Auteur Topic: Column van Marjan Kroone  (gelezen 119816 keer)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #105 Gepost op: juni 14, 2006, 03:42:43 pm »
9 juni 2006 alweer. Zoveel gebeurd en toch te weinig, althans dat vind ik af en toe. Ik leef drie levens in een leven, maar nog is dat soms niet genoeg.

De samenwerking met het Centre gaat nog steeds niet hoe het zou moeten zijn. Er zijn idiote dingen die steeds weer gebeuren, iedere keer weer. Vorige week maandag weer een voorbeeld. Er is polio inenting en zonder enig overleg wordt Sophie, onze laborante, bij aankomst op het Centre al opgepakt om mee te helpen met de vaccinaties. Zij wist niet dat dit ging gebeuren en wij werden ook niet op de hoogte gesteld. Jetse de hele morgen hopen op hulp die niet kwam. Ook niet iemand die even komt melden waarom ze weg is. Lekker ad hoc allemaal en heel handig als er 20 patienten zitten waar allemaal poep, pis en bloed van onderzocht moet worden. En we doen alle bepalingen met het handje hoor. Niets geen apparaten die uitslagen produceren. Niet te doen in je uppie.
 
Later op de dag een ontmoeting met mijn grote vriend dokter William, die Sophie dus had weggekaapt en zowaar een dagje op het Centre was, in verband met deze inentingscampagne. Er kwam een mevrouw op de poli die helemaal dubbel lag van de pijn in haar buik. Ze kon gewoon niet lopen. Ik  moet toegeven dat ze niet al te lekker rook, maar dat gebeurd hier wel vaker. Dus – leve het feit dat de dokter er is - ik stuur haar door,  met het verzoek haar te onderzoeken en hij weigerde gewoon!  Hij zei dat iemand anders er maar moest kijken. En denk niet dat hij te druk was hoor! Hij zat gewoon achter zijn computer. En dit is niet de eerste keer! Hij is gemiddeld een dag per maand aanwezig en dan weigert hij systematisch om patienten te behandelen. Zelfs als ik ze speciaal voor hem terug liet komen – dat deed deze naïveling in het begin nog.

Verder zijn er twee verpleegkundigen die op het Centre werken en gewoon geweigerd worden door de locale bevolking zelf. Niemand komt naar de poli een van beiden dienst heeft. En zelf liggen ze liever op de bank dan dat ze werken, snauwen naar de zieken en naar hun mede collega’s en ons, sturen zieken die in het weekeinde komen naar huis om op maandag terug te komen. Iedereen die ons bezocht heeft weet wie ik bedoel. Als ik 50 mensen heb zitten voor mijn spreekkamer en er tien van meeneem naar hun onderzoekskamer voor onderzoek, komen de zieken gewoon terug wandelen. Maman, ik laat me door haar niet behandelen hoor!

We werken in totaal met vijf verpleegkundigen en met de drie anderen is dit absoluut niet het geval. Hebben zij dienst, dan werken we samen alle patienten af. Overleggen de moeilijke dingen, zullen we dit of dat onderzoeken, hoe gaan we hem behandelen, zoals het ook hoort alsje samen werkt. Patienten blij, zij blij, wij blij. Zo ook de samenwerking met de kraamafdeling, dat gaat op rolletjes en geeft ook de moed om door te gaan.

Afijn, als later in de week een van deze tegenwerkende verpleegkundigen een vrouw naar Natitingou stuurt voor een bloedtransfusie – dus de zieke 100 km voor niets wil laten reizen - dan is voor mij de maat vol. Gelukkig komt de echtgenoot van de zieke vrouw eerst bij ons vragen of wij dat ook niet kunnen doen. Jazeker, maar de eerste vraag is of het wel nodig is. Nee, dus, zo blijkt bij nader onderzoek. Ijzertabletten zullen volstaan. Dit scheelde het gezin wel een reis naar Nati van 10 EURO!

Maar ik heb hier helemaal geen zin meer in. Iedere keer maar weer afwachten wie er dienst heeft om te zien of er wordt samengewerkt of niet. Een dokter die werkelijk nooit aanwezig is en als hij er is dan weigert hij patienten aan te raken. Oke, de meeste zijn erg vies en stinken, maar dat is nu eenmaal niet anders.
 
Afijn, na overleg met ons eigen personeel hebben we besloten AKTIE te gaan ondernemen. De autoriteiten beloven veel, maar doen niets, dus gaan wij ook maar niets meer doen. Met ingang van donderdag 1 juni zijn we dus gesloten.

Alleen de mensen die we onder behandeling hebben voor bijvoorbeeld suikerziekte of hypertensie, kunnen terug komen voor controle en verder sturen we iedere zieke door naar het personeel van het Centre en wil hij niet door het dienstdoende personeel geholpen worden of moeten er laboresultaten geproduceert worden, dan moet de zieke maar naar de burgemeester om te vragen of die hem kan helpen. De burgemeester is – sinds de decentralisatie – de eindverantwoordelijke voor alles op het gebied van gezondheidszorg, scholing en dergelijke. Gaan ze maar eens een keer daadwerkelijk wat doen voor hun bevolking zonder dat ze er zelf geldelijk gewin bij hebben.

De burgemeester komt bij me langs, hij wil niet dat we dicht gaan. Alle vertegenwoordigers van de arrondissementen zijn bijeen geroepen. Spoedvergadering belegd.  We moeten open blijven, we mogen niet sluiten. Ze gaan de problemen direct oplossen, vandaag nog. Ja jammer dan, ik vraag al 1,5 jaar om hulp en zie niets gebeuren. Ga eerst maar eens aan het werk en laat resultaten zien, als je wilt dat we blijven. Albert kan me wel bellen als het geregeld is. Hij heeft ons telefoonnummer. Je ziet hem schrikken, tjee dit is serieus.

Jetse en ik willen die donderdagochtend vroeg weg, we staan om 6 uur op, maar toch zit daar weer de hele delegatie op het terras. 5 man sterk. Niet te geloven. Of we ons niet willen bedenken. De burgemeester had er de hele nacht niet van geslapen. Nee, ik slaap er goed van zeg. We vertrekken en gaan lekker even in het niets verdwijnen. Doe jullie werk en we komen terug en gaan per direct weer open.  

Willen we dit? NEE, natuurlijk niet. Maar we voelen ons gedwongen, we weten niet hoe we het anders moeten aanpakken na alle loze beloften van Jan en alleman van de afgelopen 18 maanden, waarbij de problemen ook nog – ongevraagd - gebruikt zijn in de verkiezingsstrijd, maar waabij niemand daadwerkelijk wat heeft gedaan om de situatie te verbeteren.

En we zijn hier gekomen op nadrukkelijk verzoek van de bevolking, met het verzoek en het doel de bevolking toegang te geven tot een betere gezondheidszorg, dat gaat dus gebeuren, zowaar als ik hier zit. Zij hebben gevraagd, wij hebben ja gezegd, dus houden we onze belofte. Ook al moeten er eerst allerlei onnodige drempels en obstakels overwonnen worden. Dan is niet dat maar niet anders. Nooit gezegd of gedacht dat het makkelijk zou zijn.

Nadat we drie dagen in een leuk hotel alles goed hebben doorsproken en ook eindelijk weer een keer goed uitgerust zijn, besluiten Jetse en ik door te reizen naar Cotonou. We laten de burgemeester zijn strijd in het noorden leveren. Hij hoeft niet te weten wat ik ga doen, anders stopt hij acuut omdat het toch wel geregeld gaat worden. Maar ik ga eens kijken of ze vanuit het hogere niveau niet eens spijkers met koppen kunnen slaan. Ik heb de locale autoriteiten de kans geven het zelf te regelen, zoals het hoort, maar die hebben nu 18 maanden op hun gat gezeten. Dus tijd voor hulp van boven – letterlijk en figuurlijk. De kerken bidden om geestelijke hulp van boven en ik ga andere hulp van boven zoeken.

Jetse gaat eerst mee naar Coto, om te zorgen dat ik op een fatsoenlijke plek beland waar ik me ook kan ontspannen als ik niet aan het lobbyen ben.
Ik ben echt getraumatiseerd dat merk ik toch wel duidelijk. Het jaar alleen hier heeft zijn sporen duidelijk achter gelaten. Alle problemen, niemand om mee van gedachten te wisselen, zonder mijn maatje Jetse, het heeft er veel zwaarder ingehakt dan ik ooit heb toegegeven en ik ondervind er eigenlijk nu de gevolgen van.

Nu moeten we weer gescheiden verder voor onbekende tijd. Misschien twee weken, misschien een maand, ik weet het niet. Ik weet alleen dat mijn hart zo ontzettend zeer doet. Maar Jetse moet echt terug naar Boukombe. Het project is onze verantwoording, dus hij moet aanwezig zijn om de ontwikkelingen te volgen en in geval van nood te kunnen werken, helpen, ingrijpen. En ik moet hier blijven om datgene te regelen wat geregeld moet worden. Voor een goede toekomst, voor een stabielere samenwerking, niet afhankelijk van menselijke voorkeuren. Jammer genoeg afgedwongen van bovenaf, maar op een of andere manier is er gezag nodig, anders gaat dit niet werken. Dat is inmiddels echt duidelijk.

En dan het verblijf in Cotonou. Ook dat is voor mij een groot trauma. Coto betekent eenzaamheid, grote gevechten leveren en in internetcafe’s eindeloos Franse documenten produceren en als beloning alleen slapen in een goedkoop hotelletje in een stinkend bed, in een benauwde cel waar de rioollucht langzaam binnen dringt in iedere porie van je lichaam terwijl je ligt te zweten onder een ventilator die elk moment naar beneden lijkt te donderen.

En ik reken er op hier weer voor enkele weken te zitten voordat het werkelijk goed en officieel geregeld is. Maar nee, niet meer zoals eerst. Dat is voorbij. Dat staat Jetse niet meer toe. Daarom is hij meegekomen en we vinden gelukkig een andere plek, waar we eerst ook nog twee dagen samen zijn. Dit is geen Cotonou, ik zit in een dorp en er zijn bloemen in de tuin en het is betaalbaar. 50 km om in Coto te komen iedere dag en telefonisch is het bereik erg slecht, maar dat neem ik op de koop toe.

Woensdags vertrekt Jetse weer naar Boukombe, met bus en taxi brousse. We nemen afscheid met een zwaar hart, bang voor de reis die de ander moet maken. We willen alle twee zo graag voor elkaar zorgen, elkaar beschermen. Zo goed beseffende dat je leven hier zoveel sneller voorbij kan zijn dan in NL. Een malle vrachtauto die je kontje wil kussen en het is gebeurd. Geen intensive care te bekennen. Misschien ook maar beter als dat je einde moet zijn.

Ik had de gendarmerie in Boukombe maandagavond al gebeld om dit nieuws aan Guinevievre door te geven. Gelijk wat info gekregen. Het schijnt dat ze een mars aan het organiseren zijn, vanuit de bevolking, georganiseerd door de dorpsoudsten en enkele groeperingen die absoluut willen dat we doorgaan met ons werk. Het verzoek is inmiddels ingediend bij de burgemeester. De chef van de gendarmerie wil ook dat we blijven. Hij  heeft ook een brief geschreven dat hij wil dat de dokter weggaat, omdat hij alleen maar salaris boeft en niets doet.
 
Maar goed, de mensen die dit nu allemaal organiseren, begrijpen ook ons werk, zien iedere keer dat we echt willen samen werken, zien hoe ook wij door deze bewuste mensen behandeld worden, hoe hun bevolking wordt behandeld. Ze snappen dat naast elkaar werken nog wel vol te houden is, maar dat je het opgeeft bij eindeloze tegenwerking. En we hebben de problemen echt vele malen besproken met de bewuste personen en erover gesproken bij allerlei verantwoordelijken, maar iedereen denkt, nou het zal wel, het komt allemaal vanzelf wel goed. En iedereen is bang voor de dokter.

De bevolking wilde maanden terug al een mars houden omdat de gemeenteraad niets doet, maar dat heb ik steeds tegen gehouden. Nu doen ze maar wat ze willen, zonder mijn aanwezigheid. Ik ben lekker hier en ga doen wat ik nodig acht. Links af of rechts af, een bocht moet genomen worden, rechtdoor is afgesloten, te hoge muur.

De dorpsoudsten weten wat wij doen voor de kleine dorpen. Voor hun bevolking. Ze zijn altijd zo blij als ik kom, om voorlichting te geven, om mensen door te sturen naar het labo voor onderzoek tegen betaalbare prijs, als er kinderen geadopteerd worden, zodat ze naar school kunnen. Als er mensen zijn die al jaren een operatie nodig hebben en we nemen ze mee naar Tanquieta, dan is het hele dorp blij voor de zieke. Het voedsel en de kleding voor hun allerarmsten zonder kansen, aangedragen door de dorpsoudsten zelf. Niet uit eigen belang, maar omdat zij vinden dat deze mensen het anders niet redden. .

Het klinkt misschien gek, maar toch kan ik het evengoed prima aanvaarden, het niet met ons willen samenwerken door deze zuiderlingen. Dat is gewoon niet anders. En wat moet je ook in het noorden zoeken, bij die primitieve Somba’s als je er geen familie hebt wonen, geen binding niets en je ook niet geroepen voelt iets voor de ontwikkeling voor je land te doen.

Maar werk in vredesnaam niet tegen. Doe niet alsof we er niet zijn en stuur geen mensen voor een reis van 100 km als het labo op de hoek staat. Dit was echt niet gebeurd als het mensen van hun eigen stam waren geweest. Ik begrijp ook heel goed dat het absoluut geen tegenwerking tegen ons persoonlijk is, maar tegen het project, tegen hulp aan anderen dan hun eigen stam. Verzuiling ten top, dat is het hier nog steeds. Moet je kijken als we in hun dorp begonnen waren om hulp te bieden. Maar nogmaals, niet iedereen is zo, ze zitten er alleen jammer genoeg tussen.

Steeds weer wordt me verteld door de dorpsoudsten uit de kleine dorpen en vele anderen dat het tegenwerking tegen hun stam is, niet tegen ons blanken. Zij zijn het die geen hulp waard zijn. Zo ervaren zij het al jaren, al jaren vragen zij voor een betere gezondheidszorg en nooit ie er iets gebeurd.

Tot mijn grote verbijstering vertellen mensen van de kerk dat ze sinds 1985 hebben gebeden dat God iemand zou sturen die hen zou helpen met het gezondheidscentrum, omdat de regering het niet deed. Steeds bidden, al sinds 1985!! Vragen om iemand te sturen die bereid is hen te helpen met hun gezondheid. Dat is toch ongekend, hele bidavonden zijn er jarenlang aan gewijd. Nou en als ze hier bidden dan bidden ze Jezus van het kruis, geloof me. Met heel hun hart, ziel en zaligheid. En ze bleven maar vertrouwen houden dat God hulp zou sturen..

