Beste elle,
Als jij je ook buiten cyberspace elle laat noemen heb ik er uiteraard geen enkele moeite mee om je ook hier zo te noemen.
Sorry dat ik dat niet zo snel begreep.
Ik ben gestopt met het in profielen opzoeken van echte namen om die
naast daarvan verschillende gebruikersnamen te gebruiken in wat ik schrijf.
quote:
Ik schreef op 23 december 2010 om 14:12:Ikzelf gebruik altijd en overal mijn echte naam.
Dat ligt voor mij in het verlengde van Mattheus 5:33-37.
Ik begrijp niet waarom anderen dat niet doen en zet ze daarover graag aan het denken.
Nogmaal mijn excuses voor het gebruiken van formuleringen die misverstanden mogelijk maken.
Dat onbegrip impliceerde echter geen kritiek, wel een zekere vermoeidheid, want -zoals ik zojuist schreef aan onze Sint- ik heb dat al eerder meegemaakt op forums.
Je kunt het vergelijken met een oudere generatie (ik ben de 50 gepasseerd) die moeite heeft met de lossere omvangsvormen van de jeugd, die niet meer 'met 2 woorden praat' enzo.

In het dagelijks leven komt het toch ook niet in je op om een 'nick' te gebruiken als je iemand een hand geeft en je voorstelt?
Er zijn een aantal redenen die ik begrijp voor schuilnaamgebruik (waaronder nog niet 'uit de kast' durven komen met iets waar je nog onvoldoende sterk in staat).
Andere redenen die ik lees (niet noodzakelijk hier) klinken mij echter vooral gemakzuchtig en 'speels' (het leven en relaties met anderen onvoldoende serieus nemend) in de oren.
"Niet begrijpen" impliceert niet "niet accepteren", maar wel dat geneigd ben er de draak mee te steken als de omgangsvormen daar voldoende los voor zijn.
Voor mij is cyberspace integraal onderdeel van 'real life'.
Het gebruik van die bijbeltekst en de uitleg van het gebruiken van mijn echte naam als 'in het verlengde daarvan liggend' vergt een wat uitgebreidere uitleg.
In Quaker-jargon hebben we het over 'geloofsgetuigenissen'.
'Geloof' blijkt voor Quakers vooral uit hoe we handelen en niet of nauwelijks uit wat we belijden.
We herinneren er elkaar als Quakers zo nu en dan aan om
"ons hele leven te ordenen naar de geest van Christus".
Dat leidt zo nu en dan tot een specifieke 'roeping' (in -ook Nederlandstalig- Quaker-jargon "concern").
Vergelijkbare "concerns" en manieren van handelen van veel Quakers in de loop van de geschiedenis (bijv. je hoed niet afzetten voor een meerdere, geen eed afleggen op de Bijbel, slaven helpen ontsnappen, dienstweigeren) 'tellen op' tot een collectief 'geloofsgetuigenis'.
Zo'n getuigenis (zoals het vredesgetuigenis waarnaar ik verwees
in "doden in naam van God?") kan dan vervolgens uitgelegd worden aan anderen op een manier die hen -hopelijk- aanspreekt.
Dat kan met bijbelteksten (zoals de eerste Quakers heel veel deden, vaak zonder bronverwijzing, omdat ze die algemeen bekend veronderstelden), maar ook op andere manieren.
In dit forum dacht ik dat een bijbeltekst wel zou aanspreken.
Het Quakerisme ontstond in 17e eeuws Engeland.
Net als we in Nederland de 'nadere reformatie' hebben gehad, die tot de huidige reformatorsiche (orthodoxe bevindelijke) kerken leidden, had je in Engeland in die tijd het Puritanisme.
Quakers radicaliseerden de boodschap van de puriteinen nóg verder.
Geen betaalde voorgangers, want elke gelovige heeft direct toegang tot God.
Geen christelijke feestdagen, want elke dag is even heilig.
Geen eden, want je "ja" moet altijd "ja" zijn en geen nadere onderstreping behoeven.
De 'bevinding' van wat bijbelteksten betekenen, van wat God nu van ons wil, woog zwaarder dan de letter.
"Wat kan iemand met de Schrift beginnen, zolang Hij niet tot de Geest komt, waaraan zij haar ontstaan heeft te danken? Gij zult zeggen: 'Christus zegt dit, en de apostelen zeggen dat,' maar wat hebt gij te zeggen? Zijt gij een kind des Lichts en hebt gij in het Licht gewandeld, en komt dat, wat gij spreekt, uit uw innerlijk, uit God?"In dezelfde zin als waarin het Quakerisme in het verlengde van het Puritanisme lag, zo ligt altijd mijn eigen naam gebruiken voor mij in het verlengde van Mattheus 5:33-37.
Bepaald
niet omdat die tekst geen andere interpretatie zou toelaten dus.
En voor Quakers maakt die praktijk (als hij voldoende navolging vindt) deel uit van het cluster geloofspraktijk dat we aanduiden met 'getuigenis voor waarheid/waarachtigheid'.
Je zou ons als Nederlandse Quakers 'bevindelijke vrijzinnigen' kunnen noemen, die meer hechten aan 'orthopraxie' dan aan aan 'orthodoxie'.
Met v&Vriendengroet,
Wim