Auteur Topic: Column van Marjan Kroone  (gelezen 113645 keer)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Gepost op: augustus 13, 2004, 08:21:10 am »
Hallo allemaal,

 
Nog maar even een voorstel rondje maar dan wat meer op privé gebied.

Ik ben Marjan Kroone, getrouwd met Jetse Postma, moeder van 2 kinderen, Paul (1981) en Hedwig (1983). Jetse en ik zijn beiden van 1956 dus hard op weg naar onze 50ste verjaardag.

Nou dat brengt me meteen bij de grote stap. Die 50ste verjaardag hopen we te vieren in Benin. Gelukkig duurt dat nog 1,5 jaar, maar uiterlijk september 2004 ga ik vooruit om alles voor te bereiden – onze woning en het gezondheidscentrum - en Jetse volgt mij later om in Benin te gaan werken en wonen.

Deze beslissing is niet zonder slag of stoot genomen en wij laten onze kinderen – die beiden studeren – hier achter in Nederland. Dit heeft heel wat tranen gekost en zal nog heel wat tranen teweeg brengen. Toch staan ze achter onze plannen, omdat ze beiden vinden dat we niet straks als we oud zijn moeten zeggen: “ Vroeger toen wilde ik zo graag in Afrika werken, maar….” Ook zijn ze – gelukkig – trots op ons dat wij dit gaan doen.

Uiteraard laten we ook nog veel lieve vrienden achter en de luxe, de wetenschap dat je hier altijd eten kunt kopen, benzine kunt krijgen bij de pomp, water en elektrisch hebt en als het al uitvalt, dan duurt het niet langer dan een dag voordat het gemaakt is. Je kunt in NL vertrouwen op het openbaar vervoer en dat je - als je van A naar B reist - deze afstand toch normaliter binnen een bepaalde tijd kunt afleggen. Als het regent dan ben je in NL niet van de buitenwereld afgesloten omdat de wegen onbegaanbaar zijn geworden. Als je trek hebt in een ijsje dan kun je dat kopen én het is ook nog vertrouwd om het op te eten!! Dat is ook niet onbelangrijk.

Nou over deze problemen, leuke dingen, gevoelens van voldoening, verdriet en heimwee, onzekerheden, maar ook onze werkzaamheden en de mensen en kinderen die we daar tegen komen ga ik jullie - bij belangstelling - op de hoogte houden via mijn column.

Het worden geen verhalen met een roze wolk, soms zal het misschien niet zo gezellig zijn, maar dan is het hopelijk wel informatief. En wie weet wat voor leuke dingen daar juist weer uit voortkomen.

Het kan voorkomen dat ik – in de regenperiode bijvoorbeeld – niet in staat ben om bij een telefooncel te komen om mijn columns door te sturen. Dan moeten jullie even geduld hebben.

Verder kun je op de site van Aktie Benin onder gedachten en bezinning mijn motivatie lezen. Het is God die mij hiertoe heeft geleid en het is af en toe een harde strijd geweest.

Ook is het denk goed om te vermelden dat we géén salaris gaan ontvangen van de Stichting, maar alleen eten en drinken gaan krijgen.

Dit omdat we zélf willen dat het gedoneerde geld optimaal benut wordt voor de projecten van Aktie Benin.

Wel hebben we de afgelopen twee jaar – dankzij giften van vrienden en familie – het verzekeringsgeld voor 2005 en 2006 kunnen reserveren om in ieder geval o.a. ziektekosten te betalen en de AOW-verzekering – tegen de minimale premie – te kunnen voortzetten, want als we ook geen AOW hebben als we 65 worden, dan is het wel heel ernstig met ons gesteld. We vertrouwen erop dat er de komende jaren mensen zullen zijn die voor deze uitzending geld willen doneren om ons werk mogelijk te maken.

Zelf hebben we – uit privé middelen - in het vooruit - voor 2 jaar tandpasta, tandenborstels, maandverband, deo, vitaminepreparaten, scheerschuim en scheermesjes, zonnebrandcrême, knackworsten, pindakaas, jam en al dat soort spullen gekocht. Omdat we geen geld zullen hebben dit in de supermarkt in Benin te kopen. Als dat op is dan hoop ik dat de vrijwilligers en visite die gaan komen, dit soort spullen voor ons mee gaan nemen.

Ook hebben we onze laatste spaarcenten gebruikt om een 4-WD te kopen en deze nemen we mee naar Benin. In Bénin gaat de auto voor de projecten gebruikt worden en de stichting de benzine en het verdere onderhoud betalen.

De woning waar we komen te wonen is het gewezen kantoor van het SNV dat al drie jaar leeg staat.

De bevolking mag het gebruiken voor algemeen belang en de gemeenteraad heeft besloten dat wij met onze projecten daadwerkelijk voor het algemeen belang aan het werk zijn. (Dat vond ik eigenlijk ook wel.)
Dus vandaar dat we - gratis - in een prachtig huis komen te wonen en de vrijwilligers die komen werken zullen bij ons vertoeven. Onze huisraad gaat dus de huisraad van het vrijwilligershuis van Aktie Benin worden.

Dat lijkt me trouwens een van de moeilijkste dingen als ik daar zit, dat we nooit meer echt even privé met elkaar zullen zijn behalve op onze slaapkamer.

We willen dan ook instellen dat we die ruimte dan ook optimaal zullen benutten voor onszelf en dat er nooit!! iemand in mag komen. De woonkamer is een ruimte voor iedereen, onze zit/slaapkamer wordt ons privé woonkamertje.

Oja……. En onze Mechelaar Djodi, die gaat ook mee op avontuur.

