Auteur Topic: Column van Marjan Kroone  (gelezen 119525 keer)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #180 Gepost op: augustus 17, 2009, 04:02:38 pm »
Saskia van Vugt: UIt de hoogte in Benin
zaterdag 1 augustus 2009
Gastencolumn: Uit de hoogte in Benin
Koussou, zaterdag 18 juli 2009
 
Per fiets heb ik vandaag de hoogste berg van Benin bedongen om wat medicijnen te brengen naar het bergdorpje Koussou – waar ik eerder deze week een dagje in het gezondheidscentrum spreekuur heb gedaan. Behalve de malariatabletten, aspirine en antibioticumkuren, bleken er echter geen middelen aanwezig om de jeukende gehoorgangontsteking, de hoge bloeddruk en de uitgedroogde, klovende voethuid te behandelen. Dus die kan ik op mijn vrije zaterdag mooi even langs gaan brengen.
 
Genietend van de overal langs de wegkant hun werk neerleggende zwarte poppetjes om me toe te wuiven, kost de fietstocht steil omhoog me wel meer zweetdruppeltjes dan enig renkampioenschap in Nederland ooit gedaan heeft. Maar de beloning is groot: met een prachtig uitzicht kan ik bovenop de berg rustig bijkomen, en mijn zweetdruppels bijvullen met mijn meegenomen waterfles – voor het eerst zonder de vieze chemicaliën-smaak te proeven.
 
Ondertussen kunnen de verloskundige en haar patiënten ook even bijkomen. Van hun verbazing dat ik per fiets de berg op kwam. Vervolgens gaan ze door met de onderhandelingen over de prijs van een blikje tomatenpuree. Om rond te komen, moet zelfs de verloskundige hier in het weekend met tomatenpuree en uien proberen wat extra centen te verdienen.
 
Zelfs al bezit je hierin het straatarme noorden extra kennis en opleiding, dan nog ben je niet veel beter af dan je ongeschoolde, ongeletterde buurman. Pleit dit tegen verdere stimulatie van het onderwijs en leerplicht? Toch maar weer toestaan van kinderarbeid? In een moedeloze bui lijkt dit wel eens de makkelijkste oplossing. Continu wordt je hier geconfronteerd met het lage niveau hier: iedere ochtend om 7 uur ’s ochtends al, als de eerste Afrikanen je begroeten met ‘Bonsoir’. Als ze na 3x vragen nog steeds geen ‘Aaahh’ zeggen terwijl ik in hun mond probeer te kijken. En 2 dagen later alle pillen al weer op zijn, terwijl ik ze voor een week lang heb meegegeven…
 
Maar ach, kunnen die mensen hier daar nou zoveel aan doen? Ze hebben in elk geval reden genoeg om een significant lager IQ te bezitten dan het gemiddelde van boven de evenaar. De hersenontwikkeling zal verre van optimaal zijn: allereerst is de voeding hier ongelooflijk eenzijdig. Behalve een kom maispap in de ochtend en een schaal maispuree in de avond, vergezeld door 3 groene bladeren en een kippenbotje, zien de meeste kinderen nooit een stuk fruit of andere goede vitamine bron. Daarnaast is er grote kans op hersenschade, tijdens het doormaken van de hier veelvuldig voorkomende cerebrale malaria en meningitis. Tenslotte komt daar ook nog eens de grote onderstimulatie bij. Hersengymnastiek is er niet: hun eerste levensjaren hangen de kinderen de hele dag bij moeder of zusje op de rug; geen enkel woord of spelletje. En mogen ze eindelijk naar school, dan blijft er naast de 3 maanden zomervakantie en de 8 weken staking per jaar weinig lestijd over om het verschil tussen Bonjour en Bonsoir te leren!
 
Want is dat nou echt wel nodig als straatverkoper? Men werkt hier immers gewoon wanneer het enigszins schikt. Dus niet als je moe bent, wat wil gaan eten, of een vriend wil bezoeken. Ook als dat betekent dat anderen dan eindeloos op je moeten wachten.
 
Tomatenpuree verkopen in mijn vrije weekend gaat wel wat ver. Maar een zieke die op zondag voor mijn deur staat, laat ik niet wegsturen. Hoewel ik in Afrikaanse doeken rondloop, iedereen vrolijk groet in Afrikaanse taal, en met mijn handen eet, blijf ik als het de ziekenzorg betreft, toch bij mijn eigen normen, zoals die mij door de Nederlandse huisartsopleiding zijn bijgebracht. Ik weiger mee te gaan in de Afrikaanse nonchalantie en gevoelloosheid waarmee men de zieken hier laat wachten, afsnauwt, of zelfs doodziek terug naar huis stuurt wanneer ze geen geld hebben om te betalen.
 
Wij blanken mogen dan asociaal zijn, omdat we onze ouders in grote witte gebouwen stoppen en onze kinderen ’s nachts in aparte kamertjes …, maar ik heb wél geleerd om - wanneer nodig, klaar te staan voor mijn medemens. Zeker als dokter. Zelfs als ik daarom een blikje tomatenpuree minder kan verkopen. Of op moet staan van de harde houten bank waarop ik eindelijk net in een siesta-slaap was gevallen…
 
Hoewel voorlopig even onwaarschijnlijk als dat de te koop aangeboden televisies en rekenmachines werkelijk van het merk zijn wat erop staat – in plaats van een nagemaakt apparaat waar voor het consumentenvertrouwen de naam SONY of CASIO is opgeplakt – hoop ik toch dat straks ooit eens wat empathie, werklust en enthousiasme worden overgenomen. Net zo goed als de SONY en CASIO merkjes.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Adinomis

  • Berichten: 1813
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #181 Gepost op: augustus 22, 2009, 10:50:56 pm »
It's a different world!
Mooi dat je daar iets kunt betekenen.
Saskia moet jij ook tomatenpuree verkopen?
Rom.12:21 Laat u niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade door het goede.

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #182 Gepost op: september 06, 2009, 09:46:34 am »
Noodweer! Onweer,  slagregen, takken waaien van de bomen, het is net of we in Holland zijn.
En wat vinden wij het heerlijk, we genieten! Hebben we pech dan waait  er ergens een paal om of een boom op een leiding en dan wordt dat wel weer een keer gemaakt. Want als je jaren zonder elektriciteit en telefoon hebt geleefd, waarom zou je dan druk maken om een paar dagen zonder? Gelukkig hebben we een generator, anders konden we sommige medicijnen met regelmaat van de klok in de verbrandingsoven gooien.

En jawel, nu ik verder schrijf: twee dagen geen stroom gehad en alweer een week zonder telefoon. De elektriciteit zijn ze vrij snel komen repareren. Tegenover ons huis was er namelijk een boom op de leidingen gewaaid. De mannen hebben de kabel voor het elektriek weggehaald en gerepareerd maar…….. dit kan echt alleen in Afrika, de boom…….. die rust nu alleen op de telefoonkabel. We wachten toch gewoon tot een volgende storm de kabel kapot trek…. Toch?
Maar elektriciteit is blijkbaar toch belangrijk geworden.

