onderzoek naar de midlifecrisis

[mirt]

Volgens een onderzoek dat laatst gedaan is, schuift de periode waarin men het meest vatbaar is voor een midlifecrisis naar voren.

Als reden wordt in het artikel op nu.nl onder andere genoemd: werkdruk en geldproblemen.

Maar volgens de schrijfster van  'het dertigersdilemma' Nienke Wijnants is er nog een belangrijke oorzaak, we doorlopen tegenwoordig de piramide van Maslow sneller en worden daarom eerder in ons leven geconfronteerd met vragen als: is dat het nu?

quote:

Wijnants benadrukt dat mensen tegenwoordig steeds sneller de piramide van Maslow doorlopen. De meeste dertigers hebben een goede baan, een aanzienlijk salaris en een leuk huis. Dertigers zitten dus aan de top van die piramide en dit veroorzaakt de zoektocht naar antwoorden op levensvragen.

Zou het eerder genoemde onderzoek dit over het hoofd zien?
Heb jij iets met een midlifecrisis?

[Riemer Lap]

quote:

mirt schreef op 18 oktober 2010 om 22:08:
Heb jij iets met een midlifecrisis?

Nee. En ik zit toch echt in de leeftijd  

[elle]

Vragen als 'wie ben ik, wat doe ik hier, waarin zit mijn waarde' stel ik me altijd al. Ik merk dat met het klimmen der jaren die vragen minder belangrijk worden, hoewel ze (nog) niet (geheel) beantwoord zijn.
Dus nee: ik heb geen midlifecrisis, imho. Maar 't ken nog...

[Antonius]

quote:

mirt schreef op 18 oktober 2010 om 22:08:

Zou het eerder genoemde onderzoek dit over het hoofd zien?
Heb jij iets met een midlifecrisis?

Ja, Ja, zo rond mijn veertigste verjaardag, werd ik er verdrietig van. Dat ik nog steeds niet de baan had die hoorde bij mijn opleiding .
Die heb ik nu ook nog niet. ik werk nu als postbezorger, en ontdek langzaam mar zeker dat, ik voldoening kan halen uit andere zaken behalve werk.

En jij mirt?

[grondig christelijk]

midlifecrisis is een van hogerwege ingelegd model om elk mens te laten terugzien, te evalueren en te concluderen.

[Doarsie]

Ik (35) heb wel midlifevragen maar vind het zelf geen crisis.

[bloem]

een crisis is vaak wat je er zelf van maakt....

[Mellon]

quote:

Doarsie schreef op 20 oktober 2010 om 00:55:
Ik (35) heb wel midlifevragen maar vind het zelf geen crisis.

Ik (32) heb wel crises maar geen midlife  

[elle]

Je hoopt ouder te worden dan 64 jaar?

[Mellon]

quote:

elle schreef op 20 oktober 2010 om 14:34:
Je hoopt ouder te worden dan 64 jaar?

 Dat hoop ik zeker  

[dingo]

Midlifecrisis is toch je vrouw inruilen voor eentje van 20 jaar jonger, beginnen aan een tweede leg en je vervolgens te pletter rijden op een motor? Nee geen last van.

[mirt]

Of je man en 4 kinderen achterlaten en op een schip naar Tasmanië vertrekken om actie te gaan voeren tegen de walvissenvangst.
http://www.nu.nl/achterkl...rabbe-kiest-zichzelf.html

Maar het kan volgens mij ook gewoon wat depressief zijn en niet uit de beklemming komen van vragen als: is dit nou alles?

Nienke Wijnants kwam opvallend veel dertigers tegen uit die laatste groep.

Ik zelf ben ook wel iemand die zoals Elle altijd al wel met die vragen bezig ben. Wel was ik vorig jaar ineens sterk bezig met de gedachte: welke dingen wil ik in de rest van mijn leven bereiken. Toen bedacht ik ineens dat ik net 40 was geworden en plakte zelf het stempeltje 'midlifecrisis' maar eens. Maar ik besef wel dat het voor iedereen weer anders is en dat je ook geen of meer dan één van deze crises mee kunt maken en dat het ook niet altijd echt een crisis is, maar er alleen in de verte wat aan verwant is.

Als iemand wel echt in zo'n crisis zit, is het natuurlijk onzin om te zeggen: ja, dat heb je er zelf van gemaakt hoor, een crisis.

[bloem]

quote:

als iemand wel echt in zo'n crisis zit, is het natuurlijk onzin om te zeggen: ja, dat heb je er zelf van gemaakt hoor, een crisis.

Oké, er zijn uitzonderingen, maar dan nóg moeten we ons oog op God gericht houden en Hem danken onder alle omstandigheden.
De meeste mensen blazen problemen zo hoog op, dat ze denken er niet meer overheen te kunnen.
met God spring je over de hoogste muur.

[mirt]

Dat geloof ik ook, maar weet je, er zijn bijvoorbeeld ook genoeg psalmen die triest eindigen. Ik zou eerder zeggen: blijf roepen naar God. Maar niet: kom nou maar gewoon uit die crisis, God is er toch. Het kan gelovig zijn en ik ontken niet dat het bij jou daar een uiting van is, maar het kàn ook gewoon zo zijn dat wij niet zo goed tegen de ellende van een ander kunnen en daarom roepen dat ze er maar gauw weer uit moeten komen.

[Mellon]

quote:

mirt schreef op 20 oktober 2010 om 22:14:
Dat geloof ik ook, maar weet je, er zijn bijvoorbeeld ook genoeg psalmen die triest eindigen. Ik zou eerder zeggen: blijf roepen naar God. Maar niet: kom nou maar gewoon uit die crisis, God is er toch. Het kan gelovig zijn en ik ontken niet dat het bij jou daar een uiting van is, maar het kàn ook gewoon zo zijn dat wij niet zo goed tegen de ellende van een ander kunnen en daarom roepen dat ze er maar gauw weer uit moeten komen.

Vind ik ook niet gezond, om tegen iemand te zeggen: kom nu maar uit je crisis. Wij mensen zijn nu eenmaal geen statische wezens. We ontwikkelen ons en komen steeds tot nieuwe inzichten. We krijgen nieuwe ideeën en ontwikkelen steeds meer vaardigheden. Dat vraagt soms om herbezinning en dat lijkt me niet meer dan normaal. Je kunt het een crisis noemen, maar je kunt ook gewoon jezelf de tijd gunnen om de dingen op een rij te krijgen.

Dat soort dingen moet je niet forceren. Enige empathie van vrienden en familie lijkt me op z'n plaats. Bovendien kan het goed zijn om iemand anders als klankbord te hebben.

Ik zou daar nog iets aan toe willen voegen: vanuit geloofsopzicht is het ook de bedoeling dat we groeien (melk/vast voedsel etc). Dat is meestal geen gelijkmatig proces. Vaker overkomt je iets waardoor je voor vragen komt te staan en waardoor je nieuwe inzichten krijgt en je geloof toeneemt, of misschien (tijdelijk) afneemt. Het zijn groeispurten. Het lijkt me ook juist de bedoeling dat gelovigen elkaar hierin bijstaan.