Auteur Topic: Column van Marjan Kroone  (gelezen 119815 keer)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #120 Gepost op: december 05, 2006, 07:28:05 pm »
Maandag 4 december 2006 – verslagje over de eerste dag maternité.

Het feit dat we weer gaan beginnen is nog niet omgeroepen over de radio, dat gaat het volgend weekeinde gebeuren, maar Adéle en ik vinden het beiden even spannend, onze eerste dag samen.


Op dit moment zijn er ca. 20 bevallingen per maand en ca. 15 controles prénatale per week. Dat is niets vergeleken met de periode toen Salma de maternité deed en ik vrijwel dagelijks mijn gezicht liet zien. Toen zaten we op 55 bevallingen per maand. Dus het wordt tijd dat FSAB zijn neus weer laat zien.


We hebben een prachtig prenatale programma gemaakt, grotendeels gesponsord door Nederland, de vrouwen hoeven slechts een eigen bijdrage te betalen van 2000 FCFA dat is ongeveer 3 Euro.


Vanmorgen komen er 10 vrouwen op consultatie. Iedereen is enthousiast over het aangeboden programma, maar slechts 3 vrouwen kunnen meedoen. Twee denken dat zij de 2000 FCFA in 5 termijnen kunnen betalen en doen een aanbetaling, slechts een vrouw betaald direct de 2000 FCFA (de vrouw van de dominee).


Maar… een vrouw heeft slechts 50 FCFA bij zich (= iets minder dan 7,5 EuroCENT)  en dat is zelfs niet voldoende voor de 1ste prenatale consultatie van gewicht, bloeddruk en onderzoek van de buik. Zij wordt door de verloskundige zonder pardon naar huis gestuurd om het ontbrekende geld te zoeken en ik twijfel of haar dat gaat lukken en of zij überhaupt terug komt. Wat wil je dan graag even ingrijpen en die onbrekende 0,07 EURO betalen. Waar praten we over? ZEVEN EUROCENTJES!


Hier moet ik heel goed over nadenken. Over de oplossing voor dit probleem. Ik kan niet nu maar even gaan zeggen dat wij dat wel betalen, maar o wat wil ik dat graag! Hoe ontmoedig je iemand wel niet als zij van ver komt lopen (ca. 16 km) en je stuurt haar weer terug omdat dat maar de helft van het geld is van wat ze nodig heeft voor een consultatie.


Het is nog geen vrijdag – dat wordt onze tweede dag samen - dus nog een paar dagen de tijd om mijn hersenen hierover te pijnigen.


Thuisbevallen:

Verder gelijk weer de confrontatie van de problemen met thuis bevallen.

1ste geval: Dit weekeinde kwam een vrouw die thuis was bevallen en die na een paar weken een giga ontsteking in haar buik had. Adéle heeft de baarmoeder schoongemaakt en veel oude bloedstolsels en dergelijke verwijderd. Mij een raadsel dat ze dat hier even doen op de kraamafdeling. Ik zou toch een gynaecoloog en ziekenhuis prefereren. Maar goed, de vrouw is compleet afgeladen met antibiotica naar huis gegaan en het zal wel goed komen hoop ik.


2de geval: een vrouw die voor de 7de keer thuis is bevallen. Echter de nageboorte is niet gekomen en na een week heeft ze eindelijk geld gevonden om in Koronthiére naar de verpleger toe te gaan (150 FCF consultatie). Die stuurt haar gelijk door naar Boukombé, waar de verloskundige haar uiteraard direct weer doorstuurt naar het ziekenhuis in Natitingou.

Daar zullen ze operatief de placenta moeten gaan verwijderen, maar men heeft er hier een hard hoofd in, het is al erg lang voor een nageboorte die niet komt. Jammer genoeg is Adele niet naar mij gekomen met dit geval, want als de moeder geen geld heeft wordt ze gewoon weer naar huis gestuurd en gaat ze zeker dood. Dan laat ze zeven kinderen achter.


Vervelend is dat er hier totaal geen follow-up is over de gevallen die worden doorgestuurd of teruggestuurd, helemaal niets! En niemand weet waar deze dame woont. Ja, lekker vaag, “dans la voie de Koronthiere – Dissapoli) Dat is maar een stuk weg dat 19 km verderop begint en dat maar liefst  25 km lang is en de huizen staan weer een paar kilometer van de weg af.


Adéle en ik hebben besproken dat we zo spoedig mogelijk met een campagne te beginnen om de vrouwen te stimuleren om op de maternité te komen bevallen. Maar ik vraag me af wat het nut is als ze vervolgens weer naar huis worden gestuurd omdat hun geld niet toereikend is. Iemand goede ideeën? fondationactionbenin@yahoo.fr


Marjan Kroone

Fondatrice de FSAB

BP 04

Boukombé

Rép. Du Bénin

Afrique Ouest

site: www.aktiebenin.nl
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #121 Gepost op: december 22, 2006, 04:13:52 pm »
Hoop, initiatief en verandering gaan hand in hand met geluk.

Wij wensen u allen –vanuit Boukombé -  fijne feestdagen en veel geluk in 2007.


Jetse Postma en Marjan Kroone
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

elle

  • Moderator
  • Berichten: 7583
  • The way of the leaf
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #122 Gepost op: december 22, 2006, 04:18:06 pm »
Jullie ook een fijne kerst!
Een witte kerst zal er niet in zitten, maar jullie worden dan ook niet overladen met kindjes met het RS-virus of bejaarde 'social dumps'.

Gods zegen in het nieuwe jaar, succes met die vrouwenkliniek!
"Ask not what the Body can do for you. Ask what you can do for the Body."[/]

Santaarnpaal

  • Berichten: 1382
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #123 Gepost op: december 22, 2006, 06:37:41 pm »
RS-virus?  Bejaarden social dumb?
Ik heb het licht ook gezien, alleen staat er bij mij een paal onder.

elle

  • Moderator
  • Berichten: 7583
  • The way of the leaf
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #124 Gepost op: december 22, 2006, 08:49:05 pm »
Sorry, ben een beetje cynisch...
RSV
Social dumps: niet helemaal goede term. Bedoeld wordt dat je een lastig iemand die veel zorg nodig heeft voor de feestdagen in het ziekenhuis stalt, zodat men op ski-vakantie kan oid. (Gevaarlijke opmerking: uiteraard gaan er nu ook heel veel goed bedoelende doch erg bezorgde familieleden met hun ouder naar het ziekenhuis.)

Van beide fenomenen zul je in Benin geen last hebben, denk ik zo.
« Laatst bewerkt op: december 22, 2006, 09:17:02 pm door elle »
"Ask not what the Body can do for you. Ask what you can do for the Body."[/]

Liudger

  • Berichten: 2050
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #125 Gepost op: december 23, 2006, 12:24:00 am »

quote:

Marjan Kroone schreef op 22 december 2006 om 16:13:
Hoop, initiatief en verandering gaan hand in hand met geluk.

Wij wensen u allen –vanuit Boukombé -  fijne feestdagen en veel geluk in 2007.


Jetse Postma en Marjan Kroone
Jullie zijn ongelooflijk. Veel sterkte toegewenst van iemand die zich dat in geen 1.000 jaar ziet doen.
De Heer heeft mij gezien en onverwacht ben ik opnieuw geboren ...

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #126 Gepost op: december 28, 2006, 08:24:34 pm »
Deze week is onze opticien Albert KOUAGOU de hele week op het CEG aanwezig om de leerlingen die problemen hebben met op het bord kijken om hen via een voor screening te selecteren voor een bezoek aan de optiek. Er zijn ruim 900 leerlingen op deze school aanwezig, dus veel werk. Maar wat er gevonden wordt dat loont de moeite. Er zitten kinderen bij die -6 of -9 of -11 nodig hebben!!