De outreach begint nu echt goed op gang te komen. Dorpelingen worden beter geïnformeerd door hun verantwoordelijke. De laatste keer was in Koucongou en het verliep allemaal geweldig soepel. Dorpelingen hadden de plek waar we werkten onkruidvrij gemaakt zodat we niet bang hoefden te zijn voor slangen, de mannen hadden hun vrouwen gewaarschuwd. In totaal 139 mensen geholpen op een dag! We waren met een team van 8 mensen maar dat was echt te weinig. Jullie hebben geen idee hoe chaotisch mensen op een gegeven moment worden. Dan moet je gewoon schreeuwen dat ze achteruit moeten gaan omdat je anders niet kunt ademen.  Maar men luistert gewoon niet meer. Honden worden weggeslagen met een stok, kinderen die niet ziek zijn idem dito. Maar het ging goed en ook  Albert was in zijn nopjes omdat hij na zijn stage in Cotonou nu ook verschillende ooginfecties op de juiste manier kan behandelen.  Alleen geen foto’s van dat soort momenten omdat we het te druk hadden om deze te nemen … Veel parasieten, veel malaria en veel kinderen met een anemie.

Maar liefst 63 mensen hadden geen 0,75 Euro om te betalen!! Dus die hebben in natura betaald, veel witte bonen en mais. Wat fijn dat we niemand hoeven terug te sturen voor dit. De infirmier van de staat weigerde in eerste instantie. Ik zei: iedereen helpen en ik betaal je later wel met centen…

Er was een kerel met een afgeritste capuchon omgedraaid op zijn hoofd, samen met een broodmagere vrouw, als echtpaar, zie foto. Het aller-leukste was dat dit afgelegen dorp het geboortedorp van Martine is. Lees mijn column ergens in oktober 2005 toen ik niet bij haar huis kon komen omdat ik niet over een of andere piste kon komen. Nu hetzelfde. Een grote rivier die er normaal niet is legt een heel deel van de berg in het isolement. Dus we moesten 47 km omrijden om via een andere weg bij het dorp te komen. Gekkenwerk! Maar Martine stond klaar – opgedirkt met Nederlandse push-up BH vanuit Castricum!!! Geweldig leuk, ze heeft als 9de persoon de hele dag meegeholpen  vertalen en mensen op afstand houden. Na afloop zei ze: Mama, nu begrijp ik hoe moe u bent ’s avonds als u zegt: Nu niet, vraag me morgen maar!

Het grootste struikelblok voor de outreach blijkt de periode te zijn. De regenperiode houd de mensen op het land. Bevallingen vinden er plaats tijdens de werkzaamheden door, zieken komen pas als ze echt niet meer kunnen, kinderen worden – in onze ogen - gewoon weg verwaarloost omdat moeders het te druk hebben met het bewerken van het land. Vervelend is ook dat de meeste velden kilometers van huis liggen en vader en moeder soms 15 0f 20 kilometer uit elkaar op een verschillend stukje grond aan het werk zijn.

Zelfs zijn we dubbel over deze periode. Spullen beschimmelen snel, je T-shirt ruikt soms al als je deze aantrekt, de “boertjes van buten”  poepen overal rond hun stukje grond, dan een flinke regenbui en je snapt de grond is een broeinest van parasieten, overal vies water of modder met kans op schistosomiasis, ankylostomen en noem maar op. Ons huis en terrein ligt zo ongeveer op het laagste punt van het dorp, dus in de droge periode handig, bijna altijd water uit de kraan, maar in de regenperiode betekent dit dat we heel wat viezigheid door moeten baggeren als we de poort uitgaan. En onze honden, tja, heerlijk toch allemaal! Blanche duikt in iedere sloot, ieder riviertje, elk wit of groen moeraswater dat ze tegenkomt.  Het is dweilen met de kraan open wat dat aangaat, maar goed. Straks als de droogte er weer is met de beruchte Harmattan dan klagen we weer over stof in onze longen en apparaten. We blijven Nederlanders, altijd commentaar op het weer.

Lieve groeten uit Boukombe

Marjan Kroone
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Adinomis

  • Berichten: 1813
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #183 Gepost op: september 06, 2009, 01:59:17 pm »
Mooi werk! Mooi verslag. De man met de omgekeerde capuchon was helaas niet zichtbaar. Maar bij het lezen van dit verslag krijg je wel een plaatje voor ogen. Ik zie jullie al voor me met laarzen aan door de blubber van modder en poep en allemaal zwarte mensen die om hulp komen.

God zegene jullie!
Rom.12:21 Laat u niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade door het goede.

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #184 Gepost op: september 20, 2009, 08:59:06 am »
Leerlingen van de lagere school

zondag 20 september 2009

Gisteren weer een aantal leerlingen op ons wekelijkse spreekuur gehad die hun tenue, boeken en eerste lading schriften komen halen voor het nieuwe schooljaar dat maandag 5 oktober weer van start gaat.
Geen enkele leerling van de staatscholen krijgt een rapport mee, dit voorrecht hebben alleen de kinderen die naar privéscholen gaan. Onze ouders moeten vaak aandringen bij de meester en dan komt er in een van hun schriften te staan wat hun jaargemiddelde is geweest en of ze wel of niet over gaan.

Daarom heb ik zelf een soort rapport gemaakt, waarop de leerkracht  simpelweg kan invullen welke resultaten de leerling heeft behaald in welk vak, hoe zijn gedrag is, hoe vaak verzuimt etc. Een aantal leerlingen hadden die A-4tje al meegekregen dus hier enkele resultaten: 5,30/10 2de plaats van 56 leerlingen, 5,26/10 6de plaats uit 39 leerlingen maar gelukkig soms ook echt goed – alhoewel uitzonderlijk !

Jullie snappen hoe laag het niveau van de leerlingen is als je de tweede van je klas bent met een 5,3 of de 6de van je klas met een 5,26. Wetende dat sport ook meetelt in het jaargemiddelde, het schooljaar duurt van begin oktober tot eind juni, veel kinderen door hun ouders in de katoenpluktijd van school worden gehouden en dat de leerkrachten gemiddeld 3-4 maanden per jaar staken,  dan weet je over welk niveau we praten.

Dan hebben we nog het probleem dat veel leerlingen niet bestaan omdat zij geen geboorteakte hebben. Dus ze komen onder onze bescherming onder een bepaalde naam, de moeder noemt het kind het jaar daarop anders, de leerkracht schrijft de naam op die door andere leerlingen aan het kind gegeven wordt en de verwarring is compleet. Helemaal als je dan vraagt aan de moeder ”…. Welk kind is dat ? “ en ze wijst dan naar het meisje terwijl de naam een jongensnaam is…

Neem Lucie, een gemiddelde van 4,75 en is blijven zitten. Ze komt met haar moeder en zusje en als je vraagt wat de redenen zijn  dat ze te eerste niet tussentijds langskomt om verslag uit te brengen  en ten tweede nu is blijven zitten dan zegt de moeder dat haar dochter gewoon niet slimmer is. Vraag je Luciezelf dan krijg je geen antwoord, maar haar grote zus zegt dat Lucie vaak later naar school gaat omdat ze eerst moet helpen….
 
Maar gelukkig kan het ook anders. Er zijn ook dorpen, families en dorpsoudsten die beseffen hoe belangrijk het is als een kind door ons geadopteerd wordt en die verder denken. Pauline is een ander meisje dat door ons wordt ondersteunt en ook zij komt haar schoolbijdrage halen. Haar neef heeft al eerder deze zomer haar resultaten gebracht :  7,22/10 7de plaats uit 28 leerlingen.  Pauline  komt van ver en afgelegen en wordt begeleid door haar neef, haar moeder, haar grote zus, een oom en … de chief de village !! Iedereen komt mee om te bedanken voor de ondersteuning van het afgelopen jaar en om te zeggen dat zij allemaal Pauline weer zullen helpen opdat zij goede cijfers gaat halen. Men beseft dat als Pauline haar resultaten goed zijn, zij misschien een plaatsje kan veroveren in ons internaat om door te leren en daardoor later iets te betekenen voor haar dorp.
 