Ik weet niet hoe je foto's kunt plaatsen, maar dat zal ik proberen uit te zoeken.
Verder heb ik al een aantal columns op onze site staan, die zal ik ook hier plaatsen.
Die gaan over de voorbereidingen.

18 september is mijn definitieve vertrekdatum.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #1 Gepost op: augustus 13, 2004, 08:47:40 am »
Ik heb onlangs bericht gekregen over Hélène- een van onze beschermelingen - en dat berichtje was positief. Dus ik zal het  verhaal maar even hier neerzetten en daarna nog gewoon wat verhalen van vrouwen die ik ken. Gewoon even om jullie wat bekend te maken met de cultuur waar wij tijdens ons werk mee te maken hebben.

Hélène is een meisje dat vorig jaar november op 12- jarige leeftijd onder mijn hoede is gekomen. Haar vader was overleden en in Benin heeft de vrouw (zoals in veel Afrikaanse landen) geen rechten, zelfs geen aanrecht.

Haar moeder viel dus toe aan de oudere broer van haar overleden man. Ze ging met haar kinderen bij hem wonen en alles leek redelijk goed te verlopen. Heleentje mocht ook gewoon naar school blijven gaan. Totdat de kinderen van de échte vrouw van haar oom ziek werden.
Er was geen geld voor medicijnen. Dus de tante besloot dat Heleentje (12 jaar en nog helemaal niet volgroeid ) maar uitgehuwelijkt moest worden. Een oudere man van midden dertig wilde Heleentje wel als 2de vrouw en zou dan de medicijnen voor de kinderen betalen.

Heleentje werd echter bang, haar moeder heeft geen rechten, dus kan haar niet beschermen, dus liep Hélène weg van huis. Ze kwam via iemand in de stad Natitingou bij mij terecht met het verzoek of ik haar kon helpen.

Op kosten van Aktie Benin is ze op het internaat in Natitingou geplaatst en volgt ze nu de eerste klas middelbare school. Haar resultaten zijn matig en dat moet nog verbeteren, anders kan ze daar niet blijven en moeten we een andere oplossing zoeken.

Echter Heleentje wilde met de kerstvakantie naar huis, het internaat sluit tijdens de schoolvakanties en de kinderen gaan dan naar de dorpen terug. Uiteraard was Heleentje bang voor haar tante terwijl ze wel ontzettende heimwee had naar haar moeder.

Jullie moeten je haar situatie voorstellen een klein meisje, uit een dorp, verlegen, weggelopen, ze voelt zich schuldig omdat ze niet aan de tradities heeft meegewerkt, maar is tegelijkertijd bang voor diezelfde tradities. Voelt zich besmeurd omdat ze haar familie niet heeft gehoorzaamd, maar kon ze ook weer niet gehoorzamen omdat ze heeft leren nadenken, omdat ze naar school is geweest en dus heeft geleerd dat dit niet goed is voor haarzelf, dit huwelijk.

Dan komt ze op een internaat terecht dat bestemd is voor de beste leerlingen uit de omliggende dorpen, die goed kunnen leren en dus over het algemeen lekkere haaibaaien zijn. Voor hen wordt betaald voor hun opleiding en Heleentje voelt zich minder dan niets, want immers zij gold zelf als betaalmiddel voor de medicijnen. Dat verschil beseffen die meiden dondersgoed hoor. Onderling klassenverschil is daar heel erg aanwezig.

In ieder geval, ik heb in overleg met de directie een brief op laten stellen dat Heleentje onder politiebescherming valt en onder  bescherming van het ministerie van onderwijs. Als Heleentje niet terug zou komen nà de kerstvakantie, dan zouden zowel de tante als de echtgenoot in de gevangenis komen. Ze heeft haar moeder dus kunnen bezoeken!

Maar mevrouw N’Tia heeft zich inmiddels ook over Heleentje ontfermd. Deze mevrouw gaat in het vervolg met haar mee haar moeder bezoeken en verder mag ze bij haar blijven in de stad tijdens de vakanties, want de familie heeft geen geld voor de reizen naar het dorp.
 
Mme. N’Tia is zelf vroeger als meisje van 12 weggelopen toen ze werd uitgehuwelijkt. Ze is bij de nonnen terecht gekomen, die hebben ervoor gezorgd dat ze haar schoolopleiding kon blijven volgen en nu is ze een zeer hoge piet op het postkantoor in Natitingou!

Ze ontfermt zich over meiden die weglopen en betaald hun opleiding. Ze heeft inmiddels haar hele huis vol met dit soort meisjes. Degene die ze zelf niet kan plaatsen probeert ze elders onder te brengen.

Dus als mensen zeggen dat de hulp aan één enkel meisje slechts een druppel op een gloeiende plaat is, vertel dan over Mme. N’Tia. Het zijn druppels die werken als een oliedruppel. Het worden vanzelf vlekjes…

Voetnoot: Het is in Benin bij de wet is het verboden om zulke jonge kinderen uit te huwelijken. In de praktijk gebeurt het echter gewoon. Net als besnijdenis. Dat is officieel ook verboden. Maar dat is een verhaal apart. Daar kom ik later zeker op terug. In de praktijk geeft dat problemen genoeg.

