Hoi Neobullseye
Jouw vragen zijn erg actueel, als je bijv. kijkt naar een EO-programma als "Adieu God?".
Vaak hoor ik dat mensen vanwege dit soort vragen God en/of het geloof de rug toekeren.
Ik krijg vaak de indruk (en die indruk krijg ik ook bij jou) dat je 'God probeert te verklaren'.
In de Bijbel kom ik ook wel eens van die voorbeelden tegen.
Bijv. in het begin van Johannes 9 (verzen 1-3):
In het voorbijgaan zag Jezus iemand die al vanaf zijn geboorte blind was. Zijn leerlingen vroegen: ‘Rabbi, hoe komt het dat hij blind was toen hij geboren werd? Heeft hij zelf gezondigd of zijn ouders?’ ‘Hij niet en zijn ouders ook niet,’ was het antwoord van Jezus, ‘maar Gods werk moet door hem zichtbaar worden. (citaat uit de NBV)
Een voorbeeld waaruit blijkt dat je God niet zomaar kunt narekenen,
en dat 'lijden' niet per se een straf is.
Net zo goed als wij het 'concept' van de "Drie-eenheid" (er is maar 1 God, maar toch drie onderscheiden personen die toch ook weer God zijn, maar niet 'uitwisselbaar') niet volledig kunnen begrijpen, kunnen we dat ook niet van Zijn almacht.
Het bekende 'menselijke' voorbeeld: Als God almachtig is, kan Hij dus een steen maken die zo groot en zwaar is dat Hij die steen niet kan tillen. Maar als Hij die steen niet kan tillen, is Hij ook niet almachtig.
Als je op dergelijke manier over God denkt, dan loop je onherroepelijk vast.
Als je gelooft dat God is wie Hij is, dan kan Hij beide (een ontilbare steen maken, en 'em toch tillen), ook al is dat voor mensen een onmogelijk combinatie.
Kijk ook eens naar het bijzondere van God.
Enerzijds is Hij bezig met 'details': elk mens wordt door Hem persoonlijk gemaakt ("kunstig geweven" staat in Ps. 139:15 NBV), anderzijds is Hij een God die denkt in termen van "duizend geslachten".
Ik weet niet of je hier wel eens bij stil hebt gestaan.
Maar als je rekent dat er vanaf het begin van de Bijbel ongeveer 6000 jaar voorbij is gegaan, en er per honderd jaar zo'n 6 geslachten volgen, dan zitten we nu nog niet in de buurt van die duizend geslachten.
Goed, wat meer to-the-point:
Lijden.
Om te beginnen denk ik dat God op een heel andere manier tegen lijden aan kijkt dan wij mensen.
Als ik mijn teen ergens tegen stoot, doet dat erg pijn.
Dat zou ik al kunnen beschouwen als een vorm van lijden.
We zeggen dan toch altijd dat we "pijn lijden"?!
Als we ziek zijn, wordt dat vaak omschreven als "lijden aan een ziekte", zeker bij chronische aandoeningen.
Wij zien lijden als iets wat fout is, als iets wat niet hoort.
Maar in beginsel is lijden een gevolg van de zonde,
en heel vaak is lijden iets wat wij als mensen wel zouden kunnen voorkomen.
Als we toch eens het geld dat in al het wapengekletter wordt gepompt, zouden gebruiken om van de wereld een betere wereld te maken ...
(Toegegeven: het voorbeeld zoals jij noemt van een kindje met een open rug, is van een heel andere orde.)
Volgens mij beschouwt God "lijden" als iets waardoor je sterker, beter wordt.
Denk eens aan het lijden van onze Verlosser. Zijn lijden maakt het mogelijk dat wij weer Gods kinderen kunnen zijn.
Denk eens aan de overtuiging van Paulus dat "het lijden van deze tijd in geen verhouding staat tot de luister die ons in de toekomst zal worden geopenbaard."
(Rom. 8:18 NBV).
Kijk eens wat Paulus tegen de gemeente (de heiligen) in Filippi zegt (Filipp. 1:29 NBV):
"Aan u is de genade geschonken niet alleen in Christus te geloven, maar ook omwille van hem te lijden."
Lijden is blijkbaar de "norm" in plaats van de "uitzondering".
Nog even een ander punt:
Het 'toestaan' van het lijden.
God laat blijkbaar heel veel toe. Waarom?
Daar zijn ook weer allerlei theorieën over vermoed ik, maar ik wil ook hier weer een voorbeeld geven.
Toen de oudste zoon van mijn broer nog net niet kon lopen, maar al wel zelf kon staan,
waren ze in de winter een keer bij ons op bezoek.
Het was koud, het sneeuwde buiten, en de centrale verwarming was 'gloeiend' heet.
Op een gegeven moment wilde het jochie naar buiten kijken, en kroop richting die gloeiend-hete verwarming, om daar tegen aan te gaan staan.
Wat doe je dan?
- je kan hem bij die verwarming weghouden, maar dan houd je hem dus weg van wat hij wil (daar staan en naar buiten kijken). Vindt hij niet leuk.
- Je kan niks doen, maar dan is het zeker dat hij zich brandt aan die hete verwarming. Vindt hij vast ook niet leuk.
- Je kan hem oppakken en hem vasthouden terwijl hij naar buiten kijkt, maar hij wil dat graag zelf doen.
Dus wat je ook doet, het is nooit goed.
En ja, als je God was, kon je het zo 'toveren' dat de verwarming niet meer heet is, zodat het kind z'n gang kan gaan.
Maar is het reeël om dergelijke 'tovertrucs' van God te eisen?
Ik vraag me (ten slotte voor dit moment) ook af:
Stel dat God eens zou zeggen:
Goed mensenkind, jij mag nu zeggen wat ik moet veranderen, maar dan moet je wel uitleggen volgens welke 'regel' ik iets moet veranderen. Dus niet alleen maar zeggen: er mogen geen kindjes met een open rug meer worden geboren? Want mogen er dan nog wel kindjes met hartproblemen worden geboren? En als je dan zegt: er mogen geen kindjes met een afwijking meer worden geboren, wat versta jij dan onder 'een afwijking"?
Maar dat is niet de vraag waar het om gaat.
DE vraag is dan: Stel dat ik dat dan zou doen: zou je dan in mij geloven en ga je dan leven en mij dienen zoals ik dat wil?
Harry