Auteur Topic: Column van Marjan Kroone  (gelezen 119304 keer)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #45 Gepost op: november 26, 2004, 01:25:02 pm »
De auto de haven uit.

Als jullie dit lezen dan is de auto uit de haven en zit ik met een  - tijdelijke – nummerplaat in Boukombe. Er moet eerst nog gecontroleerd worden bij Interpol of de auto niet gestolen is voordat je de definitieve plaat krijgt. Daarna komt er ONG op de plaat te staan en dat vind ik heel, heel stoer.

Deze week zijn de papieren officieel ondertekend en we hebben met Aktie Benin de voorpagina gehaald in de nationale krant, zie foto.

Daarna ben ik aan de gang gegaan met de transitair om de auto uit de haven te krijgen.

Nu ik dit stukje schrijf is het donderdagochtend 6 uur en vandaag dus nog een dagje Cotonou en als alles lukt dan vertrek ik morgenochtend heel vroeg  -  eindelijk  -  naar Boukombe.
Straks eerst nog even bij de cyber langs om dit goede nieuws te verzenden en daarna is het even gebeurd met het internetten.

Hopelijk komen enkele jongens van het Nederlands leger met me mee naar Boukombé.
Er is hier namelijk een oefening gaande – RECAMP 4 – met allemaal Europese eenheden en de Nederlanders zijn hier met een gezondheidsmissie en hebben medicijnen bij zich.
Ik heb hen gevraagd met me mee te komen om de kinderen van onze school in Sonta te onderzoeken omdat er vorig jaar veel kids met ringworm besmet waren. Zie foto op onze site onder project lager school in Sonta.
 
Maar goed op het moment van schrijven is nog niet bekend of daar toestemming voor komt, dus ook voor mij een grote verrassing of ik morgen alleen vertrek of onder samen met een legervoertuig. Ik kom niet meer in het internetcafé dus jullie horen volgende week meer.
 
Aanvulling: Helaas, dit is Afrika, dus de auto staat nog netjes in de haven, veilig op het terrein van Mercy Ships. Lang verhaal kort makende: de goede man was gisteren 2 uur te laat op zijn afspraak, waardoor het niet meer mogelijk was om nog een verzekering af te sluiten voordat ik naar Calavi zou rijden. Dat vond hij totaal geen probleem. Dan regel je dat toch vrijdagmorgen?  Ja, dat ga ik doen, maar dan gebruik ik de auto ook pas vrijdag. En tot zijn grote verbazing reed ik de auto doodleuk weer terug de haven in naar Mercy Ships. Dat terwijl iedereen altijd blij is als hij de haven uit kan rijden. Die rare blanken, daar snap je toch echt helemaal niets van. Het is dat ze goed betalen, maar anders !

Van het NL - leger afbericht gekregen zodat ik morgen  – zaterdag – alleen de lange reis ga maken tot aan Boukombé, inclusief de 43 kilometer piste. Niet dat de asfaltweg in het noorden in een goede staat is, maar dan zie je dat je over een geasfalteerde weg rijdt.

Eerst had ik een buik vol met zenuwen maar toen dacht ik: Blijkbaar moet ik dus ook dit stuk alleen doen. Dan gaat het maar zo gebeuren. Alleen op weg naar mijn nieuwe thuis.

Je kunt van alles willen maar – zeker hier – word je altijd weer met je neus op de feiten gedrukt dat het niet altijd kan en gaat zoals jij het zou willen. Het is niet anders, jammer dan.

Wordt vervolgd (of niet als ik niet aankom – grapje - )

Een dikke knuffel.
Marjan :w
  www.aktiebenin.nl
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #46 Gepost op: december 03, 2004, 03:09:11 pm »
les anges.

Nou  het was een heavy week. Hanneke en Annemiek – zie verderop – weten dat het werken hier een stuk moeilijker is dan dat ik wekelijks in mijn column schrijf. Dit omdat zij nu al een paar dagen alle problemen van heel dichtbij mee maken. En iedere dag weer zijn er nieuwe verrassingen. Maar als ik alle problemen ga opschrijven dan leest er niemand meer.

Oke, het vervolg van de auto.

Vrijdags ben ik opnieuw terug gegaan naar de haven om mijn auto eruit te halen, dit keer met verzekering. Kom ik in Cotonou een mij bekende priester tegen en vertel hem over mijn vertrek naar het noorden. Hij was echt heel bezorgd en vroeg me hem te beloven dat ik die reis NOOIT alleen zal maken. Te gevaarlijk in verband met overvallen en dergelijke, zeker als vrouw alleen! Ik zeg dat ik niemand ken die met mij mee kan gaan. Geen punt, hij heeft een bijrijder voor me gezocht. Daarna weer naar Mercy Ships. Zegt Carl: Als je dan toch moet wachten op de transitair, zullen wij dan nog even een kist maken voor boven op je auto? Zodat je extra diesel kunt meenemen? Jongens heb ik beschermengelen of niet? Daarom waren we donderdag dus te laat voor de verzekering. Daarom is de auto een dag langer blijven staan. Opdat ik veilig in Boukombé zou aankomen.

Maar goed, de diesel is op erg schaars dus 3,5 uur op zoek naar een pomp die mijn tank en de jerrycans kon vullen. Tegen woekerprijzen uiteindelijk 85 liter gevonden en op weg naar Boukombé. Jullie willen niet weten wat ik onderweg nog heb moeten betalen in the middle of nowhere, maar afijn. Het eerste wat ik ga doen in Boukombé en Natitingou is goede vriendjes worden met de pomphouders zodat ook ik tot de elite ga behoren waar zij diesel voor gaan reserveren. Want dat is wat hier gebeurt, voor de vriendjes wordt de brandstof apart gehouden en de rest krijgt te horen dat ze uitverkocht zijn.

Onderweg overigens vele vrachtauto’s voor de pompstations die stonden te wachten op de tankauto’s die weer komen vullen. Het zal ons in januari toch gebeuren dat de container drie weken of een maand vertraging heeft omdat de diesel op is. Dan zit de ATOSgroep bij me en de container staat ergens halverwege het land op een droogje. Ook dat kan gebeuren.

Dan het huis. De dag voor mijn vertrek vanuit Coto heb ik de aannemer nog gebeld met de vraag of het huis klaar is en of hij een bed voor me heeft gekocht met matras, zodat ik in ieder geval kan slapen. Ja, alles is in orde en geregeld. Dus zaterdagmiddag om 16 uur kom ik aanrijden, nou jullie willen het niet weten hoe alles er uit zag.

En erger nog: geen bed te bekennen. Geen toilet, geen douche en ik helemaal alleen met 12 bouwvakkers die aan het werk zijn en dus moeten plassen en douchen achter een muurtje van 1,5 meter hoog in de tuin. Geen water, het cement tot op het plafond en alles was grijs van het stof. De tuin is grotendeels als cementbak + urinoir gebruikt, dus plantjes en dergelijk kan ik wel vergeten. Huilen of lachen? Het laatste maar en gewoon direct aan de slag gaan, zodat in iedergeval 1 kamer schoon genoeg is om in te slapen.

Zondags naar de Assemble de Dieu.  2,5 Uur duurde de dienst, maar geweldig!
Eerst een uur bijbelles en discussie over sex en het hebben van meerdere vrouwen – in de kerk dus, gewoon gelijk sensibilisering -  toen een uur zang met djembee en daarna nog een preek van een half uur. De pastor deed het echt heel geweldig en ik voelde me gewoon weer thuis. Alles komt goed dacht ik bij mezelf.

Maandags naar Nati, inkopen gedaan want om het huis schoon te maken heb je toch dweilen en zeep en schrobbers en dergelijke nodig en in Bkbé kun je alleen Afrikaanse stoffers krijgen. Dat is een bundeltje gras. Daar had ik het weekeinde al mee gewerkt maar geef mij maar een gewone bezem met steel. Alles is aanwezig -  in de container - die ik nog niet heb.
Europese prijzen moeten betalen, want alles is geimporteerd, maar dat moet maar even.

Maandagavond staat er opeens een meisje voor de poort. Hallo, ik ben Annemiek van de email. Ik wil met mijn vriendin Hanneke een weekje komen helpen.
Ik verbaasd, dus toch echt. Nou graag, maar ik heb geen bed, geen toilet, geen meubels en jullie kunnen alleen nog maar helpen schoonmaken. Geen probleem! De meiden hebben hun spullen gehaald en zijn bij me ingetrokken. Heerlijk. Eerst hebben ze het magazijn schoongemaakt dat ik wil gaan gebruiken voor medicijnenopslag. En gezellig! Samen wonen met een paar anderen maakt het leven toch een stuk aangenamer en gezelliger.

De dieren rond mijn huis:
De eerste slang in mijn tuin is ook gevangen. De mannen hebben hem doodgeknuppeld. Ik weet niet of ik dat durf in de toekomst als ik zo’n lief dier tegenkom en ik hoop a.u.b. dat ze niet het huis in komen. Verder heb ik termieten, een ontzettend groot bijennest en enkele wespennesten als huisdier. Die stekers moeten echt weggehaald, maar even een imker bellen met wat gas, of de gemeente met wat gif, zo werkt het hier niet. Dus daar moet ik nog even mee bezig. Maar s’morgens wordt ik wakker van het gezoem en het lijkt wel of er ook wat onder het dak van mijn slaapkamer zit. Er komen hier ook killerbees voor, dus die dingen moeten verwijderd worden. Verder natuurlijk ook muizen, gekko’s, muskieten, vliegen, kakkerlakken en allerlei andere insekten. Af en toe gillen we gewoon even als er wat in onze nek valt.