Deze kinderen gaan dus gewoon op gehoor over, ze leren op gehoor, maar herkennen hun vrienden niet aan de overkant van de weg.

De directeur was net zo verbaasd als wij. Hij zei het volgende: Ik wist niet dat ik blinden op mijn school had!

Jullie moeten je realiseren dat er nog nooit, maar dan ook nog nooit, iemand is geweest die kinderen of volwassenen in deze regio heeft gecontroleerd op het wel of niet goed kunnen zien.

We hebben uiteraard glazen nodig, de volgende week worden de kinderen in de optiek zelf gemeten – ook op cylinders – en dan zullen we een manier moeten vinden om hen van bril en glazen te voorzien.

De voorraad glazen die we hebben bestaan voornamelijk uit lagere sterktes, dus voor de kinderen van – 5 of hoger zullen we een bestelling moeten plaatsen.

Ook zal de eigen bijdrage voor de bril een probleem gaan worden voor sommigen, dit geld op ieder vlak, lees voor deze info ook het stukje over het hervatten van mijn werk op de kraamafdeling.

Dus please……………. Ondersteun ons met onze projecten die zo belangrijk zijn voor deze regio! Dit is er een van!


Alvast bedankt,


Marjan Kroone

Fondatrice de FSAB

BP 04

Boukombé

Rép. Du Bénin

Afrique Ouest

site: www.aktiebenin.nl
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

aerandir

  • Berichten: 426
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #127 Gepost op: december 30, 2006, 10:06:28 pm »

quote:


Wat is dat nou weer voor rare reactie????

nou ik vind t super top wat jullie doen om mensen die het moeilijk hebben te helpen!

 _/-\o_  _/-\o_  _/-\o_  _/-\o_  _/-\o_  _/-\o_  _/-\o_  _/-\o_  _/-\o_  _/-\o_  _/-\o_

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #128 Gepost op: januari 15, 2007, 04:40:08 pm »
Hallo allemaal,

14 januari 2007

Een beetje verlaat, maar hier weer een column vanuit Benin.
   
Ik zal eerst even  - zeer beknopt – vertellen wat er is gebeurd met de dokter hier in Boukombé.

Op 7 december heeft iemand een doodshoofd bij de woning van de dokter gehangen met een brief daaronder. Hierin stond geschreven dat hij beter met de blanken kan gaan samenwerken en anders moet hij zorgen dat hij binnen 48 uur de regio heeft verlaten.
Uiteindelijk heeft een leraar van de lagere school bekend dat hij deze brief heeft geschreven en hij werd dus opgesloten bij de gendarmerie. Maar toen kwam er een groep mensen die zeiden dat zij ook in het gevang wilden, want de brief was geschreven uit naam van de bevolking. Dus heeft men de leraar tijdelijk ontoerekeningsvatbaar verklaard en weer vrij gelaten, want zoveel celruimte is er nu ook weer niet in Boukombé en bovendien had de leraar uiteindelijk niets gedaan alleen maar een brief geschreven. De dokter was echter ongelooflijk bang en heeft zijn biezen gepakt om niet meer terug te komen. Hij heeft nog heeft enkele weken “leiding gegeven” aan het centre via de telefoon,  maar is na 4 weken officieel van zijn plaats gehaald..

Afijn, iedereen ons feliciteren, maar waarmee eigenlijk? Ik zei: dit gaat alleen maar heel veel problemen geven voor ons. Nou dat heeft het ook gedaan. Een maand lang het ene onderzoekscomité na het andere dat langs kwam met vragen bij ons thuis en in het dorp. En dan de vragen die werden gesteld: De problemen waren dus toch echt serieus? De dokter wilde dus echt niet samenwerken? Hij was dus echt nooit op de werkplek? Ja, dat is nu wel duidelijk gemaakt. Wij hebben zo vaak om hulp gevraagd op alle niveaus maar niemand die dit probleem wilde erkennen. Hindert niet, het heeft lang geduurd maar uiteindelijk is de boodschap via de bevolking nu goed duidelijk geworden.

Ze hebben de dokter inmiddels twee keer een andere post in een noordelijke regio aangeboden, maar beide keren heeft de locale bevolking ter plaatse hem geweigerd, dus de dokter zit nu – in afwachting van waar hij mag werken – in l’Hopital de Zone in Natitingou.

Boukombé heeft nu dus officieel geen dokter meer, maar men is druk op zoek naar een nieuwe arts en ik heb er alle vertrouwen we goed gaan samenwerken. Immers de nieuwe dokter weet wat er is gebeurd – alles is ondertussen landelijk bekend.

Goed, dit was onze decembermaand en in vol vertrouwen gaan we 2007 binnen. Het gaat allemaal goed komen dit jaar.

Hedwig is inmiddels aangekomen voor een maand vakantie bij ons, dus dat is geweldig. Het eerste wat ze wilde in Cotonou was een van onze leerlingen ontmoeten (Joseph Tibouté- foto 1)

In Boukombé crosst Hedwig op de brommer over berg en dal en moeders is Spaans benauwd dat ze een sliding maakt op de kiezelpaadjes, maar tot nu toe gaat het goed. Vrijdag heeft ze maar liefst 70 kilometer gereden en Hedwig is ‘s avonds dan ook behoorlijk tam (gelukkig voor ons oudjes). Wel willen we dat ze een helm draagt, jullie zien ze staat er gekleurd op als ze weggaat (zie foto 2).


Verstekelinge op het meisjesinternaat:
Met de Kerstvakantie hadden we 2 logeetjes, een daarvan – Agnes - woont ca 5 km buiten Boukombé. Haar moeder is enkele maanden geleden weduwe geworden en er zijn 9 kinderen thuis en dat is ook voor haar veel werk. Echter na deze twee weken moest ze weer naar huis maar ik zie haar steeds op het terrein rondschuiven. Agnes, je mocht de Kerstvakantie komen logeren, die is nu over hè, dus alleen zaterdags tijdens de bijlessen mag je weer komen. Ze knikt braaf van ja. Tot ik deze week ’s avonds een keer bij de meiden binnen stapte terwijl iedereen net in bed lag. En wie lag er als een hondje verstopt onder tafel onder een kleedje: Agnes! Een verstekeling op het meisjesinternaat.

Hoeveel pijn het me ook deed, ik moest haar wegsturen, want dit kan echt niet. Ze begrijpt ook mijn probleem, maar dat maakt het voor ons beiden niet minder moeilijk. Want ik snap heel goed wat ze thuis allemaal meemaakt en hoop dat sommige dingen haar bespaard blijven.

Jurk laten maken:
Wat er met mijn eigendommen gebeuren kan hier in Benin.
Voor Kerst zouden we allemaal een kledingstuk van hetzelfde stofje laten maken, zoals een goed Afrikaans gezin betaamd. Echter ik wilde een Europees model voor mezelf en Brigitte zou voor Jetse en mij wat maken. Ik gaf mijn bruin linnen jurk met het verzoek deze na te maken. O maman, hij is zo mooi, mag ik hem hebben? NEE, deze heb ik gedragen toen ik het Accord de Siege tekende met de regering, deze is heel speciaal voor mij.
Oke, ik krijg de nieuwe jurk, maar mijn bruine jurk komt maar niet terug. En maar vragen. Ja, het komt, het komt. Komt Albert deze week naar me toe. Maman, een klein probleempje met Brigitte. O, ze heeft mijn jurk gedragen? Ja, maar ze heeft er een stuk vanaf geknipt omdat hij te lang was………………..