Nu wordt het mij zoveel meer duidelijk waarom ze mij als door God gezonden zien. Ik ga daar nooit verder op in. Maar zij zien SAB dus als door God gezonden hulp na twintig jaar bidden, omdat hulp vragen aan je regering niet helpt.

En nu wordt er al maanden gebeden voor een betere samenwerking, iedere Zondag weer, iedere bedsessie weer. En men vertrouwd erop dat deze ook komen gaat, want God gaat niet iemand van duizenden kilometers ver laten komen om weer weg te gaan.

Nou gevraagd, gezonden, gevonden, kinderdroom of innerlijke drive, you name it as you please. Maar deze dame is ook niet van plan van duizenden kilometers ver te komen om weer weg te gaan. Het leuke was dat de kerk wel vond dat we samen even weg moesten gaan, Jetse en ik. Opdat God onze weg weer helder zou verlichten en wij weer zouden zien wat we doen moeten. – have a break - En ze hebben iedere dag gebeden, echt de hele Donderdag, Vrijdag, Zaterdag en Zondag. Bij toerbeurten, ook s’avonds. Dus Guinevievre zei dan ook vol dankbaarheid: Halleluja, toen ik opbelde en vertelde dat papa woensdag naar huis kwam en maman niet eerder komt dan dat de dingen goed geregeld zijn, hetzij via Cotonou, hetzij via de burgemeester.

Afijn, ik zit hier in mijn uppie achter mijn laptopje – een tropische onweersbui raast over mijn hotelletje en ik denk aan de regens in Boukombe. We hadden ons zo verheugd op twee maanden helemaal alleen zijn, even zonder anderen in ons huis. We zijn sinds juli 2004 nog maar een keer een weekje samen geweest, echt alleen, in augustus 2005, de week voor mijn vertrek naar Nederland. Verder gedurende bijna twee jaar altijd gescheiden of met gasten in huis. Juni en juli zijn 2006 zijn voor ons samen, dat was de afspraak. We hoeven echt niet weg, maar even de avonden gewoon voor ons beiden, dat is voldoende. Blijkbaar mag dat niet zo zijn.

Juli is voor ons samen – dat beloof ik mezelf nu heel plechtig – en niemand komt daartussen. In juli ben ik weer thuis, als de echte regens bij ons in Boukombe beginnen, dat moet gewoon. We laten ons gewoon inregenen. Een maand samen zijn, met muggen, in de modder en zoals altijd met veel problemen, geen probleem, maar alleen wij beiden voor heel eventjes. Dit is toch geen gekke wens na na twee jaar?  Jullie horen wel weer.

Allemaal een dikke knuffel, en voor de mensen die mijn column lezen via mamshoekje moet er even gemeld worden dat mijn column met ingang van de maand augustus daar niet meer geplaatst gaat worden. Jullie kunnen terecht op www.aktiebenin.nl

Ciao
Marian
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #106 Gepost op: juni 20, 2006, 05:43:49 pm »
Vrijdag 16 juni,
Jetse is gisteravond naar Cotonou gekomen om mij een aantal papieren te brengen die nodig zijn voor het regelen van datgene waarvoor ik hier ben.

Maar Arjen Robben, onze ambassadeur speelt die avond om 17 uur en in Coto heb je goede televisies en in Ouidah lang niet altijd ontvangst. Zullen we de wedstrijd in Coto gaan kijken? Vraagt Jetse. Ik rijd nooit in het donker, dat is gevaarlijk. Nou ja, Jetse is bij me dus wat kan ons gebeuren? Van alles dus…

We rijden naar huis in het donker (het is hier om 19 uur donker) en jawel, vlak voordat we het stuk weg door het bos in moeten (8 km lang) en een vrij verlaten stuk - krijgen we een lekke band. Ik nog blij dat Jetse er is om de band te verwisselen want alleen is dat echt niet leuk en wegenwacht bestaat hier niet.

Komen er twee mannen aan op een brommer. Een blijft op de brommer zitten, de ander zegt dat ze willen helpen en hij pakt ongevraagd de zaklamp uit mijn handen waarmee ik Jetse aan het bijschijnen ben. Kwaad zegt Jetse dat ik ze moet laten opzouten, hij heeft geen hulp nodig en ik moet de zaklamp niet uit mijn handen laten trekken. Opeens gaat de behulpzame meneer weer naar zijn vriend en de snelle manier waarop ze wegrijden geeft me een onaangenaam gevoel. Ik kijk in de auto en jawel. Al onze tassen zijn gestolen. 4 stuks maar liefst. Met paspoorten, rijbewijzen, USB-sticks, fotocamera, mobiele telefoon, heel veel geld, autopapieren, stempel van de stichting, noem maar op. Hoe heeft dit kunnen gebeuren, wat zijn we stom geweest. Stom, stom, stom.

Totaal confuus rijden we direct door naar de politie. Daar zit een ongeinteresseerde dame, te beroerd om van haar stoel af te komen en uiteindelijk roept ze iemand anders erbij. De meneer verteld ons alleen maar dat we blij mogen zijn dat we leven, want 4x4 worden veel geroofd en dan laten ze de inzittenden echt niet in leven. Hij hoort ons aan, weigert om proces verbaal op te maken, ja hij zal er later notitie van maken.
Wij door naar de radio, laten omroepen dat we onze tassen kwijt zijn, dat er GEEN geld in zit, maar dat we de papieren en andere spullen niet kunnen missen voor ons werk hier en dat er voor de eerlijke vinder een beloning aanvast zit als hij de tassen komt inleveren. We denken niet dat dit gaat werken, want de inhoud van de tassen is teveel waard, maar nooit geschoten is altijd mis. Ondertussen heeft de klok het middernachtelijk uur al dik gepasseerd en we duiken bekaf ons bedje in. Nimmer reacties gekregen dat weekeinde, maar dat hadden we ook niet gedacht, alleen gehoopt.

Zaterdag 17 juni
Op naar de gendarmerie. Ook die willen niets doen. O mevrouw, wat erg dat dit hier gebeurd is, wat fijn dat u nog leeft. Een verklaring maken, nou dat zal moeilijk worden. Was het voor het bos? Hoeveel meter, want anders valt het onder een ander dorp.

NEE, het was bij jullie bos! En de mannen vertrokken richting Ouidah, dus a.u.b. maak dat papiertje. Tja, maar er moeten twee papiertjes komen. Ze willen 20 EURO zien, maar uiteindelijk doen ze voor 10 EURO hun werk. Het geld leen ik van Vincent, die in het hotel werkt. Dit is toch allemaal niet te geloven, dat ik geld moet lenen om smeergeld te betalen voor zo’n rottig papiertje, wat nog stikvol fouten zit ook.
Zondag 18 juni,
Weer naar dezelfde kerk als vorige week. Daar zit een werkelijk vrij bijzondere dominee die de vorige week een preek uitlegde waarom God het niet altijd erg vind als je gaat scheiden en dat de man niet eerder een vrouw ten huwelijk mag vragen voordat hij capabel is om voor haar te zorgen en al dat soort dingen meer. Ik had een vreselijk leuk contact met hem en dus Jetse en ik samen heen. De viering duurt 4 uur en na afloop gaan we nog even bij hem langs. Ook hij zei weer dat het geweldig was dat we het er levend van afgebracht hebben. Daar zijn we ons inmiddels ook van bewust als we de plek passeren waar het gebeurd is.

In iedergeval, Jetse is nu wel genoodzaakt bij me te blijven, want we zullen toch nieuwe visa’s en de hele rataplan moeten hebben en als ik – noodgedwongen – nog wat langer alleen hier moet blijven, dan zoeken we toch maar weer een hotelletje wat minder afgelegen.

De situatie in Boukombe.
Voor ons vertrek had ik een verklaring geschreven met het verzoek deze voor te lezen op de radio, zodat mensen niet voor niets 30 km komen lopen voor een behandeling terwijl wij er niet zijn. De burgemeester had het verboden om deze brief op de radio voor te lezen. Ook een latere aangepaste versie verbood hij! Hoezo democratie vroeg ik me af.
 
Toen de protestmars voor afgelopen donderdag werd goedgekeurd is de burgemeester zelf alsnog de woensdagavond op de radio geweest en heeft iedereen gewaarschuwd om NIET mee te doen. Want hij vond het geen goed idee tegen de gemeenteraad te protesteren. Het gevolg was dat er de volgende morgen een horde mensen op de stoep van het stadhuis stond te roepen dat Benin een vrij land is en dat als zij willen protesteren, ze mogen protesteren en dat het niet aan de burgemeester is te vertellen hoe zij het willen hebben. Hij moet werken zoals zij het willen, daarom is hij gekozen. En daarna is de mars gelopen, heel vreedzaam en het schijnt zelfs de krant gehaald te hebben. Ik moet een exemplaar te pakken zien te krijgen.

Alle groeperingen waren vertegenwoordigt en hebben als ultimatum 14 dagen gesteld. Afgelopen zaterdag hebben ze een reunion georganiseerd (17 juni). Deze vergadering heeft totaal 6 uur geduurd en iedereen heeft de burgemeester verteld wat ze vinden van het feit dat hij geen verantwoording heeft genomen in deze zaak en alles dusdanig op zijn beloop heeft gelaten dat de blanken nu vertrokken zijn. Men is boos dat we niet geholpen zijn en wil dat we terug komen en dat de samenwerking wordt aangepast, met of zonder het huidige personeel.

Er is een committee opgesteld en daarin van iedere groepering een vertegenwoordiger (zelf van de MAVO scholieren!). Dit committee gaat er op toezien dat de burgemeester gaat doen wat hij moet doen om alles te regelen. Probleem van de burgemeester is dat hij absoluut niet capabel is voor zijn job, laat staan voor dergelijke problemen. Maar goed, kan hij oefenen. Het committee wil dat we terugkomen  omdat ze willen horen hoe ik het geregeld wil hebben om weer met ons werk te kunnen beginnen, maar dat is even niet mogelijk. Ik heb misschien een gaatje gevonden dat mogelijk een zeer goede ingang gaat worden, dus dat wacht ik eerst af. Bovendien  moeten we nu eerst paspoort, visa en de rest regelen. Jetse moet dus noodgedwongen bij me blijven. Maar wat was ik blij dat ik niet alleen was.

Nou dit was het ff, dan zijn jullie weer op de hoogte.

Nogmaals, met ingang van augustus schrijf ik niet meer voor mamshoekje, dus zul je de columns rechtstreeks op www.aktiebenin.nl moeten bekijken.

Dikke knuf allemaal,

Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #107 Gepost op: augustus 19, 2006, 09:39:36 pm »
Vrijdag 11 augustus 2006

De afgelopen weken is er veel gebeurd en we hebben heel, heel veel geleerd. Geleerd dat het veel mensen – LET OP-  NIET IEDEREEN – het geen ene donder interesseert of er wel of niet hulp geboden wordt aan hun landgenoten in het noorden. Die domme boeren uit Boukombe, wat kan ons dat nou schelen, als wij hier in het zuiden het maar goed hebben.

En dat ze het goed hebben is door ons geconstateerd tijdens de 10 weken die we in Cotonou hebben doorgebracht. Op de ministeries dikke limousines, 4WD’s, grote mooie gebouwen, in de steden en dorpen vrijwel geen kinderen met dikke buiken wegens eiwitgebrek, de meeste mensen goed in de kleren, oke, af en toe een zwerver.
Maar… als je dit vergelijkt met de totale armoede in onze regio, de kleine dorpen waarin wij werken, waar een groot deel van de bevolking niet eens 2 maaltijden per dag heeft.

Steeds als ik het niet meer zag zitten, keek ik naar de bijgevoegde foto van kinderen zoals wij ze vinden in de dorpen. Dan weet ik weer dat ik door moet gaan met de strijd.

Afijn, het ministerie van gezondheid wil heel graag een samenwerkingscontract met ons en dan zorgen ze dat de dokter van het toneel verdwijnt, maar wat is de eis? Dat we dan al onze goederen, materialen en apparatuur officieel aan het Centre schenken en dat we akkoord gaan dat bepaalde materialen of apparatuur, indien die - volgens het ministerie – elders beter gebruikt kunnen worden, naar die andere ziekenhuizen worden afgevoerd. Ook willen ze een percentage van de – ozo kleine contributie – die de bevolking ons geeft als we hen medicijnen verstrekken. Let wel, dit hebben we allemaal zwart op wit. Als de Nederlandse regering geld geeft aan Benin omdat ze onder de landen van  “Good Gouvernance” vallen, hoe is het dan wel niet in de landen die niet goed gekeurd worden door onze regering?

Ik heb gevraagd of ze denken dat we imbicielen zijn in Nederland! Of ze werkelijk denken dat er ook maar EEN persoon is die nog EEN Euro zal schenken aan onze stichting als we ze moeten vertellen dat de staat de goede materialen inpikt en een deel van de financieen?. Dieven zijn het. Ik heb ze recht in hun gezicht gezegd dat we op de weg naar Ouidah bestolen zijn door de kleine dieven, maar dat we nu te maken hebben met de grote boeven. Daar maak je geen vrienden mee, dat weet ik, maar ik kan niet tegen oneerlijkheid! Ik ben het werkelijk spuugzat, al deze touwtrekkerij en huichelarij, alleen maar omdat enkele personen in het centre en van de regering zich willen verrijken aan het buitenlandse geld dat hun land binnenkomt.

Afijn, om een lang verhaal kort te maken, we zijn met dit bewuste contract naar het ministerie van Buitenlandse zaken gegaan – die hebben immers met ons het Accord de Siege afgesloten -  en hun hulp is werkelijk geweldig! Het eerste wat ze vroegen was of het het contract toch a.u.b. NIET  hadden ondertekend. Want, zo zeiden ze, ze zullen alles weghalen voor ziekenhuizen in Cotonou en elders omdat uw spullen mooier zijn dan wat ze zelf hebben.

Afijn, dit ministerie heeft een contract op laten stellen door hun juristen wat gewoon goed is, rechten en plichten voor beide partijen en alles wat van SAB is blijft eigendom van SAB, te gebruiken voor het welzijn van de bevolking in de regio Boukombe. Wij terug – onder begeleiding van een directeur van het ministerie van buitenlandse zaken – naar de minister van Gezondheidszorg. Zij weigerde, de percentages werden eruit gehaald maar er moet in het contract staan dat wij onze goederen afstaan en ook dienen wij een gespecificeerde lijst in te leveren van alle apparaten en goederen die wij ten behoeve van de gezondheidszorg jaarlijks het land invoeren. Nou sorry, maar wij hebben al een contract met de regering – Het Accord de Siege - en daar is niets over dit alles besloten, we mogen invoeren wat we nodig hebben om te helpen de gezondheidszorg en scholing te verbeteren en hoeven geen lijst af te geven, dus ook dit contract weer geweigerd.