 
Viefje en ik, die de zaterdagmiddag proberen door te komen zonder ons te frustreren, zijn helemaal gelukkig met het bewustwordingsproces dat gaande is in dit dorp.  We gaan aan het einde van de dag samen een coca drinken en koesteren deze kleine overwinning.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #185 Gepost op: oktober 10, 2009, 03:05:25 pm »
Gastencolumn Ine van den Akker

Boukombé 9 October 2009.

Een onderbreking van een week in Boukombé, na 6 maanden werken als verpleegkundige voor Mercy Ships. Daarvoor reis ik samen met vriendin Beth Tindall een bus-dagreis ver van de havenstad Cotonou, waar het hospitaalschip de Afrika Mercy ligt, naar het Noordwesten van Benin. Met een taxi, die je in Nederland op de sloop niet zult tegenkomen, nemen we in Natitingou de weg naar de Togolese grens en rijden een landschap binnen met rotsachtige heuvels afgewisseld met vlakten wuivend hoog gras met reusachtige Mango en Boabab bomen. Rond de dorpen velden met roze-wit bloeiende katoenplanten, bonen, piment, okra en maïs.

Marjan neemt ons 4 dagen mee op haar werkroute door dit paradijselijke landschap samen met Genevieve, gezondheidsvoorlichter en Albert, opticien. We gaan per auto of motor over de zandwegen die als roodbruine linten in het zachte groen liggen. Als het geregend heeft, net sporen van oud bloed. Na de regen hangt het lange gras over de weg, als in een poging het spoor uit te wissen. Bloed. Ik kan deze vergelijking niet uit mijn gedachten zetten. In de eeuwenoude tradities die het leven hier bepalen zijn vrouwen en zeker weduwen, rechteloze wezens. In de voorgaande columns van Marjan kun je hier afschuwelijke voorbeelden van lezen. De initiatieven van FSAB grijpen precies aan op dit punt. Heerlijk om te zien dat meisjes zonder perspectief op onderwijs naar school gaan in Boukombé en Natitingou. Marjan is als een ambassadeur onderweg om alle randvoorwaarden in het gareel te houden. En dat is geen Afrikaans gareel. Want zij houdt directeuren aan hun afspraken, neemt vooroordelen over hepatitis weg bij de nonnen en trekt een half uur uit om de nieuwe douanebeambte uit te leggen wie zij is en dat de grens dwars door haar werkgebied loopt. Net zoals de koloniale grenzen stammen met hun grond splitste dacht ik.

Het kost me moeite om in de tijd om te schakelen naar 2009 na bezoeken aan mensen die leven in lemen huizen als in de prehistorie. Deze Tata Somba’s zijn klein, maar ze stralen een ongekende voornaamheid uit met hun torens waarin onder een rieten puntdakje graan en bonen te drogen liggen. Wij noemen ze arm, hun bezit bestaat uit wat gereedschap om het land te bewerken en schalen om water te putten en hun groente naar de weg te dragen voor verkoop. Magere vrouwen, maar niet bepaald nietig, krachtige mensen.  

Het begint toch allemaal met onderwijs. En daar komt in een land als Benin niet zoveel van terecht, in de praktijk gaan de kinderen hier 5 maanden per jaar naar school en het niveau is om te huilen op de overheidsscholen. Lang leve de nonnen. De katholieke scholen geven goed onderwijs en nonnen zorgen hier voor internaten waar kinderen uit afgelegen gebieden als Boukombé kunnen wonen en opgevoed worden. Afgedankte en misbruikte kinderen krijgen hier een kans op een leven als mens. Zo is het in feite.

In het Maison de Robben liggen twee vrouwen bij te komen na de bevalling, niet op de grond maar lekker op een bed. Hopelijk komt er komend jaar een verloskundige die haar opleiding heeft afgerond, want nu is een middelbaar opgeleide verpleegkundige verantwoordelijk voor de gang van zaken. Het Centre de Santé heeft een prachtige ruimte voor een laboratorium, het instrumentarium is er allemaal. Als de nodige testvloeistoffen er zijn, kan men hier beginnen. Prachtig, het tweede gezondheidscentrum dat nieuw leven in wordt geblazen via Aktie Benin in dit departement waar 60.000 mensen wonen. Maar dat is toch een minimum hoor, want 30 km lopen als je weeën zijn begonnen? Een van beiden overleeft het vaak niet. En als een vrouw die 12 kinderen heeft wil stoppen met baren, om te voorkomen dat bij de dertiende keer de andere twaalf geen moeder meer hebben, wie gaat haar uitleggen hoe dat moet? 60 dagen tellen tot de volgende prikpil als je niet kunt lezen? Kruisjes zetten op de Boabab naast je lemen huis. Maar dat moet Genevieve komen uitleggen, en er zijn niet overal Genevieves. Wat een zege, zulke gemotiveerde mensen als Genevieve en Albert, zij houden van de mensen. Marjan heeft de energie om enthousiaste en toegewijde mensen bijelkaar te brengen en wegen te banen zodat hun inspanningen succesvol kunnen zijn.

Vrijdagavond was het groot feest, alle medewerkers kregen een fiets. Samen gegeten, ontzettend gelachen, gedanst en God gedankt voor de kracht die hij gaf om te werken.Wat een oprechte eerbied voor God klinkt er in hun stemmen, en wat een ontroerende melodieën.

Een van de nachtwakers liet ons andere plaatsten innemen in de kring, want hij vond dat we teveel “ soort bij soort” zaten, nl. blank naast blank, zuid naast zuid en noord naast noord. Het gezelschap werd even gemixed. Moeten we in Nederland ook vaker doen.

Wat hoop ik dat elk jaar nieuwe opgeleide mensen gaan meewerken in de voorlichting en gezondheidszorg. Zo belangrijk dat bewoners hier dat zelf kunnen, wanneer je de taal en tradities niet kent, heb je niets te vertellen aan deze mensen. Marjan en Jetse, ontzettend bedankt dat jullie ons lieten delen in wat jullie hier doen en meemaken.

Ine van den Akker
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #186 Gepost op: oktober 30, 2009, 02:36:56 pm »
Veel gebeurd de afgelopen weken, dan heb je geen tijd om een column te schrijven. 3 weken later is je emotie verdwenen, maar toch.
Internaat
We hebben twee nieuwe meiden op het internaat. Colette, haar geschiedenis kun je lezen onder nieuwtjes, en Bénédicte.

Deze dame heeft het afgelopen jaar haar BEPC diploma gehaald (MAVO niveau) en had een 14,47/ 20 gemiddeld. In NL zeg je dat is mooi, hier in Boukombé op de publieke school gil je: "Dat is fantastisch!!"

 Haar moeder is op zeer jonge leeftijd zwanger geworden van een medestudent, papa zei dat het niet van hem was en heeft haar laten zitten. OPA!! heeft toen zichzelf aangemeld als vader zodat de kleine een achternaam zou hebben van een vader......
 
Later heeft de moeder toch een echtgenoot gevonden, echter die wilde wel de moeder maar niet het kind. Bénédicte is dus opgevoed en opgegroeid bij haar grootouders, laatste jaren bij haar grootmoeder. Haar moeder woont in een ander dorp. Nu is haar grootmoeder gestorven, dus niemand meer die voor haar kan zorgen of haar schoolgeld of schriften kan betalen, dus ze woonde bij een tanti.  Geneviéve zat bij haar moeder in de klas dat ze zwanger werd en Viefje is pas 30!
 
Al met al twee meiden die al het een en ander hebben meegemaakt maar vastbesloten zijn iets van hun leven te maken.  We zijn erg blij met ze.

