Vandaag is het biddag, of uitgebreider: biddag voor gewas en arbeid.
Op één of andere manier valt het me dit jaar nogal op dat er her en der gepleit wordt voor afschaffing of in elk geval geheel andere invulling van biddag.
Piet Houtman in het ND bijvoorbeeld. Van allerlei kennissen hoor ik voorstellen om dit jaar met biddag eens aandacht te besteden aan... noem het maar op waar je allemaal voor kunt bidden (abortus, natuurbeheer, geestelijke nood etc). Bij ons in de kerk ging de hele biddagdienst, die overigens gericht was op kinderen, over arme kinderen in India die niet naar school konden en over de gelijkenis van de rijke man en de arme Lazarus. Er was een inzameling voor schoolboeken geweest op onze basisschool. Er is op geen enkele manier, ook niet een beetje, gebeden voor 'gewas en arbeid', dagelijks brood.
Op deze manier verandert biddag van een dag waarop we ónze afhankelijkheid van God beseffen op een heel basale manier, namelijk onze afhankelijkheid van Hem in de voorziening van ons dagelijks voedsel, in een dag waarop we ons bewust proberen te worden van onze verantwoordelijkheid jegens onze naaste op allerlei gebieden (rijkdom delen). Niks mis met dat laatste, maar moet het eerste daarom verdwijnen? Wij hebben hier weliswaar overvloed maar daar moeten we niet blasé over worden, daarbij zijn er zelfs in ons land, schandalig genoeg, mensen die gebrek lijden. Waar ik woon is er een zeer functionele en noodzakelijke voedselbank om maar iets te noemen.
Persoonlijk ben ik niet getrouwd met de term "gewas en arbeid" hoewel ik het ten eerste mooi vind klinken en ten tweede wel kan waarderen dat we aandacht schenken aan het feit dat ook ons eten gewoon afkomstig is van bewerken van het land, maar die voorliefde kan gevolg zijn van mijn eigen boerse afkomst en woonomgeving. "Voedsel en werk" is natuurlijk ook prima. Maar in elk geval lijkt het me goed en nederighoudend om te bidden voor onze dagelijkse meest basale behoeften als eten en lijkt er me weinig mis mee om daarvoor een dienst te organiseren, zeker als die traditie er gewoon al is.
Anderszijds heb ik ook weinig
rationele argumenten voor de opinie dat we juist voor DIT issue twee keer per jaar een aparte doordeweekse dienst moeten houden en dat andere belangrijke zaken zoals het bidden voor onze zieken een plek moeten krijgen in de zondagse eredienst. Daar zijn wel dingen voor te verzinnen: twee keer per jaar, bij de start van het landbouwseizoen en aan het einde ervan als afsluiter van de oogsttijd is ergens wel logisch en één biddag voor de zieken is een beetje lullig voor de mensen die net halverwege het jaar ziek worden, maar dat lijken me bijzaken.
Iemand een mening hierover? Ik ben met name benieuwd naar de mening van de mensen die lid zijn van een kerk waar de biddag een normale traditie is.