Wat nu te doen? Ik weet het niet meer, het ministerie van Buitenlandse zaken heeft in iedergeval een officiele brief naar SAB in NL gestuurd met het verzoek hen wat tijd te geven om proberen de dingen te regelen maar of we a.u.b. willen blijven doorgaan met ons werk. Of we a.u.b. niet willen vertrekken uit Benin.

Die Donderdag gaan we naar Porto Novo, Jetse wilde een dagje toerist zijn – hij heeft nog nooit iets van het land gezien, alleen maar gewerkt.. Ik ga de grote kerk in, val op mijn knieen, begin ontzettend te huilen en zeg: God ik weet het niet meer, ik heb alles gedaan wat ik kon doen, ik geef het op. Als U wilt dat we ons werk kunnen voortzetten in Boukombe, dan moet U het maar regelen. Het enige wat ik nu weet is hoeveel “vijanden” je hebt als mensen jaloers zijn op je werk en hoe politiek gewoon een groot, vies spelletje is, ten koste van de mensen die vertrouwen op hun vertegenwoordigers in de regering. Mijn ogen zijn open gegaan, ik ben mijn naiviteit verloren, maar ik wil wel verder gaan met mijn werk. Want anders is het weer de kleine man die de dupe is van al deze intriges en egoistische zakkenvullers. Doe toch wat, ik kan het niet meer. Ik ben moe van de strijd. Ik kan niet meer.

Die Zondag zitten we in de kerk en de dominee Benjamin houdt zijn preek. Hij heeft het weer over vreemdelingen, vreemdelingen die komen helpen, hun eigen land in de steek laten om de armen hier te helpen. Kijk zegt hij: Kijk daar dat koppel zitten. Ze hebben er alles voor over om jullie landgenoten te helpen, maar worden tegengewerkt op alle fronten omdat ze weigeren de grote heren er financieel beter van te laten worden. Ze staan voor hun doelgroep, de armen en zieken. Ik weet dat er hier mensen in de kerk zitten die veel invloed hebben in de regering. Als jullie ware Christenen zijn dan helpen jullie dit koppel. Doe je taak als Christen of leef verder als hypocriet en sluit je ogen. Maar dan zijn jullie medeplichtig.

Wat wij niet wisten was dat op deze zelfde Zondag in ‘onze’ kerk in Boukombe gepreekt werd over de grote reus Goliath, die – toen iedereen bang was en de moed had opgegeven – verslagen werd door de kleine David, die met een steen en katapult de grote vijand vernietigde. De kerk in Boukombe heeft de hele dag gebeden of God a.u.b. een David wil sturen om ons te helpen terug te kunnen komen en ons werk voort te zetten. En jongens, de hele dag bidden is de HELE dag hoor, zonder eten, zonder stop, van s’morgens 9 uur tot s’avonds 17 uur hebben ze gebeden, gesmeekt, gejubeld, gezongen. Weet dat als ze bidden met zoveel vuur, je het voorbij de tweede heuvel kunt horen.

In iedergeval, wij zaten ondertussen in de kerk in het zuiden en na de dienst komt er een vrouw naar ons toe, Victoire. Ze vraagt naar de situatie, wij vertellen dat we teruggaan naar Boukombe, want we kunnen werkelijk niets meer doen hier. We zijn moe, we zijn op, het is over voor ons. Die Maandag gaan we officieel bedanken op het ministerie van Buitenlandse zaken en 2 personen op de Presidence die ons werkelijk geweldig van steun zijn geweest, maar niet voldoende invloed hebben kunnen uitoefenen op de minister om het probleem op te lossen. Victoire vraagt hoe laat we op de Presidence moeten zijn en zegt dat zij dan ook komt.

Dus die maandagmiddag zegt meneer Dossa dat we nog even moeten wachten want er komt nog iemand die aan het gesprek zal deelnemen. Je moet weten dat je op de Presidence  - waar dus ook de President werkt - je paspoort moet inleveren, wordt je helemaal gescand en tassen gecontroleerd voor je - met visiteurspasje - door mag lopen.

Dossa belt naar de wachten dat mevrouw Pede onderweg is en of ze haar met egards willen behandelen en onmiddelijk naar zijn kantoor willen brengen. Oke, en daar komt Victoire Pede aanlopen, samen met een andere vrouw – zonder visiteurspasje, maar met een persoonlijke wacht met pistool om hen te beschermen. Nou, je had Jetse en mij moeten zien kijken. De beide mannen van de Presidence knipten en bogen voor de dames, ze mochten achter hun bureau plaatsnemen, het dossier werd in ons bijzijn doorgenomen en daarna werden de mannen door de dames weggestuurd en waren we « onder ons ». Ik laat haar de foto’s zien van onze kinderen uit Boukombe en van onze kinderen in Nederland. Kijk zeg ik, hen mis ik gigantisch, maar zij hebben me nodig.

Marie Jose zegt ons dat we niet weg mogen gaan uit Benin, dat onze kinderen in Boukombe op ons wachten en dat we gewoon terugmoeten reizen morgen en haar telefoontje af moeten wachten.

En ik werd helemaal kalm. Of het nou komt omdat het een vrouw was, ik weet het niet. Ze vroeg of we dokter Florent uit Tanquieta kennen. Zeker, we werken 1 keer per maand voor hem. Vraag hem, zo zei ze. Enige jaren geleden wilde hij terug naar Italie, omdat iedereen hem tegenwerkte en hij moe was van alles. En ik heb het probleem voor hem geregeld en nu werkt hij in vrede. Het is nu eenmaal zo dat er grote personen zijn die steeds meer willen. En dat terwijl ze het niet nodig hebben. En jullie hebben zelf alles opgegeven. Luister, het ministerie van Gezondheid heeft jullie geld en spullen niet nodig. Zij hebben allemaal een mooi huis, een leuke auto, een salaris en als ze ziek zijn worden ze op kosten van de staat naar Frankrijk geevacueerd voor behandeling. Dus ga terug naar deze kinderen die jullie nodig hebben en wacht tot ik je bel.

Die Dinsdag gaan wij vol vertrouwen weer terug naar Boukombe. Ik zeg tegen Jetse: ik zal elk kind omarmen dat ik tegenkom. Schurft, schimmels, vol wormen, het zal me worst wezen, ik wil vieze lijven ruiken. Nou ik heb het geweten. Jullie kunnen niet begrijpen wat er gebeurde toen we Boukombe binnen kwamen rijden. Ongelooflijk. En we hebben ze allemaal omarmd en gekust.

De volgende dag was er markt in Nadoba, even over de grens in Togo en ik had nieuwe slippers nodig, maar vond ze veel te duur in Cotonou. Dus samen met Albert naar de markt. Even achter op de brommer, te moe om te fietsen. Nou ik heb dus geen slippers kunnen kopen. Ik kon niet over de markt lopen. Iedereen kwam zijn blijdschap betuigen, vertellen dat hij had meegemarcheerd met de protestmars en noem maar op. Alle oudjes, oude mannen met hun zelfgemaakt leren onderbroek en colbertjes die nooit gewassen worden, ze drukten me aan hun borst alsof ik een verloren kind was, dat weer terug was.

Allemaal zieken die weer kwamen, ik uitleggen dat absoluut we nog niet kunnen helpen, we willen eerst de regering afwachten. Mannen kwamen om te zeggen dat ze – indien nodig - weer zullen marcheren als het probleem niet geregeld wordt, met machetes dit keer, want ze laten ons niet gaan. Nou dat is het laatste waar we op uit zijn, een mars met machetes. Dus we kunnen nu alleen maar hopen en bidden dat alles goed komt.

Kunnen wij deze mensen in de steek laten? NEVER! Als hun regering niet kan of wil helpen en wij stoppen onze hulp ook omdat diezelfde regering ons niet ondersteunt en weigert hun personeel te sanctioneren, dan gaan we door zonder samenwerking. Maar we kunnen deze onrechtvaardigheid niet zomaar laten geschieden. Dan zijn wij net zo medeschuldig.

Ik weet er is veel, heel veel onrechtvaardigheid is op deze wereld. En we kunnen niet de hele wereld op ons nek nemen. Maar we zijn hier terecht gekomen en de afgelopen weken hebben ons geleerd waarom dit deel van de bevolking het zoveel slechter heeft als de mensen in het zuiden. Door onrechtvaardige verdeling van de spullen in hun eigen land. Door hun eigen mensen.

Zo ook heeft het grootste deel van de wereld het slecht omdat slechts een klein deel van de wereldbevolking alle goede dingen voor zichzelf houdt.

Dus kan ik het de mensen uit het zuiden kwalijk nemen dat zij hun eigen broeders in de steek laten ? Alleen aan zichzelf denken. Nee!

Ik heb totaal geen recht van spreken. Maar ik wil wel een stukje verantwoording op me nemen en gelukkig heb ik een geweldige vent, die mij wil steunen in dit alles.

En wat minstens zo belangrijk is, is het feit dat er geweldige mensen in Nederland zijn die ons ondersteunen om ons werk hier te kunnen doen. Ik wil iedereen die op welke manier dan ook - ons werk hier ondersteunt - omarmen en knuffelen. Grote hulp, kleine hulp, het maakt niet uit, SAMEN doen we wat we moeten doen, wat onze plicht is - als mens. BEDANKT!
 
Alle lezers van GKV : zie foto op de site: Deze foto heeft me in leven gehouden, dit is de stimulans om door te gaan.!!!!!          www.aktiebenin.nl
« Laatst bewerkt op: augustus 19, 2006, 09:45:44 pm door Marjan Kroone »
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #108 Gepost op: augustus 19, 2006, 09:40:40 pm »
Thuis en het centre:
Het is op dit moment een komen en gaan  in ons huis, van mensen die vragen, smeken of we willen blijven. We hebben gezien wat onze afwezigheid van 10 weken heeft gedaan met het centre, dat vuil en verlaten is, de bevallingen, 45 stuks per maand als wij aanwezig zijn, nu teruggelopen naar 1 bevalling per twee dagen, vrijwel alle vrouwen bevallen weer thuis.

De armen die ons nodig hebben:
En dan bijvoorbeeld de drieling en hun moeder die totaal vermagerd en ziek zijn omdat ze niemand hebben om naar toe te gaan, ze was naar Boukombe gekomen en hoorde dat we zijn vertrokken en ze heeft dagen gehuild.

Het rijstprogramma dat niet door is gegaan gedurende 10 weken omdat wij er niet waren. Wij hadden nimmer gedacht 10 weken in Cotonou vast te zitten. Direct iedereen opgetrommeld, maar sommige zitten tijdelijk elders in de hoop daar eten te vinden, er valt ook veel te weinig regen in onze regio.

De vader van Agnes en Constantin, die ziek thuis ligt waardoor Agnes en Constantin hun schooljaar niet hebben kunnen afmaken,.

SIMBOLA N’Coa, die nu aan de andere kant van een dikke wang heeft en niet meer kan eten. Ze houd weer vol schaamte een lapje over haar gezicht.

KOUAGOU Tenna Esther, die ongelooflijk veel pijn in haar voet en heup heeft en nodig naar Tanquieta moet. Ze kan haar voetje niet neerzetten, kan niet meer lopen. Maar Tenna Esther lacht, iedere keer weer als ze me ziet en ze heeft inmiddels twee keer tegen me gesproken! Zie foto.

Guinevievre zal de verantwoording van beide kinderen op zich nemen en hen volgende week persoonlijk meenemen naar dr.Florent en de situatie bespreken, want ik heb er echt geen tijd voor.

Commitees
Ik zit dagelijks in besprekingen met commitees en mensen die willen dat we blijven, die willen vertellen dat ze hebben meegemarcheerd, hoe ze de burgemeester de waarheid hebben gezegd, hoe ze er niet voor terug deinzen om dat weer te doen et cetera. We worden ook bedolven onder de eieren als dank dat we terug zijn. Ik vind dat ik al deze mensen ook gelegenheid moet geven om langs te komen, hun verhaal te doen en hen uitgebreid te bedanken voor hun daadwerkelijke blijk van steun. Maar dit alles vergt in Afrika veel, heel veel tijd.  Gisteren bijvoorbeeld alle voorzitters van de sages (de oude wijze mannen uit de dorpen) op bezoek gehad. Er zijn 7 arrondissementen in de regio Boukombe en in ieder arrondissement zijn 10 dorpen aanwezig. Van ieder arrrondissement waren er twee sages vertegenwoordigd die allemaal – namens de bevolking - wat te zeggen hadden, dus meer dan 3 uur later was ook dit weer achter de rug. Maar ze zijn allemaal stuk voor stuk geweldig en dit soort dingen geeft een  geweldige steun en drive om verder te gaan.

Ons personeel en weer een goed voorbeeld van delen:
Ook heeft ons personeel het erg moeilijk gehad tijdens onze afwezigheid, want wij waren er niet om de salarissen uit te betalen. Maar ze zijn gebleven en hebben zelfs dubbele wacht gelopen, in vertrouwen op onze thuiskomst.

Albert vertelde dat op een avond zijn vrouw Sonia aan de laatste kom mais begon om klaar te maken, daarna was er geen eten meer en ook geen geld voor eten. Toen kwam er een weduwe bij Albert en vertelde dat ze al 4 dagen niet  gegeten had en haar kinderen dag en nacht huilen van de honger of Albert a.u.b een oplossing had. Albert geeft aan Sonia opdracht de helft van het mais aan deze vrouw te geven. Sonia is heel, heel boos op Albert. En wij dan, wat moeten wij eten? Wij hebben vandaag ook nog niets gehad.
Dit is onze eerste maaltijd vandaag. Albert legt Sonia uit dat als zij morgen geen eten hebben, zij slechts een dag honger hebben geleden en deze vrouw met haar kinderen al enkele dagen niet hebben gegeten, en wat is 1 dag vergeleken met 4 dagen?

Sonia geeft de mais – tegen haar zin – en Albert bid met zijn gezin en de weduwe dat God een oplossing stuurt. En jawel, die week kwam Jetse een dag thuis om papieren voor mama te halen en salarissen uit te betalen. Sonia heeft haar excuses aangeboden aan Albert en aan God voor haar gebrek aan vertrouwen.

SONTA en de nieuwe meisjes voor het internaat:
Afgelopen Woensdag ben ik met Albert naar onze school in Sonta geweest. De weg was zeer slecht dus we hebben er drie uur over gedaan, maar het is uiteindelijk gelukt. Daar aangekomen was er geen leraar te bekennen. Iedereen op conge.

Logisch, want ik  had beloofd voor de vakantie terug te komen maar door de omstandigheden is dat niet gelukt. De dozen dus weer mee terug, maar iemand wist ons te vertellen dat een van de leraren op dit moment in Tanguieta zit. Wij op naar Tanguieta.

