quote:
Hendrik-NG schreef op 18 oktober 2012 om 20:59:Small Brother, ik denk dat we hier vanuit verschillende ervaringen spreken. En dat zal waarschijnlijk de verschillen in toon verklaren tussen onze posts. Ik proef in je woorden over "afbraak" een zorg over geleidelijke de teloorgang van het specifiek gereformeerde in je kerken. Hetgeen je inderdaad kan ervaren als afbraak.
De geleidelijke teloorgang is niet het punt. Dat is eigenlijk zelfs in het geheel niet mijn zorg. En zorg was in het geheel niet mijn insteek. De insteek is de gereformeerde identiteit in samenhang met heftige discussies of samenkomsten van verontrusting. Dat was ook het onderwerp, als ik mij niet vergis.
Deze draad gaat over een identiteit binnen de gereformeerde kerken, en dat naar aanleiding van specifieke gebeurtenissen en specifieke geschillen in de gereformeerde kerken. Mijn punt is in dit geheel dat er iets is als een gereformeerde identiteit. Dat is niet de grootste gemene deler van nu, maar dat is de gereformeerde identiteit waaromheen de kerk is gebouwd. Lang geleden dus. En de discussies gaan over dat gereformeerd zijn. Dat heeft dus helemaal niets te maken met het gedoe van vandaag en met de oplossingen die ik voorsta. Maar het heeft te maken met wat gereformeerd zijn is, en wat ervan nog wordt getolereerd, of niet, in de gereformeerde kerken.
En dat onderwerp behoeft aandacht. Want de realiteit van de gereformeerde kerken van vandaag is dat waar de dominees het Woord van God willen verkondigen, de gemeenten hen daarvoor nog slechts een bepaalde ruimte geven. En wat dan nog aan prediking overblijft daarvan wordt geëist dat deze het gereformeerde karakter niet meer dekt, maar evangelisch is. Wat ik hier zeg is de waarheid. Dus niet een prediking over de mens die nog dagelijks tot God moet komen (bekering) maar vanuit de staat van gearriveerdheid in Jezus armen. Geen smalle weg om in te gaan, maar vrijheid in de Geest. Niet gereformeerd, maar evangelisch met een gereformeerd sausje. Het hier bekende begrip Grevangelisch. Maar omdat ik het niet heb over de gemiddelde grevangelische typering die grondig christelijk ermee bedoelt, noem ik het vanuit de vrijgemaakte kerk ontstane type ‘vrijvangelisch’. Het lijkt evangelisch; maar het is nog steeds een heel erg vrijgemaakt type. Dezelfde onderwerpen met een andere lading. Dezelfde discussie met een andere toon. Het uitgangspunt dat de ander handelt in en uit liefdeloosheid.
Was de kerk actief gereformeerd, dan waren de gereformeerde kenmerken of dan was de gereformeerde identiteit gerespecteerd of getolereerd. Maar zowel het een als het ander is niet aan de orde. Gereformeerd is niet meer dan de last van het verleden waarmee geen identificatie is. Maar anti-indentificatie. Dat is waarom het af en toe zo botst. Het nieuwe wordt niet alleen omarmt, maar het oude wordt stelselmatig eruit gewerkt. Het spreken over liefde krijgt op die manier een bijzondere klank (@Hendrik). En het spreken over de oudste zoon en zijn genadige houding krijgt een logische vraag waar dan het bekeringsgezinde broertje is (@ Adinomis). En het spreken dat wij zijn gestorven en Jezus alleen in ons leeft en de Heilige Geest ons automatisch de wet laat doen, krijgt een nare bijsmaak (@Gaitema). De realiteit is dat het oordeel is voorgebakken en liefdeloosheid reeds is toegerekend aan de ander. Wat de ander bezighoudt wordt dan geneuzel over bijzaken en gemekker over het eigen gelijk (@grondig christelijk) en het vergeten van christen zijn gedurende de hele week (@Rtfm08).
Maar hier op dit forum zijn nauwelijks vrijvangelischen. Ik moet mij hier dus niet verantwoorden bij vrijvangelischen, maar bij grevangelischen. Dezelfde onderwerpen en discussies, maar vanuit een ander referentiekader.