Wat kan het resultaat zijn als dergelijke jonge meisjes worden uitgehuwelijkt?
Ze zijn vaak nog niet volgroeid, raken toch zwanger, krijgen een kind op 12- 13- 14 jarige leeftijd. Het bekken kan de bevalling niet aan. Mogelijkheden tot keizersnede zijn er vaak niet – ziekenhuis te ver, geen geld – dus de jonge moeder blijft soms 3-4-5 dagen in de bevalling. Het kindje sterft en als de moeder dan de mazzel heeft dat zij niet ook dood gaat, dan weet ze haast wel zeker dat ze incontinent is na die tijd. Doordat ze zowel urine als faeces laat lopen gaat ze op den duur zo stinken, dat ze door haar man verstoten wordt en dan krijgt ze een leven als een paria. Met mazzel mag ze terug naar de familie maar bij veel stammen is dat niet mogelijk, want je verlaat dan bij je huwelijk voorgoed je geboortedorp als je met je echtgenoot meegaat.

In Noord- Benin in de regio Boukombé krijgen vrouwen gemiddeld op 14-jarige leeftijd hun eerste kind. In Zuid –Benin – waar alles al duidelijk meer ontwikkeld is – gemiddeld op 18-jarige leeftijd.
 
Veel meisjes in Afrika worden gewoon nog uitgehuwelijkt. In de dorpen zelfs de meesten. De echt grote steden, daar liggen dingen alweer anders.

Zijn de meiden niet naar de lagere school geweest, dan accepteren zij dat heel makkelijk.
Je moet je voorstellen dat je als baby tot de leeftijd van een jaar of 3 de hele dag veilig bij je moeder achterop haar rug zit, terwijl je moeder aan het werk is. Er wordt niets met je gedaan op educatief niveau. Want er is niets en het is de moeder ook nooit geleerd. Je wordt gekoesterd totdat je kunt lopen en werken. Dat is ook het enige wat je al een beetje leert: werken.
Je hebt rust dotdat je drie jaar oud bent. Dan mag je écht aan het werk.

Geen lagere school voor jou, misschien voor je oudste broer, als de familie genoeg geld heeft. Maar voor jou wordt het wel heel lastig. Je bent maar een meid.
Je mag water halen, soms kilometers ver. Hout sprokkelen, je broertjes en zusjes op je rug meesjouwen. Je mag roeren in de grote etenspot met het gevaar dat je je brand aan het hout of het water. (Veel brandwonden bij dit soort kleine kinderen. Ook overlijden er jaarlijks ca. 1.5 miljoen mensen, vooral kinderen als gevolg van de inademing van de zwarte roet bij dergelijke houtvuren.)

Als je 5-6 jaar oud bent en je woont in een dorp langs de asfaltweg, dan mag je misschien wel benzine verkopen langs de kant van die weg, in plaats van op het land werken of het huishouden doen.
De hele dag boven die dampen hangen en opletten dat je niet op de weg zelf komt, want auto’s hanteren de wet van het recht van de sterkste.

Meiden die na zo’n jeugd uitgehuwelijkt worden weten niet beter en accepteren dat gewoon.

Echter zodra ze naar de lagere school zijn geweest merk je zo een verandering in hun denkwijze en gedachten patroon. Ze leren nl. dingen vanuit een andere hoek te zien. Je leert rekenen en dus zelfstandig nadenken. Vooruit zien als het ware. Ook proef je kennis en krijg je de behoefte om door
te leren, meer te leren, misschien een beroepsopleiding doen… Dat laatste is de droom van veel kinderen op de lagere school. Ze zijn weetgierig geworden, hongeren naar meer.

Nou ik wilde nog enkele levensverhalen van vrouwen die ik tegenkwam hier plaatsen, waarbij je dus goed kunt zien hoe het anders kan lopen met alleen de lagere school. Niet alleen mevrouw N’Tia en Hélène zijn een goed voorbeeld (zie mijn vorige column), ook deze onderstaande vrouwen.

De moeder van Joseph Tibouté, een van onze studenten.
Ze is op deze foto ongeveer 47 jaar (mijn moeder ernaast is hier 72 !)
Toen de moeder van Joseph zeven jaar oud was woonde zij in een dorp waar het -- nog steeds ! – heel gewoon is dat je op je ca. zevende uitgehuwelijkt wordt aan een man uit een ander dorp.

Haar toekomstige echtgenoot was al heel oud (wat wil je in de ogen van een kind van 7) toen haar ouders haar uithuwelijkten en hij kwam iedere maand naar het dorp om te kijken of haar borsten al groot genoeg waren, zodat hij haar mee kon nemen.
Ook  controleerde hij of ze al goed op het land kon werken, eten kon koken en voor het huishouden kon zorgen.

Toen haar echtgenoot haar kwam ophalen was ze ongeveer twaalf.
Ze wilde niet met de man mee en huilde en smeekte haar ouders of ze niet bij hen mocht blijven, maar ze moest van haar ouders. Het was een ereschuld. Er was immers voor haar betaald. Haar vader heeft in die tijd 200 FCFA voor  haar gekregen, dit is ca: 30 eurocent.

Ze is dus nooit naar de lagere school geweest; ziet eruit alsof ze 70 is en heeft 6 kinderen gekregen waarvan 1 overleden.  Echter ze verheugd zich in de jeugd en is nu heel gelukkig omdat ze weet dat Ca. 20 procent van de meisjes in de dorpen nu naar de lagere school toegaan en dat deze meiden - als zij uitgehuwelijkt worden weglopen van huis!

Dan hebben we Juliette
De vrouw die inmiddels eindelijk een kind heeft dat is blijven leven.
Haar eerste 4 kinderen zijn overleden voor de geboorte, door een simpel rhesus antagonisme. (Dit vermoedde ik, dus de laatste zwangerschap heb ik haar naar Cotonou gestuurd en is zij hierop gecontroleerd en met een simpel spuitje was het probleem opgelost. Wel moest ze hiervoor naar een ziekenhuis 650 km naar het zuiden toe gelegen reizen en heeft ze meer dan 4 weken moeten wachten – bange weken – voordat ze eindelijk de benodigde stof konden krijgen om haar in te spuiten.