Daar aangekomen van links naar rechts en gereden en weer terug, vragen, vragen, vragen. Uiteindelijk had iemand kennis aan iemand die weer iemand kent die bevriend was met de directeur van Sonta. Wij Tanquieta weer door crossen naar zijn huis. Deze persoon had geen telefoonnummer van de directeur, maar hij kon weer iemand die de bewuste leraar kent, dus hij zou zijn vriend opzoeken die dan weer de leraar zou zoeken. Zo gaat het hier dus. Uren bezig wat in NL via 008 in 1 minuut geregeld is.

 Ik zeg tegen Albert, jullie gaan maar zoeken op de moto, ik  ben bekaf en ga wel in de kroeg zitten. Een uurtje later kwam iedereen aanzetten, alles doorgesproken en de leraar gaat terug naar Sonta, kijken welke meisjes de beste resultaten hadden en niet zwanger zijn. (Ik heb gezegd dat we een zwangerschapstest doen voor ze toegelaten worden op het internaat) en gaat praten met echtgenoten en ouders en hen sensibiliseren om hen de kans te geven door te leren. Hij zal 4 meisjes selecteren, de eerste week van oktober ga ik dan heen om de definitieve selectie van 2 meiden te doen. Oke, Sonta is dus min of meer geregeld. Dan zal ik gelijk de laatste dozen weer meenemen en uitdelen op school. Dus even geduld dan volgt daar verder verslag van.

Nachtwachten en bezoek uit Nederland:
Verder hebben de nachtwachten officiele zwarte uniformen gekregen, om meer indruk te maken. Maar Gerard, die overdag tuinman is en dan de poort dan in de gaten houd, heeft geen uniform. Hij vraagt waarom niet en ik leg uit dat hij tuinman is, dus zonde van het uniform. Ja maar waarom ben ik dan geen wacht? Wel dat werd later duidelijk. Vorige week kom ik terug van het bezoek aan de drieling en Gerard verteld me dat er 4 mensen uit Nederland zijn langsgekomen die ons wilden zien. Wie vraag ik, dat wist hij niet. Heb je hen naam op laten schrijven in het schrift? Nee, dat was hij ook vergeten. Wel Gerard, daarom ben je tuinman, dus je krijgt bij de volgende container een paar spijkerbroeken voor je werk in de tuin. Arme Gerard, maar zo goed als hij is in de tuin, zo drollig met de poort. Hij gaat helemaal op in zijn plantjes en laat iedereen gewoon maar binnenhuppelen of buitenstaan, al naar gelang hij de poort op slot heeft zitten.

Maar wat gebeurd er? In de bank in Natitingou ontmoeten we de Nederlanders. Sorry, ik ben jullie namen ook weer kwijt, maar hun gezichten kwamen me zo bekend voor en het blijkt dat zij uit Groningen komen, de feesten bezoeken die door onze stichting worden georganiseerd en nu op vakantie zijn in Benin. Ik uitleggen over de problemen en gelukkig, ze komen ook op 18 september op het grote feest waar Arjen Robben de trekpleister is om ons financieel te onderteunen. KOM allemaal, a.u.b. We hebben het geld zo hard nodig.

Initiatieven van de jeugd
Twee jaar geleden is er een serieus jongerencommitee opgericht in Boukombe die alle studenten uit Boukombe vertegenwoordigen, dus ook de jongeren die elders studeren. Zij hadden dit jaar hun 2de congres en wij waren ook uitgenodigd maar hadden die dag een reunion met de prefet en dat we terugkwamen was het feest al in volle gang en ons hoofd staat niet naar feesten. (Marjan is s’avonds altijd moe … )

Nu is hun committee (waarvan de voorzitter al op de universiteit studeert) gisteren bij ons geweest en ze hadden gehoopt dat ik op het congres zou komen om precies uit te leggen aan de jongeren wat nu de problemen zijn met het centre en wat de regering nu eigenlijk voor ons  - of niet voor ons - heeft gedaan. Dus ik heb het ze alles als nog uitgelegd en ze zouden deze week overleggen. Echter donderdagmorgen stond de secretaris om 8 uur alweer op de stoep. Ze hadden gisteravond direct vergaderd en sturen nu de secretaris als afgevaardigde naar Cotonou om op de mininsteries hun stem te laten horen. Dus hij vroeg mij wie de contactpersonen waren voor de problemen op welke mininsteries. Ik heb hem uitgelegd dat er zeer hautaine mensen bijzitten die hem met hun houding zullen proberen te kleineren. Hij zei: Ik ben niet bang, ik heb het recht om hen te vragen ons hulp te bieden, zodat u hier blijft.

Bericht uit Cotonou:
Vanmorgen (Vrijdag 18 augustus 2006) telefoon gekregen uit Cotonou van Marie Jose . dat ze het dossier heeft bestudeerd en opdracht heeft gegeven aan de minister van gezondheidszorg om samen met de minister van buitenlandse zaken ervoor te zorgen dat wij dit land niet gaan verlaten. De dames gaan samen een nieuw contract maken. Nou, dat is in iedergeval duidelijk weer een stapje verder. Het blijkt dat Marie Jose adviseur van de ministerraad is, dus dan moet het toch wel goed komen nu. Dank aan de pastor in Cotonou die in zijn kerk zo’n goede speech hield en vooral Dieu merci!

Zoals ik al schreef, na het gesprek met Marie Jose was ik zo rustig over alles. Het zal wel weer veel tijd nodig hebben, want ik moet het nieuwe contract ook weer lezen en misschien moeten er wel weer dingen in of uit. Maar we hervatten ons werk niet eerder dan dat er een goed contract er is. Ook wordt er 23 augustus iemand naar het Centre toegestuurd om de mensen die daar werken te sensibiliseren hoe ze met partenaires en buitenlandse hulp om moeten gaan. Nou dat lijkt me ook een stap in de goede richting.

Dit alles zal ons programma voor de vrijwilligers die willen komen dit najaar behoorlijk gaan vertragen. We zullen denk ik sommige dingen wat moeten uitstellen, maar dat moet dan maar zo zijn. Alles dient nu eerst officieel goed geregeld en gereglementeerd te worden voor we nu verder gaan. Je moet gewoon mensen kunnen aanspreken op hun misdragingen en hier kan dat alleen als het op papier staat. Jammer, maar het is niet anders.

Ik meld dit allemaal maar een beetje, gewoon zodat jullie in Nederland weten wat er speelt en hoe ons werk gedragen wordt door de bevolking want werkelijk - dit soort dingen geeft ons zoveel moed en kracht om door te gaan.

Brieven:
Verder krijg ik brieven van allerlei niveau, lees onder de laatste nieuwtjes op deze site, daar zullen zij geplaatst worden, sommige brieven zijn zeer ontroerend.

Voor mij voelt het alsof wij de schatten aan het vinden zijn die Deepak Chopra beschreef:
“ In de puinhopen van vernietiging en catastrofes liggen verborgen schatten begraven. “

Heel veel liefs allemaal vanuit Benin,

Marjan  (www.aktiebenin.nl)
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #109 Gepost op: augustus 28, 2006, 04:28:22 pm »
Donderdag 23 augustus 2006,

De hele week in de weer geweest om nog wat kinderen te zoeken die geadopteerd kunnen worden. We hebben 3 weduwen uitgezocht en van elk van de weduwen gaan straks 2 kinderen naar school, totaal drie jongens en drie meisjes. Hele schrijnende gevallen, maar waar ik nu even helemaal beroerd van ben is het feit dat Guinevieve (Viefje) vanmorgen belde.

Viefje zit sinds dinsdag in Tanguieta in het ziekenhuis, met SIMBOLA N’Coa en Tenna Esther. Tenna Esther gaat maandag geholpen worden aan ander schoeisel door een specialist die deze week afwezig is, dus dat gaat wel lukken en weer goed komen. Maar onze kleine meid met haar BUR-KITT-lymfoom gaat het niet redden. Ze heeft kalmeringstabletten en pijnstillers om te kunnen slapen en eten en indien ze nog leeft moet ze 25 september terugkomen voor controle, zo was de boodschap.

Ik heb dit telefonisch van Guinevieve vernomen en zojuist bracht de taxibrousse papa terug met zijn dochter. Ze hebben nog een wandeling van een kilometer of 17 te doen voor ze in hun dorp zijn. Maar hij kwam eerst weer even langs om te bedanken. Ik heb afscheid genomen van dit kleine dappere meisje, want de kans is groot dat ze er begin oktober, bij onze thuiskomst, niet meer is.

Dit is zo klote, het voelt zo machteloos. Overal in Europa had ze geholpen kunnen worden, was ze wel op tijd in een ziekenhuis beland, hadden ze wel voldoende chemokuur gehad, maar niet in dit stomme Afrika. Van frustratie heb ik de laatste dropjes opgegeten die er eigenlijk zijn ter compensatie van chocolade bij de maandelijkse perikelen. BLEH!

Nou hieronder nog even een verslagje van een bezoek aan een van de weduwen van wie er deze morgen twee kinderen zijn geadopteerd.
Sinds januari 2001 weduwe want haar man was in augustus 2000 ziek geworden maar er was geen geld om naar een gezondheidscentrum te gaan. Alle broers zijn al voor hem overleden, dus de weduwe bleef ongetrouwd achter in haar huisje, dat na twee jaar een bouwval was, waardoor ze bij haar schoonvader is ingetrokken omdat ze wil dat de kinderen die na de dood van haar man komen, erkende kinderen zijn, dus de naam van haar echtgenoot krijgen.

Voor haar huwelijk heeft ze op 14jarige leeftijd een meisje gekregen, dat heet N’Coa, dat werd niet erkend door haar echtgenoot, dus moest ze dat schaamtevol achterlaten bij haar eigen ouders. Het meisje is nu ca. 14 jaar en verzorgd de vader van de weduwe.

De mannen bezoeken haar, ook sinds ze bij haar schoonvader woont, en ze betalen niets en haar schoonvader is te oud om haar te beschermen.  Ze lachen hem uit, dus hij moet het wel toe staan.

Ze heeft 5 kinderen gekregen waarvan de tweede kind een meisje was dat Tempa heette (het eerste kind van haar echtgenoot) en op twee-jarige leeftijd is overleden.

Er zitten een aantal mannen bij, ook oude mannen. Ik wil haar helpen dat ze niet zwanger wordt van verschillende kerels en als vrouw alleen kun je jezelf absoluut niet beschermen tegen dit soort dingen, maar hier is een man in huis. Oud weliswaar, maar toch een man.

Dus ik begin uit te leggen dat het weliswaar gewoonte is dat de mannen hier de alleenstaande vrouwen s’nachts bezoeken en verkrachten, ik heb gewoon dat woord gebruikt, want dat “service verlenen” dat is altijd zo’n vaag begrip. Bovendien is het geen service als je niet minimaal een maaltijd voor je werk krijgt, zo denk ik erover. Maar weten ze wel dat dit ook voor henzelf gevaarlijk is? Op een dag loopt de vrouw een besmettelijke ziekte op die zij weer doorgeeft aan de mannen en dan besmetten zij op hun beurt weer hun vrouwen

Verder is het zo dat de man des huizes de verantwoording heeft dat zijn vrouw of in dit geval zijn schoondochter geen gemeenschap heeft tegen haar wil met allerlei vreemde mannen, die uiteindelijk nog niets ervoor betalen ook, dus het is alleen voor hun plezier en het brengt geen geld of eten op tafel voor de familie en bovendien, als de grootvader nu toestaat dat ze zijn schoondochter pakken, dan zullen ze over 2 -3 jaar ook zijn kleindochters zwanger maken. En dat kan toch nooit de bedoeling zijn. Want waarom zouden wij zijn kleindochters naar school laten gaan als opa ze niet beschermd tegen sexueel geweld? Dan is dit vooruitgang in de prullenbak gooien.

Ook moet opa goed begrijpen dat uiteindelijk HIJ degene is die voor het eten van de nieuwe kinderen opdraait, want geen enkele man die zijn schoondochter zwanger maakt neemt de verantwoording om voor het verwekte kind te zorgen. Ook betekent meer kinderen meer armoede, meer monden te voeden, wie betaald de medicijnen als ze ziek zijn, geen geld om naar school te gaan.

Iedereen zat ademloos toe te horen en ik vroeg om toch vooral op te staan en het te zeggen als men het niet met mij eens was, of als ik een belangrijke factor over het hoofd zie. Vertel het me als ik het fout zeg, maar spreek de waarheid. De waarheid spreken is moeilijk in Benin, dat weet ik, maar zeg het mij als u het niet met mij eens bent.

De grootvader nam het woord en bedankte mij voor het vertrouwen en de nieuwe kracht die ik hem gegeven had, want inderdaad het is zijn taak om hen te beschermen. Maar hoe kan hij dat doen s’nachts als hij slaapt? Ik adviseerde hem om Odile boven te laten slapen met de kinderen en iedere avond de trappen (boomstammen) omhoog naar binnen te trekken en heel hard te gillen en schreeuwen als er een man verschijnt die sex wil hebben met Odile. Ik stond op om het  voor te doen en zwaaide als een gek met mijn armen. Iedereen moest heel hard lachen, maar de boodschap was overduidelijk. Opa bedankte mij opnieuw en zei dat hij graag wilde dat zijn kleindochters naar school toegaan en dat hij zijn verantwoording zal nemen inzake de mannelijke bezoekers.

Daarna nam een andere oude man het woord. Ook hij bedankte voor alles wat ik hen verteld en geleerd had. Vooral dat deze vrouwen ziektes kunnen krijgen en overbrengen was erg interessant om te weten. Hij zou er met anderen over praten en wil opa helpen met het probleem door iedereen te waarschuwen.

Nouja, dit was weer een dagje Boukombe. En officieel ben ik nog niet aan het werk, want we hebben nog geen contract. Maar ik moest dit weer even van me afschrijven.

Dikke knuffel allemaal,
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #110 Gepost op: september 07, 2006, 01:42:10 pm »
HEEL goed nieuws. (Maar een saaie column)

We hebben vorige week 2 dagen onderhandeld over het nieuwe akkoord dat opgesteld dient te worden tussen het ministerie van Gezondheidszorg en SAB en het lijkt erop dat we er eindelijk uit gekomen zijn.

Mede dankzij de hulp van het ministerie van Buitenlandse zaken, die ons geweldig hebben ondersteunt met bijvoorbeeld uitleg van en laten schrappen van Beninse wetsartikelen. Want hoe moet ik daar verstand van hebben? Nee, hun hulp is van onbetaalbare waarde geweest in deze mallemolen van papieren en onderhandelingen, GEWELDIG!  

We mogen al onze goederen en dergelijke zelf behouden en managen en hoeven ook GEEN geld van onze zogenaamde inkomsten af te dragen. Men heeft eindelijk door dat dit geld weer gebruikt wordt voor humanitaire doelen, salarissen personeel, elektriciteit, water et cetera.

Bovendien over hoeveel geld praten we nu eigenlijk? We vragen een financiële bijdrage aan de bevolking, maar vaak bestaat de betaling uit een kip, yamwortels of eieren omdat men gewoon geen geld heeft.