De andere vier zijn met goede moed weer serieus aan hun studie begonnen en ik denk dat de 6 meiden het goed kunnen vinden en veel aan elkaar gaan hebben de komende jaren.

In Natitingou is nu eindelijk de rust weergekeerd wat betreft onze drie dames die de secretaresse – opleiding gaan doen. Agnes en Colette zitten nog steeds op het internaat bij de nonnen. Martine hebben we jammer genoeg toch elders onder moeten brengen. Ze is voor de tweede keer ziek geworden en de nonnen vinden niet dat ze iemand op het internaat moeten herbergen die steeds ziek is. Ik denk persoonlijk dat de tweede crisis een gevolg was van alle stress, dus ze woont aan de andere kant van de grote weg, maar wel op loopafstand van school, waar ze dagelijks met Agnes en Colette haar lessen kan volgen.

Visite
Jetse zijn broer en gezin zijn 10 dagen op vakantie in Benin. Ze maken een rondreis en uiteraard komen ze ook weer op bezoek in Boukombé. Voor ons heerlijk even wat “eigens” over de vloer te hebben.  Helemaal enthousiast over het werk dat nog gedaan moet worden op Koutchagou vind Djoerd het jammer dat hij ‘tussen twee banen zit’ anders kon hij mooi een maandje komen helpen. Maar desalniettemin toch nog tijd gevonden om samen de laatste loodjes van de elektriciteitsaansluiting met de generator in orde te maken. En wat is er nu leuker dan twee broers aan het werk te zien!

Honden
De honden doen het goed, behalve dat de twee kleine nu weer vol met bulten zaten waar – ongelooflijk vies  - allemaal wormen uitkomen als je er op drukt, geen pus maar wormen! En dikke gaten laat het achter. Aldo zijn zakje is helemaal vervormd hierdoor.   Ik ben dus nu steeds aan het wormen persen en wonden  verzorgen. Ongelooflijk dat dit allemaal bestaat.
Nou dit was even een berichtje uit Boukombé anders denken jullie dat we niet meer in leven zijn,
Allemaal een dikke knuffel of hartelijke groet,
Marjan Kroone
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #187 Gepost op: oktober 30, 2009, 02:38:29 pm »
Ik weet het niet meer, dus schrijf ik maar op deze site in de hoop dat een of twee of misschien wel drie personen ons uit de brand kunnen helpen.
 
We hebben in Nederland echt héél dringend een secretaris/secretaresse nodig, iemand die de info@aktiebenin mail beantwoord, die contactpersoon gaat worden als er aanvragen voor financiele ondersteuning zijn ingediend bij bijvoorbeeld Wilde Ganzen, Haella Stichting en dat soort zaken. Dus de projectaanvraag wordt door iemand van het bestuur of door mij geschreven maar de afhandeling wordt gevolgd door de secretaris/secretaress.
 
 Als het dan leuk klikt met het bestuur en je vind het zelf ook leuk - na een jaartje mee te hebben gedraaid, dan zou het fijn zijn als die persoon eventueel ook zitting wil nemen in het bestuur. Dan hebben we wat meer draagkracht.
 
Vergaderingen zijn er een keer per maand. De ene maand via Skype en de keer daarop in "levende lijve''' - ergens in het midden van het land voor alle leden bereikbaar.
 
Als we niemand vinden dan voorzie ik werkelijk dat wij binnenkort vanuit Benin naar NL moeten komen om daar vrijwilligerswerk te gaan doen of op een gegeven moment loopt het gewoonweg dood in NL wegens het tekort aan vrijwilligers en dan kunnen we hier wel stoppen. En dat zou betekenen dat al het werk van de afgelopen jaren voor niets is geweest. Dat kan en mag niet gebeuren.
 
Maar het blijkt zo moeilijk te zijn om vrijwilligers te vinden en helemaal op bestuurlijk niveau. Mannen ook graag erbij! Of een echtpaar die het samen willen doen??
 
A.u.b. help ons uit de brand, want de meiden lopen al te lang op hun tenen. WIE HELPT SAB ????????? Wie o wie wil ons in tijd ondersteunen????
 
Tijd over dat heeft niemand, dat begrijpen we allemaal, maar wie wil er wat tijd doneren - voor het goede doel - en uiteindelijk straks ook kunnen zeggen : Dat ziekenhuis, die ontwikkeling in Boukombé, die potentiele locale arsten en verpleegkundigen - dat heb ik mee helpen opbouwen !
 
Dat is terecht iets waar je dan heel trots op kunt zijn!
 
graag hoor ik,
 
lieve groeten voor iedereen,
 
Marjan Kroone
www.aktiebenin.nl
t: 00229-90 93 13 10
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Pooh

  • Administrator
  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Berichten: 5794
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #188 Gepost op: oktober 30, 2009, 02:51:11 pm »
Tip: Plaats die post ook even op het Prikbord, dan trekt hij ook de aandacht van de mensen die niet altijd dit draadje lezen.

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #189 Gepost op: februari 15, 2010, 12:09:44 pm »
sorry, was dubbel geplaatst
« Laatst bewerkt op: februari 15, 2010, 01:06:07 pm door Marjan Kroone »
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #190 Gepost op: februari 15, 2010, 01:04:44 pm »
Een paar maanden vertraging met de columns, maar dat moeten jullie me maar vergeven. Op mijn noodkreet hebben in ieder geval 2 personen gereageerd die wel vrijwilligerswerk willen doen. Dus met vertrouwen gaan we verder. Hierbij de laatste ontwikkelingen. Het Centre de Sante 'la Solidarite' is nu officieel geopend.

maandag 16 november 2009
Om te huilen, dat onderwijsstelsel in Benin….. Echt, je kunt het op een gegeven moment niet meer aanzien! De leerkrachten van de openbare scholen zijn alweer twee weken aan het staken. Ik weet niet hoe het in de rest van het land is, maar bij ons in de regio doen ze het als volgt: De leraar staakt en zit thuis of verdiend tijdelijk wat bij als leerkracht op een privéschool en uiteraard volgen zijn eigen kinderen privé onderwijs, over het algemeen op katholieke scholen. Immers de nonnen staken niet. De kinderen van de kleine boertjes en andere armlastigen mogen in hun armoede blijven zitten en de hoge heren, tot aan het niveau van de leraren, zorgen dat hun kids goeds opgeleid de toekomst ingaan, zodat zij de vicieuze cirkel draaiende kunnen houden.

Gelukkig gaat het wat ons werk betreft hier goed, langzaam maar zeker gaan we naar de 19de december toe, waarbij we de de samenwerking tussen KUWEERI en FSAB publiek gaan maken middels radio en tv door middel van de officiële opening van het laboratorium en dus ook open huis houden voor de andere gebouwen die inmiddels zijn opgeknapt of gebouwd op het gezondheidscentrum ‘la Solidarité’ in Koutchagou. Het duurt allemaal even, maar uiteindelijk denk ik dat het resultaat er mag zijn.

We zijn begonnen met een nieuwe strategie voor het CSSK. De verpleegkundigen en verpleeghulpen worden op dit moment door ondergetekende bijgeschoold en ze vinden het hartstikke leuk om meer te weten over hun werk. We bouwen het labo ook langzaam op door steeds alleen die analyses uit te voeren die ook goed geïnterpreteerd kunnen worden en uiteraard voorzien we de farmacie van de benodigde medicatie. Dit is veel werk, en het personeel moet iedere maand een test doen om te zien of ze de informatie daadwerkelijk hebben begrepen. Er zitten enkele zeer leergierige verpleeghulpen bij die duidelijk meer in hun mars hadden gehad als hen de kans op onderwijs was gegeven.

