Auteur Topic: Column van Marjan Kroone  (gelezen 119809 keer)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #60 Gepost op: april 20, 2005, 12:41:37 pm »
20-04-05

Tja wat willen we meenemen als we dood gaan. Belangrijker nog is het om na te denken over wat je wilt achterlaten als je sterft. Daarmee eindigde ik de vorige keer.

De dood is in Afrika gewoon onderdeel van het leven. Op 8 april ontmoette ik mama Alice nog in Nati en de volgende middag kwam men me vertellen dat ze ziek thuisgekomen was en die nacht overleden aan een "infection general" of te wel een infectie die men niet thuis konden brengen. Zij was inmiddels ook al begraven (om 14 uur) want meer dan12 uur boven de grond is op dit moment niet haalbaar met de hitte.

Ons verblijf op aarde is maar zo kort. Vaak hebben we het idee dat we nog jaren de tijd hebben om dat te doen waarvan we weten dat we dat eigenlijk nog moeten doen. Een ander kan onverwachts doodgaan, maar onze eigen overstap naar de andere zijde? Dat gebeurd nog lang niet.

Onze voorbereiding op die laatste reis - de stap in de duisternis - die overgang naar licht en vrede - daar willen we een enkele keer even bij stil staan maar toch zeker niet te vaak.

We gaan naar de sportschool omdat we de bevrediging missen die lichamelijk werk kan geven en om te voorkomen dat onze lichamen ongezonde afmetingen krijgt door datzelfde gebrek aan inspanning.

We volgen cursussen die onze geest verrijken, omdat we voelen dat er toch meer uit het leven te halen moet zijn. Jammer voor ons hebben we onze instincten en oeroude kennis verloren in onze hang naar luxe en in onze adoratie van Amon. Het kan nimmer de bedoeling zijn om tijdens je leven zoveel mogelijk geld en goederen te vergaren om daarna met niets het graf in te gaan.

We hebben het zo druk hebben met van alles dat we de dingen die eigenlijk van belang zijn uit stellen tot later.  

Zelf heb ik de dood een keer persoonlijk ontmoet, gelukkig wandelde hij door, na me duidelijk te hebben gemaakt dat het niet aan ons is te bepalen wanneer onze tijd voorbij is hier op aarde.

We wandelen allemaal naar ons einddoel. Ieder in ons eigen tempo en op onze eigen unieke manier. Maar uiteindelijk verlaten we allemaal deze aarde met niets.

Wel laten we allemaal iets achter, een leegte, een gevoel van tekort hebben geschoten, een gevoel van verlaten zijn, de wetenschap dat jij straks aan de beurt kunt zijn. En dit zijn mooie erfenissen.

Degene die overlijd maakt ons weer bewust van onze sterfelijkheid, van wat eigenlijk belangrijk is in het leven. Geeft je zelfs de kans nog die dingen te doen die je moet doen. Dus zelfs dat is al een mooie erfenis.

We herinneren ons het goede gesprek, eerlijke kritiek, fijne intieme momenten met familie of vrienden. Maar hopelijk worden we ook herinnerd door het vriendelijk woord ooit gericht aan buurman of onbekende.

Ook denk ik de hele dag aan mijn kerel die ik al zolang moet missen. Aan die kleine, liefdevolle dingen die een man voor zijn vrouw en een vrouw voor haar man kan doen. Vaak wordt die helpende hand, het ontbijt klaarmaken, de vuilnisbak buiten zetten, dat lekkere dinertje maken, na verloop van tijd normaal en niet meer als bijzonder gezien, niet meer gewaardeerd.

Of misschien wordt die waardering niet meer uitgesproken? Dan wordt het hoog tijd jezelf even flink op je donder geven in plaats van kritiek te hebben op je partner.

Jij bent het die zulke kostbare liefde als gewoon is gaan ervaren. En geloof me, als je steeds blijft vechten voor de liefde tussen jullie samen, als je niet accepteert dat sleur en gewoonte de overhand gaan krijgen, dan besef je dat liefde begint bij waardering van die kleine dingen. Bij de dood herinner je je die fijne momenten van tevredenheid.

Want wat zijn we soms ontevreden zonder reden. En wat geven we gemakkelijk de ander de schuld van grote of kleine tegenslagen in ons leven. Maar het is een rijkdom te mogen buigen voor moeilijkheden en daarna de kracht kunnen vinden om weer op te staan en door te lopen op ons levenspad, op weg naar het eindpunt, dat nieuwe begin.

Geen mens wordt krachtig geboren. Kracht krijg je als je je tegenslagen ook weet te waarderen. Zelfvertrouwen omdat je een en ander hebt overwonnen. Een mens kan zichzelf - en in voorbeeldfunctie ook zijn naaste omgeving - kracht geven door -nadat hij geveld is - weer op te staan. Moeizaam soms, maar ben je eenmaal weer overeind, zet dan weer die ene voet voor die andere en laat je oerkracht, je oerdriften verder strijden.

Een krachtig mens strijdt tot zijn laatste ademtocht en een mens dat niet wil strijden verliest uiteindelijk het respect voor zichzelf.

En dan wij vrouwen, wij willen maar dat onze mannen gevoel tonen. Als ze dat niet tonen dan hebben ze dat ook niet - volgens velen van ons.

Ik ben blij dat ik geen Westerse man ben die aan al die eisen van vrouwen moet voldoen. Een goed inkomen hebben, stoer en gespierd zijn, gevoelig zijn, goede gesprekspartner, romantisch en een engel in bed, begripvolle vader, een corrigerende tik mag niet meer heb ik inmiddels ook hier in Boukombe vernomen. Ja, ik hoor jullie zeggen: en wij vrouwen dan? Ik weet het, ook grote verlanglijsten, alleen die doen we onszelf aan, het zijn niet onze kerels die dat van ons verlangen. Wij verlangen veel, soms teveel van onszelf en van onze mannen.

Vergeten wordt dat mannen eeuwenlang hun gevoel niet mochten tonen, maar hun verdriet weg werkten.Vrouwen hebben eeuwen lang hun verdriet weggepraat via sociale contacten tijdens werkzaamheden met buurvrouwen en vriendinnen. Nu hebben wij de tijd om het samen te doen - immers struggle for life is voorbij - en dat is een ongekende luxe alleen weggelegd voor ons Westerlingen. Laten we dat eens gaan waarderen en wat meer accepteren van elkaar dat de ander niet volmaakt is, net zomin als dat wij zelf volmaakt zijn. Laten we wat meer kijken naar waar we zelf falen en tekort schieten. Niet je afvragen of je voldoende krijgt, maar of geven we wel voldoende? Je bent iets samen begonnen. Zal je dat dan niet ook samen afmaken?  

En onze kinderen? Ik neem mezelf als voorbeeld, schiet ik niet enorm tekort door mijn kinderen alleen achter te laten in Nederland omdat ik hier zonodig zwarte kinderen moet helpen? Ben ik daardoor hard en ongevoelig als moeder?

Nee, het is allemaal niet eenvoudig en het is soms toch nodig bepaalde stappen te ondernemen. Maar ook ozo moeilijk om de balans te vinden in het leven.

Hedwig hangt erg aan me en daardoor lijkt het extra hard om haar alleen te laten. Maar aan de andere  kant ben ik een sterke persoonlijkheid en daardoor staat ze teveel in mijn schaduw, blijft ze een klein meisje zolang ik in de buurt ben. Het is heel moeilijk om naast een sterke vader of moeder te moeten leven. Vaak gaat men met grote ruzies uit elkaar of blijven die kinderen onder hun vermogen presteren omdat ze bang zijn te falen.

In mijn beleving blokkeer ik Hedwig in haar groei naar volwassenheid, omdat ze zo sterk aan me hangt. En er zit zo een sterke vrouw in haar. Omdat ik van haar houd denk ik dat het goed is om daadwerkelijk afstand te nemen. Maar de tijd zal leren of dat juist was. Dit zijn keuzes die je maakt naar je beste vermogen op een bepaald moment op je levensweg en tijd zal leren wat eruit voort komt. Of het juist was.

Volmaakt is het in iedergeval nooit. Maar niet durven kiezen is altijd een verkeerde keuze. Dan verlies je altijd. En als je hebt gekozen dan moet je de gevolgen ook willen dragen. De consequenties aanvaarden. Ook de niet leuke. Dat is iets wat tegenwoordig vaak vergeten wordt. Jammer vind ik dat.

Wij kunnen kiezen. Hier kun je dat niet.
Neem nu Jacqueline M'PO N'KOUA.Ze is 15 jaar en weegt 31,5 kg. Zwaar ondervoed. Haar eerste zoontje is op 15 dec 2003 overleden aan ondervoeding op de leeftijd van 3 maanden. Ze was dus 13 jaar dat haar eerste kind overleed. Nu komt ze 2 - wekelijks bij me - daarvoor loopt ze 12 km van haar huis naar het mijne en weer terug dus - om kleine Gaston (zie foto) te laten behandelen. Hij is 5,5 maand en weegt 3,5 kg. Hij lacht naar me, zo lief. Moeder haar hangborsten zijn droog. Hij krijgt nu babypap mee die ik zelf maak in flessen in verband met het waterprobleem. Echter hij groeit nog niet. Zijn diarree is over inmiddels, voor zolang het duurt want ze wonen achteraf en drinken water uit een poel. Stilstaand water, groen en vies. Ik heb ze een theedoek gegeven om het water te kunnen filteren en uitgelegd dat ze het moeten koken. Dit zal in ieder geval wat helpen. Alleen het water koken kost zoveel tijd en hout. En de dagen zijn gevuld met land bewerken en zoeken naar voedsel. Overleven dus.

