Auteur Topic: Column van Marjan Kroone  (gelezen 114221 keer)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #30 Gepost op: september 12, 2004, 10:39:24 am »
Hallo ZijnKind,

Nou reken dat het een feest wordt als Jetse naar Benin komt.
Sowieso is iedereen heel gek op hem. Jetse voor en Jetse na. Jetse kan alles maken en Jetse heeft alle geduld van de wereld en wordt eigenlijk nooit boos (Marjan wel hoor....)


Ik werk al heel lang alleen nog maar als onbetaalde vrijwilliger voor de stichting, dus helemaal geen baan meer voor Marjan. Ik wilde altijd zelfstandig zijn en mijn eigen inkomen hebben, maar sinds een paar jaar ben ik financieel volkomen afhankelijk van mijn fietsbandenengel.  ;)  _/-\o_

Prachtig uitdrukking, ik zeg net tegen Jetse, jij bent in het vervolg de fietsbandenengel.
Mij noemt hij altijd Katholiek op wieltjes omdat ik meer in de protestantenkerk zit dan in de Katholieke Kerk. Grappig, heeft hij ook eindelijk een bijnaam.

Ik vind het zo leuk dat je Jetse hebt ontmoet. Net of ik je ook even heb gezien.

veel liefs,
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #31 Gepost op: september 20, 2004, 08:45:47 pm »
Nog wat zinnigs melden zo vlak voor je vertrek is eigenlijk onmogelijk.
Alles gaat zoals het gaat en komt zoals het komt.
Dat is de enige manier om te overleven op dit moment.

Pijn, pijn, pijn voel ik als ik mijn kinderen de laatste keer in mijn armen houd.
Het mes is groot en het snijdt diep. Twijfel, verdriet, pijn, laat dit stoppen!!

Oh Paul, die ik echt volgend jaar september pas weer zal zien. Het duurt maar een jaar zeggen we tegen elkaar, maar dat verzacht niets…

De wetenschap dat je ook afscheid moet nemen alsof het misschien de laatste keer is. Je kunt toch zonder overdrijving zeggen dat de een ongeluk of ziekte met fatale afloop in Benin een keertje of wat groter is dan in Nederland. Zelfs een blindedarmontsteking kan je daar fataal worden. Maar dat kan nooit de bedoeling zijn van dit alles…

Dan ook nog afscheid moeten nemen van iemand waarvan ik veel houd en die nu toch zoveel uitzaaiingen blijkt te hebben dat ze niet meer operabel is.

Een muurtje om je hart maken is gemakkelijk maar niet altijd haalbaar.
Kracht van boven, hulp van al wat er is tussen hemel en aarde - daar moeten we het allemaal mee doen - dus ook wij op dit hartverscheurende moment van afscheid nemen.

Sommige dingen zal ik missen, sommige dingen missen als kiespijn. Maar dat is ook zo in Benin, dus wat maakt het uit? Toch wel veel, het is een wereld van verschil.

Het grote verschil is dat veel zekerheden voorgoed wegvallen. Maar daar komen andere dingen voor in de plaats, vooral de voldoening echt iets te mogen betekenen voor mensen in nood. Voor onze verre naasten wie hun wieg op een onfortuinlijkere plaats heeft gestaan dan de onze. Sterker nog, die helemaal geen wieg hebben gehad!

Waarom zou ik wel bepaalde voorrechten hebben?
Ben ik meer waard, bijzonder omdat ik toevallig in Nederland geboren ben?
Nee hoor! Wel meer kansen gehad en daarom ook de plicht wat met deze kennis en verworvenheden te gaan doen. Zo voelt het voor mij en sterk ook.

Het is mooi dat dit nu gaat gebeuren en dat de kracht aanwezig is om alles los te laten.
Iedereen kan in principe zijn droom volgen, maar in de praktijk is dat gemakkelijker gezegd dan gedaan. Tussen wat je kunt, wilt en wat je doet, daar ligt vaak de wereld van verschil.

Ik ga nu dit andere werelddeel betreden en op een unieke manier ervaren.
Uit ervaring weet ik hoe ik na zes weken verblijf in Benin snak naar westers eten, westerse gesprekken en een westerse denk- en handelswijze. Dus daar zal ik een alternatief voor moeten vinden.

Maar dat gaat allemaal goed komen, net zo als de auto, de autorisatie, de nog steeds ontbrekende werkvergunning en noem maar op.  

Als jullie dit lezen ben ik of op reis, of reeds aangekomen in Cotonou. Dan heb ik alweer de vertrouwde en toch zo sensationele ervaring achter de rug van die warme klamme deken die over je heen valt als je uit het vliegtuig stapt. Dan heb ik alweer de bekende geuren opgesnoven van houtskoolvuurtjes en petroleum en de slecht verbrande benzine en geniet ik van de duizenden 2-takt brommertjes, de zogenaamde zemidjans. Deze taxibrommers die door de stad crossen en wonder boven wonder – meestal - ook nog veilig op de plek van bestemming aankomen.

Ik hoop dat jullie met mij mee willen reizen want dit Afrikaanse gedichtje blijft mooi:

Wanneer je alleen onderweg bent,
kun je snel reizen.
Maar wanneer je samen bent,
zul je je bestemming bereiken.

Marjan [co]http://www.aktiebenin.nl[/co]
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #32 Gepost op: september 25, 2004, 08:40:36 pm »
“Ben in Benin”…..

Daar waar ik wil wezen en moet zijn. Nu alles regelen, maar op de juiste volgorde en de juiste momenten.

Ik verblijf bij een vriend in Calavi en heb - helemaal voor mezelf alleen -  een badkamer, woonkamer en slaapkamer. Zo kan ik wel een tijdje vertoeven in het zuiden .
Zo lief, ze slapen zelf op de grond op een matras en ik heb een spiksplinternieuw bed met een nieuw matras, zo hard als de grond dus geen verschil, maar dat maakt niet uit.

Ik ben ervan overtuigt dat ze een een ander versneld voor mij hebben aangeschaft. Ze zijn nl. een huis aan het bouwen in Calavi – dat is nog lang niet klaar en het duurt al 15 jaar!! – iedere keer als er geld is weer een stukje verder bouwen. Hypotheek kennen ze niet hier.
Het enige gedeelte dat af is staat tot mijn beschikking …

De reis ging prima, emotioneel afscheid nog nawerkend in het vliegtuig, zeker na de overstap in Tripoli – toen het allemaal behoorlijk zwart werd om mij heen -  kreeg ik zoiets van “waar ben ik aan begonnen? Ik ga terug! Moet je kijken, hier zit ik tussen allemaal rijke Afrikaners in het vliegtuig, laat ze hun eigen volk maar gaan helpen.”
Ik was zo opstandig en voelde me zo eenzaam. Vooral de pijn zolang zonder mijn man en kinderen te moeten leven.

Maar Ange haalde me op van het vliegtuig en in de badkamer lagen drie soorten nieuwe zeep voor me klaar en de nieuwe badhanddoek die ik zelf aan de familie cadeau had gegeven vorig jaar.

Ook hadden ze allerlei lekkers gekocht en er kwamen vrienden langs me welkom heten, de kinderen uiteraard en dan ben je echt niet meer eenzaam. Sterker nog, ik moet alweer vragen of ik even alleen mag zijn. Dan is de computer handig, net als een boek. Tanti Maryam is aan het werk… Dus iedereen uit de buurt !

Het was de eerste keer dat ik met Afriqiyah vloog – via het Midden Oosten -  maar in Tripoli heb ik mijn ‘diep uitgesneden’ V-hals maar even geruild voor een normaal T-shirt, het voelde te bloot voor daar. Belachelijk misschien, maar het voelde wel zo. Hier in Benin draag je wat je wilt dragen”. Dat is toch prettig. Ben je moslim – of niet – en je wilt jezelf helemaal bedekken of loop je bloot rond,? Ca va.

Maar verder ging het prima, alleen uiteraard weer mensen aan boord die niet weten dat een toilet doorgespoeld moet worden….