Ze woont nu in het noorden van Benin maar komt oorspronkelijk uit Burkina Faso en is weggelopen toen zij 13 jaar oud was omdat ze als 2de vrouw werd uitgehuwelijkt aan een oudere en zeer rijke man.

Daarmee heeft ze haar familie ten  schande gemaakt en haar ouders nooit meer gezien. Wel heeft ze gehoord dat haar vader blij was dat haar eerdere kinderen zijn overleden omdat ze niet had mogen weglopen. Dat is haar straf. Ze kan nu niet officieel trouwen met haar huidige Beninse man omdat ze illegaal is en dus geen papieren heeft.

Dan hebben moeder  van Martin
Haar man had een baan de weg, hij hielp wegen aanleggen. Hij is 14 jaar geleden gestorven en zij bleef achter met 4 kinderen geen geld. Omdat er geen inkomen meer was, moesten alle kinderen moesten van school omdat ze moesten werken voor eten. (Zij woont in de grote stad en heeft in haar ethnische groepering en omdat ze in de stad woont, niet te maken met de traditie dat zij aan de familie van de man toebehoort.)

Maar, geen van de kinderen heeft de lagere school afgemaakt of een opleiding genoten.

Martin kan niet trouwen omdat hij, buiten dat hij geen vast werk heeft, ook als enige jongen in het gezin de plicht heeft om voor zijn moeder te zorgen. Vaak werkt hij bij cafetaria’s waar hij als loon een maaltijd per dag ontvangt die hij met zijn moeder deelt.

Vorig jaar had hij voor 4 maanden werk als bewaker bij een Franse organisatie die aan het bouwen was. Hij had voor het eerst een écht salaris en kreeg ook nog 2 maaltijden per dag van de nonnen. Hij was heel gelukkig. Toen ik hem vroeg wat hij nu met het geld ging doen antwoordde hij dat hij spaarde voor een nieuw dak voor het huisje van zijn moeder. Want in de regenperiode had ze hard gehuild omdat het zo lekte…. Martin is overigens al eind twintig.

De moeder van Josephine Somma (een van onze andere studenten).
Haar man stierf 2 jaar geleden vlak voor Josephine haar opleiding tot verloskundige zou beginnen in Cotonou, een stad in het zuiden van Benin.

De vader overleed op maandag, ten gevolg van een ongeluk met een taxi-brousse (zie foto) die hij had genomen om zijn zieke zoontje naar Tanguiéta naar het ziekenhuis te brengen. Het kind bleef met een van de zussen achter in het ziekenhuis omdat het moest worden opgenomen.

Pa zou naar huis gaan om te vertellen hoe de stand van zaken was. Een ongeluk in Afrika heeft meestal dodelijke afloop. Slechte wegen, volle auto’s en geen medische hulp mogelijke.

In ieder geval, maandag’s overleden, dinsdag’s begraven en donderdag’s kwam de huurbaas vertellen dat de moeder op straat stond met 8 kinderen omdat de huurbaas vond dat de moeder niet voor de huur kon zorgen.

Dit terwijl zij degene was die voor de centen zorgde, altijd op de markt werkte voor het geld en meer inkomen! Ook hier geldt weer, geen rechten, zelfs geen aanrecht.
De moeder vond op dat moment dat Josephine maar thuis moest blijven om haar te helpen aan geld te komen. Ik heb haar kunnen uitleggen dat Josephine nog drie jaar naar school moest, maar dat ze daarna meer geld en vastigheid zou hebben dan ze ooit zou krijgen met de verkoop van knoflook op de markt. (Dat moest ze gaan doen van de moeder.)

Deze vrouw woonde – gelukkig - ook in de grote stad, dus dan heb je niet zo sterk de plicht je aan de rurale tradities te houden waardoor je naar de broer van je man toe moet. Haar zus woont ook in Natitingou dus zij woont nu alweer een paar jaar met al haar kinderen bij haar zus. Dat is ongelooflijk, die drie kamers die de zus deelde met haar man en eigen gezin, worden nu gedeeld door twee grote gezinnen. Daar wordt ook geen moment over nagedacht. Je familie is in nood dus je helpt.

Josephine is inmiddels bijna klaar met haar studie, dus die kan straks haar moeder financieel gaan ondersteunen. Ook de andere zus is inmiddels getrouwd en de deur uit.

Maar Josephine zal het niet gemakkelijk krijgen met de familie die als een grote last op haar schouders zal rusten.

Nou als afsluiter een vrouw uit de bergen die ik tegen kwam.
Ze woont in een klein dorp en verzamelt iedere dag  zware boomstammen die zij op haar hoofd naar de markt draagt.

Vergis je niet die vrouwen dragen 15-20 km lang zo’n 50 kg (of misschien wel meer) aan boomstammen op hun hoofd. Lopen daarmee naar de markt en als ze hun waren niet verkopen, dan weer terug ook. Haar haren bovenop haar hoofd waren verdwenen en zij kan haar nek niet meer naar links of recht buigen omdat alles is versleten.

Deze vrouw doet dit werk al sinds ze een klein meisje is en is zo gespierd maar ook al
zo oud voor haar leeftijd. Ze is nooit naar school geweest en spreekt ook weer alleen de lokale taal. Het zijn twee vrouwen die samen de zware last op het hoofd moeten tillen en ook op de markt is de hulp van twee anderen nodig om de boomstammen van haar hoofd af te kunnen krijgen.

Zijn de vrouwen nog jong, dan kieperen ze die stammen van hun hoofd. Echter als ze ouder zijn, zijn ze daar te versleten voor.