Donderdag met een Belgische arts naar het blindeninstituut om de kinderen te laten onderzoeken. Volgens haar kunnen er 7 kinderen in iedergeval gewoon geopereerd worden! Dit betekent dus dat er straks eind januari 7 kinderen weer gewoon kunnen zien, mits ik die 1900 EURO bij elkaar heb om de reis – en verblijfskosten te betalen.
Die kids kunnen daarna weer gewoon thuis wonen bij hun familie en een normaal leven leiden. Dat is toch ongelooflijk goed als wij dat voor elkaar kunnen krijgen.
Tot nu toe is er ca. 600 EURO binnen dus als er mensen zijn die mee willen helpen?
Stichting Aktie Benin te Bedum. Giro 249053 o.v.v. blindeninstituut.

Verder ben ik druk op zoek naar iemand voor in huis en een nachtwacht, maar dat valt niet mee. Toch heb ik het gevoel dat er snel iemand moet komen want de mannen zijn inmiddels bijna klaar op het terrein en daarna in mijn eentje hier wonen – op een toch wel afgelegen plek – dat is niet prettig. Maar de beschermengelen zullen me weer helpen, daar ben ik van overtuigd.

Een dikke knuffel. Marjan [co]http://www.aktiebenin.nl[/co]
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #47 Gepost op: december 30, 2004, 04:55:19 pm »
Delen.

Nou column vergeten mee te nemen , dus nu maar even opnieuw in het internetcafé.
Tenslotte ga je niet 50 km terug reizen voor een discette.

Ook even een weekje pauze genomen wat schrijven betreft, want buiten mijn familie zijn er nog een aantal logees gekomen en dat vergt - naast alle andere beslommeringen - toch wel wat energie. Het was heel erg gezellig maar aangezien ik al een week met een verstopt hoofd rondloop en ook nog een paar dagen mijn stem kwijt was, vond ik het wel even welletjes.

Albert:
Verder gaat het met Albert al weer stukken beter, hij heeft alleen een kleine infectie opgelopen, maar nu met een ander kuurtje moet dat opknappen. Alles is inmiddels weer met huid bedekt behalve de onderste helft van zijn piemeltje. Ik hoop dat hij midden volgende week weer naar huis kan

Kerstmaal delen:
Kerst was een bijzondere ervaring. Kerstavond werd er een toneelstuk door de kinderen uitgevoerd met zang en dans - duurde 3 uur. De volgende morgen hebben we eerst met zijn viertjes ( mijn man, moeder, dochter en ik ) kerstontbijt gehad. Mijn moeder had kerststol mee en verder hadden we nog een half stokbrood van 5 dagen oud dat we gedeeld hebben en dat was heel goed om dat zo te ervaren.

Om 10 uur begon de Kerstviering - die ook weer 3 uur duurde. Na de viering gingen we gezamelijk ons Kerstdiner eten met de hele kerkgemeenschap. De financiele bijdrage voor de armen werd door diegenen betaald die iets meer kunnen missen. Alles gewoon in een grote pot en delen die handel. Alle kinderen zaten vanaf 12 uur al klaar met hun bordje op hun schoot liedjes te zingen en ondertussen maar kijken wat er in de grote kookpotten zou zitten. Geweldig. Er was couscous en path met saus en kip en vis. Wat hebben die kinderen gesmuld.

Internetverbinding delen:
Ook ben ik naar Nadoba in Togo gegaan omdat ik daar via de laptop mijn email zou kunnen binnen halen - zo was mij verteld. Echter je moet dan ook een abonnement nemen bij een Togolese provider en dat geld dat heb ik niet en als ik het al had dan weet ik wel betere doelen waar het voor gebruikt kan worden. Dus wat kunnen we doen?

Aha, de katholieke priester heeft als enige in Nadoba een internetverbinding! Dus ik naar de missiepost om te vragen of ik misschien zijn code kan gebruiken - het abonnement wordt daar immers niet duurder van - en dan betaal ik zelf de telefoonkosten.

Nou, de priester was niet zo welwillend, sterker nog, hij wilde niets met me te doen hebben maar sprak dat niet uit met zijn mond maar wel  via zijn gedrag. Hij kende de code niet en had geen verstand van computers en noem maar op. Dus naar maar naar huis terug want hier schiet ik niets mee op.

Echter onderweg werd ik me toch kwaad! Jongens dat willen jullie niet weten!

Is hij nu helemaal gek geworden? Ik zit hier ook voor zijn mensen. Als die bij mijn kliniek komen dan vraag ik ook niet of ze uit Togo komen en of ze Christelijk of Moslim of wat dan ook zijn. Dan help ik. Dus weer omgedraaid en terug naar de priester. Hem recht in de ogen kijkend vroeg ik heel indringend of hij MIJ niet wilde helpen of dat hij echt niet wist wat de code was. Hij antwoordde dat hij niet heeft gezegd dat hij mij niet wilde helpen. Dus u wilt me wel  helpen? vroeg ik aan hem. Ik zeg niet dat ik niet wil helpen, was het antwoord.
Dan wil ik NU de code van de provider hebben, zodat ik de verbinding kan maken op mijn computer. Hij ging naar zijn kamer en kwam terug met de code!

Nu werkt het alleen nog niet helemaal, want ik moet windows XP in het frans hebben; maar dat komt in februari, dus het gaat straks helemaal goed komen.

Salaris delen:
Olivier is iemand die op een Tata Somba woont en die tijdens het jagen een schot hagel in zijn been heeft gekregen. Iedereen uit zijn omgeving heeft geld bij elkaar gezocht en hij dus met de taxi-brousse naar Natitingou voor een rontgenfoto. Ja er zitten 4 korrels in zijn bot, die moeten operatief verwijderd worden. Maar het geld was op gegaan aan de foto en de reis, dus maar weer naar huis.

De kogeltjes komen er ook vanzelf wel uit, zo had de dokter gezegd toen bleek dat Olivier geen geld had om de operatie te betalen. Nou na 10 dagen was hij toch behoorlijk ziek geworden en zijn been behoorlijk dik. Hij kon niet meer werken of lopen. Men haalde mij erbij of ik misschien een pilletje zou hebben tegen de pijn. Ik vreesde echter voor zijn been of erger.

Jonathan - die bij mij werkt - bood aan zijn maandsalaris van december voor de operatie te gebruiken want Olivier is erg belangrijk voor de familievan dezee Tata omdat hij jong is en op het land werkt. Scott van Mercy Ships - die bij me was - wilde ook wel een bijdrage doen en mijn moeder ook, dus het ontbrekende moet dan maar bij Aktie Benin vandaan komen. Deze man moet gered worden. Hij is eergisteren naar Tanquieta gebacht naar het ziekenhuis en hij zou vandaag geopereerd worden. 5 januari ga ik kijken hoe de zaken ervoor staan.

Wij hebben in iedergeval weer een hoop geleerd over delen de afgelopen week en het was een goede ervaring.

Allemaal een dikke knuffel en tot horens via het gastenboek? Foto houden jullie tegoed.

Marjan

www.aktiebenin.nl
« Laatst bewerkt op: december 30, 2004, 04:56:02 pm door Marjan Kroone »
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Wybo

  • Zijlijnbemoeier
  • Berichten: 10394
  • Ik ben principieel pragmatisch
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #48 Gepost op: december 30, 2004, 04:58:40 pm »
hehe ik had dat van bij die priester wel willen zien :D
Pinkeltjefan

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #49 Gepost op: januari 16, 2005, 12:22:45 pm »
Donderdag 13 – 01 - 2005

Allemaal nog een gezond en gelukkig 2005.

De zeebeving is mij inmiddels ook ter ore gekomen. Vreselijk zoveel doden. Zwaar voor de lokale bevolking dat het toerisme alweer gewoon opgang moet komen omdat het economisch zo hard nodig is. Iedereen die op een of andere manier er persoonlijk mee te maken heeft wens ik alle sterkte toe. Bon courage.

Vorige week was er geen goede internetverbinding mogelijk, dus min of meer voor niets de reis naar Nati gemaakt – totaal 100 km – maar dat hoort erbij.

Afgelopen zondag naar het zuiden gereisd om Ketnet (zie punt 5) terug te brengen naar Cotonou en de uit NL verstuurde container te zoeken en af te handelen, dus nieuwe internetkansen.

Maar die avond - bij mijn gastgezin in Calavi aangekomen - stortte ik letterlijk op de sofa neer en kon niet meer overeind komen. Oververmoeidheid van de laatste maanden en dus helemaal lam. Overgeven erbij en leg dan maar eens uit dat je niet moe bent omdat je ziek bent, maar ziek bent omdat je moe bent. Daar snappen ze hier helemaal niets van. Ga toch a.u.b. naar het ziekenhuis, want als je niet van je bed naar de tafel kunt lopen, dan ben je heel erg ziek. Nee, ik ben niet heel erg ziek, ik ben heel erg moe, uitgeput. Te lang en te hard doorgewerkt en dat wordt gestraft. Een weekje bed doet wonderen en opnieuw heb ik me voorgenomen dat dit niet meer mag gebeuren.

De afspraken van die maandag niet nagekomen en volgens Afrikaanse gewoonte ook niets van me laten horen. Gewoon een weekje vertraagd wegens ziekte, te beroerd. Vandaag eerst maar voorzichtig weer wat werk doen achter de computer.

