Maar onderwijs hoeft toch niet per se in die anderhalf uur op zondagochtend en -middag, of die twee uur alleen 's morgens of wat-dan-ook?
Als christelijke ouders onderwijs je juist inderdaad je kinderen dag en nacht, lezen uit de peuterbijbel na het eten, verhaaltjes vertellen voor ze gaan slapen, samen bidden, een christelijke school, Elly en Rikkert, nou ja, jij weet er zelf veel meer van dan ik.

Is het dan niet af en toe belangrijk voor kinderen om ook te merken dat zij, met hun ouders, broertjes en zusjes, opa en oma, buren, vrienden, iedereen, met elkáár Gods gemeente vormen? Dat we samen bij elkaar horen en dat we ook in de kerk sámen God ontmoeten en niet opgesplitst in clubjes?
Natuurlijk moeten kinderen over God horen op hun niveau. Maar moet dat per se in de kerk? Er zijn vast ook wel volwassenen voor wie het niveau te hoog is. Krijgen we dan ook een domoren-kerk? Een ouderenkerk? Een mannenkerk? Zeg maar een kerk voor ieders behoefte? Kinderen kunnen toch op allerlei manieren op hun eigen niveau over God horen zonder dat ze daarbij niet meer in de kerk bij de rest van de gemeente aanwezig zijn?
Bovendien, en dit is misschien een wat gevaarlijke gedachte

dus zeg ik er gelijk bij dat het maar een hersenspinseltje is, is het niet goed voor kinderen om te merken dat niet altijd de hele wereld om hen draait, dat ze ook leren eens stil te zitten en stil te zijn en zich aan te passen? Wij mochten vroeger als we met een groep (bijvoorbeeld de hele familie) bij elkaar waren van mijn vader niet het hoogste woord voeren en niet in een "grote" stoel gaan zitten, gewoon om ook te beseffen dat wij niet het middelpunt van iedereens leven zijn. Volgens mij is daar niets mis mee.