Ciao en knuffel,

Marjan Kroone
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #129 Gepost op: januari 22, 2007, 12:04:55 pm »
zaterdag 20 januari 2007

Vandaag hebben we weer iets ongelooflijk unieks meegemaakt. De ceremonie waarin Flora (3 jaar oud) – door middel van incisie in haar gezicht – werd opgenomen in de clan, de familie. Dit zou ook met Edwige (7 weken oud), de dochter van Nicaise gebeuren. Maar opa en de persoon die de ceremonie leidden, hadden de nacht ervoor met de Goden en de voorouders gesproken. Het probleem was dat er maar een totaal witte kip was gevonden en per kind heb je een totaal witte kip nodig. De sterren en voorouders werden geraadpleegd en er was gevraagd wie nu de incisie zou moeten krijgen. Opa heeft besloten – op advies – dat alleen Flora aan de ceremonie deel zou nemen, Edwige moet blijkbaar wachten tot zij wat ouder is.

Eerst werd de locale tchouk gedronken en gemengd met sorgomeel, dit werd aan de voorouders gegeven en er werd door opa gebeden voor bescherming en een goede gezondheid van heel de familie. Toen werden er twee kippen de hals opengesneden en werd eerst hun bloed en toen ze dood waren ook hun veren over de muur en lemen bultjes waar de zielen van de voorouders de wacht houden - gesprenkeld om te vragen Flora al het goede te geven wat zij in haar leven nodig heeft en haar pad te begeleiden totdat zij bij hen zou komen.

Toen werd de bewuste witte kip (nog niet volwassen) gepakt en werd Flora rond de tata (lokale woning) gedreven door de feticheur, terwijl hij prevelend de kip steeds om haar lichaampje heen bewoog. Ze vond het niet leuk en was wel bang, maar kinderen hier gillen dan niet, ze liet het wel gewoon over zich heen komen. Hierna kreeg ze een amulet.

Daarna werden de sneetjes in de wangen gemaakt. Per clan zijn de sneetjes anders, en aan deze sneetjes herkent men elkaar over heel de wereld als men elkaar tegenkomt. Men zal altijd iemand van dezelfde clan helpen, ongeacht waar je hem tegen komt en ongeacht hoe moeilijk je het zelf ook hebt. Hier begon Flora wel te huilen. Hedwig (onze dochter) heeft haar ogen dicht gedaan.

Daarna hebben we gediscussieerd met elkaar. Wij werden bedankt, omdat we – onze bijdrage aan de ceremonie- alcohol en steriele gaasjes en voor ieder een nieuw scheermesje hadden meegenomen.

Opa merkte zeer terecht op dat het goed is dat dingen veranderen en dat het goed is dat we hebben uitgelegd waarom het belangrijk is om de huid vooraf en achteraf te ontsmetten enzovoort. Maar dat de tradities niet verloren mogen gaan in de veranderingen. Ook zei hij dat we allemaal wel in een God geloven, ook al heeft iedereen een andere naam aan zijn God gegeven, maar hij denkt dat het uiteindelijk allemaal hetzelfde is en dat de geesten - zielen van de voorouders de Goden helpen om het goede werk te doen.

Ik vond hem erg mooi en verstandig gesproken hebben en ben het helemaal met hem eens dat niet alle veranderingen verbeteringen zijn. We hebben afgesproken dat we gaan proberen de goede dingen uit het Westen hier te halen en de slechte dingen daar te laten. En zo ook de goede dingen hier te behouden en de slechte dingen ten goede laten keren. We hebben beloofd dat we voor iedere ceremonie de benodigdheden zullen leveren, om infecties en dergelijke te voorkomen.

Verder is onze verstekeling weer terug op het internaat. Nood breekt wetten. Hedwig, onze dochter die hier op vakantie is, wil graag vertellen wat zij heeft meegemaakt met onze verstekeling.

Hier komt haar verslag. Voor iedereen alvast een dikke knuffel, Marjan.

Agnes was de verstekeling op het internaat, ze mocht hier niet blijven wonen omdat ze eigenlijk te dicht bij Boukombé woont. Maar haar vader is enkele maanden geleden overleden, dus komen er ’s nachts mannen langs hun huis voor haar moeder. Omdat Agnes aan haar begin van de puberteit zit, gaan de mannen ook aan haar zitten. Haar moeder helpt Agnes nog door haar lichaam te geven, maar op een dag zullen ze ook met Agnes seks willen hebben en Agnes vertelde zo bang te zijn te worden verkracht. Ze verstopt zich ´s nachts bij een oudere buurman achter zijn meubels als de mannen komen. Uiteindelijk hebben we haar weggehaald uit huis en mag ze zolang bij de andere meiden op het internaat blijven.

Op een middag kwam ik thuis van een tripje en was mama helemaal van slag vanwege deze problemen met Agnes. Ze vroeg of ik met de brommer naar haar huis wilde gaan om haar spulletjes op te halen zodat ze hier kon logeren.

We kwamen aan bij haar huisje, dat bleek uit een kamer te bestaan van 1m50 X 2m00, want het voorste gedeelte van het huis was tijdens de regenperiode omgevallen en weggespoeld. In deze kleine ruimte slapen 6 kinderen en de moeder, die ’s nachts nog ongewenste bezoekers krijgt. Omdat het huis weggespoeld is, is er ook geen voordeur meer, dus kan de ruimte niet worden afgesloten. Er zit simpelweg geen deur in…

Terwijl ik daar was kwam Agnes haar neef op bezoek, een lelijke man van een jaar of 30. Hij brulde nogal hard en ik probeerde hem zo goed het kon te ‘negeren’. Agnes haar moeder was op dat moment niet thuis, dus kon ze haar spulletjes niet meenemen. Het is erg onbeleefd als je zomaar spullen uit huis meeneemt, ook al zijn het jouw eigendommen. Ik vroeg aan haar neef of hij wilde doorgeven dat Agnes op het internaat zou slapen die nacht en dat ze spulletjes mee had genomen van huis. Hij zei dat dat onmogelijk was, want haar moeder was ouder dan hij dus was het onbeleefd om dat te zeggen. Ok, geen probleem, we komen morgen weer terug als haar moeder er weer is en zeggen we het zelf wel.

Vervolgens lopen we naar mijn brommer, gaat die neef er op zitten! Hij loopt weer te brullen tegen mij, dat ik hem mee MOET nemen naar het dorp. Ik zeg dat dat niet kan, omdat mijn banden te slap zijn voor 3 personen op de brommer. ‘Nee, dat kan wel, er zit genoeg lucht in de banden en anders rijd ik toch 2 keer?’ Ik probeer te herhalen wat ik eerder zei maar hij brult er constant doorheen. Ik verzoek hem enkele malen vriendelijk om van de brommer af te stappen maar meneer blijft heerlijk zitten. Na nog wat pogingen toch altijd vriendelijk te blijven beseft hij echt dat ik hem niet mee zal nemen en stapt af.

Ik was vol ongeloof en vertelde voorgaande aan mijn ouders toen ik thuiskwam. Mam wilde gelijk de volgende dag heen om hem eens even te vertellen hoe hij WEL met haar dochter om moet gaan haha, maar het bleek dat hij had gedronken.

De volgende dag ben ik weer met Agnes naar haar huis gegaan, haar moeder was er dit keer wel. Haar neef was er ook en negeerde MIJ voor de verandering.
Agnes’ moeder is nog een erg jonge vrouw, ik denk dat ze maximaal 35 jaar is, ze heeft 12 kinderen gekregen waarvan er 3 zijn gestorven. Ze vertelde me dat ze op een dag stenen wilde oppakken om te verkopen en dat ze iets in haar buik voelde scheuren. Vervolgens is ze naar de dokter gegaan en werd via een keizersnee een dood kindje uit haar buik gehaald.