In 2001 woonde ik met Marije een maand in een splinternieuw huisje van een vriend hier. Er was een echt toilet aanwezig. Nou nachtwacht die het huis al enkele weken bewaakte kwam van het platte land en  gebruikte dit toilet zonder door te spoelen. Dat gebruik kende hij absoluut niet.  Je wilt niet weten wat ik heb moeten doen om de pot weer een beetje toonbaar te maken……. Uiteraard eerst deze wacht vele emmers water door de wc laten gooien, maar dat gaat aankoeken zeg!

Verder was het afgelopen maandag een gefrustreerd dagje want het ministerie van Buitenlandse Zaken moest mijn dossier weer zoeken…… Ik mocht vrijdag terugkomen om te zien of het al gevonden was…Dan kun je op dat moment erg boos worden, maar dat schiet niet op. Dus beter om uit te zoeken wie boven het hanige en luie baasje staat dat een week nodig heeft om je dossier te zoeken en dan maar vriendjes worden met zijn chef, dat werkt beter. Dus de volgende dag de hoogste Piet van het hele gebouw gevonden, een uur mee gekletst over hoe mooi Holland is en weet ik veel wat voor een onzin en dan toch maar eens even uitleggen dat zijn personeel het heeeeeel druk heeft en goed werkt maar dat ik geen tijd heb om tot vrijdag te wachten blablabla…
Nou een meewerkende directeur werkt prima en binnen 15 !! minuten had ik mijn dossier.

Dit toen maar zelf meegenomen in mijn tas om persoonlijk weer te laten afhandelen door een heel hoge Piet – direct werkzaam voor de minister - in een ander gebouw. Blijkt dat ik nog een derde stempel moet hebben van de Prefet in Natitingou. – slechts 650 km reizen en de buslijn doet het niet op dit moment, alle bussen en panne… Vermoeiend om dit te horen na
13 maanden. Geen probleem, ze zullen ze mijn dossier direct opsturen. No way!! Het blijft in mijn tas!

Niets daarvan. Ik ken de prefet persoonlijk, dus dat ga ik zelf wel regelen. Zoek wel een oplossing. Dossier weer mee. Alleen de betalingsbewijzen van de bank zijn echter verdwenen. Bizar maar waar, toeval bestaat niet. Dus eerst maar naar de bank om opnieuw betalen. Oke, dat heb ik er wel voor over als ik nu het dossier verder zelf mag afhandelen. Ik draag het de hele dag bij me en bewaak het als een zwaan haar jongen.

Verder ben ik druk bezig te netwerken in de haven. Dat loopt best al wel goed.
Ik zie er iedere keer prachtig uit – echt wauw !! en loop daar rond alsof ik de koningin zelf ben. Toch werkt dat op een of andere manier erg goed …..

Vervelende is alleen dat men in NL wacht op een akkoord om de auto te verzenden en ik moet dus een goede inschatting kunnen maken of het gaat lukken met inklaren in de haven. Het zijn wel onze laatste spaarcenten die in deze auto gestoken zijn, dus dat kapitaal willen we graag  compleet naar Benin krijgen.

Een extra container, daar ben ik ook mee bezig, maar dat heeft minder prioriteit omdat de auto misschien met Mercy Ship mee mag en dan uiterlijk a.s. dinsdag naar Bremen gebracht moet worden  – als ik fiat kan geven voor dit transport. Ook in NL wordt hard gewerkt aan papieren en dergelijke.

De container daar heb je weer andere mensen voor nodig, dat is in een andere haven, dus mijn netwerken beperkt zich eerst even tot de auto.

Vrijdag ga ik proberen een afspraak te maken in Natitingou voor volgende week en dan maar “even” op en neer in de hoop een snelle handtekening te krijgen. Gaat altijd sneller dan per post en het verdwijnt niet…

Want zonder de autorisatie en de D’Accord de Siege ’ kan ik ook de auto niet binnen halen.

Voorlopig dus nog even de papieren strubbelingen in Benin – mijn verblijfsvergunning moet ook nog geregeld voor 19 oktober, anders moet ik het land weer uit.

Allemaal een hartelijke groet uit Cotonou!

Marjan [co]http://www.aktiebenin.nl[/co]
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #33 Gepost op: september 30, 2004, 07:22:45 pm »
Een weekje vakantie, althans zo voelt het voor mij daar ik al heel lang geen vakantie meer heb gehad  – ik zou werkelijk niet meer weten wanneer – en natuurlijk zo ontzettend hard gewerkt heb en eigenlijk hier direct daarmee ben doorgegaan.

Het afgelopen weekend was mijn broer op bezoek vanuit Lagos hier in Cotonou  en dat betekent op terrasjes zitten. Dat is typisch Jan. Het maakt niet uit waar je bent, als er maar bier is en een leuk terras. En mooie vrouwen, maar ja, hij moest het dit weekeinde met zijn zus doen. De grijze doffer van 48.

Lagos is trouwens wel even heel wat anders dan Coto. De criminaliteit is daar ontzettend hoog en als je vermoord wordt is er werkelijk niemand die daarnaar omkijkt. Er dreef een lijk voorbij Jan zijn raam op het kantoor. Hij belde de wacht op omdat het toch wel erg stonk en het er niet al te smakelijk uitziet als je aan het werk bent. De bewaking kwam met de boot en bracht het lijk naar open zee. Weg is weg niet waar? Lagos is echt gevaarlijk – honderden moorden per jaar - Cotonou is daar gewoon een procinciestadje bij vergeleken. Gelukkig maar, ik houd niet van dat soort dingen.

Maar goed: terrasjes? Ik ken geen terrasjes. Maar jij bent hier toch bekend? Ja, bij de ministeries, niet op de terrasjes. Nou ja, we hebben uiteraard een leuk terras gevonden (zie foto).

We hebben hier sinds kort ook een Afrikaanse Anoek. Ik had een cd mee met o.a. een liedje van Anoek erop (What comes around goes around).  Fortune – een meisje van 8 jaar bij wie ik woon – staat ermee op en gaat ermee naar bed. Om 7 uur brult Anoek me wakker en om 23 uur hoor ik nog Anoek. En dan staat Fortune te dansen en mee te zingen. Net Hedwig toen die klein was. Die zong alle Italiaanse liedjes mee zonder te weten wat ze zong. Ik zal kijken of ik elders de foto’s van Fortune kan plaatsen.

Iemand die nog nooit in Afrika is geweest kan zich geen voorstelling maken van het lawaai dat altijd aanwezig is, vooral als je bij locale mensen slaapt, dan merk je dat men qua geluid werkelijk nergens rekening mee houdt.Maximaal aantal decibels? En men slaapt toch gewoon overal doorheen! Je doet je gewoon je ogen dicht.

Leuke anekdote. Ange had een nieuwe auto van het ministerie en wilde er afgelopen maandag mee naar zijn werk gaan. De moeder en de oudste dochter Karin staan om 5 uur op om pap te maken en alvast met het huishouden te beginnen.(Ben ik blij dat ik geen Afrikaanse vrouw ben! ) In ieder geval om 6 uur start Ange de splinternieuwe auto en daar gaat het alarm af. Ik lag helemaal dubbel. Iedere keer als hij wilde starten ging de sirene tekeer en hij liep te foeteren. O, ik zou net zo kwaad geweest zijn! Spreek ik s’morgens Karin en vertelde haar dat ik zo’n lol had gehad. Zegt ze helemaal verbaasd: Maman, Marjan is wakker geworden toen papa wegging! Dat houd je toch werkelijk niet voor mogelijk. Daar kan een normaal mens toch niet doorheen slapen. De auto bleef trouwens gewoon staan. Die is later door een chauffeur opgehaald.

Ik drink overigens de hele dag groene thee, hoop gemakkelijk bij de voorraad in de container te kunnen en anders dat mijn visite in ieder geval groene thee voor me mee neemt want het gaat hard, maar ik vind het zo lekker.

De plannen zijn uiteraard gewijzigd deze week, maar dat hoort in Afrika, dat is ook het leuke van Afrika, dat je eigenlijk nooit precies doet of kan doen wat je van plan bent. Heerlijk, ik houd daar zo ontzettend van. In ieder geval, ik zou naar Nati gaan – voor de derde handtekening die ik nodig heb - met de taxi-brousse, want de bus is en panne – zoals er altijd wel iets is dat het niet doet –

Maar dat vond Ange te gevaarlijk. Taxi Brousse? Stel dat ik een ongeluk zou krijgen? Wat dan? Wat als ik overlijd? Hoe gaat het dan verder met Boukombe? Besefte ik wel dat er niets met mij mag gebeuren?