Verder hebben we Manfred en Diederik hier op dit moment aan het werk om beide locale opticiens weer bij te scholen, twee potentiële stagiaires te beoordelen en alle apparatuur te onderhouden en uit te leggen. We krijgen nl. heel wat spullen toegestuurd waarvan wij niet weten waarvoor het is of hoe het werkt, daarom is dit soort follow up uit NL zo belangrijk.
Manfred die ken ik natuurlijk al een paar jaartjes, hij zou graag alles wat sneller zien gaan, maar accepteert dat dit hier niet gaat, heeft aan een woord genoeg en gewoon doet wat hij zegt, fijn om mee te werken. Diederik is een stagiaire van slechts 19 jaar oud, zijn eerste Afrika reis, hij heeft zich goed voorbereid door franse les te nemen en het is toch zo’n lekker joch. Ik ben helemaal voor hem gevallen! Dieke, je mag trots zijn op zo’n zoon die overal voor openstaat, nergens te beroerd voor is en zijn handen laat wapperen waar nodig!

Het labo vordert gestaag, alles wordt op dit moment ingericht en het reagens gemaakt. Zowel Jetse als Hervé hebben zin om van start te gaan. Ik heb er af en toe wel een zwaar hoofd in of het allemaal op tijd af komt, maar vooralsnog gaan we ervan uit, en het moet gewoon, want we gaan ook wat hoge heren uitnodigen en ik hoop dat onze nieuwe ambassadeur de opening wil gaan verrichten. 29 november ga ik het hem vragen, we zijn die dag nl. - met alle andere Nederlanders uit Benin - uitgenodigd op een barbecue bij hem thuis in Cotonou. We zijn heel benieuwd en hebben er in ieder geval reuze zin in …

Maandag 7 december 2009
De bladeren vallen van de bomen, gras verdort in een week tijd en de Harmattan blaast zijn hete, droge wind over onze regio, waardoor je neus gaat bloeden, je mond constant droog is en de eelt kloven op je voeten openbarsten en zo diep worden dat ze bloeden en je amper nog fatsoenlijk kunt lopen. Het is weer even wennen, vooral omdat de overgang zo abrupt is. Vooral die constant droge mond en dat uitgedroogde gevoel, je drinkt met het grootste gemakt 6-7 liter water per dag en nog heb je dat dorstige gevoel.

Toch is het een verandering van seizoen en dat is prettig, want die wisselingen zoals in Nederland die heb je natuurlijk niet hier. Op deze manier merk je toch 2 keer per jaar een overgang – droog of nat :-).
Jetse is twee weekjes in Holland en dat betekent dat we zonder techneut zitten. Gelukkig hebben we een nieuwe auto gekregen, want onze blauwe Nissan heeft het vorige week begeven. Wat Pierre ook probeert, er is geen leven meer in te krijgen. De motoruitval gebeurde in Boukombé zelf, dus de auto kon gelukkig naar ons eigen terrein geduwd worden, waar hij nu wacht op de terugkeer van Jetse.

Uiteraard viel de stroom uit toen ik aan het kopiëren was en dat betekent dat er een blad helemaal vast zat, normaliter een geduld klusje voor mijn kerel. Nu kon ik er zelf aan geloven.

De zes meiden van het internaat missen Jetse ook, want ze vinden de wekelijkse computerlessen veel te leuk.

Ik merk dat ze inmiddels goed op elkaar zijn ingespeeld en er is gisteren een vertegenwoordigster gekozen. Rosine mag hun interne zaken dit jaar in het gareel gaan houden. Bénedicte en Colette zijn goed ingeburgerd en naar mijn idee kunnen de dames het goed met elkaar vinden. De drie meiden die naar Natitingou zijn verhuisd hebben inmiddels ook hun draai gevonden. Maar vooral voor Colette en Agnes een grote overgang omdat ze met 100 meiden op het internaat wonen. Martine woont – wegens gezondheidsproblemen – op een Afrikaanse ‘cour’ (binnenplaats) bij een gewone familie. Dat gaat tot op heden erg goed en ze heeft nog niet weer een gezondheidscrisis gehad. Ze heeft hepatitis en lijdt aan sikkelcelanemie. Ik denk dat het vooral de spanning was – nieuwe omgeving, vooroordelen tegen haar ziektes door de nonnen en andere kinderen op het internaat – dat ze twee keer een aanval heeft gehad. Want lichamelijk zwaar werk en spanning kunnen deze veroorzaken.

Gisteren was het Sinterklaasavond, dankzij onze ambassade heb ik heerlijk een zak pepernoten op kunnen smikkelen. De barbecue was overigens gezellig, het is wel grappig om te zien wat voor mensen nu eigenlijk aan het werk zijn in Benin. Er waren vier dames aanwezig, waarbij ondergetekende, die denken dat Benin hun eindstation is. Deze blijvers zijn wel typelingen hoor! Maar daar schaar ik mezelf ook onder. Want het is en blijft toch een beetje vreemd om je vertrouwde huis en haard op te geven voor een droom, een ideaal, een geliefde, een roeping.

maandag 21 december 2009
CSSK officieel geopend

Zaterdag 19 december 2009 is een memorable dag voor SAB en KUWEERI. Het nieuwe laboratorium is geopend, het partenariaat officieel gelanceerd en uiteraard ook officiele aandacht voor het Maison de Robben. Nationale TV en Radio waren present, dus we hebben in ieder geval reclame gemaakt.
 
Weken van stress of alles wel optijd klaar zou zijn, 4 dagen lang beulen om alles weer schoon te krijgen terwijl electricien en schilders nog bezig waren, maar het is gelukt. EN HOE!!

Complimenten, onder andere van een Belgische verpleegkundige die in Hopital Bethesda werkt in Cotonou, een van de beste ziekenhuizen van het land. Zij merkte op hoe schoon de kraamafdeling wel niet is!
 
Alles verliep prima, behoudens de gewone perikelen zoals vergeten nieuwe batterijen in het fototoestel te doen zodat het aantal foto•s zich beperkt tot het begin. En... het lint om door te knippen lag nog thuis, dus heel creatief hebben we toiletpapier gebruikt. Maar goed, voor ons hoort dat er gewoon bij. We begonnen redelijk op tijd, ca. 45 minuten te laat,  voor hier alweer een bewijs dat er verandering op gang is.
 
Er kwam echt hooggeeerd bezoek! De Nederlandse ambassadeur Wouter Plomp en zijn vrouw Henriette. Volgens enkele hotemetoten uit Boukombe is het voor het eerst in de geschiedenis dat er geen plaatsvervanger is gestuurd. Ambassadeurs schijnen het noorden alleen aan te doen voor hun vakantie.... En heel lief, de ambassade heeft het diner betaald dat we na afloop hadden. In Cotonou en helemaal in Nederland, zou je dit niet voor elkaar krijgen voor 300 EURO, maar in Boukombe hebben we met een groep van 100 mensen prima gegeten en gedronken voor dat geld.
 
Ook de burgemeester ontbrak niet, maar een tweede grote persoon was de nieuwe Directeur Departementale de la Sante de L•Atacora Donga. Ook hij stuurt over het algemeen een afgevaardigde, dus we waren zeer vereerd dat ons kleine gezondheidscentrum een reis waard was voor deze mensen!
 
Muziek, dans, speeches, een rondleiding, lokaal bier en lekker eten, dat is het belangrijkste bij een opening. Het nieuwe bord als geschenk vanuit SAB in Nederland hangt strak aan de muur en alles ging eigenlijk van een leide dakje. Hieronder  mijn speech en daarmee is denk alles wel gezegd wat deze dag betreft.
 