Dus toen we na 5 kwartier discussiëren het nog steeds niet eens waren over het hergebruik van deze inkomsten - voorstel van de regering was dat we al het geld op de rekening van het gezondheidscentrum zouden storten en dan samen bespreken hoe het gezamenlijk gebruikt zou worden - kwam ik weer met mijn vraag: Ja maar wat doen we dan met de eieren die we krijgen als betaling? Dat soort dingen moeten jullie dan samen maar beslissen met het comité, was het antwoord. Waarop Jetse zeer terecht opmerkte dat de eieren toch echt wel verrot zouden zijn voordat het comité bij elkaar zou komen.

Iedereen had reuze lol om deze opmerking en het hoofdstuk geld werd afgesloten met de garantie dat wij baas over onze eigen spullen en onze eigen centen blijven. Wat een opluchting.

We zijn nu voor 3 weken in NL en – als het goed is - teken ik bij thuiskomst - eind september - het nieuwe contract met de minister. Dan kunnen we de specifieke details verder afhandelen in een kleiner kader in Natitingou, maar we zijn beschermd en de regering staat garant voor de salarissen van een deel van het personeel, een harmonieuze samenwerking en sensibilisering en controle op het personeel. Het heeft even geduurd, maar gelukkig - uiteindelijk komt alles toch goed. Ze willen absoluut niet dat we Benin gaan verlaten.

Verder heerlijk om weer even in NL te zijn waar alles zo ontzettend goed geregeld is.
De inentingsboekjes waren bijvoorbeeld ook gestolen. Een telefoontje naar de GGD en we kunnen gewoon even langskomen voor een uitdraai want alles staat in de computer. Dat is toch een ongekende luxe!

Internetten, gewoon downloaden wat je wilt opslaan als belangrijke documentatie, mails met foto’s worden in enkele seconden verzonden, wat een genot.

We zullen met volle teugen genieten van de komende weken en hopelijk zien we veel mensen op het feest met Arjen Robben op 18 september a.s. Er zijn nog plaatsen over, dus heb je zin in een fijne avond waarvan de opbrengst wordt gebruikt voor een goed doel? Kom a.u.b.

Dikke knuffel allemaal,

Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #111 Gepost op: oktober 01, 2006, 05:29:49 pm »
Donderdag 28 september 2006

We zitten op dit moment op het vliegveld in Tripoli, te wachten op de aansluiting naar Benin, naar huis.

Het is snel voorbij gegaan en we hebben werkelijk heerlijke weken gehad. Iedereen bedankt voor alle steun en alles wat we allemaal gekregen hebben aan geld, goederen en diensten, zowel voor onszelf prive als voor de stichting. Jullie waren allemaal geweldig!

We zijn werkelijk verschrikkelijk verwend en dan nog het geweldige feest met Arjen en Bernadien. Het ambassadeurschap van Arjen is zo van toegevoegde waarde voor onze stichting. Wat ik in Arjen zo kan waarderen is het feit dat hij niet bij een of andere grote organisatie zijn naam neerlegd, zo van bekendheid zoekt bekendheid. Nee, Arjen heeft bewust voor Aktie Benin gekozen omdat hij ons van vroeger kent en weet wat wij doen en waarom. Door zijn naam aan Aktie Benin te koppelen wil hij echt helpen ons op de kaart te zetten.

De laatste dagen bij mijn moeder doorgebracht. Uiteraard nog met onze kinderen. Wat moeten we toch een hoop missen van elkaar. Soms vraag ik me af of het wel eerlijk is, onze kids hebben er niet voor gekozen, een vader en moeder in Afrika. Maar dan bedenk ik me dat ook ouders het soms moeilijk hebben met de keuze van hun kinderen en uiteindelijk zijn ze volwassen. Echter, je moedergevoel kun je niet in een doosje stoppen en in de kast leggen.

Aan de andere kant realiseer ik me heel goed dat onze band met Hedwig en Paul heel goed is, zo intens op de momenten dat we samen zijn en dan dek ik aan de gebroken families die er ook zijn, of die gezinnen waarvan de kinderen zich verplicht voelen om wekelijks op de thee te gaan maar waar men elkaar eigenlijk niets te vertellen heeft. Dan weet ik weer dat het goed is. Dan is er weer vrede in mijn hart.

Op Brussel Airport zagen we een schattig zwart babytje in de wandelwagen. Jetse zegt: kom op Mar, straks kun je je hart weer ophalen. En dat is zo, de kinderen in Boukombe wachten ook weer op ons.

Het leuke is dat er zoveel dingen zijn die we enorm waarderen in Nederland. Het water uit de kraan, het perfect geregelde openbaar – met slechts een klein beetje vertraging, de gezondheidszorg waar je toch zo maar even naar toe kunt gaan en men dategene heeft liggen wat nodig is om je te helpen, alles is zo netjes, zo goed georganiseerd, zo schoon.

Maar toch verlang ik terug naar de warmte, het zweten, de viezigheid, het verrassingsschema dat je te wachten staat als je iets planned, de afspraken die niet nagekomen worden, de chaos in het verkeer, langs de weg, de vrouwen met hun bakken op hun hoofd, de lucht van houtskool en petroleum. YES, we komen weer thuis.

Grappig is dat er in Nederland ook mensen zijn die hun afspraken niet nakomen, maar dan op een andere manier. Ze komen wel op het afgesproken tijdstip opdagen, we blijven mensen van de klok; maar dan het afhandelen, daar kan het ook in Nederland aan ontbreken. Alleen dat valt op een of andere manier wiet zo, omdat men wel op de afspraak verschijnt. Ben ik nu iets moeilijks aan het vertellen? Nou ja, ik moet mijn drie uur ook vol krijgen op Tripoli-Airport, zonder mijn boek omdat men in Brussel onze handbagage te zwaar vond. Dus konden we daar de boel nog weer herpakken. En een leuk tijdschrift kopen hier gaat moeilijk.

Ik wrijf door mijn gekochte kroeskrullen en voel de wax in mijn haar. Ook weer zowat. De afgelopen dagen de nachtcreme van mijn moeder gebruikt, uit een heel duur potje. Vanmorgen vraag ik of ze ook nog wat voor mijn haar heeft omdat alles al ingepakt is. Ja hoor, onder de Dove. Blijk ik de hele week haarwax op mijn huid gesmeerd te hebben. Ik dacht al, wat glim ik toch. Nou ja, vet is vet niet waar.

Dat we al in Afrika zijn is duidelijk. Tripoli-Airport is enorm aan het uitbreiden en we zagen in april al een internetcafe in aanbouw. Ha, vandaag staat de deur open. Ik zal even een column schrijven dan kan deze nog verstuurd worden, zeg ik tegen Jetse. Nou ja, het is Afrika, de deur is al open, maar aansluiting is er niet legt de meneer achter zijn bureau geduldig uit.

Dit komt me heel bekend voor. Dat horen we straks ook weer, en niet alleen bij het internetcafe, maar ook bij de pompstations als we diesel willen tanken.

Zondag 01 oktober 2006

Hier ben ik weer; we zijn dus nog niet weg uit Cotonou, de minister van Buitenlandse Zaken is op reis en komt maandag of dinsdag weer terug en men heeft nog een paar interessante ontmoetingen voor ons in petto. Men is ook hier duidelijk blij dat we er weer terug zijn, dat is wel fijn. Oké, geen probleem. We laten Albert naar Cotonou komen om geld en opdrachten op te halen voor onder andere de meisjes uit Sonta, en dan blijven wij nog even.

In iedergeval, ik heb – heel handig – bij ons vertrek het meisjesinternaat op slot gedaan en ben vergeten de sleutel af te geven, dus de andere meiden wonen nu zolang bij Albert en Sonia. Fijn dat dat soort dingen nooit een probleem zijn.

Voor we naar het noorden gaan horen jullie nog even van ons. Maar via deze column weten jullie alvast dat we goed zijn aangekomen en weer zin hebben om aan de slag te gaan, terug naar huis te gaan, zo voelt het gewoon en dat is goed.

Veel liefs allemaal, ook van Jetse

Marjan (www.aktiebenin.nl)
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Vivine

  • Berichten: 956
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #112 Gepost op: oktober 02, 2006, 03:56:38 pm »
Ik lees het nu voor het eerst, beetje gescrollt door alle pagina's en de laatste 2 collumns helemaal gelezen. Was meer dan een jaar niet meer op dit forum geweest tot ik laatst weer aan mijn eigen weblog begon, en dan is het zo veel om dit hele topic helemaal te lezen. Maar je kunt mooi vertellen, en jullie doen erg interessant en goed werk :)
« Laatst bewerkt op: oktober 02, 2006, 03:56:50 pm door Vivine »

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #113 Gepost op: oktober 10, 2006, 12:17:57 pm »
Column 5 oktober 2006 - Weer THUIS
 
Woensdag 3 oktober zijn we terug gegaan naar Boukombe. De handtekeningen zijn gezet en ik moet zeggen dat het toch een geweldig goed gevoel geeft dit maar weer "even" gedaan te hebben. Wat een strijd, maar het was het waard, zowel voor de bevolking als voor onszelf. Bovendien hebben we Boukombe goed op de kaart gekregen, op alle ministeries en in de presidence, overal kent men nu FSAB en Boukombe. Mijn netwerk is behoorlijk vergroot door deze problemen.
Uiteraard hebben we direct een kopie ingeleverd bij de prefet en de DDS en daarna door naar huis. Volgende week gaan we met hen verder om de tafel zitten, bespreken hoe we de dingen weer gaan oppakken. Eerst de bagage uitpakken zodat we niet langer uit een koffer hoeven te leven, want dat doen we nu al zo ontzettend lang.
Verrassing als we op het Centre goedendag gaan zeggen, de majoor is inmiddels al overgeplaatst. Dat geeft aan dat men serieus aan de gang is. Salma - de verloskundige - is dol en dolgelukkig dat we er weer zijn. Zij heeft ook erg geleden onder alles, maar we gaan een mooi nieuw programma opzetten. Onderweg worden we overal aangehouden, men is blij, wij zijn blij. U gaat niet meer weg nu, NEE................

Hoe ziet je huis eruit als je 4 maanden afwezig bent geweest - op 3 weekjes in augustus na - nou heel vreemd, dat kan ik je vertellen. Bovendien ruikt alles afschuwelijk want het heeft de hele maand september geregend en er is een maand lang niet gelucht. Alle kleren, alles ruikt muf en schimmelig. Direct aan de gang. En dan EINDELIJK weer in ons eigen bed. Maar ook dat stonk zo vreselijk dat we vanaf 3 uur s'nachts wakker lagen en de volgende dag alles naar buiten hebben gegooid en met lekker geurende zeep trachten schoon te maken.
Donderdag 4 oktober om half 8 op weg naar Sonta. De meiden ophalen en de tassen (eindelijk) uitdelen. De leraar heeft heel goed voorbereidend werk gedaan en de beide meisjes met de beste resultaten zijn al volkomen ingelicht en blijken niet zwanger! Bruidschat van de baan, ouders en meiden willen heel, heel graag dat zij op het internaat komen, een grote kans voor het dorp Sonta. Heerlijk zulke hulp.
Victoire MOUTON is twaalf jaar oud, haar vader is 20 jaar geleden overleden toen ze zwanger was van de eerste en haar moeder heeft nooit een nieuwe man gevonden, maar wel totaal 9 kinderen gebaard, waarvan 1 overleden. Mama verkoopt eten langs de weg om 3 van de 8 kinderen naar de school te laten gaan. Victoire is een van de drie. Mama heeft de zak met mais - de contributie van de ouders - al klaar staan. Victoire zit wel onder de schimmelinfecties, onder andere ringworm. Maar dat lossen we thuis wel op.
Marie NAMBONI is 14 jaar oud, beide ouders leven nog, maar zijn al oud. Haar oudste broer is 25 jaar en helpt op het land. Deze vrouw heeft 7 kinderen gehad waarvan er 3 zijn overleden en alleen Marie en haar jongste broertje gaan naar school sinds Aktie Benin deze school gesticht heeft in Sonta. Ook zij hebben de zak mais al klaar staan en ook al zijn beide meiden behoorlijk verlegen, ze hebben zin om mee te gaan en door te leren, dat is duidelijk te merken aan alles.
Wat voel ik me trots! In februari 1999 stond er hier nog niets, geen school voor Sonta. En nu - 6,5 jaar later - gaan de eerste twee meiden hun BEPC (MAVO-niveau) diploma halen op ons eigen internaat.
Het blijkt dat ca. 12 jongens naar Tanguieta gaan om daar hun diploma te behalen. Een weeskind dat bij zijn oma woont komt 30 Euro contributie te kort, de hele familie heeft al meebetaald. Het is een neefje van Thomas, onze eerste leerling uit 1999. Nou, dit restant betalen wij, geen probleem. Ik ken Thomas vanaf het begin. Die gaat de rest regelen.
Het voelt zo super!
Ik merk dat het me behoorlijk wat doet. Het is zo hard werken geweest om deze school te bouwen en in te richten, Thomas als leraar op te leiden, de school erkend laten worden door de staat et cetera, maar kijk nu! 230 leerlingen die ieder jaar naar school kunnen gaan! Jetse deelt de tassen met schoolspullen uit, die zijn ingezameld in Nederland. Deze kinderen zijn zo blij. Ik wil zitten en alleen maar kijken naar al die koppies.
Wat een strijd kost alles, iedere keer weer, ongeacht wat je hier begint. Maar hoe geweldig voelt het als het uiteindelijk wat wordt, wat is geworden.
Foto's houden jullie tegoed, want ik heb nog geen tijd gehad deze te verkleinen. Jetse heeft zijn waslijst to do en ik de mijne, daar staat foto's verkleinen nog even niet op. Volgende week zal ik proberen dat in orde te maken. We moeten voorlopig wekelijks naar Natitingou voor allerlei zaken, dus dat komt goed.
Allemaal een dikke knuffel en tot horens.
Marjan Kroone ( www.aktiebenin.nl )
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #114 Gepost op: oktober 18, 2006, 09:28:06 pm »
Dinsdag 17 oktober 2006
 
Ik ben kwaad, zo kwaad. Het leven stelt hier niets, maar dan ook niets voor. En het vervelende is, dat datgene wat gebeurd is met onze hond, ook gebeurd met de mensen hier.
 
Jetse en ik zijn een beetje ziek van alle “experts” die alleen maar interessant doen. Maar ondertussen gebeurde het toch maar en ik stond erbij en keek ernaar.
 