Haar neef is bezig met het bouwen van een nieuw huisje op haar terrein. Agnes’ moeder heeft stenen gesjouwd, water gehaald, stro gehaald etc. Nu het huisje af is, krijgt ze te horen dat niet ZIJ met haar kinderen er mag wonen maar dat neef er zelf gaat wonen. Diezelfde neef laat ’s nachts ook mannen binnen tegen vergoeding van bijvoorbeeld een biertje in de kroeg. Dit omdat ze weduwe is en niemand haar kan beschermen. Haar lieve neef die ‘te jong’ was om door te geven dat Agnes wat spulletjes meenam van huis, is wel ‘oud genoeg’ om mama te slaan als hij gedronken heeft. Ik vind het heel erg als ik het allemaal hoor en heb gevraagd of pap asjeblieft een slot op de deur kan doen zodat er in ieder geval geen mannen ’s nachts binnenkomen en dat de weinige spullen die ze hebben niet worden gestolen.

Toen ik daar was en haar moeder zag ben ik naar huis gegaan en heb wat zeep, kleren van mij (waaronder een mooi Afrikaans pak) en wat geld gepakt om dat naar haar moeder te brengen. Dat Afrikaanse pak is om naar de kerk te gaan, daar was ze al in tijden niet meer geweest omdat ze geen mooie kleren meer had. Het geld ging ze gebruiken om schulden op de markt af te lossen en wat eten te kopen voor haar en haar kinderen.

Er zijn nog meer dingen gebeurd maar dat is veel om allemaal op te schrijven. In elk geval zijn we nu aan het nadenken hoe we dit probleem op gaan lossen. Op het moment dat je haar uit haar huis haalt en ergens anders laat wonen, verliezen de kinderen de achternaam van de vader en verliest moeder haar stukje land. Toch zou dat de meest zinvolle oplossing zijn, want haar neef zal altijd een eikel blijven.

Hedwig Postma
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #130 Gepost op: januari 29, 2007, 02:44:27 pm »
Kota watervallen
Zaterdag 27 januari zijn we met Hedwig naar de watervallen in Kota geweest. Wat een genot om helemaal alleen te mogen zijn in zo een geweldig mooie natuurlijke omgeving. Wat een rijkdom, ook al hebben we er jammer genoeg nooit tijd voor. Ik neem me voor om vaker een dagje vrij te nemen en zoiets leuks te gaan doen.

Hedwig en Jetse gingen zwemmen en daarvoor moet je naar een meertje dan lager op de berg ligt, maar ik bleef bij onze spullen op het eerste stuk waterval omdat ik het te koud vind om te zwemmen. Het was 39 graden Celsius. Veel te koud…………In Nederland is zoiets misschien niet voor te stellen, maar mijn lijf is zo gek op de warmte hier.

Afijn, Bruno, onze nieuwe hond was ook mee, dus die zou trouw de wacht houden en ik zou lekker gaan lezen. Ik sliep dus binnen tien minuten en werd pas weer wakker toen het spul terug kwam. Mijn geweldige waakhond Bruno deed even een oogje open en mafte ook gewoon weer verder.

Discotheek
Het feest was echter nog niet over. Hedwig – feestbeest als ze is – had vorige weekeinde een nieuwe discotheek ontdekt in Boukombé met een heel aardige eigenaar die Noël heet (op Kerstmis geboren dus) maar die zo goed kan dansen dat ze hem de bijnaam elastiek heeft gegeven. Inmiddels is deze bijnaam bij al ons personeel bekend, dus denk ook bij een groot deel van de bevolking van ons dorp.

Dus wij moesten met zijn allen – inclusief de meiden van het internaat – met Hedwig op pad om de plaatselijke economie te steunen. De discotheek blijkt gewoon de binnenplaats van zijn woning te zijn maar wel voorbij Zongo richting Togo en Hedwig nam ons mee de andere kant op, richting Koronthiere (even voor degene die bekend zijn). In het donker is het namelijk erg lastig zoeken. Gelukkig was een mevrouw zo aardig ons mee te nemen naar de plaats van bestemming.

De meiden van het internaat hebben zo een geweldige avond gehad. Wat hebben ze gedanst. Totdat opeens een leraar van het CEG de disco inkwam. Helemaal verbaasd was hij dat hij de hele groep meiden aantrof. Ze zijn ook nog wel een beetje jong realiseerde ik me op dat moment – 12 tot 14 jaar oud. Maar hij vond het alleen maar leuk en het echtpaar Kroone werd meerdere keren bedankt via de luidspekers voor hun bezoek.

De brommer
Hedwig vind het maar belachelijk dat ik altijd iemand nodig heb om mij met de brommer ergens naar toe te rijden. Maar ik durf niet en ik heb altijd ruzie met die schakelaar. Geen probleem, dochterlief geeft mama Boukombé iedere dag even een uurtje les. Ze gaat niet weg voordat ik zelf durf te rijden – dat wordt dus een lange vakantie .

De allereerste dag wilde ik perse les hebben op een plek waar geen auto’s langs komen en niet veel mensen zijn. Oké, ik vraag Hedwig me daarnaar toe te brengen en inderdaad komen we tijdens de hele les geen auto tegen. Maar rustig? Vergeet dat maar, iedereen komt aanlopen en langs de kant van de weg staan, waar komen die mensen toch altijd vandaan, om maman te zien als zij brommer rijles krijgt en gillend over de kiezeltjes heen rijdt. Tjonge jonge, dit is echt gênant.

Gelukkige leerlingen
Deze week konden we weer verschillende jongeren heel gelukkig maken.

Omdat de verstekelinge Agnes nu ook in het internaat zit, dacht ik er goed aan te doen weer wat uit de doos van mijn moeder te halen. Die stuurt altijd zoveel spullen op voor het internaat dat ik dat niet in een keer uitdeel, maar af en toe wat. Dat is veel leuker. Er zaten nog 7 dezelfde jurkjes in, 1 blauwe en 6 zwarte. Ze waren met zijn zessen, maar als ik Agnes nu de blauwe jurk geef dan betitel ik haar gelijk als vreemde eend in de bijt. Gelukkig hadden we een tijdje terug verkiezingen en is de blauwe jurk een smalletje. Dus ik geef de meiden allemaal een zwarte behalve Martine de blauwe. Als vertegenwoordigster van het internaat moet ze goed zichtbaar zijn leg ik uit. Iedereen gilt van blijdschap. Gebruik ze maar om te slapen ofzo. Ik vind ze nl. nogal saai vergeleken bij hun kleurige pagnes. Maar nee. Even later komt Martine vragen of ze de jurken morgen aan mogen naar de kerk. Geen probleem, als jullie dat willen.

Dan gaat Hedwig de meiden vertellen dat ze om half negen klaar moeten staan omdat ze mee mogen naar de disco. Jullie raden het al, we kregen de zeven Daltons onder onze hoede. Zwarte huid met zwarte jurken over een onverlichte weg. Ze moesten verplicht voor ons lopen zodat we ze nog konden zien in het licht van de zaklamp.

Donaties en de bestedingen
Verder hebben we weer een paar geweldige donaties van nieuwe donateurs binnen gekregen die direct gebruikt konden worden. Het is zo raar als dingen dan ook weer lopen. Er zijn twee dames die geld hebben overgemaakt voor de vrouwengroep Tikonna, om te gebruiken ter verbetering van de gezondheidszorg van deze vrouwen. En 30 minuten nadat ik deze mail had ontvangen staat Monique van Tikonna voor mijn neus. We zouden nog een nieuwe afspraak maken met het bestuur als zij hun programma en wensen voor 2007 hadden uitgewerkt en opgeschreven. 10 februari gaan we vergaderen, maar deze extra donatie zal het uitvoeren van hun wensen een stuk vergemakkelijken.