Even wat nieuwtjes:
1/ Kleine Albert is weer thuis, helemaal genezen. Mogelijk gaat hij problemen krijgen met zijn piemel als deze groeit, maar dat hangt af van het littekenweefsel. Annelies – de Belgische legerarts – zei al dat het in zijn geval handig is dat hij besneden gaat worden. Dat geeft wat extra ruimte. Alleen duurt dat nog even want in deze regio gebeurd het bij de jongens op de leeftijd van 18 jaar, tegelijk met de riten die nodig zijn om daarna als volwassen man door het leven te gaan.

2/ Op oudejaarsavond is er een drieling geboren in ons centrum. Dat is hier heel uniek. Ze wegen tussen de 1200 en 1400 gram en er is geen couveuse. De moeder moet minstens 2 maanden in het centrum blijven tot de kids wat groter en sterker zijn. Probleempje: haar man is enkele maanden geleden overleden en daardoor moet ze terug om te werken worden om eten te hebben. Ook had ze na de bevalling geen verschoning om haar pagne te wassen en totaal geen kleding voor de kids. Geen familie in de buurt om haar te verzorgen. De vrouw verlaat bij haar huwelijk immers haar eigen familie en blijkbaar is de familie van de man het nog eens uit over haar nieuwe status, nu zij weduwe is. Of is er geen man in de familie die een tweede vrouw kan onderhouden omdat zij werkelijk heel arm zijn.

Maar de ziekenhuiskosten en kledingproblemen zijn inmiddels opgelost. Bij thuiskomst zal ze wel een man vinden, hetzij de vader of ander mannelijk lid van haar mans familie of anders een ander. Want ongehuwd kan ze hier niet verder leven. Dan wordt ze niet gerespecteerd en zeker niet beschermd. Bovendien heeft ze financiële hulp van een man en familie hard nodig.

3/ Verder heb ik geconstateerd dat er in ons centrum toch behoorlijk wat mensen liggen die niet in staat zijn een dagelijkse portie eten te veroveren. Hoe kun je dan aansterken? Daarom heb ik Alice gevraagd om iedere dag een grote bak brouille te maken. Een soort pap. Op die manier heeft iedere zieke in ons centrum ieder geval een maaltijd per dag. Dit gaat een maand lopen en mijn hoop is gevestigd op Stephanie – een Amerikaanse antropologe die op dit moment in Bkbe een onderzoek doet. Zij denkt wel een structurele sponsor te kunnen vinden. Dus afwachten.

4/ Olivier is in Tanquiéta geopereerd aan zijn been en loopt weer gewoon rond. Ongelooflijk! Vorige week is hij weer opgehaald en ook de familie is heel blij. Hij kan weer aan het werk.

5/ KETNET is bij me langs geweest, om opnames te maken voor het Belgische Jeugdjournaal en ze hebben echt unieke beelden kunnen schieten. Vooral de ceremonies voor de goden van de vruchtbaarheid van het land, het water, het bos en de jacht met daarop aansluitend de jacht zelf. Dit is gebeurd op de Tata Somba van Olivier. Waar dus een operatie al niet toe kan leiden. Totaal zijn er 5 slangen gevangen, een flink aantal ratten en 2 egels en 2 fazanten.Wij blanken zijn waarschijnlijk langs van alles en nog wat gelopen zonder dat we daar erg in hadden. Zij hebben alles opgegeten, wij hebben thuis een sandwich genomen.

De opnames eindigde wat minder fraai, met een dikke ruzie, omdat een van de eigenaren van een naburige Tata niet gewaarschuwd was dat we daar in de buurt zouden komen filmen. Het meisje dat water haalt loopt langs deze Tata en de eigenaar was er stellig van overtuigd dat zijn woning op de film is gekomen en dat we nu fettisch gaan uitvoeren met zijn Tata en slechte dingen gaan oproepen voor zijn familie en noem maar op. Groot drama.

Niet onze fout, want Albert – een van mijn nachtwachten – zou iedereen in de te filmen omgeving op de hoogte brengen en om vooraf om toestemming vragen – maar goed, ik kreeg het geheel natuurlijk op mijn boterham. Als blanke bewoner is het wel mijn visite die filmt en uiteraard is het mijn nachtwacht die hen niet gewaarschuwd heeft. Het is nog niet bijgelegd want er viel op dat moment absoluut niet te praten met het echtpaar. De man had volgens mij ook goed aan het lokale bier gezeten. Dus onmogelijk een gesprek te voeren. Maar Albert heeft me beloofd dat ik bij terugkomst uit Cotonou bij hen op visite kan om het een en ander rustig uit te leggen. Dus daar moet een mens dan maar weer vertrouwen in hebben.

6/ Verder zijn op dit moment in de regio Boukombé de ceremonies gaande voor de meisjes in de leeftijd van 14 -15 jaar. Ze gaan ruim 2 weken het bos in om allerlei traditionele riten te ondergaan en komen daarna als vrouw terug. Alleen 3 féticheurs waren erbij aanwezig.De moeders komen naar de dorpen en zorgen voor het voedsel dat s’avonds gegeten wordt. Ik was ook uitgenodigd, omdat 3 van de meiden min of meer ook mijn dochters zijn, maar de tijd ontbreekt me echt. Volgende keer ga ik zeker mee.

Het betreft een paar honderd meisjes uit alle dorpen en verschillende van hen zijn ook al (hoog)zwanger. Ze moeten o.a.urenlang door de bergen wandelen met grote bakken water op hun hoofd en iedere dag vele uren dansen. Ook de zwangere meisjes. Je mag niet ziek worden of neervallen want dan laat men je gewoon liggen. Je moet sterk zijn.

In ieder geval krijgen we straks dus een flink aantal bevallingen van meiden met onvolgroeid bekken en noem maar op. Maar goed, een gewaarschuwd mens telt voor twee! Dus de ambulance moet kunnen rijden straks! Giro 249053 tnv St. Aktie Benin uit Bedum ovv ambulance. Zie projecten Boukombé.

Na de ceremonie zullen velen van hen trouwen en krijgen de ouders de beloofde bruidschat. Veel meiden zijn al weggegeven op jongere leeftijd en de man kan zijn vrouw ophalen als zij volgroeid is – lees volgroeid lijkt, dus borsten heeft. Dat is een van de redenen dat sommige meiden al zwanger zijn. Andere mannen wachten tot na de ceremonie. Maar ook hier zijn er verschillen in leeftijden waarop een meisje geslachtsrijp is of lijkt.

Afijn, iedere vrouw moet de ceremonie ondergaan, ook als je reeds zwanger bent. Dit omdat men in deze regio gelooft dat – als de ceremonie niet gevolg wordt – deze vrouwen slechte bevallingen zullen hebben, dood zullen gaan, dat hun kinderen achterlijk geboren zullen worden en meer van dat soort dingen. Er is wel meer van dit soort bijgeloof, daar zal ik jullie nu nog even niet mee vermoeien.

Een van de meisjes – die ik zeer goed ken – had reeds vooraf mijn hulp ingeroepen omdat zij bang was. De moeder wilde het niet hebben en weigerde haar dochter te laten gaan. Zij is van een andere stam en bovendien Christen en vind dus dat dit soort dingen niet samen gaan met het Christendom. Er is maar een God en dan kun je niet met de feticheur allerlei kleine goden gaan aanbidden en ceremonies gaan uitvoeren, zo stelt zij. Echter de vader (ook Christen) was het er niet mee eens en die is de baas hier in Benin. Nog altijd. Dus de dochter werd gewoon weggebracht door pa. Klein huiselijk drama, vlak voor de Kerst, dat kun je je wel voorstellen.

Het meisje werd klaargemaakt en mocht het huis van haar oom niet meer uit, maar stuurde een nichtje naar mij voor hulp. Maar uiteraard kon ik niets doen, behoudens met een smoesje bij het bewuste huis langs gaan en haar moed inspreken. Gelukkig was Jetse net aangekomen, dus vertelde ik de heer des huizes dat mijn man zo graag met hem kennis wilde maken en had ik ondertussen gelegenheid om met haar te praten. Als ik me met dergelijke dingen ga bemoeien kan ik mijn werk hier wel vergeten.

Zij is – samen met een ander meisje - na 5 dagen bij deze ceremonie weggegaan omdat zij weer naar school toe wilden! Alle belevenissen zijn mij zeer uitgebreid verteld, behalve wat de feticheur doet. Dat is iets dat ze nooit aan iemand mag vertellen, anders straft de feticheur haar beslist. Maar het is heel verhelderend geweest allemaal en ik vind haar moedig en heel vooruitstrevend! Petje af hoor. Het gaf even wat strijd thuis, maar ze gaat nu weer gewoon naar school. De belangrijkste ceremonies heeft ze ondergaan, dus dat is wat telt voor de vader.

De meiden die naar de middelbare school gaan zullen overigens niet worden uitgehuwelijkt omdat deze ouders al verder in de toekomst denken dan alleen aan bruidschatten. Dus opleiding is heel belangrijk. Wel doen deze meiden mee aan de ceremonies. Omdat iedereen toch bang is voor de straffen van de goden die de dochter te wachten staat als ze deze riten niet ondergaat. Het is ook ongelooflijk hoe het bijgeloof hier verschilt van regio tot regio.