Dus heeft Ange geregeld dat er een betrouwbaar iemand werd ingehuurd om het dossier naar Nati te brengen en met handtekening terug te komen. Blijkbaar is het niet erg als Willy een ongeluk krijgt? In iedergeval, ik was zo moe na het ontspannen weekeinde met mijn broer dat ik het allemaal maar over me heen liet komen en akkoord ging. De hele preek viel over me heen als een waterval en het trok me ook wel aan om gewoon hier even 3 dagen in Calavi te kunnen wachten. Wat bijslapen en mijn bagage herpakken, wat documenten schrijven, wat wandelen in de omgeving en lekker even een paar uurtjes met Jetse en de kids kletsen via MSN. Dus vandaar: vakantie!

Als het goed is komt Willy woensdagavond weer terug met de taxi-brousse en dan kan ik donderdag naar Gegbe om andere papieren op te halen en dan op naar de hoofdstad Porto Novo om te zorgen dat onze stichting in de staatscourant komt. Dan komt de registratie vrijdag of maandag in de staatscourant en dan kan ik volgende week het D’Accord de Siege krijgen. Als dat toch waar zou zijn.

Nou het is inmiddels donderdag en Willy is nog steeds niet terug uit Natitingou. Niemand weet waar of hoe of wat, dus we kunnen niets anders doen dan wachten. Ongelukken zijn normaal en komen hier niet op de TV. Het kan natuurlijk om 1000 andere redenen zijn dat hij vertraagd is. Gewoon pech onderweg en dan sta je ook.

Ange zou dit komend weekend naar Boukombe gaan en dan gelijk mijn bagage meenemen. Dan is dat daar alvast. Ik wilde dan  - voor een dag – gedropt worden in Nati. Dan kan ik zaterdag op zoek naar een brommer daar. Doe ik liever dan er hier een kopen, maar goed, kijken wat ik daar kan krijgen. En dan vertrekken we zondag vroeg weer naar zijn huis in Calavi.

Dit gaat nu niet door, want ik moet echt eerst naar Porto Novo. Tweede lift al naar het noorden die ik moet weigeren. Maar ik wil er zelf bij zijn als mijn bagage getild wordt want mijn laptop, fotolijstjes alles wat kwetsbaar is zit erin. Ben ik er niet bij dan wordt het gewoon in de hoek gesmeten en daar zit ik echt niet op te wachten.

Nou ja, 3 keer is scheepsrecht. Er is vast wel weer iemand die ik ken die met auto naar Nati gaat de komende week…..

Allemaal een hartelijke groet uit Calavi, mijn vakantieoord op dit moment!

Marjan http://www.aktiebenin.nl
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #34 Gepost op: oktober 08, 2004, 07:56:13 pm »
Niets vakantiegevoel. Helemaal weg, alsof Tita tovenaar is langsgekomen met de verkeerde toverstaf. Ik voelde me afgelopen zaterdag zo verdrietig en miste Jetse zo ontzettend. Ik wist gewoon even niet wat te doen. Wilde wegkruipen in mijn holletje, maar ik heb nog geen holletje hier. Dus bedacht ik me dat ik maar beter dit vreselijk trieste gevoel van me af kan schrijven. Met een kerst-cd van Placido Domingo erbij zat ik luid te snikken op mijn kamertje.

Maar daar kwamen Karin en Fortune binnen om te vragen waarom ik huil. Probeer dat maar eens uit te leggen aan die meiden. Hier gaan we wat aan doen. Kaarten erbij, potje pesten en een ander – vrolijker - plaatje in de computer. Oké, dit was het even. Ange komt zich er ook nog in mengen. Waarom zou ik triest zijn, ik ben toch bij mijn familie? Tja, maar zo werkt het niet als je een speciale band hebt met je kerel, zoals ik. Misschien kun je beter vrijgezel zijn als je dit soort avonturen gaat ondernemen.

Het is niet gemakkelijk en het zou niet gemakkelijk zijn, dat weet ik, maar ik wil nu gewoon even zo ontzettend graag bij mijn kerel zijn. Normaal heb daar ook al last van – dus niet vreemd of onbekend voor mij - maar dan ben ik hier maar 6 weken. Maar nu duurt het zo onoverzichtelijk lang. Wie heeft dit bedacht? En mijn telefoon is nog steeds in Parakou, dus ik kan ook niet even gebeld worden. Even zijn stem horen.

Jetse is mijn maatje in alles. Maar leg dat nou eens uit aan een rasechte Afrikaner voor wie het huwelijk niet meer is dan het creëren van bepaalde economische zekerheden. De afgelopen weken hebben me laten zien dat er eigenlijk geen verschil is tussen de positie van een arme of rijke vrouw. Je bent gewoon gedoemd voor huismeid te spelen.

Verder geeft het huwelijk je de garantie dat je familie blijft voortbestaan en is het min of meer een oudedagsvoorziening. Maar ook hier is dat  aan het veranderen. Zodra de kinderen een goede baan kunnen krijgen, meestal in de stad, vaak honderden kilometers ver weg, dan kunnen zij niet meer op de traditionele manier voor hun ouders zorgen en op de staat hoef je hier echt niet te rekenen.

Ik denk nu aan mama Agnes, een oudere vrouw uit Boukombé die inmiddels al diverse keren oma is, maar al haar kinderen wonen in de stad of in het buitenland. Haar man is overleden, dus ze woont in haar eentje in een huisje in Bkbe centrum en kan zich nog goed redden, maar geen kleinkinderen op haar schoot in de schaduw als ze oud en stijf is, geen schoondochter die voor haar zorgt, zoals hier gebruikelijk is.

Dus toch heb ik zoveel om dankbaar voor te zijn! Je zou toch als vrouw in Afrika geboren worden.

Zelfs Therese is eigenlijk niet meer dan een keukenmeid.
S’morgens om 5 uur start de dag met het koken van de bouilli – een pap van gekookt water met rijst of maïs. Aan de was beginnen, vegen en voor ze naar haar werk in Cotonou vertrekt om 7. Het geld dat ze daar verdiend is voor het huishouden en de kinderen. Het geld van de man wordt gebruikt voor het huis, dat dan ook alleen van hem is als hij zijn vrouw zou verlaten. De vrouw krijgt dan alleen haar kookgerei mee, dat is van haar.

Afijn, Therese werkt dus in Cotonou. Een uur rijden op de brommer. Karin, de oudste dochter van 13 jr. (zie foto) helpt mee alsof het een volwassen vrouw is. Dikke wallen onder haar ogen van vermoeidheid. Kookt hele maaltijden, maakt salades, doet de was – met het handje – voor ze naar school gaat. En s`avonds begint alles weer van voren af aan. En alles vers, geen blikjes of snelle maaltijden bij de super vandaan. Bonen en rijst die uren moeten koken voor het gaar is. Vandaar dat we s’avonds eigenlijk nooit voor 22 uur eten. Daarna direct naar bed.

Manlief komt alleen in het weekeinde thuis en is dan moe van zijn werk. Dus manlief rust uit en de vrouw werkt zich de hele zondag nog te pletter om papa schone kleren mee te geven de komende week en als we naar de mis gaan is mama bezig met het avondeten. Dus papa gaat met de kinderen naar de mis.

Op weg naar het cyber café, zie ik de normale dagelijkse dingen, maar eigenlijk is het natuurlijk helemaal niet zo gewoon. Althans als we uitgaan van het principe dat we op deze wereld allemaal gelijke kansen en rechten horen te hebben.

Kinderen van 5-6 jaar oud die hun ouders helpen op het land, die de was doen, die met handelswaar op hun hoofd langs lopen in de hoop dat ik wat van hen koop, zodat ze s’avonds met een centje thuiskomen.

En ik zit hier nog wel in het rijkste deel van heel Benin. In Calavi wonen de rijken die werken in Cotonou of Porto Novo. Directeuren, hoge pieten van het leger en ministers en dergelijke.