Verder zijn er twee jongens met giga veel potentie, die geblokkeerd waren in hun studie omdat het geld dat hun familie bij elkaar weet te vergaren niet toereikend was.

Noël (een andere dan hierboven, maar toch ook op Kerstmis geboren) was in Natitingou op straat gezet omdat hij de huur van zijn kamer niet meer kon betalen. Hij verdiend zijn geld voor de lycée (HAVO-VWO)  benodigdheden en schoolgelden door iedere zomer in Nigeria te werken en hij geeft bijles engels aan de meiden bij ons op het internaat. Maar dit alles was niet voldoende, je moet ook nog huren en eten.

Dan hebben we Bernard – een superintelligent gozer – die werkelijk niet schroomt de waarheid te zeggen (ongelooflijk uniek hier) en vol ideeën en idealen zit. Het is een aankomende man die vol vertrouwen de toekomst in kijkt met de vaste overtuiging dat hij wat gaat veranderen ten gunste van zijn land, zijn woonomgeving. Hij wil wat doen voor zijn volk en hij gaat wat doen voor zijn volk, daar ben ik van overtuigd. Hij mag gewoon zijn idealen niet verliezen.

Bernard is 23 jaar oud en heeft op kosten van de familie (ondanks dat hij dubbele wees is) zijn baccalaureaat gehaald maar de 150 EURO die zijn familie en hijzelf via bijklussen jaarlijks bij elkaar kunnen spijkeren is nier voldoende om naar de universiteit te gaan. In Natitingou kon hij gratis wonen en eten bij familie maar in Cotonou kent hij niemand, dus moet hij ook een kamer huren enzovoort.

Wij hadden geld toegezegd gekregen, maar het ging om een groot bedrag en ik heb eerst aan de donateur toestemming gevraagd om het geld op een bepaalde wijze te besteden. Echter ik had nog geen antwoord en als ik vraag of het geld voor scholing gebruikt mag, maar de donateur wil dat het bijvoorbeeld speciaal voor vrouwen gebruikt wordt, dan wordt het voor vrouwen gebruikt, dat is simpel. Maar deze jongens hadden het zo nodig. Dus ik vertelde ze dat ze maar hard moesten bidden want ik had hun dossier inmiddels gekregen, maar of er wat mee zou gebeuren, dat is niet aan mij. Dat hangt van andere factoren af.

Wat een heerlijkheid toen ik ze kon verblijden met het goede nieuws dat hun gebeden verhoord waren. Bernard gilde zo hard dat ik haast de kamer uit werd geblazen.

Dan nog weer een keer de naam Noël.
De papa van ons kerstkindje was in town en hij kwam langs om nogmaals te bedanken. Het meisje heeft inmiddels ook een naam gekregen…. Noëllie.

Nou allemaal weer een dikke knuf,

Ciao,

Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #131 Gepost op: februari 08, 2007, 08:38:15 pm »
Telefoonverbinding
We hebben telefoon sinds oktober afgelopen jaar, met Internet verbinding. Maar…. Regelmatig hebben we urenlang geen connectie. Niet erg, totdat je een paar echt dringende telefoontjes moet doen en dus rekent op dat moderne ding. Hij staat toch niet voor niets op het kantoor.

Vergeet het maar. Alleen ’s morgens om 4u30 connectie, maar dan kun je geen mensen gaan bellen. Na 5 dagen gefoeter maar weer als vanouds naar Nadoba om te bellen. Daar in Togo doet de telefoon het tenminste altijd. En wat blijkt, het ligt weer aan Noord-Benin.
Ik bel naar Cotonou, geen probleem, direct connectie. Ik bel naar Natitingou, 3 personen, geen geluid. Dode lijn, zoals bij ons. Tjonge, wat een land.

Ons varkensvrouwtje
Intussen hebben we een nieuw klantje erbij, dat we ons “varkensvrouwtje” noemen.
Ze is oud, totaal versleten en zooooo moe. Ze kwam met de klacht, ik ben zo moe en heb overal pijn. Zou ik malaria hebben of Fievre Thyphoide? Ze vraagt wat de analyses kosten. We doen gelijk even een feces onderzoek en algemeen bloedbeeld voor een heel mooi prijsje. Maar zelfs dat geld – 3 euro – heeft ze niet.

Ik heb een varken, dan ga ik dat verkopen, want ik wil weten wat ik heb, zegt ze dapper. Nee, oma, u mag uw varken niet verkopen voor een paar van die analyses, we vinden wel een andere oplossing. We nemen haar bloed af en laten haar wat poep in een potje doen. Kom later maar betalen. Maar dan de uitslagen. Niet te geloven. Wat is dat mensje ziek! Ze heeft niet alleen wormen, maar we vinden ook ook Schistosoma mansoni. De Fievre Typhoide is knal positief en we denken dat ze ook chronische lymfatische leukemie heeft. Jammer genoeg geen dokter aanwezig waar we even mee kunnen praten.

Hedwig hoort over het varkensvrouwtje en wil haar helpen. Dus gaat ze naar de tata, als afgevaardige kleindochter van oma Nellie die ook in Boukombé is geweest. We leggen uit dat oma Nellie zeker zou willen dat een zieke oma hier geholpen wordt als ze medicijnen kan kopen voor de behandeling. FSAB zal haar alle medicijnen die ze nodig heeft en alle vervolg analyses geven voor een eenmalige bijdrage van 3 EURO. Het is niet nodig haar varken te verkopen. Hedwig zal haar helpen omdat ze een oma is en ze niet zou willen dat haar oma ook geen geld had voor behandeling. Jullie hadden dat koppie van het varkensvrouwtje moeten zien. Alsof de hemel naar beneden was gevallen.


Kindjes krijgen via de thermometer methode
Als we naar huis gaan komt er een jonge vrouw naar me toe om haar baby te laten zien. Ruim een jaar geleden was ze bij me gekomen. Ze was toen al een jaar getrouwd en had nog steeds geen kindje en was bang dat haar man haar zou verstoten omdat ze onvruchtbaar was. Het voorstel van mij om eerst sperma-onderzoek te doen bij de man werd direct verworpen. Dus hebben we maanden getemperatuurd en kon ik haar zeggen wanneer ze moest zorgen seks te hebben met haar man. De eerste keer mislukte het en werd ze weer ongesteld, maar de tweede maand was het raak. Dus nu kwam ze haar zoon laten zien. Was het allemaal maar zo simpel op te lossen hier…  Maar we zijn allemaal blij dat ze een kleine heeft. Dat is hier zeer belangrijk. Huwelijken zijn economische middelen om bescherming te hebben en zekerheid.

Hedwig weer naar huis.
We hebben het heel fijn gehad en weten dat we elkaar in april weer in Nederland zien. Dat maakt het afscheid ietsje makkelijker.
Natuurlijk moest Hedwig nog even een klein probleempje oplopen bij de douane omdat ze een nijlpaard bij zich had dat zogenaamd van een beschermde boomsoort zou zijn. Met een hartverwarmende glimlach weet ze zich er weer uit te redden. Thuis heb ik onze kunstverkoper opgezocht maar hij zegt dat het gewoon onzin is, dat de douane waarschijnlijk wat geld wilde zien en een meisje dat alleen reist is een makkelijke prooi. Nou ja, ik weet het niet, in ieder geval zal hij in het vervolg een verklaring schrijven waarin hij verantwoording neemt voor de oorsprong van de kunstvoorwerpen.
Bruno dook gelijk de slaapkamer van Hedwig in toen we weer thuis kwamen. Iedere morgen om 6 uur maakte hij haar wakker op bed, dus het is nu maar een stille bedoeling voor Bruno.