Ook ouders die zelf naar school zijn geweest denken duidelijk anders over dit vroege uithuwelijken. Helaas is het grootste deel nog analfabeet. Zie cijfers op onze site.
Daarom is ons meisjesinternaat ook zo belangrijk. Deze meiden krijgen ook weer een voorbeeldfunctie in de kleine dorpen.

Ik zal deze week ook weer wat foto’s laten plaatsen op onze site. O.a. van kleine Albert. Ik geloof dat er een speciaal fotomapje is gemaakt over mijn veldwerk. Maar ik kan zelf alleen maar mailen en niet internetten, dus weet niet hoe het heet. Zoek maar even.

Knuffel en tot horens via het gastenboek?

Marjan http://www.aktiebenin.nl
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Wybo

  • Zijlijnbemoeier
  • Berichten: 10394
  • Ik ben principieel pragmatisch
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #50 Gepost op: januari 16, 2005, 12:33:55 pm »
Pittig verhaal weer zeg. Interessant om dingen te horen uit een totaal 'andere' wereld. Heel veel sterkte en succes en bovenal Gods zegen toegewenst.

Weet je wanneer Ketnet dit gaat uitzenden of anders hoe het programma heet?
Pinkeltjefan

Priscilla en Aquila

  • Hero Member
  • *****
  • Berichten: 10069
  • u hebt Mijn woord bewaard
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #51 Gepost op: januari 16, 2005, 05:34:54 pm »

quote:

Marjan Kroone schreef op 16 januari 2005 om 12:22:
Donderdag 13 – 01 - 2005

Allemaal nog een gezond en gelukkig 2005.

Ook voor jou, Marjan. :)

quote:

2/ Op oudejaarsavond is er een drieling geboren in ons centrum. Dat is hier heel uniek. Ze wegen tussen de 1200 en 1400 gram en er is geen couveuse. De moeder moet minstens 2 maanden in het centrum blijven tot de kids wat groter en sterker zijn. Probleempje: haar man is enkele maanden geleden overleden en daardoor moet ze terug om te werken worden om eten te hebben. Ook had ze na de bevalling geen verschoning om haar pagne te wassen en totaal geen kleding voor de kids. Geen familie in de buurt om haar te verzorgen. De vrouw verlaat bij haar huwelijk immers haar eigen familie en blijkbaar is de familie van de man het nog eens uit over haar nieuwe status, nu zij weduwe is. Of is er geen man in de familie die een tweede vrouw kan onderhouden omdat zij werkelijk heel arm zijn.

Wat mij hier opviel, is dat het bijbels gezien net andersom is:

Gen. 2
 24 Daarom zal een man zijn vader en zijn moeder verlaten en zijn vrouw aanhangen,
Ik kom spoedig; houd vast wat gij hebt, opdat niemand uw kroon neme.   Wie overwint, hem zal Ik maken tot een zuil in de tempel mijns Gods en hij zal niet meer daaruit gaan

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #52 Gepost op: januari 18, 2005, 02:17:40 pm »
Hallo allemaal, ik zit op dit moment op de Anastasis van Mercy Ships en dus weer even gelegenheid om ECHT te internetten.

voor wat betreft KETNET, het geheel wordt eind deze maand gemonteerd - een week opnames wordt 5-6 minuten film... en ik hoop vooraf mijn mail te kunnen checken zodat ik weet wanneer het uitgezonden gaat worden. Als dat lukt zal ik het melden .

Wat betreft de bijbel en het verlaten van je ouders, tja, het animisme is hier het belangrijkste en daarna de islam, dus moeilijk werken, maar toch voelt het goed, het is nuttig.

bijvoorbeeld Olivier, die bedankte me omdat hij weer kan lopen. Zijn familie hangt volkomen het animisme aan. Ik antwoordde dat hij niet mij moet bedanken, maar God, omdat Hij ervoor gezorgd heeft dat onze paden elkaar kruizen op het juiste moment....

knuf allemaal
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #53 Gepost op: januari 21, 2005, 05:59:50 pm »
21-01-05

Nieuwe kans.

Tja, een paar weekjes Cotonou. Onvrijwillig, dat moet wel duidelijk zijn. Maar dat neemt niet weg dat ik - na een weekje ziek te zijn geweest - weer veel formaliteiten heb te regelen. Mijn Beninese kenteken is nog steeds niet rond en de container ligt te wachten in de haven.

Echter het grote verschil met de vorige keer is dat nu alles per auto kan en niet meer op de zemidjan.

Ik rijd door de stad - helemaal alleen - en neem in de spits de drukste kruispunten en rotondes alsof ik geboren en getogen ben in Afrika. Allemaal opzij want deze dame komt eraan!

Werkelijk ik sta perplex van mezelf.

Het gekkenhuis van Place d'Etoille Rouge oprijdend alsof er geen ander verkeer aanwezig is om daarna ergens in een achteraf steegje een technicien terug te vinden die met een stukje metaal mijn accu aansluiting kan repareren.

Al toeterend - op zijn Afrikaans rechts inhalend - terwijl de vele brommers me kriskras voorbij schieten, bereik ik die plaatsen waar ik moet zijn.

Wachtend voor het stoplicht en snel onderhandelend over de prijzen, koop ik even een stempel voor de stichting, een nieuwe telefoonkaart, papieren zakdoekjes en geef een aalmoes aan die bedelaars van wie ik denk dat zij echt ziek zijn en niet zichzelf verminkt hebben.

Constant zorgendragend gepast geld bij de hand te hebben. Gelukkig zijn de meeste prijzen me inmiddels goed bekend. Rekeningen krijg je niet, maar goed, ik schrijf alles netjes in een schriftje en dat moet maar voldoende zijn.

In Akpakpa - een nieuwe industriewijk -  is een groot magazijn voor verf. Nou ja, groot naar Beninoise begrippen. In ieder geval staan er 5 verfbussen en zijn er 3 soorten verf te bestellen, dus de afgelopen woensdag even contact gezocht met Nederland via internet op Mercy Ships de Anastasis.

Wat vind ik het toch heerlijk om af en toe op de Anastasis te zijn. Volgens mij loop ik af en toe behoorlijk in de weg, maar ik heb echt het gevoel een paar vrienden  / gelijkgestemde zielen daar te hebben.

19 en 20 februari ga ik de laatste keer langs om afscheid te nemen. Dan moet ik in Cotonou zijn om enkele mensen op te halen. Waarschijnlijk zien we elkaar daarna niet meer of enkele mensen over een paar jaar, als ze Cotonou weer aan doen. De Anastasis vertrekt eind februari naar Liberia om daar te helpen. Dat zal zwaar zijn met al die getraumatiseerde mensen na 10 jaar oorlog. Al die vrouwen die daar door de rebellen zijn verkracht en de meest vreselijke dingen hebben meegemaakt. Wat doen wij mensen elkaar toch aan?

Maar goed, voor mij dan dus afscheid van Mercy Ships en ik voel me al beroerd bij voorbaat.
Afscheid nemen is zo iets ergs en mijn hele leven hangt van afscheid nemen aan elkaar. Volgens mij hoort dat bij mijn levensles, leren afscheid nemen.

Carl heb ik uitgenodigd om in de toekomst bij ons te komen werken. We zullen wel zien.

Terug naar de verf. Terwijl ik aan het internetten ben komt Carl bij me kijken en vraagt me even te wachten. 10 Minuten later heeft hij de aangename mededeling dat we van de Anastasis een pallet witte muurverf voor ons ziekenhuis gesponsord krijgen.
FANTASTISCH ! Carl gaat proberen de verf zelf te komen brengen. Ik zie hem wel verschijnen, hij is al bij me geweest, dus dat komt wel goed.

Gisteren ( donderdag ) was het een groot moslimfeest, alle moslims slachten een of meerdere schapen en geven aan hun vrienden ook een deel. Een soort Kerstmis. In ieder geval, alles was gesloten, dus ik gezellig een dagje toeren met Karin. Haar grootmoeder opgezocht in Porto Novo. Wat een eer om die te leren kennen. 68 jaar oud en samen met haar man verpleegt ze de zieken in de gevangenis. Hij is leraar geweest en zij verpleegster, geweldige mensen. Iedereen verdiend een tweede kans!

Ja, dat kan ik beamen. Jean ( schimmel) een jongen van 14 jaar oud, die bij mij werkt in Boukombe, heeft in de gevangenis gezeten omdat hij 100.000 FCFA van een blanke vrouw had gestolen.

Ik heb hem recht in de ogen gekeken, gezegd dat hij zijn leven zelf in de hand heeft en bij mij een nieuwe kans krijgt. Dat ik hem mijn hart en mijn vertrouwen geef en er zeker van ben dat hij dat niet zal beschamen. En geloof me, hij doet zo zijn best.

Alleen de mensen in het dorp begrijpen niets van zo een actie. Blijven me waarschuwen dat Jean slecht is et cetera en tegen Jean zeggen ze dat ze niet geloven dat hij voor mij werkt. Dus heb ik in Cotonou stof gekocht om 2 uniformen voor hem te laten maken en hem officieel aangesteld als verantwoordelijke voor het terrein. Dat wil  zeggen dat hij constant vuil loopt te verwijderen; bladeren op moet ruimen; de vuilnis verbrand en meer van dat soort dingen. Ook rijdt hij met me mee als ik naar Nati moet. Dan hoef ik de piste niet alleen te nemen en heb ik iemand die op de auto past tijdens mijn bezoekjes aan de markt en het cybercafe.