Gezondheidscentrum " la Solidarité"  in Koutchagou (CSSK)
Het resultaat van een samenwerkingsverband tussen de organisatie KUWEERI en Stichting Aktie Benin.
 
We werken al 11 jaar voor en in Benin en ruim vijf jaar wonen we nu in Boukombé. En dat is niet gemakkelijk, absoluut niet.
Niet om een goede maaltijd te verkrijgen, niet om je werk correct uit te voeren, niet om in eerlijkheid te communiceren, niet om een samenwerkingsverband te vinden gebaseerd op gelijkwaardigheid.
 
Communicatie is onder andere: uitwisseling van symbolische informatie, zoals een woord, een logo, een glimlach of ander signaal.
Communicatie tussen twee partijen is uitwisseling van informatie tussen personen die een relatie hebben, die zich bewust zijn van hun aanwezigheid... Wederzijds.
 
Communicatie is in staat onze kennis te vergroten. Dus hebben we in de communicatie behoefte aan een antwoord waaruit blijkt dat we erbij horen, dat we ook aanwezig zijn. Want zonder feetback, zonder een antwoord dat weer informatie verschaft, is er geen communicatie.
 
Communicatie is ook afhankelijk van sympathie. Wijweten samen méér, begrijpen samen méér, kunnen gezamelijk méér bereiken. Maar.... als we informatie of gedragingen foutief uitleggen, dan vervallen we in vergissingen en vooroordelen.
 
Tussen "nodig hebben" en "realisatie van" vinden we vele etappes: vertrouwen en veiligheid - deel uitmaken van en liefde hebben voor - achting en bewondering voor zowel de eenals de ander.
 
Het samenwerkingsverband met KUWEERI - ik zeg het u - daarbij hebben we al deze etappes moeten doorlopen om te komen waar we vandaag staan. In de zin van het partenariaat en in een gezondheidscentrum waarin men via de werkzaamheden wil tonen dat er solidariteit is.
 
Solidariteit: een definitie is eigenlijk simpel:
Je bewust zijn van broederschap EN.... de gevolgen en het onderhoud van deze broederschap willen accepteren.
 
Want, zoals een gebouw, zoals apparatuur, zoals iedere relatie, behoeven ook solidariteit en partenariaat onderhoud.
 
En bedenk wel, een bevolking is niet alleen afhankelijk van een gebouw, materialen, van de kennis van het personeel, van de afstand of onkosten te maken voor een gezondheidscentrum, maar bovenal van de wil om te helpen, van de humanitaristische instelling van het personeel en VICE VERSA.
 
Liefde voorons werk, onze klanten, voor onze collega•s, dat reflecteert in liefde van de bevolking voor ons en bevrediging door het werk, dat geeft zin aan het leven.
 
In deze gedachte wil Stichting Aktie Benin het partenariaat voortzetten.
Hun solidariteit tonen aan de bevolking.
En we bidden dat God -aan ons en allen die met ons werken - moed zal geven en liefde en kracht om het werk dat begonnen is af te maken, ten behoeve van de ontwikkeling  van de regio Boukombé en voor heel ons land: BENIN.
 
Leve de solidariteit tussen Nederland en de bevolking van Boukombé
Leve de solidariteit tussen KUWEERI en FSAB
Leve de solidariteit tussen de regering van Benin, het ministerie van gezondheid, de autoriteiten van Boukombé en het Gezondheidscentrum "La Solidarité" in Koutchagou,
 
Ik dank u allen voor uw komst,
 
Marjan Kroone



Gastencolumn Nederlandse ambassadeur Wouter Plomp
woensdag 6 januari 2010

Beste Marjan en Jetse
 
Hartelijk dank dat Henriette en ik bij de opening van het nieuwe laboratorium en het Robben-Huis aanwezig mochten zijn. Wat hebben jullie veel bereikt onder vaak moeilijke omstandigheden! Voor mij was het een uitstekende gelegenheid om na vier maanden in de hoofdstad Cotonou iets van het binnenland te proberen te begrijpen. Het Noorden is zoveel droger, geler en armer dan het groene en altijd vochtige Cotonou, waar bijna overal fruit groeit. Ook was het leerzaam om te zien dat Boukoumbé niet één provinciestadje is, maar uit zoveel arrondissementen en dorpjes (wel 70) bestaat en dat dus de afstanden, zelfs binnen de gemeente, zo groot zijn.
 
Het was verheugend om concrete vooruitgang te zien, zoals de verbeterde weg naar Boukoumbé, de electriciteit die (in principe) nu dag en nacht beschikbaar is, evenals de toegang tot internet en mobiele telefonie en het drinkwater. Hoewel het natuurlijk veel te lang geduurd heeft, is het geweldig dat er nu zeven waterputten zijn in de gemeente, waarvan één op het terrein van het nieuwe lab en Robben-huis (en grappig om te zien dat van het aanwezige gezelschap de vrouwen meteen wisten hoe de pomp werkte terwijl de mannen schaapachtig toekeken). Jullie hebben door middel van partnerschappen goede mensen om je heen verzameld wat perspectief biedt voor de toekomst.
 
Natuurlijk blijft er nog heel veel te doen. De verhalen over het de staat van het onderwijs en de problemen die vooral meisjes ondervinden zijn soms hartverscheurend en onderstrepen nog eens het belang van jullie werk. De Nederlandse ambassade werkt samen met andere donoren in Cotonou en met de Beninse overheid aan het bereiken van de millenniumdoelstellingen (voor Nederland met name drinkwater, onderwijs en landbouwontwikkeling). Dat gaat met vallen en opstaan. Kennis van wat er op lokaal niveau terechtkomt van wat in Cotonou bedacht wordt, is daarbij essentieel. En het omgekeerde is ook waar. Wisselwerking tussen kleinschalige, private projecten zoals van FSAB en de grotere ontwikkelingsprogramma’s van Nederland en andere donoren kunnen de ontwikkeling van Benin verder helpen.
 
Hartelijke groet, mede namens Henriette
Wouter
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #191 Gepost op: februari 15, 2010, 01:08:19 pm »
Weer Thuis
vrijdag 12 februari 2010

Zojuist weer terug uit Nederland. Wat was het er koud, zo koud. Natuurlijk heerlijk om iedereen weer te zien, maar zeker ook zo fijn om weer terug te zijn. Bij de overstap in Tripoli wentelde ik me verheugd nog snel even in de warme avondzon voordat ik naar binnen liep. Morgen weer de hele dag warmte en zon, weg jas, dikke trui, weg dichte schoenen ...

In Cotonou is het anders warm dan in het noorden, vochtig en klam, maar toch heerlijk vergeleken bij de sneeuw en vorst de afgelopen weken. Op mijn slippers loop ik door het hete zand en rijdend in de auto is het alsof ik niet ben weggeweest en foeter ik weer op die duizenden brommers die kris kras mijn auto aan alle kanten voorbij schieten. Ergens is de weg geblokkeerd door een omgevallen boom en als ik er langs rijd, hoor ik het krassen over de portieren, geeft niks, hier kan dat.