Structurele struggle for life. Niet omdat er oorlog is of een natuurramp heeft plaats gevonden, maar gewoon omdat hun wieg hier stond en de levensomstandigheden hier niet optimaal zijn.

Tja, struggle for life of voor tevredenheid.

Marjan

P.S.
In verband met het reglement van mamshoekje met betrekking tot geloofsuitingen heb ik mijn beleving over het hiernamaals achterwege gelaten in deze column.
 
Marjan
« Laatst bewerkt op: april 20, 2005, 11:08:48 pm door Marjan Kroone »
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #61 Gepost op: mei 07, 2005, 11:22:40 am »
Eindelijk is de 30 ampere stop geplaatst!
Dus kan ik de broodbakmachine gaan gebruiken. Heel Nati afgezocht naar meel, maar overal zaten er beestjes in. Van die zwarte krengen en wormpjes. Uiteindelijk vond ik meel dat insectenvrij was. Dacht ik althans. Thuisgekomen aan het bakken. Het eerste brood smaakte lekker, maar het tweede brood? Vies gewoon. Ik heb het aan de hond gegeven. Nu ging ik mijn derde brood bakken. Bleek dus dit meel opeens ook onder de zwarte beestjes te zitten. Ik alles door de zeef, bleek het meel ook nog barstens vol larven te zitten. De kleintjes vielen gewoon door de zeef weer in het meel terug. Ik toch maar aan het bakken. Misselijk, alsof mijn keel stampvol wormen zat. Gelukkig viel de stroom weereens uit, dus kon ik dit halfgare brood met een gerust geweten aan Djodi geven.  
Maar na 36 uur zonder stroom had ik er helemaal genoeg van. Ik dacht aan Andre, die schreef dat de aggregaat toch minimaal 1x per maand aan moet staan. Dus ik – met pijn in mijn buik, want ik vind het zo eng dat grote ding te starten – de sleutel omgedraaid en jawel, hij doet het! Krijg de sleutel er overigens niet meer uit, maar dat is denk niet belangrijk. Wat een heerlijkheid weer warm water te kunnen maken, douchen zonder kaarsje, de laptop op te laden en de ventilatoren aan te hebben. Iedereen kwam s’avonds voor de poort kijken naar onze lichten. Ik voelde me even a-sociaal, maar hoe kan een mens zonder elektriciteit als je dat zo gewend bent?
Harald en Sandra – een NL echtpaar dat in Nati woont – kwamen langs op de Zondag dat er verkiezingen waren in Togo. Door deze verkiezingen kon ik niet bellen met Jetse dat weekeinde. Het bleek dat er – voorafgaande aan de verkiezingen -  reeds enkele doden waren gevallen. De oude president is overleden, het was een dictator. Zijn zoon heeft toen een coup gepleegd om president te worden. Onder grote druk van het buitenland zijn er op 24 april toch landelijke verkiezingen geweest. Men verteld hier dat Frankrijk de oude dictator al jaren heeft ondersteund in ruil voor diamanten en andere grondstoffen.  Maar nu, enkele dagen na de verkiezingen kan ik nog steeds niet naar Nadoba om te bellen. De dictatorszoon heeft gewonnen. De andere partij zegt dat er is gefraudeerd. Veel rellen.  Mensen zijn gedood en gewond, hotels en andere mooie gebouwen worden vernield. De regering heeft alle radio uit de lucht gehaald en onderlinge  telefooncontacten verboden door simpelweg de lijnen af te snijden. Alleen zijzelf geven nog informatie door over de situatie. Zeer objectief dus. Alle journalisten worden geweerd. Hier luistert mijn personeel ieder uur naar de nieuwsberichten over Togo omdat - volgens hen - het ook problemen kan geven in Benin. 7 Kilometer afstand is dan toch wel erg dichtbij. Ook al lijkt Nadoba zo rustig.
Maar waar wil ik naar toe?  Harald woont dus al jaren in Afrika en vertelde me tijdens het bezoek dat ik altijd brandstof in voorraad moet hebben. Minimaal 100 liter, om weg te kunnen vluchten als er iets dergelijks in Benin gebeurd. Ook adviseerde hij een vluchttas klaar te maken, met geld en wat kleding en dergelijke. Indien nodig moet je binnen 10 minuten kunnen vertrekken.
 
Oke, met alle onrusten in Togo naast de deur en helemaal alleen in huis ( de meiden zijn 3 weken op vakantie ) heb ik me die nacht toch slecht geslapen. Lag te bedenken hoe ik dan eigenlijk weg moet komen en waar naar toe als er ook in de buurlanden ellende is. Rare dingen spookten door mijn hoofd. Maar ik heb nu een tas klaar gemaakt en geloof me, je bent echt even van slag als je dat doet. Alsof er oorlog komt. Heel bizar en een rare realiteit.
 
Wat zou het fijn zijn als mijn kerel kon komen. Niet meer alleen zijn met zoveel dingen. Af en toe wil ik zo graag naar NL, omdat ik hier helemaal niemand heb die naast me staat, om even goed mee te kletsen als er problemen zijn. Een paar sterke armen die me af en toe lekker fijnknijpen. Iemand om te reflecteren hoe je dingen aanpakt. Een schouder om bij uit te huilen als alles tegenzit. Iemand die je lekker knuffelt en waar je ook daarna nog wat aan hebt. Mijn kerel is – net als ik - zo’n heerlijke pragmaticus. Hij ziet zelf ook wat er moet gebeuren. Niet zeuren, maar diep ademhalen en samen de schouders onder die rotklus, des te eerder is het werk gedaan.
Er zijn nog zoveel werkzaamheden voordat het centrum echt van start kan. Johan ik hoop dat het jou in iedergeval lukt in Juli te komen. De derde container is er dan en ook nog zoveel verfwerk. Het is niet anders, maar ik ben gewoon een beetje moe van alles.  
Nou en verder… ik doe mijn best om wat gewicht terug te krijgen, maar het lukt me echt niet. Al dure babypapgekocht en zelfs 2 zakken chips, wat ik normaal niet eet,  maar geen gram erbij. Alle broeken slobberen om mijn lijf. Op dit moment haast niets meer te krijg is op de markt in Boukombe. Geen tomaten, de mango’s zijn overrijp en komen me overigens mijn neus uit. Hoe ik eten kook kunnen jullie zien op de foto.
By the way, Gaston heeft wel 4 ons aan gewicht gewonnen. Eindelijk - na 6 weken - zit de groei erin. Hij weegt nu 3,9 kg. Als het een mooie gezonde peuter is zal ik een nieuwe foto plaatsen.
Verder heb ik nu 2 hanen en ben ze aan het vetmesten. Daarna ga ik er eentje laten slachten en dan verse kippensoep koken. Lijkt me verrukkelijk, al eet ik normaliter geen vlees. Jullie horen wel als hij de pan in is gegaan. Ik wacht tot Lida en Anno hier komen, dan hebben we een koningsmaal. Lida als je dan een pakje Hollandse kippesoepkruiden kunt meenemen… dat wordt smullen geblazen.
Als Stephanie deze week nog naar Natitingou gaat, zal zij deze column laten plaatsen op mamshoekje. Dan weten jullie weer even hoe het er hier toegaat.
 
Dikke knuffel allemaal,
Marjan
www.aktiebenin.nl
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

sietske

  • Berichten: 1
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #62 Gepost op: mei 09, 2005, 10:03:31 pm »
Hallo Marjan en/of mensen die Marjan kennen,

Ik zou graag in contact willen komen met Marjan om de volgende reden: wij (mijn vriend Aeron en ik, Sietske) zijn sinds november op reis in West-Afrika. In maart zijn we in Boukoumbe aangekomen, waar we het weeshuis hebben bezocht. Omdat de kinderen in het weeshuis op een betonnen vloer slapen, leek het ons een goed idee onze vrienden en familie te mailen om een donatie te vragen voor matrassen voor deze kinderen. Deze actie is een erg groot succes :we hebben geld voor 75 matrassen!
Het oorspronkelijke idee was om het geld (we dachten voor 10 of 15 matrassen)naar het weeshuis over te maken. Omdat het nu opeens om veel meer geld gaat, lijkt het ons prettig om het geld aan iemand over te maken die ook in Boukoumbe woont, zodat we zeker zijn dat al het geld goed terecht komt.

We hebben Marjan niet ontmoet, maar hebben gehoord dat er een Nederlandse in Boukoumbe woont. Even zoeken op internet, en daar ben ik....

Marjan, als jij dit leest, wil je me dan zsm mailen op sietske@fastmail.fm?
Als iemand anders dit leest, misschien kan diegene Marjan makkelijker bereiken dan wij ?

Als je iets kunt doen, heel erg bedankt!!

sietske

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #63 Gepost op: mei 20, 2005, 11:33:34 pm »
Verward

Het komt steeds dichterbij
De datum is geprikt
31 augustus ga ik naar huis,
Voor een weekje of zes

Of is mijn thuis hier
Ik weet het niet meer
Ben heel verward

Wil zo graag iedereen zien
Wil ook hier blijven bij iedereen

Het is vreemd en voelt als verdriet
Een spreidstand in twee continenten
Een spagaat tussen kinderen en kids

Tussen liefde en liefde
Tussen geloof en hoop
Twijfel en angst

Alles wordt bevestigd
En toch ook weer ontkend

Is het God of mijn lot
Keuze of bestemming

Niemand die me antwoord geeft
Misschien wel gelukkig

Marjan
www.aktiebenin.nl
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #64 Gepost op: mei 28, 2005, 07:07:58 pm »
Een weekje in Coto.
 Eindelijk tijd om met mijn dochter te MSN-en en mails te beantwoorden die al sinds 2 maart ongelezen in mijn box wachten op een reponse.