Nou, dit was het even. Ik ga weer naar Cotonou om te kijken hoe het met mijn kenteken is en of we al fiat hebben om de douane controle op locatie te mogen uitvoeren. Het zou fijn zijn als alles rond komt vandaag, dan kan ik morgen weer naar huis. Lukt het niet dan kan er pas maandag opnieuw actie ondernomen worden en zit ik nog wel even hier. Dus kunnen jullie even duimen draaien en bidden dat alles lukt vandaag?
 
Knuffel en tot horens via het gastenboek?

Marjan  :*)

 www.aktiebenin.nl
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #54 Gepost op: januari 29, 2005, 07:28:58 pm »
28-01-05

Djodi.

Verleden week vrijdagavond bij de haven zegt de douanier dat de container NU mag vertrekken. Het is goedgekeurd dat de inhoud in Boukombé wordt gecontroleerd door de douane op de grens met Togo!

Ik bedenk me geen moment, nu handelen, voor ze zich bedenken! Echter mijn kenteken is nog niet rond en eigenlijk mag ik helemaal niet meer rondrijden op deze manier. Afgesproken met Jean Claude dat hij mijn kenteken naar Codiam brengt – vóór vrijdag – en dat Jetse hem dan meeneemt naar Boukombé. Ik ben benieuwd of dat goed gaat komen. Kan me op dat moment eigenlijk ook niet schelen, ik moet snel vooruit naar Boukombé om daar alles in orde te maken voor de aankomst van de container. Ze zeggen zondagochtend aan te komen. ( Het werd uiteindelijk woensdagavond. )

In Boukombé aangekomen eerst kijken bij het ziekenhuis. Daar zijn ze nu echt begonnen met de verbouw en de muren van het lab staan ook al. De drieling maakt het goed. Omdat de
ziekenafdeling op dit moment verbouwd wordt heeft men Kanti – een jonge vrouw met TBC - op een zaal bij  malaria patiënten gelegd. Daar ben ik niet gelukkig mee. Maar goed, de andere optie is de kinderafdeling of de kraam en dat kan helemaal niet.

Kanti is erg ziek en verzwakt. Ze is alleen botjes en vel, maar heel blij dat ik er weer ben. Ze zegt dat ze krachtig wordt door de pillen die ik haar heb gegeven. Nou dat zijn gewoon multi-vitamines. Maar Kanti heeft natuurlijk nog nooit zoveel bouwstoffen voor haar lichaam ontvangen. Dat in combinatie met wat liefde en interesse, daar krijgt een mens weer moed en kracht van. Dat hebben we allemaal nodig en geloof me, het personeel hier is over het algemeen niet erg meelevend en vriendelijk met de patiënten. Het is gewoon treurig als je dat ziet. Dat moet straks echt veranderen.

In Tanquiéta zijn de mensen ook heropgevoed, bij de Katholieke missiepost. Het personeel is vriendelijk en iedere morgen wordt alles schoongemaakt. Een geweldig hospitaal en zo hoort het ook. Maar de directeur, een Italiaanse arts, is bikkelhard als men zijn werk niet goed doet. Dat ziekenhuis moet een voorbeeld zijn voor het onze. Volgende week ga ik beginnen met het schoonmaken van de kraamafdeling en natuurlijk zelf boenen om te laten zien hoe het moet. Niet schoon betekent gewoon geen materiaal om mee te werken en dat zal dan ook bekend worden gemaakt. Als het in Tanquiéta lukt met een zweepje moet het bij ons ook lukken.

Het is de bedoeling dat we zulk goed werk leveren, met liefde en in een schoon ziekenhuis,  waar iedereen met vertrouwen komt. Maar voorlopig heb ik eerst maar een naar het protocol met de inhoud van de functie van de agent de hygiëne gevraagd. Het volgende is gebeurd.

Alice maakt iedere dag – op kosten van Aktie Benin – een grote ton eten voor de zieken.
Voorheen verkocht zij datzelfde eten aan zowel het personeel als aan de zieken die dat konden betalen. Nu ik degene ben die betaal - en alleen voor de zieken, niet voor het personeel. Nu  heeft de agent de hygiëne tegen Alice gezegd dat zij niet langer eten mocht rondbrengen. Reden is dat zij niet gecontroleerd is qua gezondheid op besmettelijke ziektes via bloedanalyses. Dat kan gevaarlijk zijn voor de zieken. Dus Alice komt me vertellen dat ze niet langer op het ziekenhuis terrein mag komen voordat dit gebeurd is.

Tja, dan moet je bij mij zijn. Dan sla ik keihard terug. Dus ik vroeg hem waarom hij nooit eerder om deze onderzoeken had gevraagd terwijl ze al een jaar lang aan iedereen op het terrein eten verkoopt, aan de zieken en ook aan hem.
Bovendien wil ik dan wel weten waarom een propere vrouw, die ik gecontroleerd heb op haar netheid van werken voordat zijzelf ook maar kon vermoeden dat zij dit ging doen, allerlei onderzoeken moet hebben. De patiënten liggen ondertussen op vieze matrassen, de zalen stinken naar urine en overgeefsel, ook het bezoek vaak te vies in om ook maar naar te kijken en de muren en de vloeren nimmer worden gedweild. De geiten, kippen en honden lopen in en uit alsof het de gewoonste zaak van de wereld is en de potten en pannen staan vliegen en kakkerlakken te verzamelen. Hoe zo moet Alice gecontroleerd? Moet ik niet gecontroleerd? Ik ben heel gevaarlijk en heb misschien wel allerlei enge ziektes onder de leden.

Ik hem dat hij andere prioriteiten dient te hebben en dat hij deze eerst maar eens uit moet gaan voeren voordat hij Alice en mij lastig gaat vallen met onderzoek naar Hepatitis en AIDS. Naar mijn mening wil hij alleen maar geld verdienen – een deel van de betalingen gaat immers naar hem als premie. Maar als het echt moet gebeuren, dan wachten we tot ons lab klaar is en dan doet Aktie Benin dit gratis. Mits de rest van het ziekenhuis dan ook hygiënisch en schoon is. Oh, oh, oh, wat kan ik af en toe een bekstuk zijn. Maar dat is toch echt nodig in deze machocultuur.

Dan Djodi, mijn hond. Daar heb ik me best ongerust over gemaakt toen ik gedwongen in Cotonou zat.. Of het wel goed zou gaan, pas 3 weken in Benin – alles totaal anders dan in NL -  en dan direct voor 2 weken alleen in een vreemde omgeving met twee wachten. Bovendien had ik geen brokken meer voor haar in huis. In de container, maar waar? Ook is Djodi een enorme knuffel.

Geld gegeven aan Jonathan om op de brommer naar Nati te gaan en daar hondenbrokken te kopen. Normaal eet ze met de pot mee, met een aantal brokken erdoor. Echter nu wordt er geen pot gekookt, dus moet ze even volledig terug naar hondenvoer.

Echter Jonathan werd dus gewoon keihard uitgelachen in de enige supermarkt die in Natitingou aanwezig is. Hondenbrokken? Apart eten voor een hond?

Dus heeft hij zelf iets uitgezocht waarvan hij dacht het wel goed was. Het waren brokken zoals hij bij mij had gezien. Wel het blijkt dat mijn hond dus 2 weken heeft geleefd op zoutjes! Ze had wel diarree gekregen. Tja, dat is niet verwonderlijk. Toch ziet ze er goed uit, wel heel, heel erg stoffig, maar verders oké. Dus even de waterslang gebruiken en ze is weer aaibaar.

Dan komt Comlan  - de timmerman - naar me toe en verteld dat Djodi iedere avond pat bij hem heeft gegeten. Ze bleef gewoon wachten bij zijn kampvuurtje totdat het eten klaar was. Elle mange correctement! Avec la sauce! Nou Annemieke en Hanneke, zien jullie dat voor je? Dodji bij het vuur, voor het magazijn. Smachtend naar Afrikaans eten…

Oké, inmiddels is ze gewend de hele dag bij de jongens te zijn. Dus dacht je dat ze nog op het terras bleef? Vergeet dat maar. Echter voor mij een bewijs dat ze het enorm naar haar zin heeft en ik dus met een gerust hart weer weg kan gaan half februari. Dan ga ik een week door Benin toeren met 6 Atosleden. Alleen zorg ik dan wel dat er hondenvoer in huis is.

De eerste avond thuis en jawel, om half 11 word ik wakker van geblaf en geren op het terrein. Ik naar buiten. Wat is er aan de hand? Tja, weer een slang. Gelukkig kunnen deze jongens ontzettend vangen, dus probleem weer opgelost. Jonathan komt hem trots nog even laten zien. Bonne nuit.

Knuffel en tot horens via het gastenboek?

Marjan
www.aktiebenin.nl
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #55 Gepost op: februari 22, 2005, 10:43:37 pm »
23-02-05  Onnodige beren op de weg.

Nou een weekje vakantie achter de rug met een paar leden van de Atosgroep die wat langer bleven. Wat ga je doen als je meegaat met iemand die in het land woont? Niet alleen de gebruikelijke dingen in ieder geval.

Buiten een bezoek aan de minst toeristische cascade, het slavenpad en het Portugese fort en dat soort dingen hebben we een Afrikaanse bruiloft meegemaakt, de gevangenis in Porto Novo bezocht en uiteraard Mercy Ships. Dingen die je normaal niet kunt doen als vakantieganger.

Dat was allemaal heel gezellig en ontspannend en een prima manier om mijn verdriet over het vertrek van Jetse weg te poetsen. Gewoon een heerlijke week.