En dan onze honden.  De beide mannen waren met Jetse mee me ophalen op het vliegveld. Ze kwamen samen op me af rennen, eigenlijk nauwelijks nog van elkaar te onderscheiden. Rudy is uiteraard wel breder, die is volwassen, Aldo is echt een jonge hond van 10 maanden. Hoog op de poten, een centimetertje of 2 meer als zijn pappie en werkelijk geen grammetje vet, alles slungelt en bungelt. Een soort Bambi met hondenkop.  Hij heeft heel sterk het oerinstinct om ‘zijn’ spullen te begraven, niet alleen in de tuin, maar ook in huis onder de kussen van de bank of achter een deur... Niet alleen zijn kluif, maar ook al het kauwbare materiaal dat op tafel te vinden is, daar kan hij immers zo bij. Hij haalt tassen leeg als dat kan en kauwt uiteraard ook op alles, zo ook op Jetse zijn paspoort. Dat moet nu vervangen worden…

Deze week dus nog even wat dingen regelen in Cotonou – onder andere dus een nieuw paspoort voor Jetse J - en dan weer naar Boukombé. Van Jetse al gehoord dat er 4 meiden van het internaat behoorlijk ziek zijn geweest, twee zelfs opgenomen geweest op het CSSK. Dat is niet handig, want ze hadden ondertussen ook nog proefwerkweken. Heel benieuwd, ook hoe het met alle anderen gaat.

Ondertussen wordt het me duidelijk dat Benin toch min of meer mijn thuis is geworden. Ook al hebben we hier geen vrienden en kennissen zoals in Nederland, waar je in een paar uurtjes tijd even bij kunt kletsen en je ook echt weer helemaal met elkaar verbonden voelt.  De blanken hier wonen te wijd verspreid en zijn meestal slechts tijdelijk aanwezig en met locale mensen is het toch anders, hoeveel ik ook houd van sommigen, je zit toch met vele barrières. Cultuurverschillen, verschil in humor, je gevoel uitdrukken in een vreemde taal, het opleidingsverschil en daardoor vaak een andere manier van denken, dat maakt het allemaal niet bepaald simpel om een vriendschap op te bouwen waarin naast openheid ook wederzijds begrip voorop staat. Iets accepteren of iets echt begrijpen, dat is net het verschil. Dit alles maakt Afrikaanse vriendschappen echter niet minder waardevol, maar net even anders.  

In ieder geval, het is goed om weer thuis te zijn en nog beter te constateren dat dit thuisgevoel ook zoveel sterker is geworden. Misschien heeft die vreselijke kou er toch wel mee te maken gehad?

Liefs,
Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #192 Gepost op: april 04, 2010, 11:36:10 am »
Gastencolumn Rutger Koeman

Een Kans
Hobbelend rij ik over een verlaten piste in het uiterste noord-westen van Ghana. Het is dinsdagmiddag, begin maart. Na drie uur wachten op vervoer, zit ik nu met zo’n 20 andere Ghanezen bovenop een vrachtwagen die een lading pinda’s in jutezakken vervoert en vandaag de enige vorm van transport is naar de bewoonde wereld. Het is tegen de veertig graden en we zitten in de volle zon. Voor mij zit een mooie, jonge lokale vrouw. Ik schat haar op een jaar of vijftien/zestien. In haar armen heeft ze een baby van hooguit enkele maanden oud. Een baby die duidelijk ziek is. Door middel van handgebaren, communiceren in het Engels of Frans met met name vrouwen is vrijwel nooit mogelijk doordat ze vaak niet de mogelijkheid hebben gehad dit te leren op school, kom ik er achter dat ze op weg is naar het ziekenhuis in Tamale omdat ze in haar regio de baby niet goed konden helpen. Eigenlijk onverantwoord in mijn ogen, want als ik af en toe glimp van het kind opvang lijkt het mij veel te ziek om überhaupt een kwartier te reizen, laat staan een dag in de hitte van Afrika.

Onvermijdelijk denk ik hierbij terug aan de dagen die ik in de regio Boukombé in Benin heb doorgebracht met Marjan en Jetse van Stichting Aktie Benin (SAB). In de dagen dat ik hun gast mocht zijn heb ik van dichtbij mee mogen maken hoe belangrijk de ondersteuning is die SAB de lokale bevolking biedt en welk verschil deze ondersteuning voor de mensen in regio kan maken. Een mooi voorbeeld hiervan is de drieling die ik bezoek op mijn twee dag in Boukombé. Nadat we van de weg een klein kwartiertje hebben gelopen komen we bij wat hutten aan rondom twee grote mangobomen. Hier verzamelen zich al snel behoorlijk wat mensen, waaronder de moeder van de drieling en de drieling zelf. Hoewel Marjan zich vooraf behoorlijk zorgen maakte, zien ze er boven verwachting goed uit. We communiceren via dorpelingen met de moeder die geen Frans spreekt en informeren naar de drieling. De drieling heeft mede dankzij de ondersteuning van de kliniek die door SAB is opgezet en waar de moeder zich gemeld had nu de mogelijkheid om gezond op te groeien. En dit gaat in de toekomst zeker voor meerdere kinderen gelden. Met de nieuwe maternité en de plannen voor de uitbreiding kunnen nog meer mensen beter geholpen worden. Dat de ondersteuning van SAB nodig is wordt mij direct duidelijk bij een bezoek aan een kraamkliniek die door de staat wordt beheert. Waar bij de SAB kliniek de bedden behoorlijk modern zijn, de kamers schoon en er nieuwe muskietennetten aan het plafond bevestigd zijn, vraag ik mij bij de kliniek van de staat af of het mogelijk is om deze kliniek uit te komen zonder een infectie op te lopen. In de bedden zitten scheuren, de muren zijn vies, het pleisterwerk komt naar beneden en muskietennetten ontbreken. Onvoorstelbaar in welke omstandigheden vrouwen hier moeten bevallen en volgens Marjan hebben we hier nog te maken met een redelijk goede kliniek…
In Nederland heb ik de afgelopen twee jaren naast mijn werk een studie gevolgd. Aan deze studie zat ook een personal development traject verbonden. Hierin werden de studenten begeleid door een aantal coaches. In Boukombé herinner ik één van de groepsgesprekken plotseling weer heel goed, het ging over het creëren en pakken van kansen. Op bezoek hier in het Noorden van Benin realiseer ik me maar eens weer hoe bevoorrecht we zijn in de ‘eerste wereld’, kansen komen en gaan en in principe kan vrijwel iedereen zich ontwikkelen. Wat voor een kans heeft een kind dat hier in een hutje, 15km van de weg en nog veel verder van een kliniek geboren wordt?  

De volgende dag gaan we onder andere op bezoek bij een aantal kinderen dat door Nederlandse sponsors via SAB naar school kunnen. Kinderen laten vol trots hun rapport zien en vertellen met enthousiasme over wat zij op school geleerd hebben. We kunnen ze goed volgen wat deze kinderen hebben op school Frans kunnen leren. Natuurlijk blijven ook zij tegen problemen aanlopen. Leraren krijgen bijvoorbeeld vaak niet betaald, waardoor ze voor lange periode in staking gaan en de kinderen soms weken geen onderwijs krijgen. Echter, ook dit weegt niet op tegen de kans die deze kinderen geboden wordt op een betere toekomst. Op het moment dat één iemand uit een dorp door onderwijs zich kan ontwikkelen en hierdoor wat geld kan verdienen en zo wat terug kan doen voor zijn familie en dorp, dan zullen er meerdere volgen. Een goed voorbeeld hiervan zijn een aantal lokale medewerkers van SAB die ik ontmoet. Stuk voor stuk mensen die de kans die ze hebben gekregen om voor SAB te werken met twee handen hebben aangepakt, gedreven door het feit zichzelf te willen ontwikkelen en iets goeds terug te doen voor hun gemeenschap. Zij zijn het levende bewijs dat met een beetje hulp van buiten zij de kans grijpen die hun geboden wordt, zonder hier alleen zelf van te willen profiteren.  