Vanavond liep ik langs de vuilnisbelt en daar was - in de ondergaande zon – een vrouw met haar twee kinderen op zoek naar hout voor hun kookvuur. Het was zo een mooi gezicht, de
moeder en de kleintjes van 3 - 5 jaar oud heel serieus aan de gang. Ook deze kinderen hadden een lapje waarin de stokjes en houtjes werden neergelegd.
Maar wat is daar nou mooi aan vroeg ik mezelf af. Het is natuurlijk eigenlijk afschuwelijk als je op de vuilnisbelt aan het zoeken bent naar brandhout en dergelijke.

Maar toch, de harmonie, de prachtige kleuren, de rust van het vallen van de avond, de ondergaande zon, maar bovenal de vriendelijkheid waarmee de vrouw me ook nog begroet en een fijne wandeling toewenst. En ik wens haar goed werk toe. Bon travail. BIZAR !

Nou, de papieren, daar hebben we het maar even niet over.

Ciao!

Marjan co http://www.aktiebenin.nl.co
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Santaarnpaal

  • Berichten: 1382
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #35 Gepost op: oktober 08, 2004, 08:32:07 pm »
Leuk om te lezen wat je daar allemaal meemaakt. Helaas ook momenten die niet altijd even vrolijk zijn zoals heimwee.
Ik heb het licht ook gezien, alleen staat er bij mij een paal onder.

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #36 Gepost op: oktober 15, 2004, 07:24:18 pm »
Ik zag het allemaal even niet meer zitten. Dat heb je soms.

Ben je hier om te helpen en dankzij de trage werkzaamheden van de overheid kun je niets beginnen. Gewoon omdat iedereen zichzelf geweldig belangrijk vind en wil laten zien dat het eigenlijk heel moeilijk gaat maar dat zij  - en niemand anders -  zo goed waren het een en ander voor jou te regelen. Nou ja, in mijn ogen moeten ze gewoon hun werk doen, daar worden ze immers voor betaald. Maar zo gaat dat hier niet. Ik heb inmiddels UREN op diverse ministeries doorgebracht en men luistert naar de radio, kijkt televisie, doet spelletjes op de computer, leest de bijbel, rommelt wat in papieren, is ‘en retard’ omdat het regent en noem maar op. Maar gewoon even aanpakken? Nou dat is zeldzaam hier.

En het mooiste is dat op vrijwel ieder kantoor een poster hangt met de mededeling dat je stil moet zijn omdat hier gewerkt wordt ! Jawel gewerkt, dat staat er.
Maar goed het is een ontwikkelingsland en dit vind je in ieder ontwikkelingsland. Geen vaste procedures en als ze er wel zijn dan wordt er wel weer vanaf geweken.

En ja, natuurlijk kunnen we starten met de bouw van het gezondheidscentrum, immers we werken hier al 6 jaar. Maar ik heb dat vervelende papiertje, dat Accord de Siege, nodig om onze auto in november uit de haven te kunnen halen en het enige dreigement dat ik kan gebruiken is dat we niet eerder kunnen beginnen voordat deze papieren officieel afgehandeld zijn. Ach het duurt gemiddeld 3 jaar om dit rond te krijgen en ik ben pas 14 maanden bezig.

Oke, helemaal flauw van Cotonou leek het Ange een goed idee om samen naar het noorden af te reizen, even mijn vrienden daar te ontmoeten en naar Boukombe te gaan om te zien hoe de situatie in “mijn” gezondheidscentrum is op dit moment. Ja, die weet wel wat hij doet!

Nou ja, heerlijk om even in een rustige omgeving te zijn, in een prachtige natuur en natuurlijk weet je weer waarvoor je geduld moet hebben als je alles bij langs loopt.

Vrees niet we komen eraan, we beginnen binnenkort. Het is jullie eigen regering die de boel zo ontzettend vertraagd. Ja, ik blijf nu echt hier wonen! Hoe vaak ik dat niet heb moeten bevestigen de afgelopen dagen.

Maar goed, even voor de mensen die alle stories van vorig jaar nog kennen. Ik heb in Boukombe natuurlijk direct Elodi opgezocht, maar dat kind was zo ontzettend ziek. Ze had een ernstige malaria te pakken en lag werkelijk te shaken op haar mat, herkende me nauwelijks en moest steeds overgeven. Ik moest door naar andere afspraken, maar ben later op de dag natuurlijk nog even kijken want ik was echt goed ongerust. Was werkelijk bang dat ze hem er tussenuit zou knijpen. Nog even te jong daarvoor.

Elodi had wel medicijnen gekregen, maar ze had een resistente malariaparasiet en dan krijg je direct de neiging om jouw Malaronekuur te geven. Maar ja, dan heb jezelf niets te slikken als je ziek wordt. Dat spul is hier nl. niet te koop. Dus dat was best een moeilijk moment. Afijn ze werd opgenomen in het gezondheidscentrum, infuus met kinine en anti-braak middel want ze was echt ver heen. Volgende morgen weer even langs geweest en ze kon weer lachen en was zo blij me te zien. Heerlijk gewoon. Alle kinderen trouwens, het is zo heerlijk als ze me tegemoet rennen en om de nek vliegen. Ange heeft hier goed aan gedaan om me weer de benodigde courage te geven.

Verder heb ik een Amerikaanse antropologe ontmoet, Stephanie. En je raadt het al, ze gaat een onderzoek naar de Ditamari stam en daarom komt ze 10 maanden in Boukombe wonen. En het klikt toch zo goed tussen ons. Dus we zijn beiden zo blij met elkaar.

Dit is een van de dingen die ik zo geweldig vind van mijn werk hier. Dat je zulke interessante mensen ontmoet.

Over ons huis gesproken. Ook daar ben ik geweest, met de aannemer, want er moet een omheining komen voordat ik daar ga wonen en een douche. Bovendien wil ik in ieder geval onze slaapkamer geverfd en betegeld hebben, zodat ik die straks gezellig in kan richten.
Het zal zo fijn zijn om eindelijk mijn eigen plekje te hebben. En met eindelijk bedoel ik niet deze afgelopen weken, maar de afgelopen jaren die ik hier al kom. Altijd bij iemand anders in huis. Nu straks heerlijk mijn eigen holletje…..

De rest van het onderhoud kan wachten totdat Jetse komt en de vrijwilligers. Die mogen ook hun steentje bijdragen aan het vrijwilligershuis, want wat moet daar toch nog een hoop aan gebeuren. Het staat nu ruim twee jaar leeg en geloof me, dat heeft zijn sporen nagelaten. Ik kom de poort binnen lopen en de hele bovenkant van de muur donderde naar beneden, poort zat gewoon los in het cement.

Afijn na 3 dagen in het noorden te zijn geweest ben ik weer terug in Cotonou en zal jullie niet lastig vallen met wat er allemaal nog aan franse papieren geproduceerd moet worden voordat de aanvraag door de commissie gekeurd kan gaan worden. Zoals het nu lijkt moet ik weer terug naar het noorden voor weer andere papieren. Geloof me dit is geen vakantie. Maar ik ben blij dat ik weer honderden papieren kan gaan produceren. Dan heb ik tenminste wat te doen. Een van de mannen uit de commissie vertrekt dit weekeinde voor 2 weken naar Peking. Hopelijk is daarna iedereen aanwezig voor de keuring.

Ik heb dus nog steeds niets te melden over locale problemen en moeders en kinderen en what ever…… Ik zit hier nog wel even gevangen. Toch ben ik weer heel rustig. Volgens mij zijn er veel mensen die aan me denken, voor me bidden en me Reiki sturen. Want van de week was ik echt weer even in crisis maar het is helemaal weer over. Dus dank aan iedereen die meeleeft op welke manier dan ook. Een dikke knuffel.


Ciao!

Marjan www.aktiebenin.nl
 :w
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #37 Gepost op: oktober 22, 2004, 06:00:55 pm »
Nog steeds in Coto en dat gaat ook nog wel even zo blijven ook ben ik bang voor.

Geen computer bij me dus geen mogelijkheid om een foto mee te sturen.

Wel wat anekdotes om even wat indrukken te geven:

Controle luchtvervuiling in Cotonou. Begrijp goed de hele stad ziet blauw van de uitlaatgassen van zemidjans en oude auto’s en vrachtauto’s en nu heeft de politie een of ander meetapparaat gekregen om te controleren of je auto wel schoon genoeg is en dat gaat in kaart gebracht worden. Wie werd er aangehouden? Een Nederlandse kennis die een auto heeft van slechts 6 jaar oud en zijn uitlaatgassen werden goedgekeurd ! Geweldig zul je denken. Maar de oude vrachtauto’s die bijna in elkaar storten lieten ze gewoon passeren. Dit zal wel weer een mooi rapport worden met prachtige statistieken.