En eindelijk mijn kenteken. Ik had er eerder geen werk  van gemaakt want het kon me niet schelen. Immers ik had het geld betaald en de papieren in geleverd en dat ze hier in Benin zo traag werken, tja, dat is niet anders. Ik rijd evengoed wel rond zonder.

Totdat ik deze week in Coto werd aangehouden door een politie-agent die mijn papieren controleerde en zeer terecht opmerkte dat ik dus zonder geldig kenteken rond reed. Tja, dat weet ik, maar dat is niet mijn fout, dat is jullie ministerie dat zo traag werkt. Dat zij hun werk niet doen, daar kan ik niets aan doen, zeg ik hem.

En wat zegt die laiverd...  Nou dan ga ik nu mijn werk doen, start de auto maar en rijd maar naar het bureau. Wat gaan we daar dan doen, vraagt deze onnozel hals nog.
“Uw auto in beslag nemen.”

Tjee, nou dan krijg je toch wel even een raar gevoel in je onderbuik. Natuurlijk krijg ik die auto uiteindelijk wel weer  terug, maar wat een papieren zal dat weer vergen. Wat een werk.

Oke, wacht, ik zal mijn vriendje Ange even bellen. (Gelukkig heb ik veel hoge pieten vriendjes). Ange begint heel hard te lachen voor de telefoon en vraagt de agent te spreken. Na 1 minuut begint deze zich al te verontschuldigen en uiteindelijk blijkt dat de goede man ook nog uit Boukombé komt. Tjonge, dus ik ging vrij uit, maar met het advies om toch maar te zorgen dat dat kenteken op mijn auto komt. Tja, dat had ik me inmiddels ook voorgenomen, om daar nu maar direct mee aan de slag te gaan. Want als ik op anderen moet wachten dan kan ik nogwel 5 maanden wachten vrees ik.

Dus linea recta naar het ministerie van Transport. Mijn dossier blijkt niet aanwezig, ligt op Buitenlandse zaken. Daar aangekomen een hoog pietenvriendje even goedemorgen wensen en mijn probleem vertellen. Hij belt en schrijft een briefje en ik krijg per ommegaande mijn dossier mee. Terug naar Min van Transport. Fijn mevrouw, maar nu hebben wij nog 3 dagen nodig om alles in orde te maken en het nummer toe te kennen. Maar ik wacht al 5 maanden zeg ik. Tja, dit zijn de regels.

Nou ik ben iemand die gek is op regels passeren, dus via via, kom ik uiteindelijk bij de directeur van de kentekens terecht. Ik vertel mijn vreselijke ervaring met dit dossier en dit kenteken en zeg dat ik morgen terug ga naar Boukombe en er niet van kan slapen, van de angst dat ik straks aangehouden wordt door iemand die niet uit Boukombe komt en die dan daadwerkelijk mijn auto in beslag gaat nemen. De goede man is erg lief en erg aardig en ter plekke maakt hij alles in orde en geeft mij mijn nummer: 417 ONG (zie foto)

Nu nog even naar Akpakpa en jawel, om 17 uur heeft Mar haar kenteken op haar auto. Zie je wel, het kan wel vlug, als je er maar zelf bij bent.

Nou ja, dit was het even voor nu. Ik ga lekker nog even relaxen, want Anno en Lida komen vanavond met het vliegtuig aan en daar verheug ik me zo op. Eindelijk na maanden weer iemand om mee te knuffelen. En ze neemt wat knuffels mee heeft ze me al geschreven. Heerlijk.

Ik neem ze morgen gelijk mee naar Gaston. Volgens mij heb ik dat nog niet verteld, maar ik heb hem laten opnemen bij de nonnen in Perma. Een week of twee terug kwam hij voor zijn wekelijkse controle en aangezien hij de hele week diarree had gehad was hij weer afgevallen en woog nog maar 2 kg en 6 ons. Dat is een beetje erg weinig als je 7 maanden bent. En hij lachte niet meer, wezenloos staarde hij voor zich uit, zo ook zijn moeder, die ook ondervoed is. Dus papa om toestemming gevraagd en in de auto met die hap, naar Perma – 72 km verderop – om hen te laten aansterken bij de nonnen.

Daar aangekomen moesten we wachten op de responsable, maar andere moeders kwamen direct aangelopen en ontfermden zich over Jacqueline en Gaston. Dat was zo geweldig om te zien. Heerlijk voor haar dat ze nu bij lotgenoten is. Ze gaan eerst aansterken en dan leert ze hoe ze van locaal eten toch gevarieerd eten kan maken. (Niet naar onze begrippen uiteraard...) Hoe ze dagelijks kan zorgen dat alle vitamines en dergelijke in het eten zitten.

Natuurlijk blijft dan het probleem dat er ook voedsel te koop moet zijn en ook geld zijn om dat eten te kopen. Zelf heb ik ook een maand lang bijna niets gegeten, behoudens wat blikken die ik in huis had, omdat er gewoon niets te krijgen was.

En ik besef heel goed dat Gaston volgend voorjaar – als er geen eten te krijgen is omdat de droogte er is- weer honger zal lijden en waarschijnlijk weer ondervoed zal raken. Maar dan is hij een jaartje ouder en sterker hoop ik.

Of misschien is de oogst dit jaar wel erg goed, zodat ze meer wintervoorraad hebben.

Ik weet het niet, maar ik moest gewoon wat doen.
Je kunt toch niet iemand onder je handen laten sterven??

Nou ja, in iedergeval, Lida en Anno zitten nu in het vliegtuig en dat maakt me zo blij.
We gaan genieten van elkaars gezelschap en het is zo fijn dat ook zij straks weten hoe ik woon en werk en leef. Dat ze de geuren kennen, de afstanden, de mensen waarover ik schrijf.

Lieve lezers, allemaal een dikke knuffel en tot horens,

Marjan

www.aktiebenin.nl
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #65 Gepost op: juni 06, 2005, 07:03:52 pm »
Hallo Allemaal,

Mijn naam is Lida Heethuis en Marjan heeft mij gevraagd om deze column te schrijven.
Anno, mijn man, en ik zijn nu namelijk bijna een week in Boukombé bij Marjan. Wij voelen zelf de armoede hier niet, want wij hebben een kamer met douche en wc in het vrijwilligershuis. We hebben de hele dag electriciteit en we krijgen 3x te eten.
Maar oh, wat zien we een armoede om ons heen. Ik wist niet, dat niets hebben, zooooo niets is. Alleen een lemen donker hutje met een rieten dak. Niets in en rond het huisje, geen kleding. Maar wel veel kinderen, die je soms met moeite 1 keer per dag yam te eten kunt geven. Totaal geen afwisseling.

We zijn met Marjan langs de tata’s geweest, waar Marjan de allerarmsten gratis bezoekt en van medicijnen voorziet. De meeste kinderen hebben diarree en zijn zwaar ondervoed. Als we bij iemand zijn, staan er binnen no time meerdere volwassenen en kinderen om ons heen. Dat is juist goed, want naast medicijnen geven, geeft Marjan veel voorlichting over hygiëne en vertelt ze dat ze het gore, vieze water eerst minstens 10 minuten moeten koken, voordat ze het kunnen drinken.
Ook komt terloops de familyplanning aan bod. Vaders wordt verteld, dat het niet verantwoord is om zoveel kinderen te hebben bij soms meerdere vrouwen. Ze krijgen wel een groot compliment, dat ze bij de visite zijn, want het komt ook veel voor, dat de vrouwen met hun zieke kinderen dagenlang alleen rondlopen om ze te kunnen laten behandelen. Of, zoals een vrouw van vanmorgen, die door haar man op straat was gezet, omdat ze haar zieke kind in het hospitaal wilde laten onderzoeken, hetgeen de man niet wilde hebben. De man kiest dus niet voor zijn kind. Gelukkig zijn er sterke vrouwen, die dat wel doen. Zij hebben dan niets meer en moeten terug naar hun ouders. Gelukkig is er ook Marjan, die het straatarme kind helpt en naar het verhaal van de moeder luistert.

Mijn eerste ervaring met Afrika was zondag gelijk raak. We gingen langs de 14-jarige Jacqueline. Zij zit in een tehuis, waar jonge moeders met kinderen leren zelfstandig te wonen. Haar tweede kind, de 7 maanden oude Gaston, is nog maar 2½ kg. Marjan was heel blij, Gaston zag er ‘goed’ uit. Ik schrok me echter wezenloos, zo’n klein mager kontje in mijn hand met bonestaakjes eronder. Het voelde eng, ik was de bolle kontjes van mijn eigen kinderen gewend.