En weer de telefoon
Weer thuis blijkt de telefoon het nog steeds niet te doen. Ik probeer twee dagen en nachten mijn mail binnen te halen, geen Internet verbinding mogelijk niets! Zelfs niet om 3 en 4 uur ’s nachts. Dan hoor ik dat er helemaal geen connectie mogelijk is, niet met de vaste lijnen niet met de mobiele telefoons. Tot aan Parakou aan toe werkt de telefoon niet! Alleen de mensen die nummers hebben via de satelliet kunnen bellen. Hoelang gaat dit duren vraag ik moedeloos? Enkele dagen, maar enkele weken is ook mogelijk. Nou we zien wel even.

Dit was in ieder geval mijn column geschreven op 7 januari.

Allemaal een dikke knuffel en tot horens,

Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #132 Gepost op: februari 22, 2007, 09:21:36 pm »
Woensdag 6 februari

We hebben Hedwig weer op het vliegtuig richting Nederland gezet en het is al vrij laat als we thuis komen uit Cotonou, door een paar noodgedwongen bezoekjes die we onderweg moesten doen. En dan krijg je thuis altijd van die heerlijke problemen voor je voeten. Van calculators die kapot zijn gegaan, tot mensen die in het ziekenhuis zijn beland en alles wat daar tussen in zit. Ik regel wat van de probleempjes die er zijn en Jetse maakt wat te eten. We willen niet meer gestoord, dat moge duidelijk zijn.

Doodmoe van de reis pakken we onze koffer en ik duik de douche in, ja hoor, we hebben weer termieten bezoek. Even later blijkt dat die heerlijk beesten niet alleen in de douche gekropen zijn. Jetse, ze zitten ook onder bed, zeg ik heel hulpbehoevend als een echte vrouw. Nou pech meid, die zitten er morgen ook nog wel, gewoon gaan slapen. Ik ben ook moe. Maar ik zie een aantal omhoog gekropen termieten tegen ons muskietennet zitten. Sorry hoor, maar het bed gaat echt even van de muur af! Oké, werk aan de winkel – zie foto. Ik kan er wel nachtmerries van krijgen dat die beesten een beetje met zijn allen onder ons bed aan het feestvieren zijn.

Donderdag 7 februari
In principe staan we om 6 uur op, hebben we veel werk, dan gaat om 5 uur de wekker, of als ik moet mailen. Nou dat moest ik natuurlijk, na een paar dagen te zijn weggeweest. De elektriciteit op het kantoor blijkt het niet te doen. Daar kijken we vanavond even naar. Jawel, ’s avonds blijkt dat onze vrienden ook de kabels in het kantoor weer hebben aangevreten. Weekeinde klus voor Jetse. Zolang noodkabel naar kantoor.

Donderdag 8 februari
Ik reis met Guinevieve naar Tabota. Hedwig was daar geweest en de kids daar hebben echt hulp nodig. Oke, petje af voor Hedwig dat ze dit hele stuk, grotendeels kuilen en hobbels, op de brommer heeft afgelegd. Ik was allang gekeerd. Maar er is al wekenlang weer staking op de lagere scholen. En zo grappig, een andere leraar die ik goed ken, die staakt niet omdat zijn kinderen zo in de brousse wonen en anders nooit wat leren. Zo ook deze leraren. Iedereen stond gewoon voor de klas toen ik onverwachts aankwam. Alle kinderen ontwormt, leraren krijgen volgende keer een T-shirt als stimulans.

Zondag 11 februari
Ik naar de kerk, Jetse aan het oorlog voeren met de termieten. Alles weer opgelost, voor zolang het duurt.

Dinsdag 13 februari
De zonneboiler doet het niet, zal er teveel stof op het zonnepaneel liggen? Nee, de termieten hebben de kabel ernaar toe aangevreten. Noodkabel naar de zonneboiler toe.

Donderdag 15 februari – Marjan 51 jaartjes
De dag begint geweldig met een echt Hollands ontbijt. 2 bruine boterhammen met roomboter en Edammer kaas. Verrassing van Jetse. Wat gelijk aangeeft hoe vaak ik in de koelkast kijk of wat aan het eten doe  .

Vanmiddag om 16 uur EINDELIJK de reunion met dr Salami, de nieuwe interim-arts van het centre om de samenwerking te bespreken. Twee keer was de afspraak al niet door gegaan en ik dacht al van nou dit weet ik niet hoor.   Maar… Salifou valt gelijk met de deur in huis – zeer ongebruikelijk hier – hij is gekomen om te melden dat hij wil samenwerken.

Hij zal ook consultaties komen doen op het centre, in principe 1 keer per week op vrijdag – want hij moet twee regio’s leiden - maar morgen is de eerste dag dat hij officieel in Boukombé gaat werken en hij verwacht me om 8 uur op de poli.

Ik zeg dat het contract tussen de Zone en FSAB weliswaar akkoord is, maar nog niet is ondertekent. Salifou antwoord dat hij geen contract nodig heeft om met me samen te werken.

Toen hij hoorde dat het vandaag mijn verjaardag is ging hij naar het centre terug om iedereen uit te nodigen vanavond in een cafeetje met zijn allen op mijn gezondheid te proosten.

Morgenochtend  heb ik eigenlijk al een reunion met de vrouwengroep Tikonna, maar goed, de vrouwen zijn er toch niet voor een uur of 11 dus ik kan in ieder geval 3 uur lang met Salami samen werken. HEERLIJK………..

Er zitten nog een paar geïnfecteerde personeelsleden vanuit de lichting van dokter William op het Centre en die doen echt niet gezellig. Maar Salami zegt gewoon: Laat die maar aan mij over, die zijn bezig met de laatste stuipen van de andere dokter. Ik ben nu hun arts en zij hebben mij te gehoorzamen en wij gaan het centre laten zien wat samenwerken is.

Jongens dit is het mooiste verjaardagscadeautje wat ik me kan wensen. Salami wil werkelijk de samenwerking starten. Overgelukkig duik ik mijn bed in en kan van de opwinding niet slapen.

16 februari
Samen doen we zaal en consultaties en Salifou heeft de wind er goed onder. Het kan niet anders dan dat dit hier gaat veranderen. Zelf denk ik nog steeds dat ik straks wakker wordt uit een prettige droom. Het is zo onwerkelijk. Maar ook de verplegers zijn zichtbaar onder de indruk. Een dokter die verstand heeft van zijn zieken en hen ook nog ter verantwoording roept.

Deze mevrouw slikt dat medicijn al meer dan een jaar, zouden jullie haar Kaliumspiegel niet eens controleren?

Waarom ligt hier geen rekenmachine op het bureau? Hebben jullie die niet? Geef met die van de secretaresse. Hoe kan ik uitrekenen welke hoeveelheid dit kind nodig heeft. Weten jullie dat dit slechts 25 mg per kg per dag is?

Deze patiënt drinkt te weinig, kijk eens naar de kleur van zijn urine, het is jullie taak te zorgen dat hij minimaal 3 liter water per dag drinkt. Wat, is er geen water hier?  Dan gaan jullie het halen bij de waterpomp.

Nou zo ging het de hele morgen.

