Beste Wiering,
het door jou aangehaalde beroemde gesprek tussen Jesus en Nicodemus over de noodzaak van de wedergeboorte, is m.i. niet door Jesus bedoeld om de erfzonde vast te stellen. Op diverse plaatsen stelt Jesus hoe belangrijk het is om "als kinderen" te zijn.
Waarom?
Omdat ouderen een handicap hebben, die hen verhinderen om het Koninkrijk van God binnen te gaan.
Kinderen hebben nog geen "programmering". Hun waarden en normen zijn nog niet vastgesteld, en ze hebben een grote natuurlijke openheid om veel te leren, zowel proefondervindelijk als van volwassenen.
Daarnaast kunnen ze nog heel goed conditioneel leren: leren dat als-je-dit-doet-er-dan-ook-dat gebeurt.
Dit proces, dat iedereen als kind lichamelijk en sociaal doormaakt, moet een ieder ook geestelijk doormaken.
Maak je dat nl. niet door, dan laat je je reacties op geestelijke dingen teveel bepalen door wat je als niet-geestelijk mens hebt mee gemaakt.
Bewuste keuzes zijn dan noodzakelijk.
Ieder komt in zijn leven op momenten dat je voor keuzes staat: kies je ervoor om je eigen belang veilig te stellen....of kies je voor het belang, het welzijn van de ander? Wij in het rijke westen worden wel héél vaak met die vraag gekonfronteerd.
De niet-geestelijke mens kiest dan alleen voor het helpen van zijn medemens, als het hem zelf niets kost, liever nog als hij er zelf ook beter van wordt.
Je kunt kiezen om een ander lief te hebben.
Je kunt echter ook kiezen om dat niet te doen.
Omdat Jesus echter zelf wel inzag dat een mens niet zomaar tegen zijn eigen belang in zal kiezen (in feite een soort doodsangst, wat later voor Jesus weer een reden werd om zijn dood noodzakelijk te achten voor zijn leerlingen), stelde hij vast dat het noodzelkelijk was totaal nieuwe manier van reageren te ontwikkelen; in feite je hele leven op zijn kop te zetten en als geestelijk mens opnieuw te beginnen.
Merkwaardig, dat ter verdediging van de theologie van de erfzonde altijd maar weer psalm 51 van stal wordt gehaald.
Iedere dichter zal ontzettend boos worden als zijn gedicht ter verdediging van een bepaalde ideologie wordt gebruikt. Daarvoor dicht men namelijk niet.
David wilde dan ook geen theologisch essay schrijven; hij had diep berouw van wat hij met Uria de Hethiet had gedaan, om maar met Bathseba naar bed te kunnen gaan (lees 2 Sam 11,12).
Dat diep berouw uitte hij m.n. in vers 7 en 12. Het is een prachtig hebreeuws gedicht van iemand die zijn zonde belijdt, en vergeving ontvangt. Hele mooie vormen van typisch oosterse overdrijving worden gebruikt, en het is een bijzonder mooi, compleet afgerond, schoon geheel van schuldbelijdenis en vergeving.
Maar DAARVOOR dient het dan ook. Niet als middel om de hele wereld een misplaatst schuldgevoel op te leggen.
Was immers iedereen -zoals Paulus dat stelt- door en door slecht, dan zou de wereld één groot tranendal zijn. Gelukkig is het tegenovergesteld waar hetgeen -tot schande van de orthodoxie- m.n. door vele niet orthodoxen bewezen wordt.
Een herboren, geestelijk, mens leeft van de (bevrijdende kracht van de) liefde. Vandaar dat Jesus kan zeggen dat een mens die uit de Geest geboren is, niet weet waar hij heengaat, hij heeft immers geen noodzakelijke doelen of plekken waar hij zou moeten blijven hangen.
Iemand die liefheeft, is uit God geboren, en kent God.
Neem dát nu eens als uitgangspunt ipv die depressief makende theologie dat de mens als schepping mislukt is.
Bedankt voor je compliment aan het eind: inderdaad.......op deze manier verbreden we onze kennis, en hebben we wat aan elkaar

je
Carl