Ik schreef vanmiddag het volgende:
Wodan, onze hond, is vandaag gecastreerd. Ik wil niet vertellen hoe dat hier gaat, maar dat arme beest zat helemaal onder het bloed, en dan geen water om hem schoon te maken. Mijn maag keerde zich om. Hij ligt nu in de tuin op een bult zand, dat doet hij altijd, dat is lekker koel. Maar dit is echt niet leuk hoor. Ik heb het gevoel dat hij er wel aan kan overlijden
 
Vervolg: Het is nu 19 uur en hij is inmiddels begraven. De dierenarts was er vanmiddag weer bijgehaald, gezegd dat het niet goed gaat. Moeten we eerst drie keer iemand sturen voordat hij een keer komt en dan staat hij een beetje schaapachtig te lachen. Wat een drukte om een hond. Hij weet gerust wel wat hij doet zegt hij. We hoeven niet bang te zijn. Immers hij doet altijd castraties, bij stieren, rammen en noem maar op. Hij is de expert.
 
Kan wel zijn, maar zie je dan niet dat dit niet goed gaat! Nou, besluit onze expert, nog maar een injectie vitamine K. Wat een bullshit. Die hond is aan het doodbloeden. Je hebt een bloedvat geraakt ofzo. Zijn tong is al helemaal blank! Oke, ik zal me niet druk maken en luisteren naar de dierenarts. Komt hij nog met fysiologisch zout aanzetten ook. Man, dan verdun je zijn bloed helemaal, hij heeft er echt geen verstand van! Ik word hier gek van en ga naar binnen, achter de computer werken, ik wil dit geklooi niet langer aanzien. Maar, jammer genoeg kreeg ik helemaal gelijk. Isodore – een van onze nachtwachten – was totaal van slag, hij huilde zelfs. Is ook zo aan Wodan gehecht. Tweede hond dood in een jaar tijd. Niet leuk. Wat een K-land. Ik wil een nieuwe hond, van deze dierenarts, maar zo werkt het hier niet.
 
Even naar een ander probleempje overstappen:
Helene. Zij gaat naar het CEG in Natitingou en zit daar in het internaat, betaald door Aktie Benin. Heleentje was in november 2003 twaalf jaar oud en weggelopen van huis omdat zij uitgehuwelijkt was door haar tante. Heel verhaal, maakt nu even niet uit. Ik ging haar afgelopen week opzoeken om het schoolgeld voor het komend jaar te betalen en schriften, sporttenue en dergelijke te brengen.
 
In ieder geval, Heleentje is er niet. Ze zit in Parakou en men weet niet waar. Wat is er gebeurd? Ze zou doubleren dit jaar en om haar te “stimuleren” had de directrice tegen Helene gezegd dat de donateurs niet langer zouden betalen als ze dit schooljaar niet over zou gaan. Bovendien, zo zei de directrice, was zij beschaamd om aan madame Kroone te moeten vertellen dat haar beschermelinge niet goed werkte en zulke slechte resultaten haalde. Helene heeft daaruit de conclusie getrokken dat ze niet langer welkom is op school en is in de vakantie – nadat zij haar moeder heeft bezocht – doorgetrokken naar Parakou en schijnt daar nu bij een meneer te wonen. Haar moeder weet het ook niet precies, de directrice heeft haar wel op laten zoeken in haar geboortedorp toen ze niet terug kwam op school.
 
Daar sta je dan met je goede gedrag. Ik de directrice uitleggen dat het niet de bedoeling is dat Heleentje op 15-jarige leeftijd gaat rondzwerven en dat wij – ook al is het jammer dat ze gedoubleerd is – toch zeker eerst zouden willen bespreken -  zowel met Heleentje als met de directrice - hoe nu verder. Ze is immers van het begin af geen sterke leerling geweest, dus dit was een keer te verwachten.
 
Afijn, ik heb de directrice nu maar geld gegeven om Heleentje – via haar moeder - in Parakou te laten opzoeken en aan haar te vragen om terug te komen en het schooljaar opnieuw te doen. Ik weet niet of het gaat lukken, maar nooit geschoten is altijd mis.
 
Water
Verder zitten we nu vier dagen helemaal zonder water. Echt geen druppel uit de kraan. Helemaal niets. Jullie hebben geen idee, dat is toch zo lastig. Geen water om schoon te maken, de wc door te trekken, kleding te wassen (gelukkig genoeg in de kast) en om te filteren. We hebben altijd een paar honderd liter water op voorraad voor het geval dat, maar daar komt de bodem ook van in zicht. Heel lastig, we zijn ontzettend zuinig. Jetse gaat morgen in ieder geval drinkwater kopen. Je voelt je gewoon vies, wc is ook geen pretje, lekker Afrikaans, zelfs in huis dus. Gelukkig hebben we Afrikaanse toiletten buiten, die hoeven niet doorgespoeld. Niemand weet wanneer er weer water komt.
 
Jongens, wat een geklaag. Nee, het is gewoon ff niet anders en ik ben opstandig en moet nog steeds een column schrijven. Dus jullie zitten lekker ver weg en zijn onzichtbaar, dus mooi om op af te reageren.
 
Met de beide meiden uit Sonta gaat het trouwens hartstikke lekker. Ze worden goed opgenomen in de groep en de andere dames voelen zich duidelijk ouderejaars om zo te zeggen. Dus Victoire en Marie krijgen alle hulp die ze nodig hebben en mogen de rotklusjes doen, zoals gebruikelijk als je nieuw bent in de groep. Maar ze hebben lol en zijn met zijn allen verslaafd aan memorie. Het opgewonden gegil uit de paillot te horen als iemand het goed of fout heeft is gewoon heel leuk. En het leukste is als maman ook nog meedoet en dan verliest uiteraard.
 
Morgen gaat Jetse naar Natitingou, weer voor de auto, dus dan kan dit mee. Hopelijk heeft hij connectie. Afgelopen maandag heeft Jetse uren geprobeerd verbinding te krijgen, maar NJENTE. Morgen gaat het weer beter, that’s life.
 
Ciao, Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #115 Gepost op: oktober 30, 2006, 11:49:26 am »
Groot feest en weer een beetje terug  in het normale leven.

Nieuwe honden
Nou, de dierenarts is teruggekomen om zijn excuses aan te bieden met een lokaal hondje als compensatie. We hebben even gedubd, maar hem toch maar geaccepteerd. Hij heet Whisky. Er moeten nog even wat ontstekingen behandeld worden, maar dat gaat wel goed komen. Inentingen kunnen we niet vinden hier, alleen rabiës, maar we zullen zien of we dat via Kara of Cotonou te pakken kunnen krijgen. Wisky is onze labohond geworden. De wachten zijn helemaal gelukkig.

Tevens heeft Jetse - via iemand in Natitingou - een puppy uit Cotonou op de kop getikt. Kruising met een Europees ras. We hebben geen idee hoe oud hij is of welk ras er door zit, maar hij heet Bruno (zie foto), springt iedereen naar de kuiten en ligt de rest van de dag aan mijn voeten te kluiven of te slapen.

Ik was echt helemaal down, zo zonder hond, dus wat was dat een verrassing toen Jetse een week geleden terug kwam uit Nati met onze Bruno. Grotere verrassing was niet denkbaar. Jetse was in een week tijd 4 dagen lang iedere dag naar Natitingou op en neer geweest omdat we erg veel onderhoud moesten plegen aan de auto. Hij is zelfs twee dagen lang met een lasser bezig geweest allemaal gescheurd en afgebroken materiaal te vervangen. Ik weet het allemaal niet en wil het ook niet weten. De auto is weer goed, dat is het voornaamste en als verrassing had hij een nieuwe hond voor me, dat is ook super.

Heleentje KIATTI:
Ze is weer terug op school. We hebben een heel gesprek gehad – voor zover mogelijke met iemand die zo onderdanig en verlegen is - en ze gaat het weer proberen. Heleentje wil graag in de vakanties bij ons komen logeren. Uitgezonderd tijdens de grote vakantie is dat verder geen probleem, dus met Kerst komt ze naar Boukombé.

Welkom terug en weer van start gaan
Afgelopen zaterdag is er een groot feest in Maison des Jeunes georganiseerd door het gemeentebestuur. Inclusieve dansgroepen. Reden, jawel, om te tonen dat men blij is dat wij terug gekomen zijn. We zijn “gedoopt” en hebben nu officiële Otamari-namen gekregen. Jetse heet : Dakapin = Hij die beseft, goed weet. En ik heet Bassaya = zij die het goede doet.

Men denkt dat we nu volgende week direct weer aan de slag gaan. Dat is jammer genoeg niet mogelijk. Zouden we dat doen dan zal er niets veranderen en blijven Jetse en ik nog steeds al het werk doen. Maar we zijn druk bezig om een kleiner kader op papier te zetten  met de autoriteiten van Hopital de Zone, zodat duidelijk is wat wiens taken zijn, welke dagen ondergetekende op het Centre werkt en wie dan meehelpt. Het komt allemaal, ik heb er alle vertrouwen in. We hopen een december officieel van te herstarten. Maar ondertussen zitten we niet stil, denk dat a.u.b. niet. Genoeg andere dingen, alleen niet noemenswaardig in de column. Administratie, technisch onderhoud en bijeenkomsten over hoe nu verder spreken niet tot de verbeelding.

Zondag 29 oktober 2006
Céline (zie foto), is een kleine baby van begin september wiens papa steeds aan de poort kwam omdat zijn dochtertje niet kan eten. Ze spuugt steeds gal. Ik heb familie voor onderzoek en een dag of 10 geleden naar Tanquieta gestuurd. Vanmorgen na de kerk stond papa echter voor de poort. Hij had een fiets kunnen lenen van iemand en is naar Boukombe komen fietsen om te vertellen dat ze iets gevonden hebben op de röntgenfoto en de kleine meid gaat volgende week geopereerd worden. Prima, fijn dat papa me zo goed op de hoogte houdt. Ze ligt nu aan de sonde en krijgt afgekolfde melk toegediend. Papa vertelde dat onze drie patiënten die daar momenteel verblijven ( SIMBOLA is deze week ook nog niet terug gekomen van de controle en we hebben ook M’BOTIBEA heen gestuurd met een of ander abces) samen eten koken alle drie hun groeten zenden om te zeggen dat het hen goed gaat. Ik spreek af dat wij vrijdag over een week naar Tanquieta komen om te werken. Zijn kleine meid zal daar dan zeker nog zijn. Ben benieuwd, ook dat is lang geleden.

Hondenschool.
Isodore en ik gaan vanmiddag verder met de opvoeding van Wisky en Bruno. Iedere dag doen we samen wat oefeningen. Onze privé-hondenschool. Grote hilariteit onder het personeel, maar dat maakt niet uit. Ze komen allemaal kijken! Ik vind dat Isodore er erg geschikt voor is, heb gelukkig nog lesmateriaal liggen van Djodi, want het zakt allemaal snel weg, dat is een ding wat zeker is. Wodan hebben we nooit opgevoed, beter een niet opgevoede hond dan een slecht opgevoede hond, maar nu heb ik er wel weer even tijd voor. Het is toch nog niet zo gek dat we het kleine kader nog niet op papier hebben .

Vrouwen:
Ik stap naar buiten om te zien of Isodore er al is met Wisky en daar zit mijn hele tuin weer vol met vrouwen. Ik ben vanmorgen gewoon naar de kerk geweest, dus wat is er aan de hand?

Ze komen naar me toe en vertellen hoe fijn ze het vonden dat we gisteren officieel zijn “gedoopt” en in hun bevolkinggroep zijn opgenomen. Maar zij willen zelf ook een kleine ceremonie doen, ditmaal voor de vrouwen alleen, opdat we weten dat wij in hun hart zitten en opdat zij voor altijd in onze harten zullen blijven. Jetse is op het labo aan het werk, maar dat hindert niet. Het gaat nu om de vrouwen. Ze beginnen te zingen en staan in een kring om me heen en weer wordt ik zo diep geraakt. Volgens mij wen ik hier nooit aan, deze manier van saamhorigheid van vrouwen, deze manier van uitten om te vertellen dat ze van je houden en je een van hen bent. Mijn hart stroomt over, want dit doet me veel meer dan gisteren alle officiële speeches.


Ciao en tot horens.

Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #116 Gepost op: november 03, 2006, 06:57:05 pm »
Donderdag 2 november 2006

Meisjes van het internaat
De meiden komen thuis van sporten. Ze hadden dit weekeinde gevraagd voor geld voor nieuwe haarbanden, maar ik heb er niet meer aangedacht, dus helaas pindakaas denk je dan in Nederland. Hier niet, hier moet gestraft worden. Het spul kwam thuis met kapotte knieën omdat ze op hun knieën van het sportveld naar de school en daarna naar de hoofdweg moesten lopen.

Dus niet kruipen, nee lopen op hun knieën, met de handen omhoog! Er zijn mensen die weten hoe de weg van het CEG naar de hoofdweg is, kiezels, kuilen en zand. In Nederland ga je werk maken van zo een belachelijke straf, alleen maar omdat ze vorig jaar een groene band in hun haar moesten hebben en nu een gele. Hier wordt het allemaal heel normaal gevonden. Gelukkig hebben we jodium en pleisters. Maar dit land blijft me verbazen.

Maar de meiden zelf hè, o dat gaat zo lekker nu. Wat een verschil met vorig jaar november! Ze weten nu precies wat ze mogen en moeten laten en zijn ook goed op elkaar ingespeeld. Soms moet je even optreden, maar dat is normaal. Afgelopen zondag had Martine een luier op haar hoofd tegen de zon toen ze uit de kerk kwam. Ik pak dat ding af en vraag haar of ze misschien een baby is geworden? Zeg tegen haar dat ze dit soort dingen in de dozen moeten laten zitten, tenzij ik opdracht geef kraam zakken te maken, maar dat zijzelf nog lang niet aan bevallen toe is, dus geen rechten heeft op een luier of iets van dien aard. Giechel, giechel en iedereen meeluisteren en lachen, en hup daar ging het spul weer op weg naar huis.

Het vult mijn hart echt met vreugde als ik dat zo zie lopen. Dit gaat werken op de lange termijn – via hun eigen toekomstige gezinnen – zeker weten.

Wat de computerlessen op de CEG betreft, dat is duidelijk te massaal, met 3 leerlingen achter een computer. Jetse geeft ze weer bijles en daar steken ze toch heel wat meer van op dan op school. Ze vinden de bijles ook geweldig.

Schoolkinderen.
We zijn druk bezig alle kinderen die geadopteerd zijn voor school te controleren of ze ook daadwerkelijk naar school gaan en kijken direct of er nog bijzondere dingen nodig zijn. Dat kan per klas en per gezin nogal verschillen. Dit jaar moeten alle leerlingen van de CEG bijvoorbeeld een zak cement en een dakplaat en dergelijke als extra contributie inleveren, opdat de school afgebouwd kan worden. We hebben behoorlijk wat kids op de CEG dus dit zijn onverwacht extra kosten (als iemand zich geroepen voelt, graag vermelden scholing/CEG)

Albert en Guinevièvre rijden overal voor me naar toe – bezoeken de klassen en tevens is Guinevièvre een voorlichtingscampagne begonnen bij “onze” weduwen om toch vooral Norplant te laten zetten, zodat ze niet meer zwanger worden. De moeder van N’Tcha en Tèna is helaas alweer zwanger, dus dat is te laat. De nachtelijke bezoekers zijn te vruchtbaar om het zo maar te zeggen. Maar goed,  we willen deze vrouwen heel graag een tijdje onvruchtbaar hebben. Want niemand die voor de kinderen zorgt, dat mogen duidelijk zijn.