Een kleine domper op de vreugde. We hebben ook Sonta bezocht en Thomas, de leraar die op 7 januari jl. nog schriftjes met mij heeft uitgezocht en uitgedeeld en helemaal gewoon voor de klas stond, is gek geworden.

Dat klinkt idioot en dat vond ik ook toen men mij vertelde dat hij niet meer kan werken omdat hij ‘ fou dans sa tête ‘ is geworden.

Breng me dan maar naar hem toe zei ik, eerst zien dan geloven. Nou het is afschuwelijk om iemand in een paar weken tijd zo te zien veranderen. Hij herkende me niet, sprak geen Frans meer, moest zijn huisje uitgetrokken worden en verkeerde werkelijk compleet in een andere wereld.

Ik moest er gewoon van huilen. Thomas is onze eerste student geweest. De school in Sonta is samen met hem uitgegroeid tot wat het nu is en dan dit! 6 Jaar reeds ken ik hem! Sinds februari 1999. En hij is nog zo jong.

De meest logische verklaring is dat hij of gestoken is door een Tsjee-tsjee vlieg en dus door de beruchte slaapziekte geveld is of hij heeft een met rabiës besmette hond gegeten. Hij moet naar Tanquiéta voor nader onderzoek, dus hebben we geld gegeven en moeten het nu even afwachten. Is het de hond dan zal hij snel overlijden.

Wel is er het probleem dat hij 6-7 km moet lopen door de brousse naar de verharde weg. Daarna moet er toevallig net een auto of taxi langskomen die hem mee wil nemen. Verder zijn er sterke mannen nodig om hem naar de grote weg en in de auto te krijgen, dat is me wel duidelijk.

Als ik terug ben in het noorden ga ik hem zoeken en desnoods zelf weg brengen. Als hij niet al overleden is.

Nou verder weinig nieuws, bezig met het onderhouden van mijn netwerk hier in Coto en ik ga donderdag terug naar Boukombé maar zie er een beetje tegenop.

Er zijn twee nieuwe vrijwilligers aangekomen die ik nog nauwelijks gesproken heb en twee homeopaten gearriveerd die een cursus in ons paillote aan het geven zijn en die ik zelfs nog helemaal niet gezien heb.

Dit is iets wat ik absoluut niet leuk vind. Gevoelsmatig wil ik aanwezig zijn als men aankomt en ook de tijd hebben om voor de nieuweling een beetje vraagbaak en uiteraard de spelregels een beetje uit te leggen. Zeker de eerste keer.

Nu voelt het alsof ik terug ga naar een huis en niet naar mijn thuis. Op kamers in een vrijwilligershuis dat is ingericht met onze eigen spullen uit Nederland. Dat voelt toch even heel bizar.

Dit wordt natuurlijk op dit moment extra benadrukt doordat er een band is ontstaan met de Atos-groep en ook de mensen die al eerder zijn langs gekomen. Die kwamen dan ook aan terwijl ik zelf aanwezig was.

Geloof me het kost best tijd en energie om vreemden te ontvangen en te zorgen dat zij bij vertrek vrienden of goede bekenden zijn geworden. Dat is de opzet van het geheel, mijn insteek althans. Anders kun je ook niet steeds weer met nieuwe onbekenden in een huis wonen.

En nu heb ik bij de aankomst de bevalling gemist. Tjonge wat plastisch uitgedrukt, maar toepasselijk in ”mamshoekje”. Nou wat jullie er van vinden dat maakt me niet uit, maar dit is gewoon hoe ik het ervaar. Ik voel me zelfs een beetje in het nauw gedreven door deze situatie. Zo gaan we het ook niet meer doen. Gaande weg in het proces leert men weer. Dit was een uitzondering en dat blijft het ook.

De enige manier om te overleven en het werk goed te kunnen doen is door te zorgen dat het vrijwilligershuis een thuis is. Ook voor mij.

Ach, volgende week is dit ontheemde gevoel vast weer over. Donderdagavond al denk ik. Het zijn stuk voor stuk lieve mensen die zijn aangekomen, dus aan de goede wil zal het niet ontbreken.  

Warrig verhaal geworden, geen computer mee, dus niet meer nalezen maar gewoon de deur uit deze collum. Tenslotte is het al weekeind geweest.

Evengoed allemaal een dikke knuffel vanuit een warm en vochtig Calavi.


Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #56 Gepost op: maart 04, 2005, 08:42:28 pm »
30-02-05  weer thuis

Donderdag 24 februari vertrok ik weer naar het noorden. Voorspoedige reis, ook al is in het hele land de diesel weer eens op. Je kunt er geen touw aan vastknopen.

In Natitingou aangekomen voor de laatste keer telefoonverbinding voor ik de bush in ga, dus nog even met Jetse bellen. Huilend afscheid genomen want op een of andere manier voelt het gemis zwaarder nu hij weer geweest is. Over twee maanden weet ik niet beter dan weer ‘onbestorven weduwe ‘  te zijn – alles went - . Maar daar heb ik nu even niets aan.  

Met een vrolijk muziekje aan - om het verdrietige gevoel te overstemmen - op weg naar Boukombé. Geen diesel meer gevonden in Nati, maar in de reserve tank nog net genoeg om thuis te komen. Daarna zien we wel weer. Voor woensdag 2 maart ga ik niet meer weg met de auto, dus geen probleem.

Maar dan thuis. Het voelt zoals ik vreesde. Mijn huis compleet overgenomen.
De 31 cursisten homeopatie is bijvoorbeeld niet verteld waar de toiletten zijn, dus dan weet je wel waar men zijn plasje doet. En dat gaat stinken!

Het valt me moeilijk om alsnog met huisregels te komen. Nou ja, ik ben nu even niet in de stemming om hierover te praten. Helemaal niet. Ik ben alleen maar moe, eenzaam en verdrietig en mis Jetse en de Atosgroep.

Maar het blijkt toch noodzakelijk te melden dat het toch niet meer dan normaal is als men de eettafel schoonveegt als er kruimels op liggen of als men wijn heeft gemorst. Er komen namelijk hordes mieren en ander ongedierte op af. Ik wil mijn huis kakkerlak en muisvrij houden. Tevens het verzoek om toch a.u.b. de deuren zachtjes dicht te doen als anderen rusten. Het is toch geen studentenhuis!

Verder is vrijwel iedereen  (op locaal niveau) happy dat ik er ben. Dikke omhelzingen en de vrijdag direct weer volop aan de slag want er wachten alweer arme zieke kinderen op behandeling.

Het zijn toch voornamelijk kinderen van vrouwen die geen man hebben, door hun man in de steek gelaten zijn of wiens man dood is en waarvan de familie te arm is om ze op te nemen. Er zijn meer verbannen vrouwen dan ik zou kunnen hebben bedenken. De kinderen gaan niet naar school en moeder is afhankelijk van een klein stukje land en van de giften van anderen. Soms wordt er een kind aan een andere familie (meestal meisjes aan een man) gegeven om daar in huis te helpen. Daar hebben ze het beter dan thuis zegt de moeder, want dan krijgen ze in ieder geval eten.

Ik ben het er in mijn hart absoluut niet mee eens, maar goed, deze cultuur kan niet zomaar doorbroken worden, zeker als ik geen alternatief heb voor het gezin.

Albert gaat me later dit jaar helpen met het geven van sexuele voorlichting aan de mannen. Dit komt omdat het onderstaande verhaal best heavy was om aan te horen en te aanschouwen en omdat een potje sex natuurlijk niet alleen kinderen voortbrengt maar dat er ook nog allerlei andere vervelende gevolgen kunnen zijn…

Zaterdagmorgen bij 2 vrouwen geweest die beiden zonder man leven en toch kinderen hebben. Gevraagd hoe dat dan kan als er geen papa is. Gewoon omdat er soms mannen zijn die hen wat te eten geven en dan een bepaalde service  vragen. En -  zo vertelde Efraci me – op die manier heb ik 2 keer een kind ‘gevangen’.

Hele discussie gehad over het feit dat ze nu niet weet wie de vaders zijn en wat de consequenties kunnen zijn als haar kinderen weer kinderen krijgen met kinderen die door dezelfde vader verwekt zijn. Simpele tekeningen gemaakt, uitgelegd over de grotere kans op bepaalde ziektes en dat kinderen gewoon weg achterlijk kunnen zijn. Efraci snapte het en ook dat het voor haar er economisch niet beter op wordt als ze af en toe met een kleintje blijft zitten. De kinderen kunnen niet naar school en ook hun toekomst is zonder verdere vooruitzichten.

Ik zeg tegen Efraci dat ik volkomen begrijp dat ze onder deze omstandigheden in ruil voor voedsel mannen een bepaalde service verleent, maar dat het het krijgen van kinderen beter kan worden voorkomen. Weer een extra mond betekent weer een extra service.

Wat kan ik doen om haar te helpen? Uitleggen dat ze condooms kan gebruiken, zodat ze in ieder geval niet meer zwanger wordt. Dat wil ze heel graag voorstellen aan de mannen dus die gaat ze krijgen!

Maar wat zou ik haar graag op een andere manier helpen. Haar en al die andere lotgenoten die hier – totaal ongewenst – mee te maken hebben. Echter het enige dat ik kan doen is voorlichting geven, mijn nek voor hen uitsteken bij de mannen door te vragen condooms te gebruiken. Wel kunnen we proberen ervoor te zorgen dat er bij dit soort families minimaal een van de kinderen naar school toe kan gaan. Misschien kunnen zij een betere kans krijgen daardoor en hun familie ondersteunen.