Diezelfde persoon had tijdens een etentje zijn tas in de auto laten liggen en jawel, deze was natuurlijk gestolen. Vindingrijk als hij is heeft hij een straatjochie erbij gehaald en uitgelegd dat de dieven alles wat in de tas zat aan kleding en dergelijke mogen houden, maar de werkdocumenten, die wilde hij toch wel heel graag terug. Volgende morgen kwam hij terug en hij mocht mee naar het strand. Onder een steen lagen keurig zijn papieren. Dank aan de eerlijke vinder.

Verder is me natuurlijk bekend dat hier veel incest en ander seksueel geweld plaats vind bij jonge meisjes, maar gisteravond een gesprek gehad met twee vrouwen en het komt werkelijk nog veel meer voor dan mijn verstand wil of kan bevatten.
Zij vertelden me dat het ook gebeurd dat als zoonlief bijvoorbeeld geld wil hebben van papa voor het een of ander, dat dan papa = opa ! vraagt om de kleindochter als betaling.
Dat het kind daarna een kind baart daar zit opa niet mee en papa ook niet. Deze kinderen die dan geboren worden zijn uiteraard niet al te snugger ( ils sont bette ) en dat krijgt dan ook weer kinderen als ze geslachtsrijp zijn omdat ze niet weten wat er met hun uitgevreten wordt. Meiden is hier gewoon handel zonder rechten. Daar kan ik nog steeds niet bij, dat meisjes echt geen rechten hebben, niets voorstellen.
Natuurlijk zijn niet alle families zo, maar het komt wel even wat vaker voor dan me lief is en het ergste is dat iedereen het weet en niemand er wat aan doet. Tja, wat moet je eraan doen?
Bij ons worden dergelijke kinderen weggehaald, ouders uit hun ouderlijke macht gezet. Maar waar moet je hier de kids naar toe brengen? Naar een oom met dezelfde ideëen?
Ik wil dit soort dingen straks bespreekbaar gaan maken tijdens de voorlichtingscampagnes en denk dat - als het echt gaat werken - we ook nog een psycholoog nodig hebben.

Ander voorbeeld over verschil man en vrouw. Neem nu de familie waar ik woon. Dochterlief van 13 jaar had tussen de middag alvast saus en rijst gemaakt voor het avondeten. Broerlief van 15 had daarvan gesnoept en de deksel niet teruggedaan op de pan. Of te wel de muizen en kakkerlakken in de pan die middag. Dochterlief komt daarachter en scheldt hem – terecht vind ik – zijn huid vol. Eten moet nl.weggegooid en zij kan weer opnieuw beginnen. Echter s’avonds komt mama thuis en dochterlief krijgt op haar donder omdat ze haar oudere broer niet met respect heeft aangesproken. Dit zijn cultuurverschillen die maken dat ik me dan maar opsluit in mijn kamertje want dit is zo vermoeiend.

Nou dit was het even, ik ga weer verder met de dossiervorming.

Een dikke knuffel.
Marjan
www.aktiebenin.nl
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

elle

  • Moderator
  • Berichten: 7583
  • The way of the leaf
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #38 Gepost op: oktober 22, 2004, 06:20:21 pm »

quote:

Marjan Kroone schreef op 22 oktober 2004 om 18:00:
(...)

Verder is me natuurlijk bekend dat hier veel incest en ander seksueel geweld plaats vind bij jonge meisjes, maar gisteravond een gesprek gehad met twee vrouwen en het komt werkelijk nog veel meer voor dan mijn verstand wil of kan bevatten.
(...)
Tja, wat moet je eraan doen?
Bij ons worden dergelijke kinderen weggehaald, ouders uit hun ouderlijke macht gezet. Maar waar moet je hier de kids naar toe brengen? Naar een oom met dezelfde ideëen?
Ik wil dit soort dingen straks bespreekbaar gaan maken tijdens de voorlichtingscampagnes en denk dat - als het echt gaat werken - we ook nog een psycholoog nodig hebben.
(...)l


Hoi Marjan, neem het volgende niet verkeerd op ajb, maar:

Neem je niet teveel hooi op je vork?
Je bent daar om een ziekenhuis op/in te richten, toch? Natuurlijk stuit het tegen de borst om dit te zien, maar je kunt geen ijzer met handen breken.
Denk je dat zo'n campagne zich niet tegen je gaat keren? Mensen die verteld krijgen dat hun cultuur fout is, werken volgens mij slecht mee. Dat jij, als buitenstaander, dingen fout vindt is toch jouw probleem?
Is het niet verstandiger om eerst dat ziekenhuis op poten te zetten, en dan pas te proberen iets aan die situatie van die meisjes te veranderen?

Dat zijn vragen die bij mij op komen, als ik dit lees. Een cultuur verandert niet zomaar. Daar gaan volgens mij al snel 2 generaties over heen.
Pas was in het nieuws dat Turkse vrouwen het niet leuk maar vaak wel erg terecht vinden dat ze geslagen worden (vanwege een grote mond/ het laten aanbranden van eten/ ...). 'Europa' vindt dat afschuwelijk, en wil dat de turkse regering dat aanpakt. Maar van bovenaf opgelegde emancipatie werkt niet, als de vrouwen niet beseffen dat geslagen worden abnormaal en verwerpelijk is.
Jij bent afhankelijk van mannen, en jij bent ook 'slechts' een vrouw, vermoed ik (merk je daar wat van?). Is het niet verstandig om nog wat te wachten met hen tegen de haren in te gaan strijken (ik weet niet wanneer die campagne gepland staat?).

Verder: Gods Zegen! Ik zal blijven bidden om zegen, steun, draagkracht en wijsheid voor je.
Ik kan me nog steeds weinig voorstellen van de omgeving waar je in zit, al helpen deze blogs wel wat. Het is zo anders dan Nederland! Sterkte
"Ask not what the Body can do for you. Ask what you can do for the Body."[/]

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #39 Gepost op: november 01, 2004, 11:28:55 am »
Hai Elle, Campagne voeren moet je niet te letterlijk zien hoor!

Ik schrijf dingen in een moment opname. Maar op kleine schaal werken dingen heel goed.
Zo had ik ooit een vrouw op visite die zwanger was en ik liet haar fotoos zien van kinderen in NL en kinderen in Noord-Benin en vertelde haar dat de ondervoeding ook vaak een probleem was van het ontbreken van kennis. Immers er zijn locale groentes te koop en te verbouwen maar veel moeders weten niet hoe belangrijk groentes zijn voor de gezondheid, dus geven ze deze niet aan hun kinderen.
Ook voor haar als zwanger en straks zogende vrouw is het van belang dat ze groentes eet.

Verder was ik het hele bezoekje en gesprek vergeten, maar... een jaar later ga ikop bezoek bij haar om haar kleine te bewonderen. Ze is net aan het eten en nodigt me uit aan tafel. Ik open de pan en gil: Tjeetje wat een groente!

Ja Marjan, maar dat heb jij toch uitgelegd hoe belangrijk dat is! En ik wil goed voor mijn zoon zorgen.

Even later komt de buurvrouw en zegt ze tegen haar: Kijk dit is de vrouw die heeft verteld over het belang van groente eten.

Dus zo klein en toch zoveel effect! Ik was het hele voorval allang vergeten:

Nou ik ga even verder. Straks wordt mijn column geplaatst, dat doet een vriendin van me iedere week en ik ben verlaat omdat ik ziek was.

groetjes en bedankt voor je gebeden. En het gezondheidscentrum dat is een prachtige plek voor gesprekken met de vrouwen die daar komen.

Het woord campagne in NL heeft een andere betekenis dan hier voor mij, so don't wurry..... ik werk maar zeer kleinschalig.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #40 Gepost op: november 01, 2004, 03:42:25 pm »
LUIZEN EN MALARIA

Nou dit was me het weekje wel. Ik denk dat Els zich wel afgevraagd zal hebben waar mijn column nou bleef. Zij regelt de plaatsing iedere week.