Weer aan de slag op het centre
We zijn druk in de weer, hebben weer vergaderingen gehad met allerlei mensen, want iedereen wil wat in de melk te brokkelen hebben en alle autoriteiten willen nu opeens hun naam gekoppeld zien aan onze terugkeer en ons werk hier. Het heeft allemaal aan de ander gelegen maar niet aan hen die spreken. Nou geloof me, wij weten heel goed wie ons hebben geholpen en wie de hypocrieten zijn onder hen. Jammer genoeg overheerst de laatste categorie. Maar jullie snappen me vast wel.

Echter deze week kregen we een zeer goed bericht. De Belgische TV gaat eind november langs gaat komen – ze doen verslag van een alternatieve rally Brussel – Cotonou en iemand uit de groep heeft onze stichting als goed doel uitgekozen om te ondersteunen. Nou dat geeft opeens heel veel druk op de ketel. Iedereen in rep en roer.

Ik zeg dat het natuurlijk heel vervelend zal zijn als de TV komt en wij nog niet officieel begonnen zijn. Wat kan ik ze dan laten zien? Oei, komt de TV? Naar Boukombé? Ja met 22 auto’s. Tjonge, nu wordt opeens alles uit de kast getrokken om onze herstart te versnellen. Geweldig, dit is hulp uit een onverwachtse hoek en we zijn er zo blij mee! Heel erg bedankt Inge, dit is onbetaalbaar.

Nou dit was het eerst weer even.

Allemaal een dikke knuf

Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #117 Gepost op: november 23, 2006, 04:24:01 pm »
Zaterdag 11 november,
De burgemeester komt langs. We gaan samen naar Dissapoli, een dorp 44 km van Boukombé verwijderd. De dichtstbijzijnde – slecht voorziene - medische hulppost – waar slechts een verpleegkundige aanwezig is en geen verloskundige – ligt 25 km bij Dissapoli vandaan.

De dorpsvertegenwoordiging zit al klaar, met aan de andere kant de vrouwen en kinderen. Wat een jonge kinderen hebben hier al kinderen . Daarnaast hebben alle kids een ballonbuik en ze zijn zo smerig. Het geheel doet onwezenlijk aan. Een echt oerdorp om zo te spreken.

Tot mijn verbazing staat er wel een heel mooi gebouwtje met drie aparte ruimtes – een voor opslag, een voor consultatie en nog een kamertje waar eventueel twee mensen opgenomen kunnen worden. Enkele jaren geleden door een hulporganisatie gebouwd om de gezondheidszorg voor dit dorp en zijn omgeving te verbeteren. Maar jammer genoeg is er niemand capabel om de post te bemannen.

Ik denk direct aan het opleiden van een lokaal iemand en daarnaast hulpverlening vanuit FSAB door bijvoorbeeld 1 keer per 6 weken consultaties te komen doen. Echter het opleidingsniveau van de bevolking is zo ongelooflijk laag. Niemand uit dit dorp heeft ooit zijn BEPC ( MAVO - niveau) diploma gehaald!

Een van de heren van het ontvangstcomité, de enige die een beetje Frans spreekt,  heeft ooit een keer een maand “stage” gelopen en geleerd wanneer je paracetamol en chloroquine moet gebruiken en hoe je moet ontwormen met Vermox. Het is een begin, echter de doos met medicijnen ontbreekt. Voor zover je in dit geval van medicijnen kunt spreken.

Bijkomend probleem dus voor mijn plannen, want niemand van buitenaf wil hier werken en wonen ( en dat kan ik helemaal begrijpen). Boukombé is een metropool vergeleken met dit dorp.

Ik heb gelijk allerlei ideeën over hoe je de dingen hier zou kunnen aanpakken, maar goed, hoe kom je aan iemand die hier wil zitten. En salaris betalen kunnen we niet en een salaris genereren uit de verkoop van de medicijnen, daar is de bevolking niet vermogend genoeg voor om zo te zeggen. De betalingen zullen groot deel moeten geschieden via eieren, een bakje maïs en dergelijke . Maar daar kun je niet van leven, een mens heeft meer nodig dan brood alleen, zeker iemand die een klein beetje opleiding heeft genoten. Bovendien krijgt diegene – bij het hebben van een baan – de financiële verantwoording van een ongelooflijk aantal familieleden voor zijn kiezen.

Alsof de ellende hier allemaal nog even bevestigd moet worden komt er tijdens de dorpsbespreking een vrouw terug uit Boukombé. Ze zit achter op de brommer van iemand uit Boukombé die haar naar huis heeft gebracht. Overdwars tussen hen in hangt een lijkje, haar dode kindje van een jaar of  5. Ik werd er ziek van toen ik de kleine zag. Al helemaal aan het opzwellen.

Ze was met haar kind naar het Centre geweest omdat het ziek was. Maar het was niet meer te redden. De mensen wachten te lang met heen gaan omdat de afstand te ver is en er is geen mogelijkheid om de ziektes – die in het begin toch vaak gemakkelijk te behandelen zijn – te bestrijden. En ik kan het zo begrijpen. Je zal – als je ziek bent – dat hele eind moeten lopen of fietsen.

Ik vraag de burgemeester of hij me cijfers kan geven over dit dorp en zijn omgeving. Jawel, dat is allemaal op het gemeentehuis. Maar – zo zegt hij -  u wilt altijd dat we de waarheid spreken. Ja, graag. De cijfers kloppen niet. Geen van de kinderen die u zojuist heeft gezien bestaan. De meeste volwassenen zijn ook niet geregistreerd en de kleine die overleden is, is nooit gestorven.

Wat weer een heavy gedoe allemaal. Er komt een giga hoofdpijn opzetten en we gaan terug. Te weinig gedronken zeg ik tegen mezelf, maar de pijn begon toen ik de kleine zag liggen in de armen van zijn moeder.

‘S avonds 9 uur, ik hoor een kind huilen voor de poort. Brandwonden zeg ik gelijk tegen Jetse. Nee joh, vast een van de kinderen van Jonathan. Nou mooi niet, de moeder is naar mij gekomen omdat ze de verhalen over andere kinderen kent die ik heb geholpen.

Hup aan het werk. De kleine Samson (1,5 jr) is in de pap gevallen. Het is ongelooflijk onhandig om hem te behandelen, want we zijn de farmacie aan het herinventariseren en alles naar het magazijn van het labo aan het verplaatsen. Ik zet Jetse aan het spoelen met water en scheur dozen open om te zien of ik antibiotica, gazen en zalf kan vinden. Jetse verteld me dat hij zo trots is als hij me bezig ziet met een kind dat zo ontzettend verbrand is. Gewoon even op de kruk bij het nachtwachtenhok. Nou ja, is er tenminste toch nog iemand blij met me. Ik voel me alleen maar beroerd en verdrietig en mijn hoofdpijn is nog steeds aanwezig.

Zondag 12 november 2006
Ik heb zo’n heimwee, heimwee naar Holland. Ik luister Ede Staal en rijd in gedachten door het Grunninger land. Door de dorpjes als Onderdendam, Spijk, Wehe den Hoorn, Pieterburen. Heerlijk de frisse wind, een koude neus, wandelen over de kale, uitgestrekte vlaktes van het Groninger land. Regen op je kop. Een kop koffie met appeltaart in Eenrum, een pannekoek eten in de Stad. Zomaar naar de bioscoop kunnen gaan als je dat zou willen, een leuke film zien, hangen op de bank en zappen met de TV, de stad in gaan zonder reden, in een echte winkel winkelen en een nieuwe onderbroek kopen, weet ik veel.

Even geen problemen en alles even gemakkelijk en op tijd en volgens afspraak en op de dag dat je afgesproken hebt en niet drie dagen later door weet ik wat voor toestand. Gewoon, gewoon, gewoon. Gewoon alles netjes opgeruimd, schoon, keuzes hebben tussen goederen, goed georganiseerd. Het verschil zien tussen Drenthe en Groningen, tussen stad en dorp, tussen landweggetjes en snelwegen. Fietsen in het dorp of op een fietspad waar dan ook, zonder dat je longontsteking oploopt als er een auto voorbij gaat omdat die je meters en meters lang in het stof laat happen. Ergens naar toe kunnen gaan als je er even uit wilt waar het echt even een andere omgeving is. Even alleen ellende via de TV, op afstand. Niet persoonlijk de onnodige dood ruiken.

Dinsdag 14 november 2006
Mijn persoonnlijke winterschilder is langs geweest om me een beetje op te vrolijken. Heerlijk. We hebben nog steeds allerlei verschillende potjes verf die we in december 2004 van Merci Ship gekregen hebben. Maar alles door elkaar. Jetse heeft het terras aan de onderkant dichtgetimmerd en een prachtige gifgroene kleur gemengd. Bij het rose op de rest van het terrein en mijn knalgele keuken doet het wonderbaarlijk vertrouwd aan. We hebben nog valletjes uit ons huis in Nederland, dus hupsaké, we hebben ons strandhuisje in Benin.

Iedereen een hartelijke groet of dikke knuffel, wat je maar wilt ontvangen,

Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #118 Gepost op: november 27, 2006, 10:06:54 pm »
Zaterdag 18 november 2006
Het is zaterdagmorgen, dus alleen Niçaise en de dagwacht horen hier aanwezig te zijn. De rest is vrij. Maar - zoals iedere zaterdag - komt iedereen en van alles aanhobbelen om saluut te brengen, met vraagjes, kadootjes en weet ik wat nog meer.

Er komt iemand met een haan om te bedanken voor alle goede zorgen. Ik vind dit zo een geweldig mooie man (sorry, je smaak verandert hier wel).

Afijn, een haan betekent loterij voor het personeel, ook diegene die er die dag niet zijn. Het grappige is dat het vaak gebeurt dat de gelukkige winnaar niet aanwezig is en dat deze persoon Ife is, de jongste van het gezelschap.

Er zijn totaal 17 ‘buitenstaanders’ op ons terrein aanwezig, maar alleen de 6 personeelseden. mogen een lootje trekken. Hindert niet, iedereen geniet mee in de spanning. Maar geen van de aanwezigen valt in de prijzen. Oké, dan loten voor diegene die er niet zijn.

Isodore trekt een lootje en ik vraag voor wie hij nu eigenlijk trekt, dat had hij nl. nog niet gezegd. Voor Ife, antwoord hij, o, nee, doe toch maar voor Boniface.

Hij opent het briefje en jawel ! Boniface heeft de haan gewonnen. Albert en Isodore rollen als twee ADHD kippen over de vloer van het lachen. Heerlijk dat twee malloten zo’n lol hebben om het feit dat Ife bijna weer had gewonnen.

Zondag 19 november.
Om 18 uur staat de burgemeester voor de deur.  

Nu moet ik even uitleggen hoe afspraken hier werken. We zouden vrijdagmorgen 10 november een vergadering hebben om 9 uur. Deze werd om 11 uur, dus twee uur nadat hij officieel al begonnen zou moeten zijn, opeens werd afgelast en verplaatst naar zondag (12 november) om 16 uur. Dit is nog te volgen toch? Ik ging akkoord.

Oke, die zondag (12 november) wacht ik weer drie uur voor Jan met de korte achternaam, geen vergadering en ook niemand die nu even komt melden waarom de vergadering niet door gaat. ’s Maandags nog steeds geen bericht. Dinsdags ga ik 3 keer naar de burgemeester om te vragen hoe het nu eigenlijk zit met die bewuste vergadering van afgelopen vrijdag, maar steeds is hij niet aanwezig, net weg of nog niet terug. Ik geef het op. Laat maar zitten. Het is in hun belang, niet het mijne.

En nu op zondag 19 november, 9 dagen later, blijkt het hele comité op het gemeentehuis te zitten en wil men vergaderen. Of ik tijd heb? Slechts 9 dagen en 7 uur te laat. Met dit soort mensen moet je de oorlog nou winnen, ik hoor het mijn vader zeggen. Jongens dit kost zoveel energie… Maar, ik blijf lachen,  haal diep adem, pak mijn papieren die al 10 dagen klaar liggen om besproken te worden en daar gaan we weer.

Dinsdag 21 november
Het is 0 uur 10 in de nacht. Dus al dinsdag. De telefoon gaat onophoudelijk. . Jetse reageert al helemaal niet en ik loop slaapdronken naar kantoor, maar dan is net de verbinding verbroken. Gaat de telefoon weer, Inge Vyt (foto 3) uit België. Ze doet mee aan de Touareg-rally van Brussel naar Cotonou en passeerde vanavond de piste van Boukombé. Ze had beloofd langs te komen en zag op het bord bij de piste staan dat ze 45 km van Boukombé verwijderd is, helemaal te gek.

Inge verteld dat ze erg moe is van de reis en nu gaat slapen, maar morgenvroeg komt ze op bezoek. De leiding gaat niet akkoord, zo verteld Inge, want ze zijn reeds verlaat met het hele programma omdat ze 10 dagen vast hebben gezeten op de grens Libië – Niger, maar Inge is vastbesloten en meldt me dat ze komt, hoe dan ook, desnoods alléén, desnoods verlaat ze de groep.

De leiding beslist het volgende: De groep moet dinsdagavond (= vanavond) hun kamp opslaan in een bos in Midden-Benin en een nachtopdracht doen en het is onverantwoord als Inge alleen naar Boukombé vertrekt en daarna alleen verder reist, de groep achterna. Met meerdere mensen naar Bkbé gaan geeft het programma teveel vertraging. Dus verboden. Het KAN gewoon niet.

Nou, zo antwoordde Inge, ik ken alleen een melkkan en een koffiekan en andere kannen bestaan niet, dus houd me niet tegen. Ik ga! Hier heb ik me weken op verheugd, ik wil Marjan en haar werk zien.

Geweldig, dit ken ik maar al te goed. Wat je belooft dat doe je en als er dan andere dingen voor gelaten moeten worden. Het is inmiddels half twee en ik ben klaar wakker. Jetse vraagt slaperig wie er gebeld heeft. Een brok adrenaline, antwoord ik en hij pit weer verder.

Maar er moeten 4 extra brommers geregeld die morgen vroeg mee moeten de brousse in. Want mijn dag is al gepland en met de auto kun je niet komen waar ik heen ga.  Ik weet het niet of dat morgenvroeg nog wel even te regelen is, want Inge gaat er vanuit dat ze alleen met de dokter komt en wil in principe om 14 uur weer terug om voor het donker de groep in te halen. Even vragen aan Jonathan wat hij denkt. Hij vraagt mij even nachtwacht te willen zijn, dan gaat hij Albert ophalen en kunnen we samen overleggen. Oké, dan maak ik Jetse ook maar wakker, tenslotte hoeft hij niet de enige te zijn die slaapt.