Het karakter van het evangelische geloof in het algemeen is voor een gereformeerde volstrekt duidelijk. De mens komt centraal en God wordt onderworpen aan de mens die op gezag en sturing van de Heilige Geest leeft. En onderling wordt vaak beproefd op emotionele zichtbare sturing en werking van de Geest. Bij een gereformeerde wekt dat wel eens wat onbehagen; hij draagt zijn hart niet op de tong. Het is voor hem genoeg als iemand zegt dat hij gelooft in Jezus Christus. Een gereformeerde zal zich ook altijd realiseren dat de mens tot zijn overlijden een deel blijft van het aardse lichaam, dat ook aan hem zal trekken. Voortdurende bekeringsgezindheid. Een actief strijden. En een beproeving van de ander is grotendeels verstandelijk. Dit is geen bijzondere gereformeerde leer, maar gewoon bijbelse waarheid. Universeel. Onbetwistbaar voor wie de moeite neemt te lezen en het Woord van God gezag heeft. Zegt de gereformeerde.
Maar wat qua principe heel veel uitmaakt, gaat in de praktijk meestal om klemtonen. Want niemand doet het toch helemaal zoals het hoort. Vanzelfsprekendheid is een dreiging voor wie verslapt bij een klemtoon bij het verbond. Maar dezelfde dreiging vanuit ander perspectief geldt voor wie verslapt bij de klemtoon bij de liefde boven alles. En dezelfde dreiging vanuit een ander perspectief geldt voor wie verslapt bij de klemtoon van de Heilige Geest. En allen meten door de klemtonen altijd met ongelijke gewichten. Het enige wat samenbindende elementen levert, is het Woord van God. Ik bedoel natuurlijk de bijbel. Dat is het uitgangspunt en het strijdveld en het beslissende eindpunt van alle tegenspraak.
Wat is er dan mis aan een wat evangelische toenadering vanuit gereformeerd? In principe niet zo heel veel, als je bedenkt dat het in de praktijk klemtoonverschillen zijn. Maar als het zou gaan om een verwerping van het gereformeerde, dan is het gewoon niet wat het van de buitenkant lijkt. Als het gaat om het verlaten van het Woord van God en de leer, dan is ineens een centrale vraag wat je in vredesnaam nog met een liefdebegrip wilt zonder het Woord van God en de leer. Het ene moest men doen, en het andere niet nalaten. Dan inderdaad zijn bijbelgetrouwe (gr)evangelischen of bijbelgetrouwe baptisten emotioneel veel dichterbij dan de eigen kerkgenoten.
Daarom vind ik je bijdrage wel goed in zichzelf, maar niet als reactie op wat hier wordt gezegd. Net als iedereen heeft iedereen te maken met carrousels van emotie. Dan is het belangrijk om de eigen draad en drang even op on-hold te zetten en zorgvuldig te lezen wat er staat en waarover het gaat. De waarheid heeft iedereen in eigen petto; ieder voor zich. Maar de waarheid van een draad, komt alleen naar boven als iedereen ook uitkomt voor wat er staat. Persoonlijke ervaringen (hoezeer ook normatieve weegfactoren voor de persoon) zijn niet relevant, maar het gaat er inderdaad om of de kerk nog de kerk is die de leer van Jezus Christus onverkort wil vasthouden en naleven en voorleven (@ Penguin1978).
Het Woord zegt inderdaad dat er mensen zullen zijn die valse waarheden zullen verkondigen (@ Riemer). Het bijzondere in de gereformeerde kerk is dat de predikanten m.i. merendeels voldoende kennis hebben van de leer en goed zicht hebben op de realiteit en de druk van de gemeenten. Maar zij staan buitenspel; of zij staan juist midden in het spel in een houding van afkeer tegen de stijfkoppigheid van de oude garde. En de kerk is grosso modo niet in handen van de predikanten, maar van de trainers, vormingsinstituten en steunpunten, en een onbedwingbaar gevoelen van afstandneming van de oude identiteit. Gaitema dacht dat ik kom met aangedragen verplichtingen om de kerk gezond te maken. Dat is niet zo. Ik kom aan met de realiteit. Kan ik niet mooier of lelijker maken. En die realiteit maakt dat er geen enkele gereformeerde in de gereformeerde kerk zal blijven. Zij allen zullen eruit gedreven worden. Tot de laatse man en tot de laatste vrouw. Want een gereformeerde kan zijn identiteit wel bedekken, maar niet verloochenen. En dat is absoluut zeker omdat de algemene opinie de gereformeerde identiteit met bijna een gevoel van haat heeft verlaten. Zonder veel omzien en interesse voor hetgeen de eigen identiteit was. En vaak met een volkomen associatie van de eigen (oude) identiteit, met die verfoeiden die zich er zo druk om maken. En dat maakt dat het zinvol is om betrokkenen en ook anderen op die identiteit te wijzen.