Maar ik was goed ziek! Maandag had ik een afspraak met de advocaat om het contract door te nemen dat zij in opdracht van mij heeft gemaakt om onze gratis huisvesting zeker te stellen.  

Want vandaag belooft is morgen vergeten als het niet op papier staat, geloof me. En ik ben een dame van de contracten dus het is geregeld precies zoals ik wil, door een onafhankelijk iemand die niets met de woning of Boukombé te maken heeft. Met niet alleen de verplichtingen van onze kant maar ook de verplichtingen van de gemeente erin beschreven.
Het is inmiddels getekend en officieel geadministreerd bij tot aan de prefectuur in Natitingou. Dus dat is klaar.

Maar goed dat wil ik eigenlijk niet vertellen. Dankzij sponsoring van Lloyds Apotheken ben ik weer op de been. Eerst kwam ik er maandag achter dat mijn dagtas vol luizen zat. Ik zette mijn tas op mijn bed … stom, stom! Want ik zag zo een colonne over mijn laken marcheren. Helemaal in crisis, ik moest weg, het regende al vijf uur achter elkaar, met onweer en noem maar op en dan ook nog die luizen! Als de wiedeweer alles schoongemaakt, mijn laken afgeveegd en uitgeschud. Zo moeilijk wassen met die regen en jawel, ook mijn grote rugzak zat vol luizen en de vloer. Nou een bus insecticide leeggespoten op de vloer en muren en op mijn lakens enzovoorts en daarna met – vermoedelijk - schone dagtas op pad.

Nou daarna – toen de regenbui eindelijk voorbij was – ik mijn schoenen aan en met paraplu voor de laatste druppels op weg naar de verharde weg. Maar de wegen waren gewoon veranderd in een zwembad, geen plekje dat niet ondergelopen was. Iedereen op zijn blote voeten door het water, nou ik dus niet hè! Er wordt geplast en gepoept langs de kant van de weg en alles stroomde nu door de straten. Ik door het gras aan de zijkant, waar men zijn behoefte doet, maar hopende dat dat beter was. Jawel mijn schoenen maar half nat en slechts 1 keer een rat voor mijn voeten die wegschiet. Helemaal vies van mezelf en alles eerst op zoek naar een zemi om alsnog kleddernat bij de grote weg een taxi te zoeken die met naar  Coto kan brengen. Als sardientjes in een blikje zit je dan. In een dergelijke taxi heb ik ook de luizen opgelopen vermoed ik.

Afijn, volgende dag, weer die reis naar Cotonou centrum. Afspraak met een accountant die een financieel rapport moet goedkeuren – dat ik in het frans gemaakt heb en aangepast naar de eisen van de regering. Alles moet erin over onze kantoorkosten en eigendommen. Dat alleen privé dingen gebruikt worden voor de stichting dat is voor hen ongeloofwaardig, dan zijn we niet echt. Oke, ik laat de discussie achterwege en maakt het zoals ze het hebben willen, met onkosten.

Maar ik was niet lekker en dat is vermoeiend. De accountant danste voor mijn ogen op en neer en ik was zo beroerd. Zie ik me daar ook nog op mijn tas weer luizen verschijnen. Om gek van te worden.

Na het gesprek ben ik op zoek gegaan naar chloor en naar huis gegaan en heb mijn hele kamer, het beddengoed, alles in de chloor gezet. De zon scheen en ik was gelukkig helemaal alleen. Dus matras naar buiten en al mijn kleren gewassen die ik hier heb. Liep ik in mijn slip rond over de binnenplaats, achter de muur. Met 2 uurtjes was alles droog, maar ik werd steeds beroerder. Hoofdpijn.Vast de luizenstress dacht ik. Even op mijn schone bedje, maar na een uurtje krijg ik me toch een koorts en koude rillingen. Ik probeer op te staan maar het is alsof ik in elkaar geslagen ben. Wat is dit?
Het lijkt alsof mijn lichaam vol blauwe plekken zit. Dit is malaria! Maar ik slik keurig iedere week mijn lariam omdat het nog steeds regent.

Nou vergeet het maar, ik kon niets meer. Durfde eigenlijk ook niet met de malarone te beginnen want 2 van die sterke middelen naast elkaar  - wat gebeurd er dan met mijn lever en nieren?

Dus 600 mg chloroquine genomen. Ik stort neer op mijn – gelukkig schone – bedje en droom over mijn vader die al jaren dood is en praat met Betsie die stervende is en weet ik wat allemaal. S’avonds geen verbetering dus toch maar het beremiddel. Komt de familie thuis. Ze willen me naar het ziekenhuis brengen. Dank je feestelijk, ik wil in dit schone bed blijven!
De dokter halen voor mij. Laat maar, niemand aan mijn lijf. De medicijnen moeten even de tijd krijgen om te gaan werken. Heel lief, iedereen heel bezorgd maar laat me met rust! Als ik dood ga merk ik het wel.

Kalman dankzij jullie sponsoring was ik slechts drie daagjes ziek en hoefde ik niet naar het ziekenhuis. Dank, dank. Ik ben er weer! Zonder luis en zonder malaria.

Nou verslag bezoek Boukombé volgt.

Een dikke knuffel.   Marjan  ;)
www.aktiebenin.nl
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #41 Gepost op: november 08, 2004, 03:49:56 pm »
Zoals ik al schreef, ik ben weer even – voor 5 uurtjes – op bezoek geweest in Boukombé. Om met aannemer om door te spreken wat hij aan het vrijwilligershuis moet veranderen – 2 badkamers, keuken maken, binnen alles verven en betegelen en een muur om het terrein, zodat mijn hond straks los rond kan lopen en ik zonder bekeken te worden, ietsje veiliger ben als ik daar – voorlopig alleen - woon. En dat alles voor 3.500 Euro, dat houd je niet voor mogelijk. Alleen de toiletten, wastafels enzovoorts, die zitten in de container. Die hebben Jetse en ik vorig jaar al – privé – in NL gekocht om te gebruiken. Maar als Jetse in december komt kan hij ze eruit halen en aansluiten, dan is het aanleggen van de leidingen en septictank en dergelijke tenminste al gebeurd.

We gaan toch een mooi en gezellig vrijwilligershuis krijgen! Ik verheug me er zo op. Alles wordt geel geverfd - net als ons huis in Bedum - met overal beige plavuizen op de grond en in de badkamers roze tegeltjes aan de muur... De keuze was wit, roze of grijsblauw. Wit voor de keuken en roze voor de badkamers. Lijkt me helemaal te gek. Nu moet je de verfkleur nog maar afwachten, want dat mengen ze terplekke en ik heb een pagne aangewezen met de kleur die het moet worden. Ben benieuwd, we zien wel. En dan straks al onze spullen uit Bedum uit de container, eindelijk weer een plek voor mezelf, van mezelf, met spulletjes van mezelf. SCHOON !!!

Verder is het wel geweldig hoe – een deel van de bevolking – toch echt op vooruitgang gebrand is. Ik heb geloof ik al een keer verteld dat ze bezig zijn met de installatie van een radio in Boukombé. Het werkt al – zeer amateuristisch nog – maar er zijn al twee uitzendingen per week in het Ditamari, de locale taal. Er is al verteld van ons werk wat wij gaan doen in het gezondheidscentrum en over de 10 meisjes die ik in huis wil nemen als klein internaat. Nu heeft Ange het geld grotendeels bij buitenlandse organisaties vandaan gehaald en zelf ook een deel betaald voor de antenne en noem maar op. Maar er moet nog zoveel komen en de radio is zo belangrijk voor de voorlichting en communicatie in de toekomst. In alle dorpen is wel een radio aanwezig en alle grote mannen luisteren op dinsdag en donderdag naar de radio. Naar de laatste nieuwtjes en zo kunnen we straks oproepen doen voor inentingscampagnes en noem maar op. Nu heeft een rijk man uit Boukombé een koe geschonken aan het radiostation, als bijdrage voor de radio, voor de ontwikkeling van de regio. Is dat niet geweldig? Die koe loopt daar rond en wordt gemolken en de medewerkers drinken en verkopen de melk. Als een soort betaling, een soort van salaris.