We spreken af dat ik gewoon naar het dorp ga en dat er 4 mannen op de piste zullen staan om voor de 15% helling de Deux-Cheveaux te stoppen met een blanke, blonde vrouw erin en mogelijk nog 3 andere personen, om haar daarna mee te nemen naar mijn werkplek. Mijn werkdorp van vandaag ligt ten westen van deze piste. Dan hoef ik niet later te beginnen en kunnen we daarna samen terug naar Boukombé.

Albert gaat weg om 4 motorjongens zoeken en merkt nog even zeer terecht op dat de bevolking een dankmaaltijd bereidt voor 4 personen (we krijgen altijd eten aangeboden na afloop) maar als er wel 8 mensen extra komen – inclusief chauffeurs,  dan is dat wel erg veel op dit moment. Dit zal voor deze mensen problemen geven. Vooral omdat een gemiddeld gezin in dit dorp op dit moment niet eens iedere dag een warme maaltijd krijgt. Sommige 3 a 4 per week.  De oogsten vallen tegen en zijn nog niet allemaal binnen gehaald. Geen probleem zeg ik, koop maar een Fulanikaasje, pak wat rijst van het meideninternaat en breng dat maar heen als onze bijdrage voor 8 mensen extra. Oke, het is inmiddels 2 uur en alles gaat geregeld worden. Wij mogen lekker nog terug naar ons bed tot 6 uur. Albert doet de rest. Arme Albert, het valt niet mee om mijn rechterhand te zijn. Dag en nacht moet je klaar staan voor zo’n blank mens.

Die morgen ontmoeten Inge en ik elkaar voor het eerst onder de mangoboom,  maar het is alsof we oude vriendinnen zijn. Dat heb je soms. We hebben lol om de herkenning in onze gedrevenheid en eigengereide aanpak. Maar zonder deze eigenschap waren we niet waar we nu zijn. Ze heeft toch maar even gigantisch veel georganiseerd voor Aktie Benin in de 6 weken voor het vertrek van de rally, nadat ze hoorde dat ze deze trip gewonnen had.

Echt chapeau voor zo’n energie, organisatie- en netwerktalent. Maar dat kan ook alleen als je deze gedrevenheid hebt om je doel te bereiken. Daarom kan deze dame zo’n rally ook aan en is ze niet bang om van de gebaande wegen af te wijken. We trekken een conclusie over onszelf, want we beseffen dat we beiden niet gemakkelijk zijn en dat onze mannen toch wel heel veel van ons moeten houden om dit allemaal maar te doorstaan. Maar, jammer dan, wie deze gedrevenheid niet begrijpt heeft gewoon vet pech. Je houdt van ons of je hebt een hekel aan ons. Het is net als een bezoek aan Afrika, besluiten we lachend.

Nou over hoe het verder was met Inge en wat ze er van vond, daar hoef ik eigenlijk niets over te schrijven. Ze vind het allemaal geweldig en er gaat een groot, chique feest georganiseerd worden in Brussel om geld in te zamelen voor Aktie Benin. Dat ze terug komt naar hier staat vast, ze zal wel moeten, ze heeft onze wegenkaart geleend.

Inge had nog 2 vrienden meegenomen naar Boukombé en de afspraak met de leiding was uiteindelijk dat ze uiterlijk om 15 uur weer terug zouden gaan, om de groep in te halen. Maar het was allemaal te leuk en te interessant, dus om 18 uur zijn ze nog niet weg. Ik stel ze de keuze, jullie nemen nu de piste terug of je blijft hier slapen, want in het donker wordt er geen piste genomen. Of ze vanaf Natitingou doorrijden, dat is hun eigen verantwoording, maar je moet in ieder geval voor het donker de piste over zijn. Ze wilden toch wel terug naar de groep, om het niet al te bont te maken, bovendien hadden zij het ontbijt voor de volgende morgen in hun auto, dus uiteindelijk is men toch vertrokken. Dat deed gewoon even zeer, jammer dat het zo kort was.

Maar heerlijk om even een zielsgenoot te ontmoeten die helemaal gaat waar ze voor staat.  Bijzondere mensen komen we steeds weer tegen, een rijkdom.

Zondag 26 november.
We gaan een vertegenwoordigster kiezen voor de meiden van het internaat. Iemand die onderlinge irritaties moet oplossen, verantwoordelijk is voor het nakomen van gemaakte afspraken wat betreft schoonmaken, opruimen, wassen etc. en die naar Albert, Viefje of mij komt als er problemen zijn waar een volwassene bij nodig is.

Ik leg ze uit dat ze iemand moeten kiezen met hun hart en niet omdat ze bang zijn voor iemand. Iemand van wie zij denken dat diegene het beste in staat is om hun geschilletjes te beslechten en als vertegenwoordigster naar buiten te treden. Daarom gaan we de stemming anoniem doen. Iedereen verspreid zich over het terrein en levert het briefje bij me in. Albert en ik doen de telling. Nou, dat is duidelijk. Martine wint met 5 stemmen tegen 1 voor Florence. Heel leuk. Iedereen uitgelaten en we wensen haar zingend alle wijsheid toe die zij nodig heeft voor deze verantwoordelijke taak. Die kleine opdonder. Geweldig.

Ciao,

Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #119 Gepost op: december 02, 2006, 02:08:47 pm »
Nou deze week een column over “ Wij vrouwen van Boukombé  “

Wat is er gebeurd? Vorige week zaterdag zijn de besturen van de beide vrouwengroepen UFéDéB en Tikonna gezamenlijk bij mij op visite gekomen met het verzoek om a.u.b. weer gewoon te beginnen met hulpverlening aan de vrouwen en de kinderen. Ik zal een gedeelte citeren van het verslag dat ik naar ons bestuur heb gezonden:

Verzoek van de vrouwen
Een van de vrouwen uit het bestuur werkt ook op het centre en zegt: De dokter doet er alles aan om de boel te laten stagneren, hij gaat weg, hij zal nooit jarenlang hier blijven, maar hij wil, voordat hij weggaat dat de samenwerking totaal is opgegeven.
 
Verder vertelden zij onder andere: Wij vrouwen wij lijden al doordat de mannen al het beste voor zichzelf houden, ons niet ondersteunen als wijzelf of onze kinderen ziek zijn en nu lijden we weer extra - alleen maar door de machtspelletjes die de mannen spelen met elkaar.

Voor ons vrouwen is het niet mogelijk invloed uit te oefenen op hun beslissingen – wij worden niet gehoord in deze, hebben geen machtige posities en de mannen zullen liever iets kapot maken dan toegeven dat datgene waar zij aan mee werken fout is. Een man geeft niet toe dat hij op de verkeerde weg begonnen is, dan maakt hij deze weg af, ongeacht of dat nadelig is voor zijn gezin, zijn familie of zijn omgeving.

Wij vrouwen zijn nu weer het slachtoffer, met name van het comité in Natitingou dat gewoon geld wil zien voor hun eigen zakken en door de ongeïnteresseerdheid en tegenwerking van de dokter.

Zij hebben gevraagd – uit naam van de vrouwen uit de régio - of ik niet – met de nieuwe sage-femme – consultaties wil gaan doen op de maternité en het centre gewoon helemaal links laten liggen.
Alle zieke vrouwen en kinderen zullen komen, we kunnen voor de mensen bij wie het nodig is analyses op het labo aanvragen en behandeling instellen, maar als de mannen komen dan sturen we ze terug naar het Centre,  

Voor mannen is de kraamafdeling verboden terrein, dus de mannen moeten maar gaan zorgen dat het voor de mannen zelf in orde komt. Willen zij geholpen worden, dan is het hun taak om te zorgen dat FSAb weer op het centre komt werken.

Zij hebben hun weg te gaan, zij laten ons alleen met deze problemen, dus wij moeten het op onze manier doen. (aldus de vrouwen !)

Ook hebben ze me gevraagd of ik een keer per week consultaties wil gaan doen op het centre social. Op een vaste dag, zodat iedereen weet dat ik die dag daar aanwezig ben.

Als ik ja zeg en weet wanneer ik van start ga dan zorgen zij dat het allemaal omgeroepen wordt over de radio, de consultaties op het centre social en ook over het feit dat we weer open zijn voor het labo en voor de maternite – dat daar consultaties worden gedaan voor de vrouwen en de kinderen..

De dokter zal nog jaloerser worden en waarschijnlijk ook hier problemen willen veroorzaken, maar dan zullen wij vrouwen samen met u zorgen dat hij geen invloed kan uitoefenen.
Over het centre hebben we niets te vertellen, dat wordt geregeerd door mannen, maar bevallen en kinderen, dat zijn vrouwenzaken. Wij zullen vechten voor onze vrouwenzaken.

Mannen ondersteunen ons ook niet financieel als onze kinderen ziek zijn, dus ze mogen zich ook niet bemoeien met de manier waarop wij onze oplossing zoeken.

U zult het zo druk gaan krijgen maman, met alleen vrouwen en kinderen, dat u geen tijd meer heeft  voor consultaties op het centre.

Maar laat de dokter zien dat u zich niet gewonnen geeft. Als hij ziet dat u toch doorgaat met helpen, ondanks zijn tegenwerking, zal hij het opgeven en weggaan.

Nu voelt hij het als een overwinning dat u nog steeds niet weer aan het werk bent. En het is een man, dus nooit zal hij toegeven.

Centre social
Ze vertelden gelijk over de kinderen op het centre social, die wormen uitkotsen en de kinderen die overlijden op ca.10 - 12 jarige leeftijd omdat ze nog nooit ontwormd zijn en hun longen vol zitten met wormen. Ze sterven dan de verstikkingsdood. Josephine deed voor hoe dat dan gaat.
Je leest het in de parasitologie boekjes, maar ik denk dat het centre social heavy gaat worden.

Wat heb ik gedaan naar aanleiding van dit verzoek:
De afgelopen week dagenlang intensieve gesprekken gevoerd met de nieuwe sage femme Adele en samen met haar en de vorige verloskundige Salma een programma gemaakt. Met Adele de hele maternité op zijn kop gezet, want jullie willen niet weten hoe smerig en onverzorgd alles weer is nu wij onze - blanke - hielen voor 6 maanden hebben gelicht.

Maar, het was echt heel leuk om dit door te spreken. We hebben rollenspellen gedaan ter verduidelijking, om te zien of het programma goed uit te leggen is aan de lokale vrouwen en – heel belangrijk -  Adele vreest de problemen met de dokter niet.

We hebben het allemaal goed doorgesproken en WE GAAN ERVOOR ! Wij vrouwen van Boukombé (en Jetse natuurlijk), want als we op die mannen moeten wachten voor ontwikkeling van de regio dan komen er alleen maar auto’s, brommers, afkooppenningen en heel veel bier deze kant op.

Ik ben een strijdster die geen onrecht duldt en dit is blijkbaar de strijd waarvoor ik hierheen moest komen, waarbij ik bij nodig ben. Het voelt goed omdat het door de vrouwen gedragen wordt.

Service van de vrouwen die alleen wonen en seksuele voorlichting:
Jullie weten dat weduwen en vrouwen die zonder bescherming van een man wonen – noodgedwongen – service moeten verlenen aan de mannen die ’s nachts seks met hen willen bedrijven. Dit is vreselijk voor de vrouwen, bovendien krijgen ze als betaling – als ze mazzel hebben – een klein kommetje rijst, maar vaker niets. Echter dit geeft ook een gigantisch probleem wat betreft de SOA’s die we hier tegenkomen. Afijn, ik geef iedere keer voorlichting over dit soort dingen als ik bij een weduwe ben en het halve dorp komt kijken wat dat blanke mens nu weer komt doen.

Echter op dit moment zijn de Homeopaten zonder Grenzen hier om hun halfjaarlijkse cursus te geven en deze week waren het de secouristen (de – voornamelijk mannen, slechts 1 vrouw erbij – die asprientjes uitdelen in de dorpen en een pleister of verbandje kunnen gebruiken. Zij krijgen homeopatische medicijnen voor eerste hulp om de armen te kunnen helpen.

Afijn, beide dames, Serena en Christine, hebben deze vrouwenproblemen met de secouristen doorgesproken en hen uitgelegd hoe gevaarlijk de mannen bezig zijn en aan hen gevraagd ervoor te zorgen dat de mannen uit hun dorpen dit ook gaan begrijpen en er naar gaan handelen. Ze hebben een demonstratie gegeven van een condoom, over de hand tot aan de ellenboog getrokken, zodat ze niet kunnen zeggen dat hun piemel te groot is voor zo’n klein dingetje en van FSAB hebben de mannen een aantal condooms gekregen om mee te nemen naar hun dorp.

Tjonge, we hebben vreselijk gelachen om al dit penisgedoe, maar dit is heel goed, want zo wordt er steeds meer gesensibiliseerd.

Nog een keer de vrouwen
Het is nu zaterdag 02 december en ik ben mijn column aan het schrijven, veel lawaai voor de poort. Een grote groep vrouwen komen dansend en zingend bedanken omdat we maandag weer van start gaan. Zie foto.

Meisjesinternaat:
De eerste cijfers komen binnen druppelen van hun eerste proefwerk week, het ziet er goed uit, behalve hun engels, dat is echt heel moeilijk. Ik denk net zo moeilijk als Frans voor de meeste kinderen in Nederland. Maar met een ding steken ze met kop en schouders boven alles uit. Met informatica. Ongelooflijk, allemaal – omgerekend - een 9 of een 9,5. Mag ook wel, Jetse geeft ze regelmatig bijles.

Slecht een man in deze column
Nou, ik wilde alleen een verhaal over de vrouwen schrijven deze week, maar de foto van Isodore kan ik jullie niet onthouden. De winter hier is begonnen, dat wil zeggen dat het ’s nachts afkoelt naar 19-20 graden Celsius en dat is toch zo koudl. Wij dragen ’s morgens een dikke trui en hebben een deken ’s nachts, daar had ik 2 jaar geleden nog geen last van. Dus alles went, dat blijkt maar weer.

Maar Isodore heeft dus zijn poolmuts op ...

Ik wens jullie een heel fijne Sinterklaasavond. Zo raar dat dit totaal niet meer bestaat voor ons. Nou ja, december is gewoon een maand als alle andere. Geen winkel te bekennen, geen reclames en koopdriften en op de markt alleen tomaten en uien, dus lekker rustig vind ik persoonlijk. Ik houd van deze eenvoud, maar ik kreeg een geweldig lieve mail van een van de bestuursleden die schreef dat zij de dokter wel persoonlijk in de zak voor Spanje wilde komen stoppen. Nou, dan wil ik nog wel even een keer Sinterklaas vieren.

Allemaal een dikke knuffel of een hartelijke groet,


Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)