En dan zijn er nog mensen die durven te zeggen dat de vrouwen in Afrika sterk zijn en dat soort dingen kunnen omdat ze dat gewend zijn...

Nou dit was even een extra bijdrage.

Een hartelijke groet,
Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

j@f@

  • Berichten: 2700
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #2 Gepost op: augustus 14, 2004, 09:25:42 am »
tja........

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #3 Gepost op: augustus 16, 2004, 09:34:35 am »
Om zélf alles te regelen voor je emigratie, zelf een organisatie op te zetten en dan ook nog te gaan werken in een ontwikkelingsland, nou daar komt heel wat bij kijken.

Het is een stuk gemakkelijker om via een grote, bekende organisatie uitgezonden te worden. Dan hebben zij alles geregeld en hoef je alleen maar wat formulieren in te vullen. Nu moet je zorgen dat je eerst recht krijgt op die formulieren.

Ik heb gemerkt dat je een huid moet hebben als een olifant, engelengeduld en een doorzettingsvermogen van hier tot Tokio.

We zouden een extra container hulpgoederen verzenden met burgertransport, opdat de ATOSgroep in januari de aggregaten en andere benodigdheden zouden hebben om aan de slag te kunnen als zij in hun geplande vakantie bij ons komen werken.

Krijg ik te horen van de expediteur dat een container met 2 aggregaten een probleemdossier gaat worden. De douane in Benin is autonoom en kunnen dus zelf bepalen hoeveel invoerrechten ze heffen op een container.

Als de container na 150 dagen nog niet de haven uit is, valt de container aan de haven en mag de inhoud verkocht t.b.v. henzelf!

Aggregaten betekent handel, dus we zullen heel, heel veel geld moeten betalen om die dingen de haven uit te krijgen. Je koopt als het ware je goederen weer terug. Dat het hulpgoederen zijn interesseert de douaniers niets. Ze willen geld zien en veel geld.

Dit gebeurd ook met andere hulpgoederen en daarom laten veel organisaties op een gegeven moment de container maar in de haven liggen te rotten, omdat er zoveel geld betaald moet worden voor de goederen en dat geld is er niet (kleine stichtingen zoals de onze) of de te betalen som overtreft de waarde van de goederen.

Na maanden worden hele containers medicijnen en dergelijke vernietigd omdat deze niet meer gebruikt kunnen worden.

Zucht. Oplossing zoeken……..

Dan de auto. Krijg ik afgelopen donderdag een brief dat de ministerie heeft besloten – om geen precedent te scheppen en door de burgerluchtvaartmaatschappijen niet van oneerlijke concurrentie te worden beschuldigd – dat de auto met hulpgoederen toch niet mee mag. Verschepen we de auto per boot dan zijn we dus weer duizenden euro’s kwijt – inclusief het door de douane heen loodsen.

Ook hier moet je weer gewoon je auto terug kopen, bovendien wordt onderweg door het personeel van de ROROboot (overwegend Aziaten en Oost-Europesen, zo is mij verteld) alles wat kostbaar is aan je auto, verhandeld in havens die eerder worden aangedaan dan Cotonou. En de rederij kan daar niets tegen doen. Ze waarschuwen alleen netjes dat dit gebeurd en dat je een gestripte – beschadigde - auto afgeleverd gaat krijgen (wat er nog niet af is verdwijnt wel in de haven van Cotonou en dan kun je je eigen auto-onderdelen weer terugkopen in de wijk ZONGO). De auto komt vervolgens pas vrij na de willekeur en de zin van de havendouaniers en is mede afhankelijk van de zak geld die je meebrengt.

En we willen alleen maar komen helpen. En zonder auto gaat dat niet!

We hebben een auto nodig in een land met vrijwel geen en zeer slecht openbaar vervoer en zulke slechte infrastructuur, niet alleen qua wegen, maar ook qua communicatie-systemen.

En dus weer proberen een andere oplossing te vinden… De auto's daar zijn waardeloos, slecht onderhouden, als je een tweedehandse koopt en geld voor een nieuwe hebben we niet. Bovendien is onze eigen auto helemaal aangepast op Afrika.

En met zo'n zelfgemaakte speelgoed auto als op de foto daar red ik het niet mee.

Dit soort dingen gebeuren overigens niet alleen in Benin maar in alle derde wereld landen. Of ik nu mensen spreek die in Zuid Amerika, Afrika of India werken. Het is een pot nat. En als je je daardoor uit het veld zou laten slaan is de kleine man er weer de dupe van.

Verder heeft iemand die ons zeer na staat te horen gekregen dat zij een groot kwaadaardig gezwel in haar darmen heeft. Afgelopen donderdag is gekeken naar uitzaaiingen, daar komt de uitslag komende week van. 25 augustus moet ze bij het Antoni van Leeuwenhoek komen.

Dit kunnen we er net even niet bij gebruiken. Nooit natuurlijk!!

Maar het drukt me wel met de neus op het feit dat ik – als er dus iets gebeurd met iemand van wie ik houd – niet terug kan komen om afscheid te nemen of naar de begrafenis te gaan.

Dat zal ik alleen bij grote uitzondering kunnen doen want daar is gewoon geen geld voor. Ook deze tickets moeten we privé betalen en de overwaarde van ons huis raakt anders wel heel snel op.

Deze week een brief gehad van het “Ministère d’Etranger” ( Ik zou het autorisatienummer van Aktie Benin per post toegezonden krijgen hadden ze mij beloofd).
Nou eerst zien dan geloven. Komt er toch woensdag een brief!! Jawel, met een prachtige tekst en vol complimenten over ons werk en dat ze er mee bezig zijn, het dossier in goede handen is en ze hopen over enkele weken de autorisatie af te ronden. GGGRRRRR (En het is slechts het 4de dossier dat ze nu hebben, alles steeds weer kwijt geraakt.)