Later behandel ik twee ernstig ondervoede kids op een tata, waarvan eentje ook nog malaria heeft en dan wacht de volgende. Maar mijn fut is er helemaal uit. Ik ben gewoon misselijk van moeheid en blijf lekker zitten op mijn boomstammetje. De andere kinderen worden – samen met de moeder – opgehaald en  naar deze tata gebracht.

Hetzelfde verhaal, ook hier malaria + sterke ondervoeding. Ik beloof de volgende dag naar hun tata te komen. Nu even niets meer. We zijn op de fiets en het was best ver weg en dan al die heuvels, heel vermoeiend. Alhoewel Albert me nu ook voortduwt, net als de Atosgroep. Hij houdt alleen de bagagedrager vast in plaats van mijn nek. Want je patrone in de nek grijpen dat is wel erg vergaand….  

Zondag na de kerk – toen ik voelde dat het een en ander rustig uit mijn mond kon komen -  met iedereen in huis doorgesproken wat de huisregels zijn en hoe het voor mij voelde om in een overgenomen huis aan te komen en daarna als hotel te fungeren. Probleem weer opgelost. Ik hoef echt geen eigen huis meer te hebben, maar wil er wel graag zelf ook thuis zijn.

En s’avonds - onder de sterrenhemel - besef ik dat onderstaande spreuk iedere dag meer betekenis voor me krijgt.

In mijn wezenlijke natuur weet ik niets,
bezit ik niets
en ben ik niets.

Dikke knuffel allemaal en tot over ca. 11 dagen want volgende week ga ik – om economische redenen – niet naar Natitingou.

Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #57 Gepost op: maart 11, 2005, 10:06:08 pm »
Nare week achter de rug en voor vervelende reden eerder in Nati dan gepland.

Albert, een van mijn nachtwachten en vertaler als ik de zieken bezoek, is afgelopen woensdag ernstig ziek geworden.
Dikke druppel wees uit dat hij stikvol malaria zat, dus aan het kinine infuus in Boukombé. Maar hij knapte maar niet op en andere analyses zijn niet mogelijk bij ons. Nog niet! In iedergeval, zaterdagavond – na 4 dagen - was hij er zo slecht aan toe dat we gewaakt en
gebeden hebben bij zijn bed. Zondag heb ik hem naar Nati gebracht, naar een echte dokter. Wel de avond ervoor ook begonnen met cipro omdat ik bang was voor combinatie van malaria met fievre typhoide.

Het was extra frustrerend omdat er weereens geen stroom was en ook het water was op! In verband met de droge periode hebben we nu 2 uur water per dag in het gezondheidscentrum.
Dan zit je daar in het pikkie donker, stof in te ademen omdat het al twee dagen maar waait en stormt met al die woestijnwind die overal doorheen dringt. Het is gewoon onbegonnen werk daar iets tegen te doen. En dan maar wachten in het donker op de dingen die komen gaan.

Ik schijn een ernstig zieke, jonge vrouw wat licht bij met mijn zaklamp, opdat zij ziet welke medicijnen ze neemt. Ze is echt nog heel jong en heeft meningitis. Haar man is gelukkig ook nog jong en hij is erg bezorgd. Omdat hij van haar houdt?  Of toch om economische redenen? Aan haar haren te zien heeft ze onlangs de ceremonie meegemaakt, dus is er een bruidschat voor haar betaald. Ik weet het niet, maar ben opstandig en baal ervan dat ik in het donker zit te waken bij iemand van wie ik houd en dat er niets is, geen stroom, geen water, geen vriendelijke verpleegster, geen goede medicijnen – de cipro komt uit Nederland - alleen maar andere zieken op de zaal die nog besmettelijk zijn ook!

Konden jullie maar eens een kijkje nemen hoe het is als je hier doodziek ligt. En dat is Albert, doodziek.

Zondags naar Nati gebracht en in het ziekenhuis gaat hij direct weer aan het infuus. Maandag gaan ze analyses doen, dan is het lab open. Ik blijf in iedergeval in Nati slapen tot het levensgevaar geweken is.

S'avonds krijg ik – eindelijk – bericht uit Sonta over Thomas. Hij is naar het katholieke ziekenhuis in Tanquiéta gebracht, maar er waren – zelfs daar – geen middelen om analyses te doen en dus is hij weer naar huis gestuurd om opgesloten te worden in zijn huisje. Want voor gekken is geen plaats in Afrika, daar kun je niets mee. Ze gaan nu een locale genezer proberen. Wat een land, wat een continent.

Nog even wat andere nieuwtjes:
Kanti, de jonge vrouw met tuberculose is overleden. Een dag voordat ons isoleerblok gereed was. Hopelijk heeft ze geen anderen besmet, tijd zal het leren.

Henriette heeft inmiddels buiten haar oudste broer en zuster nu ook haar jongste broer verloren. Het woordje AIDS dwaalt door mijn hoofd, maar ja wat kun je met een positieve uitslag? Dan is het misschien maar beter om het niet te weten. In iedergeval wordt het voor haar steeds moeilijker om voor de drie kinderen van haar zus te zorgen die ze – gratis en voor niets – opeens heeft gekregen. ( vader was al eerder gestorven ).


De drieling gaat goed, uitstekend zelfs. Nog lang niet op gewicht, maar ze leven. De kleinste is een beetje suffig vind ik, maar dat trekt misschien bij. Voor ze naar huis gaan wil ik persoonlijk controleren hoe de situatie is. Het lijkt me maar niets als mama volgend jaar weer zwanger is omdat ze voor een maaltijd een service heeft moeten verlenen. Dus daar ga ik nog mee aan de gang.

Nou en nu Albert weer. Het is inmiddels dinsdag en ik ben al drie dagen in Nati maar ik kan met een gerust hart weer naar huis. Hij is buiten levensgevaar. Gisteren is uitgekomen dat hij niet alleen malaria heeft, maar ook fievre typhoide en ook nog een dubbele longontsteking ( van al dat stof hier ) . Is dat goed ziek zijn of niet? Iemand had al tegen me gezegd, voordeel van Afrika is dat mensen tenminste niet voor niets naar een ziekenhuis komen. Ze hebben altijd wat en wees alert op combinaties van meerdere ziektes.

Afijn, hij wordt behandeld door een Chinese arts en moet minimaal nog 5 dagen aan het infuus blijven. Maandag gaan ze weer opnieuw bloed onderzoeken en rontgenfotoos maken dus ik kom a.s. maandag weer naar Nati.

Dit is dus even een vlug verslagje voor mijn column.

Allemaal een dikke knuf en tot horens.

Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #58 Gepost op: maart 25, 2005, 05:28:49 pm »

quote:

Marjan Kroone schreef op 11 maart 2005 om 22:06:
Nare week achter de rug en voor vervelende reden eerder in Nati dan gepland.

Albert, een van mijn nachtwachten en vertaler als ik de zieken bezoek, is afgelopen woensdag ernstig ziek geworden.
Dikke druppel wees uit dat hij stikvol malaria zat, dus aan het kinine infuus in Boukombé. Maar hij knapte maar niet op en andere analyses zijn niet mogelijk bij ons. Nog niet! In iedergeval, zaterdagavond – na 4 dagen - was hij er zo slecht aan toe dat we gewaakt en
gebeden hebben bij zijn bed. Zondag heb ik hem naar Nati gebracht, naar een echte dokter. Wel de avond ervoor ook begonnen met cipro omdat ik bang was voor combinatie van malaria met fievre typhoide.

Het was extra frustrerend omdat er weereens geen stroom was en ook het water was op! In verband met de droge periode hebben we nu 2 uur water per dag in het gezondheidscentrum.
Dan zit je daar in het pikkie donker, stof in te ademen omdat het al twee dagen maar waait en stormt met al die woestijnwind die overal doorheen dringt. Het is gewoon onbegonnen werk daar iets tegen te doen. En dan maar wachten in het donker op de dingen die komen gaan.

Ik schijn een ernstig zieke, jonge vrouw wat licht bij met mijn zaklamp, opdat zij ziet welke medicijnen ze neemt. Ze is echt nog heel jong en heeft meningitis. Haar man is gelukkig ook nog jong en hij is erg bezorgd. Omdat hij van haar houdt?  Of toch om economische redenen? Aan haar haren te zien heeft ze onlangs de ceremonie meegemaakt, dus is er een bruidschat voor haar betaald. Ik weet het niet, maar ben opstandig en baal ervan dat ik in het donker zit te waken bij iemand van wie ik houd en dat er niets is, geen stroom, geen water, geen vriendelijke verpleegster, geen goede medicijnen – de cipro komt uit Nederland - alleen maar andere zieken op de zaal die nog besmettelijk zijn ook!

Konden jullie maar eens een kijkje nemen hoe het is als je hier doodziek ligt. En dat is Albert, doodziek.

Zondags naar Nati gebracht en in het ziekenhuis gaat hij direct weer aan het infuus. Maandag gaan ze analyses doen, dan is het lab open. Ik blijf in iedergeval in Nati slapen tot het levensgevaar geweken is.