Ondanks gedoe kan God de kerk genadig zijn en het geloof van eerdere generaties belonen met Zijn Werken. Het is de zwakheid, maar bij een volkomen geloof, waardoor God krachten werkt. Het is het onverwachte en het onbeminde dat aanzien krijgt. Het is daarom dat ik gereformeerd ben en dat ik ook geloof dat de gereformeerde kerken het ware geloof (moeten) brengen. Is het niet aan de kerk zelf, dan zal het van deze kerk overgaan op andere kerken. Want de formule is krachtig en overwinnend: Bouwen en vertrouwen op Gods Woord. Want God doet Zijn Woord gestand. En welke kerk is Woordgetrouw? Nee het gaat verder: welke kerk CLAIMT woordgetrouw te zijn? Want niemand is getrouw; ook de geestigen niet en ook de lievertjes niet, en ook de knuffelaars niet. Maar wie claimt Gods recht en Waarheid te willen bezitten en daarvoor ook te staan, die mag weten dat God hem zal bezoeken. Verzoeken.
Zoals Paulus het inderdaad zei: "ik ellendig mens, ik wil wel het goede doen, maar ik doe het slechte. De oude wetten staan gegrift in het hart. Luister er geestelijk naar en je zult door Hem leven. Zo dan, ik zelf dien wel met het gemoed de wet Gods, maar met het vlees de wet der zonde. De gezindheid om God te dienen zal dus altijd een tegenspeler hebben in het vlees, die toch tot zonde en verderf brengt. En de belofte en de hoop en toezegging dat de Heilige Geest ons zal bijstaan in die strijd mag ons de wedren doen lopen in een blij gemoed en een vastegestelde overwinning. Maar niet zonder strijd en zonde, en derhalve zonder erkenning dat de wet goed is, en de overtreder straffenswaardig. Daarom kruisigen wij dagelijks het vlees. (@Gaitema)
quote:
Ik heb helaas niet al te lang geleden een acute afbraak meegemaakt van mijn eigen gemeente. Niet door wrijving tussen "vernieuwingsdrang" en "zorg om de gereformeerde identiteit" (die wrijving leidde al een aantal jaren binnen onze gemeente voor een pijnlijke "migratie", zowel immigratie als emigratie, van geliefde en gewaardeerde gemeenteleden - ik snap dus heel goed waar je over spreekt! denk ik...)
Nee: een "ramp" van ongekende en onverwachte omvang trof mijn gemeente. Op een dusdanige manier dat hij in korte tijd dreigde te desintegreren. En wat jarenlang hoekstenen leken te zijn van het gemeenteleven bleken dat nu ineens niet te zijn. Of maar in heel beperkte mate:
Sabbat - Eredienst - Dienst van het Woord - Dienaar des Woords - De belijdenis geschriften - Het Woord van God: dat alles stond dusdanig onder druk, dat ze geen bodem bleek te bieden onder de gemeente. Ik moet hier een uitzondering maken voor Gods Woord, dat voor mij en voor velen in deze periode een houvast bleek. Al denk ik hierbij vooral ook aan mijn Heer en Heiland, het Woord dat tot ons kwam en het Licht was, ook in onze duisternis...