Nu zijn er veel mensen die mijn column lezen. Ik heb twee oproepen:
1 – Ken je iemand die bij de radio werkt en misschien aan oude – nagekeken ! – apparatuur kan komen ?
2 – Heeft een school, kerk, gezin, vriendengroepje of vereniging zin om een meisje uit een afgelegen dorp (gedeeltelijk) te adopteren voor 4 jaar? Kosten 500 EURO per jaar. Daarvoor krijgt ze 3 maaltijden per dag, medische verzorging, wordt het schoolgeld et cetera betaald en kan ze de MAVO volgen in Boukombé. Ze komt bij ons thuis te wonen. Dus geen ander kosten voor een internaat.

Ik heb plaats voor 10 meiden, maar ik heb per meisje de zekerheid van 4 jaar 500 EURO nodig, zodat ik haar niet voortijdig naar haar dorp terug hoef te sturen.
Dit zal gewoon geweldig doorwerken in alles. Niet alleen het feit dat ze de middelbare school heeft doorlopen en dus een vrouw van betekenis zal worden in haar dorp. Maar ook het feit dat ze heel direct met onze westerse cultuur in aanraking komt en dus een andere benadering zal gaan meemaken voor wat betreft hygiëne, behandeling van vrouwen, taakverdeling van mannen en vrouwen en noem maar op. Dit is heel wat anders dan 200 meiden bij elkaar op een lokaal internaat in de stad. Het is overigens wel een grote verantwoording en daar ben ik me van bewust. Maar ik wil er alles aan doen om volgend jaar september met 10 meiden te beginnen en wat zal ik trots zijn als ze hun diploma halen.

Voor wat de papieren betreft, het einde raakt in zicht. Ik denk / hoop nog drie –vier  weken. Onze stichting is inmiddels officieel geregistreerd en geautoriseerd in Benin en ik heb de bevoegdheid gekregen om visumverlening aan te vragen voor de vrijwilligers (normaal duurt een visum 1 maand, ik mag nu12 maanden aanvragen, wat niet mogelijk is zonder autorisatie.) Verder heeft de burgemeester het contract getekend voor de gratis bewoning van het vrijwilligershuis in ruil voor onze investeringen in het gezondheidscentrum en is het contract voor de bouw en exploitatie van het laboratorium inmiddels ook klaar. Ik ga alleen niet meer naar het noorden zonder mijn eigen auto. Dat heb ik me voorgenomen.

Maandagochtend ga ik naar de Anastasis, de boot van Mercy Ship, mijn auto bekijken….

De commissie voor het D’Accord de Siége (AdS) komt donderdag a.s. bijeen en zal dan beslissen of we dat papiertje krijgen. Het zijn 5 personen en ik heb inmiddels met 3 personen een ‘goede relatie’ opgebouwd, of te wel goed aan mijn netwerk gewerkt. Dus daar heb ik wel vertrouwen in. Daarna duurt het nog een week voordat de minister tijd heeft om het besluit te ondertekenen. Men wilde een receptie om het officieel af te ronden. Dat heb ik ronduit geweigerd, zeer onbeleefd, maar dat ben ik soms. Immers wij moeten dan de receptie betalen, bovendien kost het weer tijd om uitnodigingen te versturen en noem maar op en ik wil ondertussen GEWOON AAN DE GANG. Heeft dit negatieve effecten na volgende week, dan zal ik me nader beraden, maar vooralsnog weiger ik gewoon. Het heeft allemaal al meer dan genoeg geld gekost, die papieren procedure. Maar het gemiddelde van 3 jaar voor het afhandelen van het D’Accord de Siége ga ik breken. (15 maanden hoop ik)

Pas met het AdS kan ik officieel aan de gang met de beide andere dossiers!
Een voor het taxfree binnenhalen van de auto en een voor het taxfree binnenhalen van de dozen met onder andere de hemoglobinemeter die Baby Hope ons heeft geschonken. Hiervoor zijn weer twee verschillende ministeries nodig en uiteraard is de gemiddelde proceduretijd 4 maanden per dossier.

Maar ik ben afgelopen vrijdag begonnen ook hier mijn netwerk uit te zetten. Jullie hebben geen voorstelling hoeveel geduld en vriendelijke lachjes dit betekent en de rest. Maar goed, het gaat lukken en daarna hebben we alle medewerking van de diverse instanties en ministeries zonder problemen. Tenzij het een persoon is van een andere politieke partij dan de grootste van het dorp. Want zelfs dat werkt door in de dossiers en akkoorden.

Ik heb weer heel veel geleerd – en gehuild – de afgelopen weken. Ik word er niet mooier op door dat gejank. Soms denk ik wel eens wat moet ik met al die kennis? Maar het zal wel ergens goed voor zijn.

Verder begrijp ik dat er wel eens mensen zijn die reageren op mijn column maar ik ben bijna nooit bij machte om op een site te komen, dus zo ik willen vragen om je reactie naar het gastenboek van www.aktiebenin.nl te kopiëren. Dat staat namelijk zo ingesteld dat de boodschap rechtstreeks bij mij in mijn mailbox komt en dat vind ik wel leuk. Ik leef op dit moment op de berichtjes die ik krijg van deze en gene.

Een dikke knuffel.  :w
Marjan
  www.aktiebenin.nl
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #42 Gepost op: november 13, 2004, 03:56:54 pm »
Afgelopen maandag was een emotioneel gebeuren.

Kom ik daar de haven binnenlopen - veel controle en extra beveiliging voor Mercy Ships –
sta ik daar opeens naast mijn auto! En dat is nog niet alles, blijken er 30 Nederlanders aan boord te werken. Geweldig, wat een crew, wat een warmte, wat ben ik eenzaam geweest de afgelopen twee maanden. Dat besef je pas als je een paar armen om je heen krijgt en weer Nederlands kunt kletsen. Ik ratelde aan een stuk door en was werkelijk niet meer te stoppen. Huilen, lachen, kletsen.

In ieder geval, natuurlijk woensdag weer even langs geweest en zondag ben ik de hele dag uitgenodigd op de boot. Het is hier waar ik voor het eerst mensen heb gezien met een onbehandelde hazenlip. ONGELOOFLIJK, dat is in het echt toch even heel anders dan op een foto. Geen wonder dat ze zich schuil houden in hun huisje en niet in het openbaar verschijnen.
Hier zijn veel taboes, maar deze kan ik warempel nog begrijpen ook.

Verder zijn ze erg onder de indruk van ons werk hier. Een paar Nederlanders willen proberen toestemming te krijgen om mij op te zoeken in Boukombé.

Officieel mogen ze niet verder dan 4 uur rijden met de auto van de boot verwijderd zijn. Dit betekent dat dus de mensen die in het noorden wonen niet gescreend kunnen worden en dus weer van hulp verstoken zijn. Immers die moeten zelf een hele dag reizen met de auto. Want in de dorpen weet men niet eens dat Mercy Ships er is en als ze het al weten dan hebben ze geen geld om te komen.

Afijn, de screningsperiode was woensdag al afgelopen en men is druk bezig het operatieschema te maken. Komt er een Amerikaanse vrouw bij ons aan tafel zitten.
Ik  vertel in het algemeen dat ik nu nog geen vervoer heb maar dat ik de volgende keer zeker wil komen met 7 kinderen die ik ken en die blind zijn maar zeggen iets te kunnen zien. Wat denken jullie, geeft ze me 7 kaartjes. Blijkt het de coordinator voor oogheelkunde te zijn. Ze zegt: Ik moest dus niet voor niets aan deze tafel gaan zitten…

Afijn, ik heel blij, maar wat moet ik doen met 7 onderzoekskaartjes als ik geen geld heb om
twee keer met de kinderen en een begeleider per kind naar Cotonou te komen. Een keer voor het onderzoek en dan 3 weken later voor de operatie. Dat betekent geld voor overnachten, auto huren, chauffeur en noem maar op. Zegt diezelfde vrouw tegen me dat ik op God moet vertrouwen. Als Hij wil dat deze kinderen geholpen worden, dan wordt ik geholpen.

En warempel, de volgende dag wordt me een auto aangeboden voor het vooronderzoek en slaapplaats voor 3 personen. Mijn auto krijg ik ook binnen een paar weken, dus de rest komt ook goed, daar vertrouw ik op.