Nou en òf ze die autorisatie over enkele weken af ronden. 18 September vertrekt deze pitbull naar Benin en ik blijf net zolang op het kabinet zitten totdat ik mijn nummer heb!

Maar zou je niet moedeloos worden van al deze tegenwerking? Ik kijk maar naar foto’s van mijn kindjes daar, dan weet ik dat ik door moet gaan. Maar het is en blijft een hard gelag.

Nog wat leuks gebeurd deze week? Ja, afgelopen maandag met Hedwig wezen wandelen in Dwingeloo en andere gezellige dingen gedaan daar in de buurt. Ons laatste dagje Drenthe.

Woensdag twee leuke studenten op bezoek gehad. Annegreet en Alexander. Ze komen ons een heel jaar helpen als ze klaar zijn met de studie. Zoals het nu lijkt volgend jaar oktober.
Ze zijn jong en onervaren en zullen heel veel moeten leren voor ze qua werk hun draai zullen hebben gevonden. Maar Jetse en ik hadden er een goed gevoel bij en hebben het idee dat ze de potentie zeker hebben.

Lieve lezers, dit was week 6 voor mijn vertrek. Vanaf vandaag nog 5 weken te gaan.

Ik wil eerst alle narigheid hier proberen te regelen voor ik mijn hoofd ga breken over de problemen die daar zullen komen. (geen auto, geen communicatie, geen man die me support en voor me zorgt…. Geen hond om mee uit te waaien als ik het niet meer zie zitten.
Ook voor Djodi moet nu een andere oplossing worden gevonden.)

Nou ja, we zullen wel zien.

Een hartelijke groet,

Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Zwever

  • Berichten: 2249
  • Naar Azië gevlogen
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #4 Gepost op: augustus 16, 2004, 09:49:57 am »
Ongelofelijk dat je zo uitgeleverd bent in de handen van mensen die uit álles een slaatje willen slaan...
Mission = finding out what God is doing, and joining in!

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #5 Gepost op: augustus 17, 2004, 07:52:47 pm »
Weer wat hoop. Er schijnt een stichting in Amsterdam te zitten die in iedergeval containers verschepen naar Oost-Afrika, voor daar werkzame stichtingen en die schijnen heel goed aan te komen.

Ik ga morgen bellen of ze zoiets ook doen voor West-Afrika en of het voor ons betaalbaar is.

Hoop dat velen van jullie in gebed bij me willen zijn, zonder hulpgoederen kan ik niets beginnen in Benin.

Liefs,

Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Pleun

  • Berichten: 5704
  • Burp
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #6 Gepost op: augustus 17, 2004, 11:11:59 pm »

quote:

Marjan Kroone schreef op 16 augustus 2004 om 09:34:
Geen hond om mee uit te waaien als ik het niet meer zie zitten.
Ze hebben in Afrika toch genoeg andere leuke beesten?  :+
Het menselijk leven met al zijn gewone, dagelijkse bezigheden heeft een goddelijke betekenis met eeuwigheidswaarde - Heilige Jozefmaria. Hyves van Pleun

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #7 Gepost op: augustus 18, 2004, 08:48:47 am »
Hallo Pleun,

Beesten genoeg in Afrika en ook honden genoeg, maar ik houd van mijn dieren en zorg voor ze als ik ze neem. Djodi is mijn hond waar ik voor zal zorgen, omdat ik die taak op mij heb genomen toen ik haar kocht.

Ik vind niet dat zij nu - omdat wij gaan emigreren - maar naar een ander gezin of asiel moet.

Bovendien, de honden in Afrika hebben vele ziektes, bij ons in de regio komt hondsdolheid veel voor, dus dan zal ik eerst een klein pubje weer helemaal moeten laten inenten en de hele ratteplan. Ook geen punt, maar Djodi hoort vooralsnog bij mij.

Ook valt er weinig uit te waaien daar, want ze mag van de dierenarts niet eens van het terrein af om te voorkomen dat ze met onbekende virussen of bacteriën wordt besmet en daaraan overlijdt. Onze dierenarts gaat Djodi helemaal sponsoren, opdat ik toch nog iets van mezelf daar zal hebben.

Want je moet je voorstellen dat ik vooralsnog eerst alleen - voor ca. 1 jaar - zal wonen en werken. Mijn man komt namelijk pas later, de kinderen studeren hier en ik zal tot eind december helemaal niemand hebben die uit mijn cultuur komt. Met Kerst komt gelukkig mijn dochter 3 weken.

Wel werk ik kei en keihard met de locale bevolking, altijd in het frans, met zeer veel moslims, zonder goede uitrusting, zonder auto dus eerst, zonder electriciteit of telefoon of internet. Bovendien: ik kom 800 meter van het ziekenhuis te wonen, dus als er wat is komen ze bij mij. Ik ga 10 meiden (pubers) in huis nemen om de middelbare school te gaan doen in Boukombé.  Meiden die ver weg wonen en wiens ouders geen geld hebben.

Er gaan vanaf januari altijd vrijwilligers komen uit NL om te werken. Daarom moet ik vooruit om het ziekenhuis en vrijwilligerstehuis te regelen.

Maar ik heb dus nog steeds niets van mijn eigen familie of iets van mezelf daar.

Al onze prive bezittingen zijn aan het vrijwilligershuis geschonken. Dus het stukje "dollen en uitwaaien" dat ik nodig heb, zou ik zo mooi  bij Djodi kunnen halen. Die is gewoon altijd blij als ik thuis kom.