Dan nog iets, dat ik even kwijt moet. Degenen die denken dat de mensen hier niet beter weten en het voor hen dus gemakkelijker is wil ik het volgende vertellen. We waren voor de 2e keer bij een zieke vrouw met vier zieke kinderen. Het jongste kindje zat op de grond naar mijn blanke gezicht te kijken. Prachtige oogjes, mooi voor op de foto. Ik maakte enkele foto’s van de kinderen maar mama maakte me duidelijk dat ik van haar geen foto mocht maken. Het was een mooie vrouw in mijn ogen. We gingen naar een naastgelegen tata. Ook de bovengenoemde vrouw kwam nog even weer langs om nog even iets tegen me te ‘zeggen’. Ze legde me in gebarentaal uit dat ze niet op de foto wilde omdat ze zelf vond dat ze er niet uitzag in haar oude, vieze, versleten jurk. Ze schaamt zich dus voor haar armoe. Ik zie haar echter als een lieve moeder, die zeer goed voor haar kinderen wil zorgen, maar veel te weinig middelen heeft om dat te kunnen, zeker nu ze zelf ook nog ziek is en haar man er haar alleen mee laat zitten.


Nog een ervaring. De dominee kende ook nog enkele arme zieke kinderen en hij vroeg of Marjan met hem mee wilde gaan. Marjan bij hem achter op de brommer en ik bij Anno achterop de brommer er achteraan. We kwamen bij een tata, waarvan een wijze oudere man het woord deed. Hij vroeg of Marjan naast enkele zieke kinderen, naar zijn 37-jarige dochter wilde kijken, want zij kon al 2 jaar niet meer lopen. Er kwam een fikse donderbui en met z’n twintigen gingen we het “huisje” met een ruimte van 4x4 binnen. Buiten de familie waren er nog 3 kinderen van 10, 7 en 4, die wees geworden waren en naast hen woonden. De kinderen moeten voor zichzelf zorgen, maar de man houdt een oogje in het zeil. Hij voelt zich er verantwoordelijk voor, maar hij kan niet ook deze kinderen nog kleden en naar school laten gaan. Anno en ik moesten hier helpen vonden we en wij hebben de kinderen ter plekke geadopteerd. Dit houdt in, dat wij voor kleding zorgen, ze naar school laten gaan en er elke maand een zak rijst naar ze toegaat, zodat ze ook tijd hebben om huiswerk te maken. In de vakanties kunnen ze dan gewoon op het land werken.

Waarom toch helpen?
Omdat wij alle hulp ervaren als een druppel in een emmer water en niet zoals zo vaak gedacht wordt als een druppel op een gloeiende plaat. We hebben het deze week ook gezien bij de tata van de moeder van de drieling, die in december in het Centre de Sante zijn geboren. Ze wogen 1200 gram en nu zijn het lekker gezonde baby’s, doordat ze extra voeding krijgen. Deze kinderen redden het met hulp en ze zullen een voorbeeld zijn voor vele ouders.

Tot zover onze ervaringen. Geweldig, dat we dit mee mogen maken en wat doet Marjan hier fantastisch werk. De doelstelling van Stichting Aktie Benin, zorgen voor een betere gezondheid voor moeder en kind in Benin, wordt langzaam aan waargemaakt.

Lida Heethuis
Voorzitter Stichting Aktie Benin
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Wybo

  • Zijlijnbemoeier
  • Berichten: 10394
  • Ik ben principieel pragmatisch
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #66 Gepost op: juni 06, 2005, 07:35:58 pm »
welkom als nieuwe schrijfster :)

We blijven bidden voor jullie werk :)
Pinkeltjefan

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #67 Gepost op: juni 13, 2005, 07:37:21 pm »
13-06-2005

Gisteravond afscheid genomen van Lida en Anno. Gelukkig konden we zeggen: Tot september. Dat klinkt niet zo erg. Maar het was best even slikken. We hebben het geweldig fijn gehad samen en met name voor Lida zijn veel dingen op hun plaats gevallen. Dat is goed voor het thuisfront.

We zijn voor vertrek ook nog samen naar het huisje van de drieling wezen kijken.  Om te zien wat er ontbreekt of aanwezig is. Nou er is dus niets. Zelfs geen matje om op te slapen. Ook was het dak gedeeltelijk van het huisje afgewaaid, maar omdat we  een adoptiemoeder voor de drieling hebben gevonden is er gelukkig geld om dit te repareren. Want de moeder moet met 10 kinderen in dat kleine huisje wonen en je leeft hier wel buiten, maar beschutting in de nachten en tijdens de regen is toch wel prettig. Mama heeft ook een prikpil gekregen op kosten van Aktie Benin, zodat ze de eerste 5 jaar geen kinderen meer kan krijgen. Haar oudste zoon moest toestemming geven (zie foto), want als vrouw zijnde mag je dat hier niet zelf beslissen.

Verder nog heel, heel goed nieuws. Op 1 juni hebben we de school van Sonta officieel geopend. En wat denken jullie? Thomas, onze leraar liep weer volkomen normaal rond. Hij is 3 weken opgenomen geweest bij een traditioneel genezer en hij is genezen. Dit is zo ongelooflijk. Het is dat ik met enkele Nederlanders bij hem was op het moment dat hij gek was, anders zou ik denken dat ik het allemaal heb gedroomd. Gelukkig zei Lida dat Andre aan haar had verteld geen foto te willen maken van Thomas omdat het zo genant was om iemand in dergelijke omstandigheden op de foto te zetten. Anders zou ik denken dat ik zelf gek was of  ben.

Het is ongelooflijk maar hij is weer de oude Thomas. De dokters in Tanquieta konden niets voor hem doen. Nu gelooft iedereen dat hij door iemand ziek is gewenst en dat giri giri hem weer beter heeft gemaakt. Nou ja, dit soort dingen gebeuren in Afrika.

Zaterdagmorgen om 6 uur zijn we naar Cotonou vertrokken en toen kreeg ik voor het eerst pech met de auto. Op de piste gaat er spontaan een oranje lampje branden. Mijn Nissan boekje vertelde dat ik maar naar de garage moet gaan, niet harder als 70 km per uur mag rijden (dat ding wilde niet harder als 30 !) en dat ik NIET mag klimmen met de auto. Wie heeft dit bedacht heeft voor een terreinwagen die de bergen door moet? Niet klimmen als ik hellingen van 8 % en 15 % moet nemen? Nou ja, we zijn in Nati aangekomen en alles is weer gemaakt en uiteindelijk waren we om 18u15 in Coto. Terwijl ik normaal bij flink doorkachelen er bijna 8 uur over doe.

Ook hadden we ‘wat regen’ onderweg. Een vooruitblik op wat mij straks te wachten staat in Boukombe. Gewoon overstroming dus.

Vanmorgen dus maar flink wat blikvoer ingeslagen hier in Cotonou. Voor het geval ik toch niet zo gemakkelijk naar Nati kan komen in juli en augustus. Want na de schrale maaltijden van eind april – begin mei, ben ik nu toch wel een klein beetje bang voor herhaling. In Boukombe was er op dat moment werkelijk niets te krijgen – nog steeds niet, zelfs geen tomaten - en ik gunde mezelf niet het geld en de tijd om naar Nati te rijden om eten in blik voro mezelf in te slaan. Helemaal mijn eigen schuld, ik weet het, maar ik vind mijn werk gewoon belangrijker en er zijn altijd ergere dingen in het leven. Dus gewoon maar hopen dat er over een paar dagen wel wat op de markt komt. Mooi niet dus.
Maar het was weer een nieuwe ervaring. Nu weet ik wat het is om met een  lege maag naar bed te gaan. Niet slechts voor 1 nachtje, maar voor twee weken. Het was dus erg leerzaam. Alleen niet te vaak voor herhaling vatbaar.

Afijn, wat anders. De container met hulpgoederen staat sinds 10 dagen in de haven.
Op 26 mei had ik alle papieren – behalve het connaissement – ingeleverd. Men verzekerde me dat - als ik over 2 weken terug kwam om mijn vrienden weg te brengen - alles klaar zou zijn. Afrika kennende had ik er niet veel vertrouwen in. Mezelf maar een druk programma gegeven voor de komende week wat betreft netwerk onderhouden en bijvoorbeeld onderzoeken hoe we een watertoren bij ons lab kunnen krijgen et cetera.

Maar wat zegt mijn transitair vanmorgen toen ik het ontbrekende document inleverde? Wilt u hier nog even 7 keer een handtekening zetten en dan mag de container vanavond de haven uit en woensdagmorgen is hij in Boukombe.

EUHHHH wat bedoeld u? Er is niemand in Boukombe om de container op te vangen, want ik ben helemaal alleen en ik zit hier...  

Afijn, mijn programma dus maar weer omgegooid, morgen nog snel wat afspraken en dan vertrek ik woensdagochtend maar naar huis in plaats van vrijdag. Als je niet flexibel bent moet je hier niet werken. En laten we wel zijn, dit is toch eigenlijk wel een zeer aangename verrassing. Alleen ik ben nog niet klaar met het uitzoeken van de goederen van de vorige container. Maar dat zal ook wel weer goed komen.

Nou iedereen een dikke knuffel en bedankt voor al die ontzettend lieve mails in mijn box. Ik neem er een flink aantal mee naar huis om thuis te lezen, want het aan mijzelf beloofde internetdagje schiet er nu bij in. Dus over een weekje of  2 kom ik weer naar de stad (denk ik ... ).

Marjan
www.aktiebenin.nl
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #68 Gepost op: juni 25, 2005, 03:36:48 pm »
Woensdag 15 juni dus weer naar huis. Op het allerlaatste moment gelukkig nog een bijrijder gevonden. In Save had ik giga hoofdpijn. In Nati aangekomen was deed alles zeer, koude rillingen en noem maar op. Weer malaria. Toch is het me gelukt de auto netjes thuis te krijgen. Vlak voor Boukombe, nog een lekke band. Gewoon doorgereden.