Vrouwengroep Tikkona
Nou om 11 uur sjees ik op mijn fiets naar huis, de dames zijn bijna allemaal present. Er is een gift binnen gekomen speciaal voor de gezondheidszorg van deze vrouwen. We hebben een goede bespreking en ik verzoek ze om na te denken over bepaalde voorstellen en dan in maart mij mee te delen wat ze willen. Zeker is dat alle leden een muskietennet gaan ontvangen. Helemaal te gek. Daarnaast heeft een andere gift ervoor gezorgd dat de vertegenwoordigsters van de arrondissementen allemaal een fiets krijgen. Dan hoeven ze niet meer kilometers te lopen naar de andere dorpen als ze vergadering hebben of als ze de vrouwen bij elkaar moeten trommelen. Alle dames gaan opgetogen op hun nieuwe fiets naar huis.

De site is nog steeds uit de lucht, maar toch ga ik deze column maar alvast beëindigen.

En weer termieten
Want o die termieten, die zijn om moedeloos van te worden. Het weekeinde gaan we 2 nachten weg en zondagavond zitten we bij thuiskomst weer in het donker. Overal gezocht, nergens termieten te bekennen. O ja, achter de keukenkast zit ook nog een verdeeldoos. Even kijken. Nou, vol dus! En onze kast – helemaal uit Nederland overgebracht – vinden deze termieten ook lekker.

Donderdag 21 februari
Gewoon even om te laten zien dat ik hier soms de idiootste dingen aan het doen ben. We zijn de moeder (weduwe) van Agnes een beetje op de rails aan het helpen. Ik ben overal en nergens de schuldeisers aan het opzoeken. Nou ja, dat doet zij natuurlijk voor me, nadat we eerst hadden doorgesproken hoeveel schulden ze nog had.

Maar niemand is geregistreerd en niemand heeft een ID-kaart en niemand kan schrijven en ik wil niet over een jaar weer met schulden geconfronteerd worden die al afbetaald zijn.

Dus ik maak van iedere schuldeiser, iedere getuige en de moeder van Agnes een foto, laat hen op de uitdraai met inkt hun rechterduim afdruk plaatsen en diezelfde duimen worden geplaatst op het stukje van het aflossingsbewijs dat ik heb gemaakt, waar het nummer van de ID-kaart moet worden ingevuld.

Nu heb ik zojuist een afbetalingsbewijs gemaakt voor de hond die gekocht was om het oude huis in te wijden. Opdat het een goed huis zou worden. De schuld is inmiddels al iets van 10 jaar oud. Maar als je deze ceremonie niet doet, dan krijg je alleen maar ongeluk in je huis. Echter ze hadden de hond wel geslacht maar nooit afbetaald en dat is vast de reden dat het huis inmiddels is ingestort en papa dood is gegaan. Aldus de moeder van Agnes.

Ik stel voor om dan maar te betalen voor de hond die straks nodig is voor de inwijding van de nieuwe woning. Tja, dingen blijven me nog steeds verbazen.

Knuf,


Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #133 Gepost op: maart 01, 2007, 07:59:47 pm »
Donderdag 8 maart, Wereld Vrouwendag.

Nou dat is hier iets waar zeer, zeer uitgebreid aandacht aan wordt besteed. De beide vrouwengroepen, UFeDeB Yenta en TIKKONA waren vooraf bij me geweest, want zulk een groot feest dient gevierd te worden met een cadeau om te stimuleren en we hadden een potje.

Voor UFeDeB hebben we 7 fietsen en een cheque van ruim 1.000 EURO om voor te lichten en alfabetisering te geven. Zij zijn duidelijk al zoveel beter georganiseerd als Tikkona en duidelijk ook al zoveel meer uit op geld, om zelf dingen te regelen, op dingen voor een groep binnen de groep. Ze hebben ook hun eigen mensen in dienst die dit soort dingen doen. Ze zullen me uitnodigen als ze met de alfabetisering en voorlichting beginnen.

Echter ikzelf wil intensief verder met Tikkona. Dit zijn de boerenvrouwen uit de dorpen. Van goede wil, maar nog zoveel meer hulp nodig. Bijna niemand spreekt Frans, ook niet in het bestuur en dat geeft al een groot verschil aan.

Bovendien sprak het me erg aan dat het bestuur van Tikkona iets wilde ontvangen dat voor alle vrouwen was, dus een cadeau waar ieder lid plezier van zou hebben. Vandaar de muskietennetten die ik mee had genomen uit Cotonou.

Afijn, ik moest mezelf in tweeën hakken deze dag, maar het was op alle fronten zeer geslaagd, behoudens de ellenlange speechen die altijd door iedereen gehouden moeten worden. Kinderen dansten fantastisch op de muziek die je compleet doof maakt en het geluid vervormd. Want als we een generator huren en een muziek installatie, dan moet dat ook voluit gebruikt worden. Ik heb er video opnames van gemaakt. Hoop dat dit soort dingen straks op de site kunnen.

Wel viel het me op dat bij Tikkona de hoogste vertegenwoordiger de 2de man van het gemeentebestuur was, de chef d’Arrondissement en de 2de man van de gendarmerie en ik (zei de gek).

Maar bij UFeDeB zat het vol met mensen, van het SNV, van diverse ministeries waren er mensen over gekomen, de burgemeester, Plan Benin, Plan Action,  de députie (volksvertegenwoordiger), de chef de mission van de Presidence. Nee, deze dames hebben het heel wat beter voor elkaar. Het zijn ook een stel bekstukken bij elkaar, die bestuursleden.

Ook de dansgroepen, bij Tikkona nog helemaal traditioneel, de dansgroepen van UFeDeB lopen in mooie – uit Europa afkomstige – pagnes, de leden zijn beter gekleed, beter gevoed. Toch duidelijk een verschil.

Woensdag 14 maart.- de president van het land in Boukombé

Nicaise komt om half zeven op zijn werk en verteld dat er vannacht gebeld is naar iemand van het gemeentehuis – de telefoon had er weer eens een dagje uitgelegen – dat de president himself om 11 uur naar Boukombé komt. Met een helikopter zal hij landen op het voetbalveld. Hoe kan hij dit nieuws alweer zovroeg weten? Die tamtam hier, dat is ongekend.

Jetse lacht: eerst zien dan geloven. Als een president ergens op bezoek gaat dan dienen er van te voren eerst allerlei veiligheidsmaatregelen te worden genomen. Ik geloof er niets van. Bovendien, wat moet een president nou doen in zo’n gat als Boukombé.

Gat als Boukombé. Meneer Kroone (zo noemt iedereen mijn schat hier) je vergeet dat dit het regiodorp is, de grote stad van deze regio. Waar we 24 uur per dag elektriciteit hebben. Bovendien, dit is Afrika, wat gaat er volgens onze normen normaal? Niets, dus ik geloof het lekker wel. Ik kom niet naar het lab, maar blijf thuis werken. Kan ik in de gaten houden wat er gebeurd en wie er langs rijden. De dorpssoap volgen.

Om half 11 rijdt er een auto met luidspeaker door het dorp om in het Ditamari te vertellen dat YAYI BONI onderweg is en of iedereen zich op het plein in Zongo wil vervoegen om de president welkom te heten. Twee keer komt dat ding voorbij snerpen.

Ik ga mijn jaarverslag 2006 – waarin alle moeilijkheden met het Centre en het ministerie van Santé gemeld staan – uitprinten. Dat is net vanmorgen op de bus gedaan naar alle hotemetoten die dat ding nodig hebben. Maar als ik de kans krijg geef ik er ook een exemplaar aan president BONI persoonlijk!

Ik ga uitgebreid toilet maken – dat ziet er toch echt even anders uit  - en Nicaise doet nog even snel onze was en gaat alvast polshoogte nemen in Zongo. Hij komt terug om me op te halen. Er zijn al behoorlijk wat mensen en als maman wil zitten – JA – dan moet ze toch wel heen gaan want de zitplaatsen zijn bijna op.

