van Christus zijn?
Nee. De ware kerk wordt niet in stand gehouden door zichzelf maar door God. De ware kerk wordt in stand gehouden ondanks zichzelf. Want de satan slaagt er immer in om de kerk tegenover God te plaatsen.
Adam en Eva waren de ware kerk. Het Joodse volk was de ware kerk. De groep discipelen rond Jezus was de ware kerk. De 12 geroepen discipelen waren de ware kerk. De georganiseerde kerk was de ware kerk. En steeds wordt de herder uit het oog verloren en gaan de schapen eigen wegen.
God heeft door alle afval heen steeds de kerk in stand gehouden. Dat is niet een instandhouden volgens menselijke denkramen. Christus moest uit het volk Isräël komen, maar toch maakte het volk het zo bont dat God het hele volk, behalve een, wilde uitdelgen. Christus moest uit Bethlehem komen, maar toen het zover was werden alle kinderen van bethlehem vermoord. Geen grotere kerkleraar werd er gevonden dan Johannes de doper, maar in de nabijheid van Christus werd Johannes vermoord. De vergadering van discipelen was de rots waarop de gemeente werd gebouwd en aan welke de sleutels van het koninkrijk werd gegeven, maar toch lieten alle discipelen het afweten toen het erop aankwam, en de meeste in aanzien het meest nadrukkelijk.
Dus, de ware kerk is niet een ideaalplaatje van degenen die het het best doen. Maar het is een normatieve eenheid die niet zichzelf vormt maar die door Christus wordt gevormd, niet als georganiseerde eenheid van mensen, maar als organische eenheid met het Hoofd Christus.
Prof. Schilder placht het zo uit te drukken dat de ware kerk niet een georganiseerde eenheid was, maar wel kenmerken had waardoor op elke plaats aan te geven is of een kerk een ware kerk was of niet.
Nu staat dat beeld in zijn algemeenheid op gespannen voet met de Christelijke gedachte dat er edele delen en minder edele delen zijn van het lichaam dat een eenheid vormt in Christus. Maar de normatieve lading ervan is dat het niet zo is dat iedereen die zegt Christus te geloven tot de ware kerk behoort, maar dat vanuit elke groep gelovigen afstand wordt genomen van die groepen die in leer en leven apert breken met Christus. Niet om die andere groep altijd te veroordelen, maar wel om de eigen roeping van gehoorzaamheid en het volgen van Christus invulling te geven.
Jouw geïntroduceerde gedachte dat het kijken naar een levende (wat is levend?) successie van handenopleggende dienaren Gods antwoord geeft op de vraag waar de ware kerk is, is wat erg simpel. Want God heeft het volk Israël ook gesplitst en het volk Israël ook overgegeven aan de dwalingen die het koos, en de kerk ook gesplitst en overgegeven aan de dwalingen die het koos.
Het gaat daarom niet om het kijken naar een levende successie, maar om te kijken naar het levende Woord. Waar het Woord levend wordt gehouden is God aanwezig. En waar het Woord wordt verworpen en ketterse dwaling wordt geaccepteerd en gepropageerd, daar heerst niet de Vrede van Jeruzalem.
Toch is er een andere kant. Want God is geneigd om steeds terug te keren naar de oude stam en het door hem verkoren volk. Bijna onbevattelijke goedertierenheid valt steeds het volk ten deel dat Hij heeft verkozen. Hij sprak daarom ook dat hij zijn volk zal volgen tot in het duizendste geslacht van hen die Hem liefhebben.
Dat impliceert dat het heil zal voortkomen uit het onbeminde en het onaanzienlijke, en het onverwachte; maar in de lijn van God's heil uit een volstrekt logische scheut uit de door Zijn Zoon gevestigde stam.
Dat kan dus best de katholieke georganiseerde kerk zijn, zoals jij hier suggereert. En deze kerk heeft ook goede papieren. Immers de sleutels tot het koninkrijk wordt van oudsher al geclaimd door deze kerk. Als God deze sleutelmacht heeft gelaten in de schoot van de eerste opgerichte kerk, dan ligt de sleutel van het heil van de kerk daar, en zal ook vanuit daar een nieuwe scheut opkomen.
Maar evenzogoed kan het zijn dat de scheuring van de kerk in de reformatie een scheuring was als tussen Israël en Juda. En dan is het de nieuwe stam die het erfgoed van het heil voortbrengt.
Maar het een of het ander, God zal zijn heil bewerken, en alle knie zal zich dienen te buigen voor Hem. Dat houdt in dat die aardse oppervlakkigheid over de ware kerk niets afdoet aan de steeds geldende roeping om terug te keren tot de aloude eerste-eeuwse leer..
Vandaag is iets van eenheid volstrekt ondenkbaar. Dat was het in het verleden minder. Hoe kan het dat in het verleden wel eenheid werd gevonden? Door de Trouw aan het Gezag? Door de inzichten van Recht en Waarheid? Door een gezonde geestelijke beleving van wat in ieder geval wel en niet de goede richting was?
Hoe dat laatste ook zij, de kern van alle eenheid is niet gelegen in mensen die elkaar vinden, maar in het terugvinden van God door veel mensen, en vervolgens daardoor door het zich onfermen over de georganiseerde mensen door God. Een andere weg is er niet en daarom is de ware kerk niet een discussiepunt voor een onderscheid van de verschillen met elkaar, maar een discussiepunt over de vraag of wij bereid zijn en in staat zijn terug te keren tot God, in afhankelijkheid aan het gezag en het gezag in afhankelijkheid aan het Woord.
Dat geldt voor de RK-kerk die wordt geleid door de hoogste in hiërarchie boven pontius pilatus, dat is de ponti
us maximus. En dat geldt voor de reformatorische kerken die zo verward zijn dat ze niet meer weten wat de reden was dat ze gereformeerd zijn, namelijk om zich te verzetten tegen dwalingen die zo stuitend zijn dat een christgelovige niet anders kan dan zich ertegen te verzetten. Zoals elke CDA-er zich zou moeten verzetten tegen het moslimgeloof.
De ware kerk is de ware weg. En de ware weg is de weg door Christus. Dat is geen breed pad maar een levensweg in volle vrijheid van het gemoed, maar in verdrukking naar het vlees in een aaneenschakeling van keuzes die ons verder brengen met Christus tot God. En daarvoor moet het licht worden aangedaan. Het licht is de Heilige Geest, maar David leerde ons reeds in de Geest dat dat licht wordt helder gemaakt door het Woord; of in nieuwtestamentische bewoordingen: Christus belijden is de redding die is gezaaid in een hart, maar het belijden behoeft ook fundering en groei. Het behoeft goede geestelijke aarde, en moet niet worden overwoekerd door leringen en trekkingen van het kwaad.
Of ook in de nieuwtestamentische bewoordingen die Piebe aanhaalt:
Piebe schreef op 18 september 2010 om 09:33:.. want de apostelen nodigden hun gehoor uit hun beweringen te toetsen aan de Schrift (Hand 17,2; Rom 4,3; Rom 11,2 etc).