Klappertandend mijn bed in. In feite dus 8 uur te laat begonnen met de medicijnen. Dat is jammer, dat scheelt zoveel ziek zijn. Jezelf afspoelen met koud water, wat is dat toch erg als je ziek bent! Ik heb het al zo koud.

De container moet leeg gehaald voordat hij van de vrachtwagen afkan. Jonathan mag dat regelen. Ze zoeken het maar uit, het kon me niets meer schelen. Drie dagen hevige dromen, badend in het zweet wakker worden. Toen ik dacht dat het er weer op zat als toetje nog 2 dagen hevig maagpijn en overgeven. Daarna vermoeidheid ten top.
 
Zaterdagmorgen, ik had mezelf getrakteerd op een emmer warm douchewater. Helemaal bekaf van dit natte gebeuren wilde ik weer naar bed toen er vrouwenstemmen klonken in mijn tuin. Zijn daar minstens 20 vrouwen van de kerk aan het onkruid wieden. (zie foto) Om moed te geven en te laten zien dat ik niet alleen ben. Ik ben te moe en beroerd om bij ze te blijven, maar wat een schatten zijn er - ook hier - om me heen.  

Nog een 'big surprise' die dag, zij het wat minder leuk. De container is uitgeladen en van de laadbak afgehaald. In januari zijn er grote problemen geweest tussen vrachtwagenchauffeur (iemand uit het zuiden) en de chauffeur van de kraan (iemand uit het noorden). Heel verhaal, maar ik heb de ruzie toen weten te sussen en uiteindelijk hebben ze beiden hun werk goed gedaan.

Echter nu lag ik ziek in mijn bedje en ja ook deze personen hebben ruzie gekregen. Het is de discriminatie die speelt tussen zuiderlingen en noorderlingen.

De kraanchauffeur (noorderling) kreeg de container niet op de cementpalen waar hij hoort te staan. Toen het donker was vond hij dat zijn werk erop zat en wilde zijn geld. De entrepeneur, die namens mij optrad, weigerde te betalen omdat de container niet op zijn plaats stond. De kraanchauffeur was al goed kwaad op de vrachtwagenchauffeur (zuiderling) die zich de hele dag negatief had bemoeid met het geheel. Toen heeft de kraanchauffeur - met de kraan - de vrachtauto uit Cotonou even flink beschadigd - de hele zijkanten gesloopt -  en gedreigd ook de auto van de entrepeneur te doen als die niet met het geld op de proppen kwam. De politie is er bijgehaald. Het hele spul mee naar het bureau om af te koelen.

Eindresultaat ietsje anders dan dat het in NL geweest zou zijn. De entrepeneur (als tussenpersoon! ) moest de vrachtauto op zijn kosten laten herstellen omdat hij de kraanchauffeur heeft ingehuurd. Ik mag dat dus uiteindelijk betalen. De kraanchauffeur moest gewoon uitbetaald worden want de container was van de vrachtauto af en de dag werk voorbij en ik mag nu een nieuwe kraan zoeken en wederom betalen om de container alsnog op de stiepen geplaatst te krijgen. Vermoeiend.

Dit was dus nooit gebeurd als ik ter plekke was geweest. Maar gelukkig hebben ze me er niet eerder mee lastig gevallen. Dat had ik met mijn zieke hoofd echt niet aangekund.

Toch is het lastig die cultuurverschillen. Steeds weer loop je daartegen aan, tot in de kleinste dingen.

Salma, de hoofdverantwoordelijke van de kraamafdeling - een geweldig mens! - verteld me hoe blij ze is als straks het lab draait. Zij zegt: Dan kunnen we al die kinderen met anemie een bloedtransfusie geven (Lida heeft er al heel wat gezien in die 2 weekjes bij mij, o.a. malaria is een grote veroorzaker hiervan,). Gaan we in de dorpen donoren zoeken en dan geven we de mensen een maaltijd in ruil voor hun bloed.
Ik zeg dat ik zo graag zou willen dat de donoren hun bloed voor niets geven. Maar daar hoef je niet op te rekenen hier. Ten eerste zullen de meeste mensen in deze regio hun bloed niet willen afstaan, uit bijgeloof. Ten tweede zullen ze een cadeautje willen hebben als ze het wel doen. Al is het maar een pen, aldus Salma.

Het is zo lastig, maar die cadeautjes zitten zo in deze cultuur verweven. Vanuit het eeuwenlang goederen ruilen in plaats van met geld betalen, de slavenhandel, de kolonisatie en de toeristen die nu komen met hun cadeautjes. Dit houdt de mensen onderdanig en afhankelijk van de luimen van de gever.  

De mensen hier in Afrika hebben geleerd naar zichzelf te kijken door onze ogen. Zij zien zichzelf al eeuwen zoals wij hen zien, gerekend naar onze maatstaven en normen. Hun cultuur was interessant om te bestuderen maar mocht niet behouden blijven, want de onze was beter. Ange zei eens tegen mij: Als je eeuwenlang hebt gehoord dat je een nul bent, dan kun je dat niet zomaar opzij gooien. Het zal nog heel lang duren voor wij het gevoel van eigenwaarde terugkrijgen.

Andere problematiek: het geboortebewijs. Het bestaansrecht. Omdat hier heel veel mensen niet geregistreerd zijn, dus geen geboortebewijs hebben, vaak zelfs geen naam, niet weten wanneer ze geboren zijn, hoe oud ze zijn, zijn daar veel problemen mee. O.a. kunnen de kinderen geen examen doen zonder geboortebewijs. Je kunt niet stemmen, je bestaat niet echt en kunt dus makkelijk verhandeld worden. Echt een groot probleem.

Je vraagt een kind hoe het heet en het weet het niet. Het kijkt je glazig aan. De eerste keer denk je dat het kind achterlijk is of zo. Of dat je vraag niet duidelijk gesteld is. Tot je er achter komt dat de moeder het ook niet weet. En dat papa bijvoorbeeld op reis was tijdens de bevalling en daarna vergeten is het kind een naam te geven. En dit heb ik de afgelopen maanden al diverse keren mee gemaakt in mijn omgeving die maar zo klein en beperkt is als je het op de grote schaal neerzet.

In ieder geval, officieel hoort de vader het kind een naam te geven, maar wat doet Salma als pa er niet is na de bevalling of geen naam weet? Dan geeft Salma het kind een naam. De naam van de naamsdagkalender. Geen kind gaat zonder naam de verloskamer uit bij haar. En uiteraard wordt het genoteerd in het gezondheidsboekje. Het is wel geen officieel geboortebewijs, maar ze weten wanneer ze waar geboren zijn en hoe ze heten en dan kunnen ze later altijd nog een geboortebewijs kopen.  

Nog even wat andere goede nieuwtjes:
- Jetse gaat in oktober definitief met mij mee naar Benin.
- Salma is zo gelukkig met de kraampakketten die inmiddels op het terrein staan. Het lijkt wel Sinterklaas en wordt zo echt nu. Esther en Baby Hope: THANKS !
- Het blijkt dat ze hier knipjes na de bevalling hechten ZONDER verdoving. En ik blijk voor 1000 vrouwen het betreffende middel in mijn farmacie te hebben. Dus je snapt de run hierop. Ook vanuit de brousse. NL-leger THANKS
- Verder weet Salma heel goed weet dat kinderen direct na de geboorte een druppel antibiotica in hun ogen moeten krijgen, maar dat hadden ze hier niet voorradig. Nu wel dus. NL-leger, THANKS !
- En dan wat er voor mij in de verwendozen zit!! Ik ben direct begonnen aan de yoghurt toen de doos open was. HEERLIJK. THANKS!
- Iedereen die op welke wijze dan ook ons werk hier ondersteunt en heeft meegewerkt aan deze container: THANKS

Ciao en knuf voor iedereen,

Marjan www.aktiebenin.nl
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #69 Gepost op: juli 04, 2005, 04:13:08 pm »
Nog slechts 8 weken voor ik naar NL kom. De afgelopen twee jaren hebben echt wel op alle fronten het uiterste van me gevergd. Maar ik heb weer veel mogen leren.

Lekker dromen over september.Wat zal het vreemd zijn om weer schone lucht in te ademen. Opgeschoten jongens tegen komen die lopen te klieren. Grafity op de muren, water uit de kraan kunnen drinken, niet te hoeven onderhandelen over de prijs. Alle goed gevoede mensen. Kinderen zonder dikke buiken, schimmelinfecties of schurft. Zonder muskietennet slapen.

Maar wat zal ik de beleefdheid van hier missen. De goedlachse mensen. De kinderen die “Mama Beninoise” roepen als ik voorbij fiets. De onverwachte dingen die er iedere dag weer voor zorgen dat het anders gaat dan je had gepland. Zes - zeven weken weg van hier, dat gaat heel moeilijk worden.

Afgelopen zaterdag hadden we groot feest. Martine -de vrouw van Isodore - heeft haar diploma als coupeuse behaald. Echter vlak voor de uitreiking werd hun oudste dochtertje Vivian ernstig ziek.
De kleine was helemaal van de wereld en bleek malaria te hebben. Wij met spoed naar ons CdS.

Je ziek zijn wordt veroorzaakt door vernietiging van je rode bloedlichaampjes en het vrijkomen van producten van de parasiet. Je krijgt dus een anemie met een vorm van geelzucht. Bij de gevaarlijkste soort - malaria Falciparum  - komen er zoveel parasieten vrij dat de kleine bloedvaten bij je hersenen en belangrijke organen zoals je nieren, verstopt kunnen raken. Vandaar dus de enorme hoofdpijn en het risico in korte tijd bewusteloos te raken en te overlijden.