Om kwart voor twaalf installeer ik me netjes achteraan ergens op een stoel tussen een groepje vrouwen van TIKKONA die me weer bedanken voor het geweldige feest vorige week.

En het duurt en het duurt, de zon begint onbarmhartig op mijn lijf te branden, het is heet. Een dominee haalt me naar voren. Ik moet uit die zon vandaan, maman moet vooraan zitten, onder de bomen. Tja, toch wel fijner moet ik toegeven. Het is inmiddels half twee, daar komt een helikopter aangevlogen over de bomen. Nog nooit heb ik zo snel een horde kinderen hun slippers in hun hand zien nemen om naar het voetbalveld te rennen. Ongekend. Wat een geweldig gezicht. Ze verdwijnen in een grote wolk.

Voor de zoveelste keer wordt het zand nat gemaakt om stuiven te voorkomen, maar stof zit in je poriën, in je neus, in je mond, in je kleren, je haren, tussen je tenen, overal. Dus ook BONI zal daaraan moeten geloven.

En dan begint de muziek eindelijk op een normaal niveau geluid te produceren en YAYI BONI arriveert, met een heel gevolg en totaal omgeven door security people en van die grote geweren. Zoals ik al dacht, alle zwarte Europese pakken zijn rood van het stof. Daar is toch niets tegen bestand.

BONI geeft iedereen een hand die vooraan zit, dus ook mij valt die eer te beurt. Er wordt verteld dat dit nu mevrouw Kroone is, die zoveel doet voor Boukombé. De president bedankt me.

Dan komt zijn speech. Hij is aan het vechten tegen de corruptie, hij wil alle kinderen gratis naar school toe hebben, het land moet zich ontwikkelen. Hij heeft gezien dat er nog geen asfaltweg ligt naar Boukombé toe, dat er hier geen toegang is tot schoon drinkwater, hij wil betere medische voorzieningen. Alles moet veranderen en het gaat ook veranderen. Hij heeft de koffer met mogelijkheden, samen met zijn buitenlandse partners, maar de bevolking heeft de sleutel. Stem 25 maart op onze partij, aldus BONI, zodat de gekozen volksvertegenwoordigers (deputies) allemaal op de hand van de president zullen zijn en hij zijn werk kan doen zonder dat hij tegengehouden wordt door mensen die anders willen. Stem op mensen die aan de voorkant van de fiets trekken in plaats van aan de achterkant terwijl hij aan het trappen is.

Gaat iedereen stemmen? Ja, roepen de meeste mensen. Wat willen jullie hebben? Een asfaltweg, wordt er geroepen. Een televisie! Hebben jullie hier geen TV? Oké, dat gaan jullie krijgen als je op onze partij stemt. Een man roept iets en de president vraagt wat hij zegt. Ik stem op iemand anders, zegt de man. Dat mag, antwoord BONI. We leven in een democratie.

Oké, denk ik, die televisies, daar moet ik maar niet aan denken, soms denk ik dat die meer kwaad dan goed doet, maar asfalt … ook mijn droom. Al is het maar een weg, tot aan het centrum. Wat zal dat een stof schelen. Verder rijden de auto’s toch bijna niet. En betere gezondheidszorg, gratis scholing en geen corruptie. Ik moet hem echt mijn jaarverslag geven.

Als hij vertrekt geeft hij slechts enkele mensen een afscheidhandje, waaronder mij – ik ben toch best wel een heel klein beetje belangrijk in dit dorp  - en ik zeg dat ik hem wat wil vragen.

Wij zijn gekomen onder zeer moeilijke omstandigheden in de eindperiode van Kerekou. Zou meneer de president misschien persoonlijk mijn jaarverslag over 2006 willen lezen en mij helpen een positiever verslag te kunnen schrijven over 2007?

Hij neemt mijn enveloppe aan en geeft deze aan een van zijn security boys. Hij roept een mij bekend politiek persoon uit de regio en zegt: help deze dame, dat is jouw taak.

Het grappige van dit verhaal is dat deze meneer nog nooit iets voor ons heeft gedaan omdat hij van een andere politieke partij is dan degene die ons in Boukombé heeft geïnstalleerd. Politieke concurrenten maken hier elkaar het leven zuur en de tegenstander zijn projecten kapot, opdat niemand zich tijdens de verkiezingen kan beroepen op het goede dat hij heeft gedaan. Dit staat ook zo – onomwonden - beschreven in mijn jaarverslag.

Ik ben benieuwd of ik niet iemand beledig en verder problemen ga krijgen. Maar de waarheid moet gezegd worden. Door de ervaring met Huib in het gevang heb ik geen enkele persoon bij zijn naam genoemd in het jaarverslag, maar de boodschap is duidelijk. Corruptie en andere persoonlijke belangen van heren - die het al goed hebben - houden de ontwikkeling van Afrika tegen. En de gewone man is de dupe, zoals altijd.

Je hebt blanke zakkenvullers en je hebt zwarte zakkenvullers die het kunstje goed hebben afgekeken.

Ciao,

Marjan Kroone
« Laatst bewerkt op: maart 15, 2007, 12:28:33 am door Marjan Kroone »
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #134 Gepost op: maart 20, 2007, 06:10:26 am »
Lieve mensen,

 
We weten niet wie we allemaal moeten bedanken, maar het is niet uit te leggen wat een vreugde het iedere keer weer is als er een container komt.

Niet alleen de spanning of het allemaal wel goed gaat, of de boot niet zinkt, de container snel de haven uit komt, de vrachtwagen geen ongeluk krijgt onderweg en noem allemaal maar op.

Maar ook die andere spanning: wat zit er allemaal in. Sinterklaasavond als je 5 jaar oud bent is er helemaal niets bij vergeleken.

Teveel om op te noemen en ook al krijgen we vooraf een zeer uitgebreide lijst toegestuurd, en ook al is de eerste dag alleen maar voor het inrichten van het magazijn, we kunnen het toch niet laten om alvast te beginnen met enkele dozen. GEWELDIG. Wat een lekkere dingen voor onszelf!

 
Vanavond gaan we beginnen met het wijntje van Yvette! En dan de medicijnen, de computers voor de CEG, microscopen voor de CEG, de schoolborden voor de CEG, alle spullen voor de optiek, het kinderledikantje, de onbreekbare thermoskannen, de zaklantaarns, de zakmessen, badhanddoeken, tropenkleding, de gezonde volkoren produkten, de lekkere dropjes, de kleurpotloden voor de kinderen, de lakens, handdoeken en alle zeep. En dan die gloednieuwe fietsen en alle materiaal voor de auto!! En de tandem en andere spullen voor het blindeninstituur!


We hebben slechts enkele dozen geopende vandaag, maar het is al teveel om op te noemen.

BEDANKT !!!


Dit weekeinde gaan we verder met dozen uitpakken. Er volgt een drukke tijd, maar een heel leuke tijd.

Jetse heeft al een hele lading naar het labo gebracht, de fase-contrast microscoop al op het lab geplaatst J , de tassen voor de school in Koudahongou staan al klaar, Jetse gaat 15 computers uitzoeken voor het CEG en die gaan we volgende week overhandigen met een aantal microscopen. Jullie moeten maar goed de site in de gaten houden, ik zal iedere keer een nieuwtje sturen.


Allemaal een heel, heel dikke knuffel


Ciao,

Marjan Kroone www.aktiebenin.nl
« Laatst bewerkt op: maart 20, 2007, 06:12:38 am door Marjan Kroone »
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)