Afijn, de papieren. Jongens ik ben zo trots op mezelf. Er is toestemming voor het beroemde d’Accord de Siége heb ik vandaag gehoord. Dit betekent 4 dagen binnen de 15 maanden termijn die ik mezelf had gesteld! Nou eigenlijk is het allemaal geregeld in de afgelopen twee maanden. Daarvoor had ik het uit handen gegeven maar dat schoot dus helemaal niet op. Daarom duurt zoiets ook jaren. Je moet er bij zijn als een bok op een haverkist. Dat werkt tenminste. Iedereen kent me nu, daar kunnen jullie gerust op zijn.

Volgende week moet ik langs komen om te kijken wanneer de commissie bijeen kan komen om de officiele handtekening te zetten met de mijne erbij natuurlijk. Ik hoop dat het diezelfde week nog kan, want ook met de papieren voor de auto gaat het nu voorspoedig. Dus dan zou het misschien betekenen dat ik zo rond 25 november naar het noorden kan gaan. Niet alleen om eindelijk te beginnen met het gezondheidscentrum, maar – mits er ca. 1850 EURO of andere hulp te voorschijn komt - ook om de 7 kinderen op te halen voor het vooronderzoek.

Tenslotte ligt de Anastasis op dit moment in de haven en het duurt weer 2 tot 3 jaar voor ze komen.

Ik moest echt even slikken toen ik die kaartjes kreeg. Niet alleen omdat ze voor ‘mijn kinderen’ een uitzondering maakte, maar misschien nog wel meer omdat dit betekent dat ik binnen 2 maanden alsnog weer 2 keer naar Cotonou moet reizen. En, minstens zo erg, hier weer een paar weken moet zitten.

Eerst dacht ik: Dat trek ik niet. Ik ben zo moe, ik heb het gehad hier in het zuiden.
Maar toen voelde ik: Dat kan ik, dat wil ik en dat doe ik, voor de kinderen.
Als het geld gevonden wordt dan is het mijn PLICHT om met die kinderen naar Cotonou te reizen. Niet meer en niet minder.
 
Reacties graag naar het gastenboek van www.aktiebenin.nl kopiëren. De boodschap komt dan rechtstreeks in mijn mailbox en ik leef op mijn mailtjes. Ik plaats de column nl. niet zelf, dat doet een vriendin. De mail is mijn enige contact met NL. Zelfs het nieuws stuurt een vriendin me per mail toe. Zodat ik niet wereldvreemd wordt.

Een dikke knuffel.
 Marjan
http://www.aktiebenin.nl
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #43 Gepost op: november 20, 2004, 06:37:47 pm »
Comminucatieproblemen.

Er is inmiddels 160 EURO beschikbaar voor de screning van de 7 blinde kinderen en daarnaast nog de toezegging van een andere particuliere donatie. Maandag ga ik een en ander doorspreken met de coordinator oogheelkunde op Mercy Ships. Misschien is het mogelijk dat ik zelf een voorscrening kan gaan doen in Natitingou – na goede uitleg -. Dat gaan we bekijken. Een en ander zou bij negatief resultaat wel behoorlijk kunnen schelen in de onkosten….

Verder heb ik deze week heb ik weer zo ontzettend veel geleerd! Door gesprekken op Mercy Ships en dankzij een boekje dat zij mij gegeven hebben. Wat een herkenning in alles. Ook de strijd vooraf, voordat je ja durft te zeggen tegen je roeping. Want dat is wat het is, een roeping.

En wat leerde ik? Ik moet gewoon vragen! Hoe kan het thuisfront weten hoe moeilijk ik het heb als dat niet wordt gemeld? Hoe kunnen zij weten wat mijn behoeften zijn als ik niets zeg? Ik verwacht dat men tussen de regels doorleest, maar die gave is maar weinigen gegeven en dan moet men er ook nog maar wat mee willen doen. Veel mensen denken dat een ander het wel zal oppakken. Dus gebeurd er uiteindelijk niets.

Dus ik ga het thuisfront duidelijk aangeven wat ik graag hebben wil. Niet alleen voor de projecten maar ook voor mezelf!  Half december gaat de volgende container verzonden worden. Dus heb ik tevens een – bescheiden – verlanglijstje ingediend voor mezelf met het verzoek aan mensen om me een van deze artikelen te geven in plaats van een Kerst of verjaardagskaart - als men dat van plan was.

Want de beleving is nu toch heel anders. Het is heel duidelijk dat dit een opdracht is voor vele jaren en dat heeft een andere beleving aan het geheel. Het is een overzichtelijk geheel als je voor enkele maanden of een jaartje hier gaat verblijven en een einddatum van je missie hebt. Maar is de periode onbekend dan word je opeens met je neus op het feit gedrukt dat je dus ook ‘nooit’ meer geld zult hebben om gewoon eens even lekker een biertje te nemen of iets anders dat heel normaal was in je vorig leven. Ik wil niet eens meer weten hoe een wijntje smaakt. Dan mis je het ook niet. Wel verlang ik naar cruesli, volkoren macronie, geraspte kaas en vruchtenyoghurt van de Aldi.

En dan het vervoer. De zemidjans, die leuk en avontuurlijk zijn als je hier een paar weken bent, zijn toch best gevaarlijk. Wekelijks wordt ik wel geconfronteerd met iemand die weer naar een begrafenis moet vanwege een ongeluk met zo eenzelfde zemi. Het is beangstigend als je regelmatige een brommers verbrijzeld op de weg ziet liggen omdat men elkaar geen ruimte liet. Ik cross namelijk vrijwel dagelijks – in de spits -  25 km naar de stad en ook s’avonds weer terug. Deels in de overvolle taxi en deels op de zem. Daarna in de stad nog vele tochtjes op de zem van de ene uithoek naar de andere. Na 2 maanden heb je dan heel wat gezien en aardig wat angstige ogenblikken doorgemaakt. Maar nog even en dan heb ik mijn eigen auto…. En in Boukombé doe ik alles grotendeels op de fiets. Heerlijk ik verheug me erop naar het dorp te kunnen gaan. Hopelijk zijn alle papieren klaar voor volgend weekeinde, maar dat kan ook mijn te snelle westerse beleving zijn, dus het is gewoon afwachten geblazen wanneer het mag. Ik berust er nu volkomen in. Het is niet anders en zal zijn reden hebben.

Ook heb ik nu duidelijk naar het thuisfront aangegeven naar meer en naar een betere communicatie te verlangen. Gemeld dat ik me zo eenzaam heb gevoeld de afgelopen maanden, heel alleen in mijn strijd. Maar diezelfde strijd heeft ook veel nieuwe krachten in me losgemaakt.

Op dit moment ga ik een paar keer per week even op MS langs - krijg ik gelijk een gezonde maaltijd met veel groente - en de communicatie vanuit NL loopt nu veel beter. Er is nu ook meer response vanuit NL. Wat heb ik daar achteraf een behoefte aan gehad! Het leek wel of ik door de meeste mensen gewoon vergeten was. Met dank aan die paar trouwe knuffels die me wel regelmatig hebben geschreven! Maar goed, dat hoort er ook bij. Vanuit onverwachte hoek krijg ik dan opeens weer geweldige oppeppertjes, dus dat houd elkaar in evenwicht.

Jongens dit was het even want. Dinsdag gaat de ceremonie voor het felbegeerde papiertje plaatsvinden. Er komen ook mensen van Mercy Ships en het NL-Leger dat momenteel hier is, dus heerlijk wat blanke ondersteuning op een officieel moment.

Foto: Martje, vermoeide poging tot glimlach. (kan helaas hier niet geplaatst worden,els)

Een dikke knuffel.
 Marjan
 www.aktiebenin.nl
« Laatst bewerkt op: november 20, 2004, 06:39:31 pm door Marjan Kroone »
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Priscilla en Aquila

  • Hero Member
  • *****
  • Berichten: 10069
  • u hebt Mijn woord bewaard
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #44 Gepost op: november 20, 2004, 09:12:09 pm »
Mooi om zo bij te blijven, Marjan. :)
Ik kom spoedig; houd vast wat gij hebt, opdat niemand uw kroon neme.   Wie overwint, hem zal Ik maken tot een zuil in de tempel mijns Gods en hij zal niet meer daaruit gaan