Maar... Afriqiah is aan het bekijken of ze in december met mijn dochter mee kan komen, die dan Kerst bij mij komt vieren. Air France is te duur voor ons, met Afriqiah vliegen scheelt honderden euro's. Dus ik hoop dat Djodi betaalbaar over kan komen. Anders was het gratis geweest. En als je al je geld wegdoet, dan moet je gewoon van gratis of bijna gratis de dingen zien te regelen.

Echter, mijn vertrouwen is groot en de kracht navanant. Alleen, heel egoïstisch hoop ik dat in iedergeval mijn doggy snel kan komen. Al is het maar voor the exercising.

Lieve groetjes,

Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

motor

  • Berichten: 249
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #8 Gepost op: augustus 20, 2004, 11:17:00 am »
ik heb diepe respect voor jullie. Tuurlijk ik weet dat je hiervoor kracht krijgt maar toch.

Vraag, mocht je daar ziek worden hoe gaat het in zijn werk met de kosten welke je maakt. Ben je daarvoor verzekerd?

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #9 Gepost op: augustus 20, 2004, 11:39:14 am »
Hallo Motor,

Lief dat je je bezorgd maakt.

Ik ga vanmiddag toevallig naar de apotheek.
Lloyds Apotheken is een groot bedrijf die ons sponsoren met medicijnen voor onze kinderen. Degene die daar overgaat vroeg dus ook op een gegeven moment:
En jullie, wie zorgt voor jullie?

Toen hebben ze besloten dat we alle medicijnen tegen de tropische ziektes die we daar kunnen krijgen van hen gesponsord krijgen. Een tropenarts heeft de lijst samengesteld en vanmiddag krijgen we een hele zak medicijnen met uitleg erbij.

Zelfs een noodkit HIV-besmetting - voor als we een prikaccident hebben met een AIDSpatiënt. Dan kun je een chemokuur nemen en heb je 78% kans dat het virus zich niet installeerd.

Het is God die op deze manier voor ons zorgt. Ik vroeg nergens om en die man maakte zich bezorgt. Zo lief.

Verder hebben wij een verzekering en hebben familie en vrienden het geld voor de komende twee jaar alvast betaald aan de stichting.

Ik heb er alle vertrouwen in dat het geld voor het vervolg daarvan ook gaat komen.

Blijft onverhoopt het probleem dat - ook in ons gezondheidscentrum - alleen basale hulp aanwezig is. En het vliegveld ligt 700 km naar het zuiden toe, dus als we een blindedarm krijgen dan moeten we naar de stad en ons in Benin laten opereren.
Hartaanval of iets dergelijks is gewoon einde oefening. Daar zijn - zeker in het noorden - geen artsen of mogelijkheden voor.

Maar God stuurt ons daar niet naar toe om gauw dood te gaan. Dat kan ik me niet voorstellen. Volgens mij moeten we eerst nog wat werk verzetten.
En voordat het allemaal goed loopt zal er nog heel wat water door de rivier stromen...

Wel enorme kriebels in mijn buik, nog 4 weken en dan vertrek ik. Het komt zo ontzettend naderbij nu en is zo anders dan anders omdat ik normaal 2 keer per jaar voor 6 weken ga en nu dus echt wegblijf.......

Liefs,

Marjan
« Laatst bewerkt op: augustus 20, 2004, 11:42:37 am door Marjan Kroone »
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Rianne

  • Berichten: 356
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #10 Gepost op: augustus 20, 2004, 12:03:33 pm »
Sterkte en succes met alle voorbereidingen!
Wat een ENORME stap die je gaat zetten, ik heb er echt veel waardering voor.
Dat je zoveel van jezelf opzij wilt zetten om mensen te helpen...
Ook is geld heel belangrijk. Is er geen rekeningnummer, waar mensen geld naar over kunnen maken? Ook via dit forum kan je financieel support krijgen.
Wat vreselijk veel voorbereiding moet je doen. Heel erg veel sterkte gewenst!!

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #11 Gepost op: augustus 20, 2004, 05:12:43 pm »
Hallo Rianne,

Giro 249053
Stichting Aktie Benin
Postbus 108
9780 AC Bedum

We hebben overigens ook een mooie site. (althans wij vinden hem mooi...)

Ik wil echt mijn wekelijkse perikelen hier ook gaan plaatsen.
Dan zie ik vanzelf wel of men geinteresseerd is of niet. Stoppen kan altijd nog.
De komende weken is nog een beetje gericht op de voorbereidingen, maar daarna wordt het echt Benin...

Enne... bidden om kracht in bepaalde situaties daar kan ik ook hier vragen.
Dat zal kracht geven als veel mensen bidden. Heb ik nu al twee keer echt als heel positief ervaren. Geweldig.

Liefs,

Marjan
« Laatst bewerkt op: augustus 20, 2004, 05:13:03 pm door Marjan Kroone »
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Rianne

  • Berichten: 356
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #12 Gepost op: augustus 20, 2004, 05:32:59 pm »
Ik ben in elk geval wel geinteresseerd. Lijkt me heel interessant om te lezen hoe alles gaat.
De site werkt bij mij niet, ik kom niet in het menu aan de linkerkant, terwijl ik wel Java op de computer heb. Ik gaf je site aan een vriendin door en ook zij komt er niet op. Enig idee hoe dat komt?
Jullie hebben dus ook plaats in het huis voor vrijwilligers? Het is echt helemaal jullie eigen opgezette actie?

