quote:
Riemer Lap schreef op 26 maart 2011 om 23:47:in dezen zeer leuk artikel:
link die niet op zondag werkt 
Quote uit het artikel waar iedereen wel eens over na mag denken:
[...]
Inderdaad: de samenkomst is niet ONS feestje maar GODS FEEST.
Je komt niet voor de sfeer, de emotie in de kerk.
Je komt er om GOD te ontmoeten.
En wederom: leer eens wat devotie zou ik zeggen
Is prima te leren in de RKkerk voor wie dat nog niet weet....
Groetsels van een grefoliek.
Amen, mooie woorden Riemer.
Waar veel devotie is, is weinig liturgisch vormgegeven gevoel nodig.
Want de behoefte aan omgang met God wordt reeds vervuld.
Waar het geloof in de waarachtige God afneemt,
daar ontstaat wrevel over de kaalheid en de bedekte omgang met God.
Ik hoorde laatst een preek over hoe Jezus met tollenaren omging: je kijkt om je heen en ze ziet mensen blij zijn met Jezus. En je ziet daaromheen (farizeeërs) mensen met kritiek. Soms bewust en soms onbewust. Maar wie weet hoezeer hij zondig is en dus hoezeer hij gered is, is blij. En na de preek zingen we dan opwekkingslied kom tot Jezus zoals je bent, want Hij houdt altijd van je. Waar zo stigmatiserend gepreekt wordt, is begrip onmogelijk. Nee de afstand is nog groter want er wordt op twee niveaus gesproken. Oppervlakkig wordt afstand geschapen. Een zeer grote afstand, omdat ook wordt gesproken over "zoals het vroeger bij ons ging". Iemand met kritiek wordt daarmee afgeserveerd, en kan beter ophouden.
Maar de predikant zegt daarbij: de sleutel is of wij onszelf zien (erkennen) als zondaren die gered moeten worden. Onze kerk is, zegt hij, medisch centrum west. Waarmee hij dus zeer bedekt bloot geeft dat het mogelijk is dat juist wat hij aan de oppervlakte aanhaalt en omhelst, toe is aan genezing en verbetering. Want, zo zegt hij, degene die bij de dokter komt en daar geen genezing meer verwacht, die kan niet genezen worden. En ook zegt hij erbij dat hetgeen hij eerder zei over blijdschap nuanceringen behoeft - waarmee ook deze preek in haar vervolg een wending kan krijgen die het ten diepste tot een schriftuurlijke preek zou kunnen maken.
Maar het komt erop aan om het beeld - en meer is het niet- juist toe te passen. Wie is degene die geen genezing verwacht? Wie is degene die zegt dat het allemaal wel meevalt met wat wij verkeerd deden? Is dat degene die het gevoel volgt en daarmee klaar komt, of is dat degene die roept: stop en bekeer u ? En dan, als de kerk zou dwalen - en sommigen claimen dat ten stelligste: wie is het dan die bij dat bericht blij en vrolijk blijft ?
Ik zeg noch het een noch het ander over de viering. Want ik geloof niet dat de oppervlakte het verschil maakt. Dus ook niet ten goede....
Want de bodem onder mijn verzet tegen een "moderne" eredienst is dat het gewoon een kwestie van pure diefstal is, en verraad aan de eigen gemeente. Een fluwelen revolutie, zo je wilt. Want de wijze van viering is gewoon evangelisch of baptistisch. Niets anders. Maar die baptisten en evangelischen bestonden ook al vele jaren geleden. Maar toen volgden de gereformeerden trouw, en tegen eigen gevoel in, het Woord van God. Dat dat naar de mens fout is gegaan, is een ander verhaal. Vraag dat maar eens aan katholieken. Maar trouw aan God vraagt trouw tot het einde. Officieel was de vrijgemaakte kerk de kerk die aanspreekbaar was op haar trouw aan God, zoals God zich heeft geopenbaard in Zijn Woord. Waarom dan afvallen van die trouw? De liefde onderling was toch al verminderd - na de jaren 60 - en dat wordt niet opgelost met een oppervlakkige andere viering. Waarom dan niet vastgehouden aan trouw aan God. of aan trouw aan de eigen voorvaderen? Of aan trouw aan de leer (=traditie)? Of aan trouw aan God's uitweg uit donkere tijden op Zijn tijd? Of desnoods aan trouw aan gemaakte afspraken?
Want had de kerk zich getrouwer getoond, dan had zij niet zonder trouw aan eigen leer en traditie alles omarmt wat maar aangeboden wordt op de markt van "God is goed en alles is goed" als het is in dankzegging. In de bijbel wordt dat genoemd: een ieder deed wat goed is in eigen ogen. Daar staat niet dat een ieder fout deed. Maar er staat dat een ieder goed doet, maar daarbij niet in de eerste plaats let op God's Eer, God's Woord, en God's Dienst; Een alfa-kerk.
Terug naar het begin. De suggestie wordt beschreven (hoewel de sleutel helder is) dat de blijde vierders meer in de liefde zijn. Het bewijs dat deze suggestie onjuist is, zit in de viering zelf. Want de viering is volstrekt bewijsbaar in conflict met de wijze van viering 30 jaar geleden. Maar toen bestond zo'n viering ook al bij de evangelischen. Had men liefde gehad dan waren niet trouwe godsdienstigen 'weggejaagd' en in de buitenste duisternis geworpen (kerkelijk gezien). Met die gelovigen is ook de kritische houding op de inhoud verdwenen. En dat levert een paradox op want juist die gelovigen die afhaken, hebben in het verleden de leer verdedigd dat je in geen enkel geval naar een andere kerk mag. En ironisch is dan dat die gelovigen dus noodgedwongen de eigen kerk hebben aangepast.. De wil van de mens wint altijd van de Wil van God. Dat is omdat de satan heerst op deze aarde die in de vloek leeft van God. En dat is waarom bekering altijd nummer één is op het takenlijstje van een christen. Dat kan ook in de Geest. Opwekking is dat. Maar niet tot vreugde, maar tot terugkeer naar God.