Afijn, Vivian kreeg een kinine-infuus en papa Isodore bleef bij haar tot het beter ging. Maar ondertussen was de diploma-uitreiking al in volle gang en Martine wist dus nergens van. De geslaagde staat op het podium en er wordt een kleine modeshow gehouden met de kleding die de examenkandidaat heeft gemaakt. Daarna komt iedereen naar voren om geld op haar voorhoofd te drukken als beloning voor haar werk. Dit geld is om het eten en drinken tijdens het feest te betalen.

Als laatste komt dan de echtgenoot of - als je nog niet getrouwd bent - een mannelijke representant van de familie naar voren. Die drukt een biljet in de handen van de vrouw en dan is zij ‘bevrijd’ en mag van het podium af. Nou, iedereen bleef maar roepen om Isodore, maar die kwam natuurlijk niet opdagen. Toen ben ik maar opgestaan – ik had honger en wilde eten - en heb Martine haar liberation gegeven. Tjonge, nou dat was blijkbaar heel bijzonder. Wat een toestand, iedereen vond het geweldig. Maar je kunt haar toch moeilijk laten staan tot ze een ons weegt.

Het feest werd gevierd bij “Chez Tanti” en er was rijst met hete saus vooraf en cascave met varkensvlees toe. Echt alles van het varken zit in de pot, ook de poten, de kop en noem maar op.

Wat een genot om - met mijn bordje rijst op schoot - iedereen te bekijken. Mijn hart stroomt over van liefde. Hier hoor ik thuis. Elke dag een strijd om het bestaan. Een hard leven, maar aan de andere kant ook zo simpel. Je maag vraagt om voedsel en als dat er is dan eet je ook. Feest en rouw, zorgen hebben en lachen. Verdriet en plezier gaan hier hand in hand. Je weet dat je niets voorstelt op deze aarde. Je ben een vlo in een zandwoestijn. Nietig en toch heb je een kleine taak die je moet volbrengen in de oneindigheid. Maar wat kunnen die vlooien samen een lol hebben.  

Iedereen is op zijn best gekleed. Waar halen ze die witte overhemden toch vandaan? Een arme, ondervoede vrouw is het terrein opgekomen. Mensen laten bewust wat achter op hun bord en zij schraapt alles in een bakje waarna ze weer verdwijnt. Die heeft een goede dag vandaag. Net als wij.

Ik probeer het feest te bekijken met de ogen van een buitenstaander en zie dan hoe vies het is. Hoe de vliegen overal rondkruipen. De bankjes en stoelen die bijna in elkaar zakken. De plastic bordjes, het dunne Afrikaanse bestek. De scheve en afgebrokkelde muren, de roestige tonnen waar het water in bewaard wordt. Het ongelooflijk vieze water waarin afgewassen wordt. Dit wil ik niet zien. Het dak dat doorroest. Het bier dat gedronken wordt met een rietje om meer effect te hebben van het alcohol.

En dan al die vrouwen! Ze zijn zwanger of dragen een kleintje op de rug. En al die borsten.
Zoveel borsten zonder enige erotiek. Het zijn gewoon melkfabrieken en verder niets. Een moeder met een tweeling van minstens al 2 jaar oud, hangt voorover op haar stoel en heeft naast iedere tiet een kind staan. Ze buigen de hangborsten naar de zijkant en zuigen alsof het twee flessen met yogi drink zijn. Ondertussen lopen ze elkaar te plagen door elkaar hun ijsmuts af te pakken.

Nog even heel wat anders. Voor de derde keer iemand op staande voet moeten ontslaan wegens diefstal. Er werd verf gestolen. Steeds een beetje. Eerst dacht ik dat ik het me verbeelde maar o wee als ik het dan eenmaal zeker weet! Het moest een van ‘mijn’  jongens zijn die zich aan diefstal schuldig maakte, want alleen zij hebben toegang tot het magazijn, via de sleutel op mijn kantoor. Firme was eigenlijk de enige die in mijn beleving in aanmerking kwam voor zoiets, maar ik kon het niet geloven. Dus vertelde ik dat – indien de dief zich tijdens de avondbijeenkomst niet bekend zou maken – iedereen op staande voet ontslagen zou worden.

Nou de stemming die dag, die kunnen jullie wel raden. Maar het werkte. Immers Marjan doet altijd wat ze zegt en indien nodig waren ze – zoals beloofd - ook allemaal de deur uit gebonjourd. Zou wel een eenzame nacht zijn geweest, maar dat had ik op de koop toe genomen. Aan het einde van de middag kwamen Albert en Isodore vertellen dat ze twee opkopers hadden. Afgesproken dat we nergens van zouden weten. Maar die avond bekende niemand. Toen vertelde ik dat er 2 mannen waren gevonden aan wie  mijn verf was verkocht. En nog dik onder de prijs ook! Firme bekende. Einde oefening.

PS. Het is inmiddels enkele dagen later en in overleg met de jongens krijgt Firme nog een nieuwe kans. Zij zullen de verantwoording voor hem nemen. Tenslotte heeft Jean ook 3 kansen gehad voor hij niet meer terug mocht komen….. En ik? Ach ik kan nooit langer dan 5 minuten boos blijven.

Nog een PS je voor degenen die bij me zijn geweest in Boukombe – even over de piste:
De entrepeneur is s’avonds op de gevaarlijke bocht -  waar ik altijd in zijn 1 of 2 rijdt – het ravijn ingereden. Hij had niets behalve veel geluk en de auto was toch al niet veel.  Maar een paar dagen later is er een poging tot overval gedaan – op dezelfde piste – ook weer nadat de zon onder gegaan was. Ze hadden een barriere gemaakt van takken, maar de auto kon snel draaien en het is mislukt.
Daarom wil ik dus ALTIJD voor het donker thuis zijn!

Nou is iedereen op de hoogte.

Ciao en knufske,
Marjan  www.aktiebenin.nl


Oproep:
Ik heb dringend hulp nodig van iemand die goed kan en wil aanpakken. Lichamelijk werk doen. Inventariseren en dozen uitpakken en noem maar op. Gewoon een klus die ik liever met zijn beiden doe.Uiteindelijk zal het alleen ook wel weer gaan lukken; maar wie weet is er iemand die zin heeft op korte termijn een paar weken te komen helpen?

Reis en verblijfskosten komen voor eigen rekening en uiteraard krijg je ook wat van de omgeving te zien. Info: tel: 050- 30 16 018  Alvast bedankt.
« Laatst bewerkt op: juli 05, 2005, 09:30:09 am door Marjan Kroone »
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #70 Gepost op: juli 14, 2005, 09:39:21 am »
Vrijdag 07-07-05
Ik baal van mezelf. Alles gaat fout. Ik ben bezig met een bestand waarin alle voorradige medicijnen worden uitgelegd in het Frans (23 pagina’s). Dus bij welke ziektes te gebruiken, wanneer absoluut niet, welke dosering, vanaf welke leeftijd et cetera.

Afgelopen maandag had ik een vergadering met dokter William en Salma (hoofd verloskunde) en zij waren razend enthousiast. Ook snappen zij hoeveel werk dit is geweest. Het was echt een enorme klus. William herhaalde het ook verschillende keren: Wat een werk is dit geweest. Voor mij fijn dat dit gezien en gewaardeerd wordt.

Maar wat is er nu gebeurd? Ik ben nu sinds drie dagen op de labtop bezig de laatste puntjes op de i aan het zetten en geen back up gemaakt. Dit omdat ik steeds niet helemaal in orde ben en met zoveel werk is mijn kaarsje op aan het einde van de dag.

Dan komt er ieder half uur wel iemand storen. Daar word je echt gestoord van.
Soeur Madeleine kwam langs om de aflevering van de matrassen voor het weeshuis door te spreken. Ik wilde op dat moment net een kopie van mijn bestand op het stickje zetten om via de grote computer uit te printen.

Had ik mijn werk maar eerst afgemaakt. Maar nee, beleefdheid gebiedt mij om naar het terras te komen. Als ik terugkom van soeur Madeleine kopieer ik dus doodleuk de bestanden van D naar C. En dat had omgekeerd gemoeten. Weg drie dagen werk. Gewoon helemaal verdwenen.

Hier wordt een mens toch gek van! En automatische tijdelijke bestanden? Wel ik kan ze niet vinden en er is ook niemand in de buurt die verstand heeft van computers.

Maar oke, ik begin gewoon weer van voor af aan. Goed voor mijn Franse medische woordenschat……..

Zaterdag 08-07-2005
Vanmorgen op de fiets naar Nadoba geweest om Jetse te bellen. Ons wekelijkse contact.

Onderweg neem ik heel even de tijd om af te stappen en te genieten van de bergen en de grijze luchten aan de andere kant. Het heerlijke van het fietsen door de heuvels is dat je weet dat je na een klimpartij ook weer een afdaling krijgt. En na de grijze sluier weer de zon.

Maar goed, ik trek het dus niet meer. Al 10 maanden zonder mijn kerel. Ook weet ik niet hoe het moet met al het werk hier in Bkbé dat voor september klaar moet. Al die dozen die echt uitgepakt en geadministreerd moeten worden. En wat gebeurd er met de zieke kinderen als ik 6 weken in NL ben. Dat is zo lang.