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #13 Gepost op: augustus 20, 2004, 07:29:56 pm »
Hallo Rianne,

Ja het is echt een helemaal door mij opgezette aktie.

En ja, we willen heel graag vrijwilligers die komen helpen!

Verzoeken voor medisch en onderwijspersoneel komt nog op de site te staan.
Maar ook voor de weeshuizen.

Het klopt dat de site niet voor iedereen te openen is. Die klacht hebben wij de afgelopen weken meer gehoord. De webmaster gaat er 2 september mee aan de gang, maar ik zal hem even mailen en misschien heeft hij een andere oplossing.

Ik heb zojuist mijn column van deze week klaar en zal deze hier ook plaatsen.

liefs, Marjan

Het antwoord over het openen komt nog...

Ik hoop dat je hier iets mee kunt Rianne.
"Misschien toch even opnieuw Java installeren via de site. 2 september gaat dit als hot -item meegenomen worden in de wijzigingen van de site...."

groetjes, Marjan
« Laatst bewerkt op: augustus 20, 2004, 10:15:35 pm door Marjan Kroone »
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #14 Gepost op: augustus 20, 2004, 07:30:29 pm »
Nou, ik bedenk me wel twee keer voor ik weer ga emigreren.

Wat een gedoe, niet alleen qua werk, maar ook qua emoties. Normaal wordt ik altijd wel een keertje wakker s’nachts, maar nu slaap ik slechts een stukje van de nacht…

Zelfs Jetse doet gezellig met mij mee, dus liggen we s’nachts om 3 uur al heerlijk te bomen over hoe dit moet en hoe dat moet en dat we de tijd wel door komen, dat we het wel redden om zolang van elkaar gescheiden te zijn. Dan bid ik dat hij eerder komt, ik hoop dat dat ook gaat gebeuren, maar ja, we wachten maar af.

Het is vreselijk om zolang zonder hem te moeten! Ik denk steeds: we zien elkaar in ieder geval over 9 x 6 weken weer. Dat lijkt beter te dragen.
Jullie moeten weten, wij werken en wonen al 20 jaar samen. Doen dus ook hetzelfde werk, in dezelfde ruimte. Wij zijn eigenlijk dag en nacht bij elkaar, behalve als ik in Benin ben…. Hij is mijn vriend en maatje en mijn alles. Dus zo groot is de drive om deze droom te gaan waar maken.

Voor wat betreft de auto, daarvoor komt hopelijk het alternatief dat deze met Merci Ship de Anastasis mee mag. Het is nog lang. lang niet zeker, maar het idee is geopperd en het verzoek is ingediend. Dus ik hoop eerst maar even, voor die benodigde moed. Bij nee zie ik wel weer.

In dat geval zou de auto in goed en veilig in Cotonou aankomen (rond volgend jaar mei – juni !!) en dan heb ik tijd genoeg om uit te zoeken hoe ik dat ding op een fatsoenlijke manier de haven uit kan krijgen. Een mens moet vertrouwen houden en ik vertrouw op mezelf, dus ook dat moet goed gaan komen.

Komt wel om de hoek kijken dat ik dan 9 à 10 maanden geen vervoer heb in Benin.
Nou, afgelopen woensdagnacht de knoop maar doorgehakt, ik koop een brommer. Ja, mensen die mij kennen lezen het goed: Marjan koopt een brommer in Benin!

Ik heb ooit een blauwe maandag een brommer gehad en stopte bij iedere bocht om met mijn voeten op de weg deze bocht te kunnen nemen. Nu gaat diezelfde Marjan weer een brommer kopen en heeft ze zich voorgenomen om dan maar op de brommer – 50 km door de heuvels over gravelroad – naar Natitingou te gaan indien ze gek wordt van het dorp.

Dus 100 km op een brommertje door de Afrikaanse natuur om te kunnen chatten met mijn man en kinderen. Nou dat opent in ieder geval weer perspectieven. Het feit dat ik dit straks kan doen. Nu moet ik het nog durven in de praktijk.

Wat zal ik janken af en toe, als ik met een lekke band in de in niemandsland sta in de brandende zon. Noodpakketje mee om te overnachten ergens.

Jetse gaat me nog leren hoe ik een band moet plakken en verder heb ik veel schietgebedjes en draaiende duimen nodig als ik de heuvels afga naar beneden… Ik krijg al pijn in mijn buik als ik denk aan het stuk langs het ravijn waar ik dan langs moet. Met de auto ben ik al huiverig daar. Dat wordt geheid lopen dat stuk. Komt nog bij dat ik hoogtevrees heb....

Maar… dan kan ik tenminste alvast op de brommer naar dorpen als Manta ( 15 km) en Korenthière (20 km) om daar voor te bereiden dat we met het rijdend lab en de voorlichtingsprojecten gaan langskomen in de toekomst.

Dit voorbereiden betekent vooraf gesprekken met de wijze mannen van het dorp en als die toestemming geven, dan kan ik verder met de vrouwen om hen te mobiliseren en zorgen dat we van start kunnen gaan en dat het goed bekend is als de auto in Benin is.

Op de fiets kan natuurlijk ook, maar ik geloof dat we vorig jaar 3,5 uur over totaal 13 km door de heuvels naar en van Togo hebben gedaan, om de mails te versturen.

Dus ik denk dat ik een dag kwijt ben als ik – hele stukken echt off road – naar Korenthière zou gaan op mijn fietsje. Wel een prachtige weg trouwens – met de auto.
Door een stuk rivierbedding, door bos, over heuvels. Hoop dat ik het op de brommer ook zo mooi zal vinden.

Nou ja, zoals ik al zei. We houden de moed erin.

Een hartelijke groet, nog uit Bedum,

Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)