De GKv is gewoon evangelisch/baptistisch geworden. Was men werkelijk in de liefde geweest, dan had men niet het eigen gevoel opgedrongen aan de kerk die als speerpunt had om in de eerste plaats trouw op de smalle moeilijke weg te blijven, en in ieder geval God's Woord trouw te bewaren. Maar als men in de liefde was dan had men gewoon de trouw aan de leer van de voorvaderen gehonoreerd, en aan de medeleden, en aan de roeping om in alles alles te toetsen aan God's Woord. En wie desondanks echt zijn eigen gevoel en beleving wilde volgen had die ook kunnen vieren buiten de kerkdiensten. En in plaats van een eigen revolutie had men kunnen kiezen voor een vlucht naar de evangelischen of baptisten. En dan zouden zij zijn versterkt door het positieve in die kerken. En omgekeerd zouden die kerken mogelijk versterkt kunnen worden. En dan - als dan inderdaad liefdeloosheid heerste bij de kritischen die heersen in de kerk, en inderdaad de trouw aan God's Woord een lege huls was - dan was er een wettige ondergang geweest van de GKv kerk. Nu is er geen corrigerende invloed meer door de directe omgeving. Nu is de ondergang (opgang) evenzo de route, maar is zij onwettig en liefdeloos. En nu zijn lieden als Bolt, tegen de schijn in, méér in de Liefde (trouw). Want door de houding van de kerk zijn zij op plaatsen die ze niet uit vrije wil hebben gekozen. Maar dat is het lot ook van de beste. En de oppervlakkige viering zal niet kunnen verhullen dat achter de viering dezelfde oude lijn schuil gaat van liefdeloosheid. Is dat zo; iedereen kan zich toch bekeren? Ja, dat is zo. God volgt niet het individu maar de lijn van het geslacht. Dat is een kern in het geloof en in ons bestaansrecht in Adam en in de tweede Adam. Bekering leidt altijd tot een terugaan naar God. Dat is teruggaan naar getrouwheid. Dat is teruggaan naar wat God vraagt en wat Hij biedt, boven wat wij vragen en wat wij bieden.
Gaven van de Geest? Nee, wat ik zie zijn geesten van de gaven van mensen.
Begrijp me ged, mijn woorden zijn niet gericht tegen jou, en ik zie juist een authentieke gereformeerde in je woorden. Maar jij bent representatief voor de oude kerk. En mijn bezwaren zijn niet gericht tegen de nieuwe kerk, maar tegen die eraan vooraf gaat; dat is de kerk die de nieuwe kerk bloed en geboorte heeft gegeven.
En wat "grefoliek" betreft: besef dat je voor degenen aan wie je je spiegelt gewoon een grefo
leek blijft..
De devotie waar je van spreekt is m.i. buitengewoon belangrijk. Maar voor de katholieken biedt zij een norm die uitstijgt boven de menselijke beleving. Ongrijpbaar, en mystiek, en onmiskenbaar iets van hogere orde. En daardoor beschermd tegen alles en iedereen - zelfs tegen de bijbel. Maar de gelovigen die spraken van de Sola's, die grepen terug naar de kern. Het hart, en het geloof, en God's Woord. En de rest is vormgeving van het menselijke om iets terug te zien van wat we in het hart voelen. Dat laatste steunt de deelnemers en biedt veel, maar het mist in alles de kern: Niet onze wil, maar Uw wil geschiedde. Niet onze viering maar Uw viering. Niet ons gevoel alleen, maar bovenal ons hart en onze trouw en onze wil om te volharden.
Niet onze hoogten, maar Uw enige hoogte.
Ons gevoel is geen norm, en geen vorm, maar gewoon de gesteldheid van het hart.
Ik spreek over geen enkele authentieke viering een verkeerd woord tegen de authentieke vierders. Want de viering is ondergeschikt. Maar mijn woorden gaan uit naar de vierders om niet in het huis van hun vaders een eigen feestje te bouwen, terwijl de vaders buitengezet zijn.
En mijn woord aan de kerk is om terug trouw te zijn en het gezag van God te herstellen. Dat is NIET het gezag van de kerkenaad; maar het gezag van de dienaar van het Woord. En de kerkenraad is er om toe te zien dat het geen heerszuchtig optreden wordt. Voel je het spanningsveld? Het gezag is van God, en dus bij de dienaar van het Woord. Maar tot bescherming is dat gezag paal en perk gesteld. Dus willen wij terug naar God, dan moeten we als gemeente weer luisteren naar de dominee. En aan God is het om de predikanten net dat beetje moed te geven om gewoon God's Woord onbedekt te verkondigen en dan liever bespot en uitgehoond te worden, dan ontrouw te zijn aan God. Wie de gemeente echt wil beschermen moet juist voorrang geven aan het beschermen van God's Woord en Eer.
Want de gereformeerde kerk (vrijgemaakt) is een kerk die haar ontstaan uitsluitend dankt aan het volhardend volgen van God, dwars door alle gevoel en alle tegenstand en alle vriendschap en vijandschap heen.
Trouw aan het Woord zoals het hoort.