Ik huil voor de telefoon en vraag Jetse of hij a.u.b. niet begin augustus kan komen. Dan hebben we geen 2 dagen Brussel en zijn we niet samen in NL, maar help me.  

Ik ben het alleen zijn zo moe. Het is niet alleen het zware lichamelijke dat veel van me vraagt, maar ook het geestelijke. Altijd moet je boven aan de ladder staan en de meest moeilijke beslissingen in je eentje nemen. Geen maatje om mee te overleggen. Niemand om eens even goed mee te praten. Nooit een paar armen om je heen. Het gaat gewoon niet meer. Ik wil geknuffeld worden. Mijn vermoeide lijf in iemands armen laten zakken. Uitrusten en vertroeteld worden. Iemand die ook voor mij zorgt.

Want hoe verwerk ik nu weer in mijn eentje de mededeling dat er deze week 4 kleine kinderen in Koronthière zijn overleden aan malaria omdat de ouders geen geld hadden voor de medicijnen? Ook het nichtje van Albert (van de brandwonden) is op 2-jarige leeftijd aan malaria doodgegaan vorige week.

BELACHELIJK terwijl ik hier zit, hebben ze 20 km verderop geen medicijnen. Ik vraag waarom ze niet naar me toe gekomen zijn. Omdat bekend is dat ik soms een bijdrage vraag
( 15 eurocent ! ) en de moeders dat absoluut niet hadden. Dus waarom 40 km lopen als je toch die 100 FCFA niet heb. Wat vind ik dit erg. Ik ben er kapot van.

En zeg niet tegen me dat ik dan maar de medicijnen moet stallen bij de mensen in de gezondheidscentra in de bush. Je loopt aan tegen hierarchie, man en vrouw problematiek, politiek, corruptie en diefstal, onkunde, reeds gemaakte afspraken tussen regionale regering en dorpshoofden en noem maar op.

Jullie hebben geen idee hoe ingewikkeld de structuur en infrastructuur hier ligt. Geen vrijheden voor de gezondheidscentra. Alles wordt door de politiek bepaald, net als in NL overigens. En ja, ik heb wel alle vrijheid om te geven of een contributie te vragen, al naar gelang ik denk dat het kan. Omdat wij als officiële ONG niet gebonden zijn. (ONG =  Organisation Non Gouvermentale)

Met dr. Moussa, de staatsecretaris van het ministerie van Gezondheid, heb ik dit probleem al eerder besproken en we werken reeds aan de oplossing. Te saai om uit te leggen. Alleen dat vergt heel veel tijd. Waarschijnlijk twee jaar, om het ook wettelijk te regelen. Daar kan ik niet op wachten. Dus behandel ik nu gratis of tegen kleine vergoeding. Dit omdat mensen die het wel kunnen betalen gewoon naar het gezondheidscentrum moeten gaan. En dat doen ze ook, ik stuur ze consequent door. Maar zelfs de wetenschap dat er misschien een kleine bijdrage wordt gevraagd geeft dus al een barrière voor de allerarmsten. Ook omdat zij totaal niet mondig zijn.

Op dit moment mogen ze niemand gratis behandelen in het CdS. En als ik straks met de dorpsoudsten en dergelijke een protocol heb gemaakt dan moet het eerst nog goedgekeurd worden. Dus tot zolang moet er via een tussenweg gewerkt. Maar ik voel me zo verdrietig om kinderen die toch dood gaan terwijl ik hier alles heb om ze te behandelen.

Nog een voorbeeld. Vanmorgen kwam er een vrouw medicijnen halen voor haar kind. Deze had ik op 28 juni voorgeschreven en er 150 FCFA bijdrage voor gevraagd. Op dat moment schatte ik in dat ze die wel kon betalen. Maar dat was dus niet zo. Ze heeft er 12 dagen over gedaan om het geld bij elkaar te krijgen.

Dan wil je de bijdrage herroepen maar dat kan niet omdat een zieke nooit alleen bij je zit. Je hebt altijd de hele meute eromheen en als de een zegt dat hij geen geld heeft om te betalen, dan zeggen ze dat allemaal. Ik heb nu een stempel systeem voor de boekjes gemaakt. Gezinnen met stempel ken ik inmiddels, of zijn voorgedragen en komen op het ochtendspreekuur, gratis. Nicaise controleert de boekjes voor men het terrein opkomt en stuurt mensen terug als ze naar betaald spreekuur moeten of omgedraaid. Dan hoef ik dat in ieder geval niet te doen.

Maar dit is allemaal zo moeilijk!

Ik luister Herman van Veen “voor Marie-Louise” en huil.

Kom ik bij jou om me te warmen,
Maak dan een kamer voor me klaar.
Wieg me in je armen,
Streel me door mijn haar…

Zondag 10 juli.
Vanmorgen in de kerk zo gelachen. Albert deed de dienst grotendeels en op een gegeven moment zat ik met mijn gedachten mijlen ver weg. Zegt hij opeens: Mama zal nu voorbidden. Oja? Waarvoor bidden we? Voor een goede oogst. Nou ik doe het lekker in het Nederlands. 80% verstaat ook geen Frans, dus wat is het verschil? Albert vertaald mijn antwoord en iedereen moet lachen. Wel het Frans kan in het Ditamari vertaald zegt hij heel snugger. Dat is waar, maar vertrouw maar op me, ik zal veel zegen en regen vragen.

Daarna laat Albert de vrouwen, mannen, en jongeren ieder apart zingen. De vrouwen zijn altijd zo enthousiast, dus als het de beurt is van de mannen zingt en klapt het grootste deel van hen gewoon weer mee. Een vader stopt opeens het gezang en zegt: Sorry, maar we hebben een eigen mond gekregen om te eten. Laat ons dan ook zelf zingen! Iedereen dubbel van de pret. Heerlijk dit soort spontane ongeregeldheden tijdens officiële gebeurtenissen. Ik knap altijd zo op van die paar uurtjes kerk. Hoe moe, verdrietig of eenzaam ik me ook voel. Na het zingen en dansen met elkaar wil ik er weer voor gaan. Volgens mij werkt dat voor alle vrouwen zo. Moe van de week doe je met elkaar weer energie op om de volgende aan te kunnen. Want wat dansen ze hun verdriet en zorgen weg.

Jetse gaat zijn best doen om begin augustus te komen. Dus wat kan een mens nog meer verlangen? Het zal verdrietig zijn voor onze kinderen dat hun vader 2 maanden eerder vertrekt dan gepland. Daar lag ik vannacht weer wakker van. Maar waarom? In mijn beleving mogen we nu eindelijk weer samen zijn, zonder schuldgevoelens.

Albert zal morgen in Nati deze column versturen, dus hoeven jullie geen twee weken te wachten. Niet dat er iemand echt op mijn column zit te wachten, maar ik weet dat een aantal mensen toch wekelijks even kijkt hoe het met het werk hier en mijn persoontje gesteld is.

Dus allemaal dikke, dikke knuf.

Ciao
Marjan [co]http://www.aktiebenin.nl[/co]
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

mon

  • Berichten: 3
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #71 Gepost op: juli 15, 2005, 03:54:21 pm »
Hoi Marjan,

Ik ben nieuw op het forum en kwam eigenlijk gelijk bij jouw columns terecht.
Heel frapant omdat ik, welliswaar een aantal jaren geleden, ook een tijd in Afrika ben geweest.
Onder meer ook in Benin waar ik logeerde bij een echtpaar dat in het ziekenhuis van Cotonou (heb ik toch goed hè dat dit de hoofdstad is) werkte.
Het was er een schrijnende situatie, de meeste zieke mensen moesten buiten verblijven.
Ik heb je verhalen nog niet helemaal gelezen, maar ik ben reuze benieuwd hoe de situatie er nu is. Daar zal ik wel achter komen wanneer ik al de columns gelezen heb.
Maar ik wilde nu al reageren omdat ik het fantastisch vind wat jullie doen. ( al moet ik het nog wel lezen ;) )
Het was ook mijn ideaal om de boel hier de boel te laten en me daar nuttig te maken. De mensen zijn daar zó hartelijk en lief. Dat heeft me destijds heel sterk beroerd.
Helaas heb ik het niet waar kunnen maken: gezin,werk. En nu, op m'n 51ste gaat het niet meer vanwege m'n gezondheid.
Jammer,jammer, want anders zou ik, met m'n koffertje, zó voor jullie deur staan _/-\o_
Hopelijk nog veel leesplezier over jullie avonturen, dat maakt het weer wat goed.
Veel groetjes en blesses Monique

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #72 Gepost op: juli 20, 2005, 03:00:50 pm »
18=07-05 Zekerheid

Dit wordt een lange column, dus bereid je maar voor.

Dinsdag 12 juli.
De ticket is geruild. Drie augustus om middernacht komt mijn kerel aan in Cotonou. Dit betekent voor Jetse 2,5 maand werk in drie weken proppen. (Woning opruimen en spullen uitzoeken, opzeggingen maken, emigratie in orde maken, herhalingsinentingen en noem maar op ) Maar dat gaat hem wel lukken. Hij zal wel moeten …

Met plezier pak ik de draad weer op. Rust in mijn hart. Vandaag kwamen er ouders bedanken en hun kindje laten zien dat weer helemaal genezen is. Dat gebeurd regelmatig en is vreselijk leuk. Ik kreeg een sjaaltje gevuld met bonen. Vraag nog aan Nicaise om goed te controleren of er geen beesten inzitten. Nee mama, ik heb gekeken. Wel s’avonds keek mama en wel degelijk insecten. Straks weer mijn voorraadkast vol met die zwarte dingen. Nooit meer iets van een paysan in mijn keuken!