Na 70 kilometer, waar we bijna drie uur over gedaan hebben, spring ik van de vrachtwagen en vervolg mijn reis naar een national park. Een uur later zit ik met uitzicht op de savanne te genieten van een drankje en een goede maaltijd. Het Ghanese meisje met het zieke kind zit ongetwijfeld dan nog in de hitte achterop de vrachtwagen in de hoop Tamale te bereiken voor het donker. Ik vraag me af wat zij voor kansen zal krijgen in haar leven? Hopelijk besluiten net zo’n toegewijde mensen als Marjan en Jetse zich te vestigen in haar regio, misschien is dat wel haar beste kans op een betere toekomst voor haar en haar kind.    
 
Rutger Koeman
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #193 Gepost op: april 04, 2010, 12:11:19 pm »
Tegenslagen en Christelijke Paasgedachten.

Eerste Paasdag,  een feestdag, maar voor mij ook een dag om me voor te bereiden op mijn bezoek aan NL volgende week.  Daarover straks meer.

Zoals jullie hebben kunnen lezen is onze ambulance de laatste zondag van februari  verongelukt en je weet pas wat je mist als je het niet meer hebt. Het is een regionale ramp, dat blijkt in de praktijk. In Nederland kun je je geen voorstelling maken wat het betekent als je – tijdens de bevalling – of als je dood en doodziek bent – eerst nog meer dan een uur of langer in een ambulance moet hobbelen over vreselijk slechte wegen – om naar een ziekenhuis te komen. Bedenk dan wat het betekent als je nu – in dezelfde situatie – door een familielid of vriend op een brommer over de pistes mag reizen. Tijdens ontsluitingsweeën – of kleine kinderen comateus en stuiptrekkend ten gevolg van een ernstige malaria of meningitis - achter op een brommer door de bergen…

Voor mij betekende de kapotte ambulance gewoon heel veel extra werk en stress de afgelopen maand, even een tussendoortje welke je energie compleet wegvreet omdat je het naast je gewone werk ergens in de “verloren uren’  - die er NOOIT zijn – dingen moet uitzoeken,  aanvragen moet maken, contacten moet zoeken, het ‘even’ moet doen.  

Gelukkig hebben enkele mensen in Nederland de verdere uitwerking op zich genomen. Dus het gaat nu helemaal goed komen. Maar ……..voor enkele zieken is de reis zonder ambulance hun laatste energie geweest die ze hebben verbruikt. Zij hadden niet de kracht de tocht naar Tanguiéta op de brommer te overleven of gaven de moed reeds op, op het moment dat zij hoorden dat er bij ons geen mogelijkheden tot hulp waren. Mogen zij rusten in vrede.

Wel toont dit ongeluk weer de saamhorigheid van de gemeenschap in het algemeen en ons personeel in het bijzonder. Het idee van het personeel was om een bidavond te organiseren en aan God een nieuwe ambulance te vragen. Iedereen is opgetrommeld en in de kerken, bij de fêticheurs en bij ons thuis is er massaal gebeden. Voor gezondheid en voorspoed voor ieder die ons helpt en voor hun familieleden en vrienden, opdat zij rustig, zonder zorgen te hebben over hen die hen dierbaar zijn, aan ons kunnen denken, ons kunnen helpen. Gevraagd aan God ieder die ons helpt te zegenen en de harten te openen van velen ons nog onbekend om ons  in de toekomst te helpen.

 Speciale gebeden zijn er geweest voor enkele personen in Nederland, zoals onder andere Lida – onze voorzitster – die ondanks een jaar vol lichamelijke tegenslagen in 2009 toch zo ontzettend veel voor ons heeft betekent en ons steeds weer moed heeft gegeven door te gaan. Niet alleen Jetse en mij, maar daardoor dus ook ons personeel – omdat zij onze zorgen delen. Voor Hans – ons ruggesteuntje – die steeds weer praktisch meedenkt.  Het is duidelijk dat personeel van Fondation ‘Stichting Aktie Benin” zich  vereenzelvigt met FSAB en alle voorspoed en  tegenspoed, alle positieve en negatieve reacties worden door hen als persoonlijk  ervaren.  Zoals Geneviève  erg mooi verwoordde tijdens een vergadering: Wij  - het personeel  van FSAB – zijn de houtjes die het vuur brandende houden hier in Benin.  Papa en Maman kunnen hun werk niet doen zonder ons. Zo kunnen Papa en maman ook hun werk niet doen zonder hulp uit Nederland.

Gelukkig hebben we Muttathara  - een ons zeer bevriende en goedgezinde Stichting - bereidt gevonden om ons (gedeeltelijk) met de aanschaf van een nieuwe – tweedehandse – ambulance te helpen. Dit geeft zoveel moed en vertrouwen. Iedereen knapte zienderogen op.

Pasen, het feest  van het nieuwe begin! Het einde van het lijden. Dus afgelopen vrijdag – Goede Vrijdag – waarbij normaal ieders hoofd naar de Paasdagen staat en in Nederland speciaal naar het extra lange weekeind, is er wederom massaal gebeden, dat de ambulance toch mag komen,  dat  er een veilige manier  van transport gevonden gaat worden, of God ons -zolang nodig- structureel wil helpen om geld te vinden voor onderhoud en diesel die nodig is voor het transport. Want alleen God kent de echte situatie hier en weet dat velen hier geen bijdrage kunnen leveren aan het transport dat zij nodig hebben.

Er is bedankt dat we zoveel vrienden hebben in Nederland die met ons meeleven en op een gegeven moment stelde een v rouw de vraag: Hoe kan het dat mensen die ons nog nooit gezien hebben ZOVEEL van ons houden dat ze ons willen helpen? Dit is de liefde van God die door deze mensen stroomt, antwoordde Geneviève, die samen met de dominee de dienst leidde.

Het deed mij denken aan 2004 en het transport van onze Nissan naar Benin. Het Belgisch leger had beloofd dat mijn auto met hen mee kon vliegen naar Cotonou, maar op het allerlaatste moment  kreeg ik een brief dat – wegens problemen in de Democratische Republiek Congo , hun activiteiten naar daar werden verschoven en het misschien wel een jaar kon duren voor er weer Cargovluchten naar Benin  gingen. Een vriendin van mij stelde voor een bidavond te houden en die vrijdagavond hebben  we dat gedaan. De woensdag erop! kreeg ik een mailtje van een oud-collega uit Winschoten die een jaar onbetaald verlof had genomen om op Merci Ship te gaan werken. Marjan,  we doen ook de haven van Cotonou aan, moet ik nog iets voor je meenemen waar je erg om zit te springen? –uhhh Mijn auto, indien mogelijk? En jawel, de Nissan is veilig door hen naar Cotonou gebracht .

In april kom ik heel kort naar Nederland, voor  TV- opnames van het programma Doeners! Van de EO. Ook zullen er radio-opnames worden gemaakt en dit zal allemaal ergens in de zomer worden uitgezonden.

Met heel mijn hart bid en hoop ik dat deze programma’s mensen zullen raken die ons daarna willen ondersteunen met ons werk.

Marjan Kroone
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Zijnkind

  • Berichten: 5099
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #194 Gepost op: april 04, 2010, 11:16:47 pm »
Het was even zoeken naar mijn inlogcode maar ik had hem nog.
Vrijdag 9 april a.s. ga ik trouwen te Delft. Ik wilde je laten weten dat de opbrengst van onze huwelijkscollecte voor SAB is.
Gods kracht en veel steun toegebeden in het waardevolle werk dat je doet voor de mensen in Benin.
Spreuken 16: 3 Vertrouw bij je werk op de HEER, en je plannen zullen slagen.