Op het moment dat dat alles wegvalt als basis onder het gemeenteleven blijkt de bindende kracht van Gods Liefde (van Hem komt die!!!) pas ten volle... En als die doordringt in Sabbat - Eredienst - Dienst van het Woord - Dienaar des Woords - De belijdenis geschriften - Het Woord van God, dan worden dat inderdaad de bouwstenen van Gods Gemeente waar we zuinig op moeten zijn!!! Ook wij kunnen er intussen weer mee bouwen. God dank!!! Al staat dat huis van ons nog volop in de steigers...
Waarom zou er nu niet ook een acute afbraak zijn? Goed dat je het Woord van God ook als centrale pijler ziet. En ook goed dat je de liefde centraal stelt en dat je op die wijze ook goede ervaringen signaleert, maar het gaat hier over een bouwwerk, en dat bouwwerk heet de gereformeerde kerken, en het onderwerp was de identiteit. Dat gaat dus niet over de liefde, maar over de zaken waaruit de identiteit blijkt. En ervan uitgaande dat liefde het onderscheidende element biedt van identiteit, lijkt me duidelijk niet juist. Ik meen dat het merendeel van de forumleden wel enige nuancerende ervaringen op dat terrein kan inbrengen.
Wat wel een zaak is die de aandacht trekt is de liefde
loosheid. Je zou wel de liefdeloosheid als een identiteitselement kunnen zien. Dat is ook waar je op zinspeelt lijkt het, als je over de liefde spreekt. Maar hoe maak jij dat concreet als er een geschil is op hoofdzaken? Wie op zijn strepen gaat staan, is liefdeloos??? Wie zich laat verleiden tot uitspraken, “dat de Heere zulks niet wil”, is de zondaar? Wie de ‘liefdeprediking’ niet kiest moet uitgeworpen worden? Wie vraagt om het Woord van God centraal te stellen moet de mond gesnoerd worden? Ik vind het onbegrijpelijk zoals je ermee om wenst te gaan. Is dan elke oproep tot bekering een daad van geestelijke terreur? Ja; dat is het wellicht. Want het zwaard van het Woord is niet van boter gemaakt. Maar wil je er met verstand over kunnen spreken dan zul je het Woord van God centraal moeten stellen, en ook de liefde binnen het begrip van het Woord van God.
Hoséa 121 Die van Efraïm hebben Mij omsingeld met leugen, en het huis Israëls met bedrog; maar Juda heerste nog met God, en was met de heiligen getrouw. Efraïm weidt zich met wind, en jaagt den oostenwind na; den gansen dag vermenigvuldigt hij leugen en verwoesting; en zij maken verbond met Assur, en de olie wordt naar Egypte gevoerd. Ook heeft de HEERE een twist met Juda, en Hij zal bezoeking doen over Jakob naar zijn wegen, naar zijn handelingen zal Hij hem vergelden. In moeders buik hield hij zijn broeder bij de verzenen; en in zijn kracht gedroeg hij zich vorstelijk met God. Ja, hij gedroeg zich vorstelijk tegen den Engel, en overmocht Hem; hij weende en smeekte Hem. Te Beth-El vond Hij hem, en aldaar sprak Hij met ons; Namelijk, de HEERE, de God der heirscharen; HEERE is Zijn gedenknaam.
Gij dan, bekeer u tot uw God, bewaar weldadigheid en recht, en wacht geduriglijk op uw God. quote:
Ik wil maar zeggen: nood leert bidden... En leert je je ware Fundament kennen... Dan helpt geen menselijk ploeteren... Maar als veranderingen langzaam gaan, dan kan je nog denken dat je er als mens invloed op kan uitoefenen... Vergeet het!!! HIJ is het die ons één maakt, en niemand anders!!!
Een gesprek over de identiteit zoals die was en zoals die nu is, heeft m.i. niets te maken met ploeteren. Wat ik zeg over de identiteit heeft niets te maken met invloed uitoefenen en veranderen. Zelfs niet met niet willen veranderen. Maar alleen met beschrijven waar het over gaat en waar het op haakt. Het krachtig gebed van een rechtvaardige vermag veel. Maar dat is geen ontslag van de taak om te spreken en te staan voor kernzaken van je fundament.
Maar we hoeven het hier niet gewichtiger te gaan maken dan nodig. Ik spreek hier in alle oppervlakkigheid over enige zaken van identiteit. Leek me aan de orde van gesprek.
