quote:
Riemer Lap schreef op 15 december 2011 om 00:39:Ik snap niet dat de schrijver zo van leer trekt zonder de context van wat hij aanhaalt goed te snappen.
als je te teksten over het inkerven letterlijke en wettisch neemt dan geldt dat ook voor de andere teksten.
Ja, het ligt zeker
niet voor de hand om binnen de reeks van voorschriften waar we het nu over hebben sterk te gaan wisselen tussen de manier van opvatten bij de diverse voorschriften. Wel is het natuurlijk zo dat ze soms evident verschillende zaken betreffen waaraan men bijvoorbeeld aan de hand van andere teksten elders in de Bijbel een wat verschillend gewicht kan toekennen.
quote:
Overigens, wat als ik een bijbeltekst op mijn rug laat zetten?
Mag dat wel of mag dat niet?
Op die vraag pretendeer ik niet een definitief antwoord te kunnen geven, maar ik kan wel wat overwegingen aandragen.
Alhoewel een tekst op je rug slechts zelden in het normale dagelijkse leven zichtbaar is voor anderen, deed het idee me in eerste instantie toch even denken aan Mattheüs 6:5-6 waar Jezus aanwijzingen geeft in verband met bidden en aanbeveelt niet op een opzichtige manier te werk te gaan. Een Bijbeltekst op je rug is natuurlijk wat anders en omdat die gewoonlijk verborgen onder kleren en daarmee discreet blijft zou je zelfs kunnen zeggen dat je ermee aanleunend handelt bij een idee wat Jezus overbrengt. Maar niettemin komt het laten tatoeëren van een Bijbeltekst op je rug op mij wat "schreeuwerig-demonstratief" over.
We hebben natuurlijk een speciaal geval wanneer het een bijbeltekst betreft, maar dat heeft ook weer zijn speciale problemen. Het behoeft weinig uitleg dat de tekst "Ik ben de HEERE uw God" door de dubbelzinnigheid als hij op iemands rug geplaatst is (en daardoor als zichzelf uitroepen tot God kan worden gezien), kan worden uitgelegd als spotten met God (zelfs als er een versnummer bij staat).
In Joodse kring is er wel over gedacht en naast het discutabele of je jezelf mag merken op definitieve manier
(een tattoo is door moderne lasermogelijkheden overigens ietsje minder definitief dan vroeger) is er dan de opvatting dat je vooral juist Gods naam niet op je lichaam mag aanbrengen.
Ik denk dat Ds. A van den Berg met zijn stukje inderdaad doorschiet in iets wat hij niet waar kan maken als eenduidig in de Bijbel verboden.
Dat er veel voor te zeggen is dat je een nieuwe Godgewijde manier om het leven te vervolgen vooral zult herkennen aan meer subtiele zaken die spreken uit de gehele instelling van een mens en niet zozeer aan een merken van het lichaam op (nogal) definitieve manier met teksten en symbolen in een tattoo, daar kan ik me aardig in vinden. Maar dat is dan wat anders dan van de toren blazen dat het niet mag.
Ik herinner me uit het tv-programma dat ik al memoreerde dat er ook een man was die al een veelbewogen leven achter de rug had en die zijn arm liet tatoeëren met o.a. een bijbeltekst. Hij deed aan evangelisatie en daarbij zou hij dan ook zijn getatoeëerde arm gaan tonen.
Wie ben ik om dat volledig af te keuren, denk ik dan -- ook al is het zo, dat ik me bij zoiets niet echt thuis voel.
Tot zover even.