S'avonds krijg ik – eindelijk – bericht uit Sonta over Thomas. Hij is naar het katholieke ziekenhuis in Tanquiéta gebracht, maar er waren – zelfs daar – geen middelen om analyses te doen en dus is hij weer naar huis gestuurd om opgesloten te worden in zijn huisje. Want voor gekken is geen plaats in Afrika, daar kun je niets mee. Ze gaan nu een locale genezer proberen. Wat een land, wat een continent.

Nog even wat andere nieuwtjes:
Kanti, de jonge vrouw met tuberculose is overleden. Een dag voordat ons isoleerblok gereed was. Hopelijk heeft ze geen anderen besmet, tijd zal het leren.

Henriette heeft inmiddels buiten haar oudste broer en zuster nu ook haar jongste broer verloren. Het woordje AIDS dwaalt door mijn hoofd, maar ja wat kun je met een positieve uitslag? Dan is het misschien maar beter om het niet te weten. In iedergeval wordt het voor haar steeds moeilijker om voor de drie kinderen van haar zus te zorgen die ze – gratis en voor niets – opeens heeft gekregen. ( vader was al eerder gestorven ).


De drieling gaat goed, uitstekend zelfs. Nog lang niet op gewicht, maar ze leven. De kleinste is een beetje suffig vind ik, maar dat trekt misschien bij. Voor ze naar huis gaan wil ik persoonlijk controleren hoe de situatie is. Het lijkt me maar niets als mama volgend jaar weer zwanger is omdat ze voor een maaltijd een service heeft moeten verlenen. Dus daar ga ik nog mee aan de gang.

Nou en nu Albert weer. Het is inmiddels dinsdag en ik ben al drie dagen in Nati maar ik kan met een gerust hart weer naar huis. Hij is buiten levensgevaar. Gisteren is uitgekomen dat hij niet alleen malaria heeft, maar ook fievre typhoide en ook nog een dubbele longontsteking ( van al dat stof hier ) . Is dat goed ziek zijn of niet? Iemand had al tegen me gezegd, voordeel van Afrika is dat mensen tenminste niet voor niets naar een ziekenhuis komen. Ze hebben altijd wat en wees alert op combinaties van meerdere ziektes.

Afijn, hij wordt behandeld door een Chinese arts en moet minimaal nog 5 dagen aan het infuus blijven. Maandag gaan ze weer opnieuw bloed onderzoeken en rontgenfotoos maken dus ik kom a.s. maandag weer naar Nati.

Dit is dus even een vlug verslagje voor mijn column.

Allemaal een dikke knuf en tot horens.

Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #59 Gepost op: april 20, 2005, 12:40:59 pm »
08-04-04
Bernadette is naar huis gebracht. Eerst 12 km over de piste, heuvel op en heuvel af, daarna ca. 7 km dwars door het land zonder weg, langs een paadje van  35 cm breed. Toen moest ik de auto laten staan. Een waterpoel kruiste de weg en de heuvel om daar naar af te dalen was behoorlijk steil en gewoon mul zand (zie foto). Daar had ik even geen zin in. Reeds eerder vast gezeten in het mulle zand en dat is echt niet leuk. Volgens papa was het nu niet ver meer. Nog even rechtdoor, dus te voet verder door de heuvels. Na een pittige wandeling van een half uur  - waarbij we echt flink doorstapten ondanks het temperatuurtje van 40 graden -  kwamen we eindelijk op de plaats van bestemming.

Iedereen kwam Bernadette haar nieuwe huid  bewonderen.(foto’s van Bernadette haar thuiskomst komen op www.aktiebenin.nl  te staan) De kreten ooo en aaa waren niet van de lucht. Er komen geen blanken in deze ontzettend afgelegen buurtschappen, dus ook wij waren een bezienswaardigheid.  Sowieso voor deze brousse vrouwen, die immers  niet verder van huis mogen dan de waterpoel. Bij deze drinkplaats voor dieren doen zij hun was en halen hun water. Het is de plek voor sociale contacten.

In de brousse hebben de mensen ook geen kleding. Alleen wat lompen. Een broek zonder achterwerk, 3 broeken over elkaar waardoor de lappen van de ene broek de gaten van de andere bedekken. Of je draagt een blad voor je kruis, met een touwtje vast gemaakt. Persoonlijk zie ik dat liever dan de lompen, maar goed, de mensen zijn blij als ze een kledingstuk hebben en dat gaat aan en voor jaren niet meer uit.

Ik heb direct maar voorlichting gegeven over hoe te handelen als je  kind  in een pot hete pap valt. Van papa kreeg ik als dank een kip en haan kado. Je hart zegt dat ze dit zelf nodig hebben, maar het is zo onbeleefd om dit te weigeren. Normaal geef ik de kippen aan de nachtwacht, maar deze houd ik zelf. Dit koppel heeft de namen Gert en Hermien gekregen.

Op dit moment is het hier zo heet dat niets goed blijft. Dit betekent dat de mango’s en tomaten vanzelf kapot gaan. Velletjes staan bol en als je eraan komt dan barsten ze open. Zo ook de eieren – onze belangrijkste eiwitbron. Al meer dan drie weken eten we geen eieren meer. De eieren zijn op voorhand al verrot door de hitte. In juni is dit  probleem weer opgelost. Ik heb in NL om een koelkast gevraagd. Als die straks komt met de container en de toegezegde 24 uur stroom per dag wordt eindelijk waarheid, dan is het hier luxe! De 24-uur stroom wordt al sinds oktober 2003 beloofd maar iedereen gelooft dat het dit jaar echt gaat komen. Ik dus ook.

Leonie en Marieke prijzen zichzelf gelukkig dat hun wieg niet in het buurtschapje van Bernadette heeft gestaan en zagen nu ook het verschil tussen de brousse en de mensen uit de wat grotere dorpen, zoals Boukombe.

Dit proces is wel grappig om gade te slaan, want toen de meiden hier aankwamen hadden ze eerst een paar dagen in Cotonou (zuiden) doorgebracht. Hele verhalen over hoe erg het daar wel niet was. Ik zei helemaal niets, maar iemand van de Atosgroep – die er toen nog was - maakte de opmerking: Nou dan ga je hier nog wat beleven…

Nu gaan ze binnenkort 3 weken op vakantie in Benin. Ze beginnen in Cotonou en verheugen zich nu op deze grote stad, waar alles te koop is – mits je maar geld hebt. Dat betekent gewoon even lekker bijtanken en dat is nodig af en toe.

Toch zijn de mensen hier rijk aan iets dat wij hebben verloren.
Patrick – van de Atosgroep – wist dat zo mooi te verwoorden. Hij zei bij zijn vertrek: Toen ik hier aankwam vond ik mezelf zo rijk. Nu ik weer weg ga denk ik - Wat ben ik eigenlijk arm. De mensen zijn hier nog blij met een iets kleins en kunnen dikke lol maken om niets.

Ik ga deze maand in iedergeval niet naar Cotonou, want eind mei komt de container en anders is het dubbel op. Dus nog even een week of  7 doorbijten.

Diep in mijn hart wil ik op dit moment zo graag even terug naar NL. Niet thuis komen en maar afwachten wie er nu weer op me staat te wachten met een probleem of een ziek kind. Maar lekker even weg zonder dat soort verzorgen. Goed, dat  komt wel in september. Ik droom ervan om met mijn kinderen over de Grote Markt in Groningen lopen en een chocolade ijsje kopen op de hoek bij de Vismarkt. Lekker yoghurt met vruchten eten, een bruine boterham met kaas, naar de kapper gaan. Kleren aantrekken die echt schoon zijn,  gewassen in de wasmachine. Naar de sauna gaan. Lasagne met een lekkere salade. Aardappelen met groente en draadjesvlees bij oma. Iedereen weer even zien.

Waarschijnlijk zullen sommige mensen schrikken van mijn “ lijn ” maar ik kan straks tenminste straks lekker raak eten in NL, zonder me zorgen te maken over de calorieen. Ja, ik ben nog verder afgevallen en op een of andere manier komt het er maar niet meer aan. De hitte en het werk kosten blijkbaar enorm veel energie. Misschien als straks het regenseizoen begint en het weer koeler wordt?

Calorieen zijn hier belangrijk. Je voelt aan je lijf of je genoeg naar binnen hebt gekregen en telt niet of je reeds op je max zit. De in NL geadviseerde dagelijkse  hoeveelheden krijgen we hier bij lange na niet naar binnen.

De drieling krijgt dus niet voldoende naar binnen op dit moment. Ze zijn 3 maanden en huilen sinds een paar dagen de hele dag. Ik vermoed dat ze dus niet voldoende borstvoeding meer krijgen. Het is ook nogal wat de hele dag drie kinderen aan de tiet.

Normaal begint men hier met bijvoeding vanaf 8 maanden. Maar ik ga vrijdag in Natitingou bij de supermarkt babypapjes kopen. Het kan niet zo zijn dat ze nu al honger moeten lijden.

Meestal zijn baby’s de eerste 10 maanden lekker stevig omdat ze moeder leegzuigen. Daarna begint de cyclus van ondervoeding en diarree.

Het is van belang dat de kinderen hier zolang mogelijk aan de borst blijven – liefst 3 jaar – omdat dit de enige melk is die ze in hun hele leven zullen drinken. Dat de moeders allemaal last hebben van botontkalking is een ander probleem. Waarom kan het melkoverschot in NL niet deze kant op komen?

Konden we maar wat makkelijker delen en afstand doen van datgene wat zogenaamd van of voor ons is. Want laten we wel wezen – wat neem je mee als je dood gaat?
En wat willen we dan achterlaten?

Knufske,  Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)