Donderdag 14 juli:
Op bladzijde 282 van mijn medisch logboek “Where there is no doctor” staat een stukje over de moeders die het extra moeilijk hebben. “Do not wait for those in need to come to you. Go to them.”  ( Wacht niet tot degene in nood naar jou toekomt. Ga naar hen.)
Nou dat is waarom ik hier ben, of niet soms?

Met plezier mijn werkkoffer weer bij gevuld. Ik ga op reis en neem mee: multi-vitamines, ijzerpreparaten, wormkuren, paracetamol en ibuprofin, ORS, Norrit, maagzuurtabletten, malariakuren, penicilline, bisolvon en heel veel zalf tegen schurft en diverse soorten schimmelinfecties. Het is zo simpel en de voorlichting die ik geef als de groep compleet is doet voor de toekomst zoveel goed. Uiteraard gaat er ook verband, betadine et cetera mee voor de wonden en tropische zweren die verzorgd moeten worden. Een vies klusje, maar ook dat hoort erbij. Veel vieze dingen als je dit werk doet.

Met Bernard weer een of ander klein dorp in de bush bezocht. Zo’n 25 km verderop. We kunnen jammer genoeg niet met de auto omdat de weg te smal is – of te wel af en toe is er helemaal geen weg, alleen maar water op dit moment. (zie foto) Is het heel erg dan zoek je een andere route. Een paadje met alleen maar volgelopen kuilen in plaats van een onverwachte rivier. Een brommer is dan gemakkelijker. Je kunt afstappen en lopen als het erg sopt. Dus rubber laarzen aan. (Ik weet niet welke foto ik moet laten plaatsen, die van de verraste Bernard voor de enorme watermassa toen we een heuvel afdaalden of die van mijzelf, over keien door het water om weer op een paadje terug te komen. Ik laat Els lekker kiezen.)

In iedergeval valt het op dit moment niet mee om bij de zieken te komen. Laat staan dat de zieken naar ons CdS kunnen komen. Dat is gewoon een wereldreis. Als je zo afgelegen woont ga je daar pas heen als je bijna dood bent.

Het was heel ernstig. Veel kinderen met schurft behandeld. Maar het ergste zijn al die kleine kinderen met malaria. Jullie hebben geen idee hoe het is als je het onderste ooglid van 12 kinderen op een rijtje bekijkt en ze hebben allemaal niet of nauwelijks enig rood in dat ooglid. Gewoon WIT alsof bloed een vies woord is. Geen enkel gezond kind in het rijtje!

En dan de blinde moeder die ik aantrof. Geen man en toch een kind omdat ze service verleend om aan een maaltijd te komen. Ik hoop dat haar kinderen haar zullen helpen – zodra ze iets ouder zijn – om het leven iets gemakkelijker te maken.

Maar wat is het ontzettend dankbaar om de mensen te behandelen die zo afgelegen wonen en zo verstoken zijn van medische verzorging. Ik ben lichamelijk kapot van de lange reis op het brommertje met alle kuilen en al die kilo’s medicijnen, water en bandages op mijn rug en in mij hand. Een hele dag onderweg.  Meer dan drie uur brommeren en 6 uur behandelen op een boomwortel onder een boom. Maar het is het waard.

Voor we weggaan krijgen we nog een maaltijd aangeboden. Path met een pindasausje en 4 eieren. Ik ben blij dat het eten uren gekookt is, want het water waarin ik mijn handen mag wassen is wittig en vol fliebers. Geheel tegen de regels pak ik de eieren en geef deze aan de 4 kleintjes die er het slechtste aan toe zijn. Ondertussen vertellend hoe belangrijk het is dat juist de kinderen eieren eten en hoeveel vitamines en voedingstoffen er wel niet in de dooier  zitten. Zelf het eten veranderd op deze manier in een voorlichting. Maar dat hindert niet.

Thuisgekomen schrob ik me af met desinfecterende zeep en val gebroken op mijn bed neer. Als ik een uurtje later wakker wordt is mijn hele lijf stijf. De volgende morgen doet alles me zeer. Gelukkig dozen vol pijnstillers, want de tuin zit om 7u30 al weer vol met moeders met zieke kinderen omdat ik er gisteren niet was.

Zaterdag 16 juli ’05:
Ik heb zo een heerlijke dag gehad. Zoveel lieve brieven in mijn mailbox gevonden. Dank, dank, dank voor de morele ondersteuning. Wat heeft een mens dat nodig bij werken onder deze moeilijke omstandigheden, ver weg van haar familie en vrienden door een onverklaarbare roeping.

Als ik terug kom uit Nati zijn de jongens aanwezig. Ongeacht of zij dienst hebben of niet. En werkelijk dat doet me iedere keer zo goed. Ze willen weten dat ik goed terug kom en wachten samen op mij. Vandaag was extra leuk. Ik had een brief voor soeur Madeleine van het weeshuis. Dus toen ik aan kwam rijden stonden Nicaise en Jonathan klaar om de poort open te maken. Maar ik toeterde en reed lachend voorbij, door naar het weeshuis.

In het weeshuis waren net twee blanke toeristen aangekomen die daar wilden slapen. Toen ze me een hand gaven vroeg soeur Madeleine gelijk of ik ze ook kon. Grappig dat ze hier altijd denken dat de blanken elkaar allemaal wel kennen. Ik had absoluut geen zin in een praatje, dus linea recta weer terug naar huis. Heerlijk even alleen zijn. Ontspannen en dansen. Een dagje Nati is altijd zeer arbeidsintensief. Gewoon omdat de dag vol zit met afspraken en ik ook nog moet internetten en de dingen altijd uitlopen. Maar goed. Daarom zit er een slot op de poort en als ik thuis kom waarschuw ik Isodore om me voor NIEMAND te storen. Al is het president Kerekou. Het maakt me niet uit. Alleen als er een ernstig ziek of verbrand kind voor de poort staat mag hij me roepen.

In ieder geval. Het is nu kwart over negen s’avonds en normaal ga ik om 9 uur slapen, althans dan probeer ik nog een uurtje te lezen, maar meestal vallen mijn oogjes om half tien gewoon dicht. Maar vanavond voel ik me te gelukkig om dat te doen. Dankzij al die lieve brieven! Ik luister Bob Dylan, swing op een Cd  van hem, met de beste life-nummers. Swing in mijn eentje door de kamer en verbeeld me dat alle lieve mensen die zoveel voor me hebben betekent in dit afgelopen jaar, aanwezig zijn. Dat we samen dansen op een groot feest. Wat heb ik zin in een feestje met allemaal vrienden uit NL. Lekker swingen en kletsen en gewoon even helemaal wat anders. Even echt helemaal geen problemen.

Enne … Ik heb zelfs zojuist persoonlijk 2 gekko’s (hagedissen) uit de kamer verwijderd. Een overwinning. Normaal roep ik een van de jongens erbij. Al is het alleen maar omdat zij het zo geweldig vinden dat ik het zelf niet zou durven. Je moet die mannnen ook af en toe het gevoel geven dat zij onmisbaar zijn, dan lopen ze extra hard voor je. Echt dames, dat is een strategie die werkt. En het is zo lekker als iemand op een of andere manier voor je zorgt. Zelfs in dit soort kleine dingen ervaar ik de zorg van een ander voor mij. Heel bewust.

Al twee weken geen nieuwe verbrande kinderen meer aan huis gehad, dus dan komen er straks wel weer een paar tegelijk. Het CdS heeft nu zelf ook zalf en voldoende bandages – dankzij Baby Hope - maar die worden verkocht.

Het is zo grappig dat het zich op een of andere manier toch uitsplitst. Want op dit moment wordt daar wel weer een verbrand kind verpleegd, de ouders kopen gewoon de bandages en de zalf. Wat extra inkomen voor het CdS.

Ik heb gevraagd of het CdS zelf planken in hun magazijn willen laten maken en betalen. Daar is geen geld, geen budget voor. Dus nu hebben ze bandages en zalf gratis gekregen om betaald wonden te behandelen. Het geld wordt apart gehouden en daar worden straks – als er veel wonden zijn behandeld – de eerste planken voor gekocht. Ik ben benieuwd wanneer dat is. Maar het magazijn van het CdS is nu gewoon een puinhoop. Met al die dozen die door elkaar staan, verspreidt over de grond. Het lijkt mijn tijdelijke magazijn wel. Maar ik zoek het uit en dan gaat het direct in kasten of op planken. Dat moet straks ook in het CdS zo zijn.

Hetzelfde systeem heb ik toegepast in Koronthiere op kleinere schaal. De verloskundige daar is zo geweldig, in tegenstelling tot de verpleger. Dat is een corrupte dief. Maar goed. Iedere keer als ik kom moet ik haar helpen omdat de verpleger dingen die de overheid stuurt voor de kraamkliniek gewoon niet aan haar overhandigt. Maar voor mij heeft hij heilig ontzag. Dus ik laat hem gewoon zijn magazijn openen en pak de helft van wat er staat en geef dat aan de verloskundige Bibiane.

Toch moet ik deze verpleger ‘te vriend’ houden. Bibiane vraagt me iedere keer weer om ook voor hem wat mee te nemen. Dus geef ik wat bandages die niet geregistreerd zijn en die verkoopt hij dan voor zijn eigen portemonnee. Op die manier houd ik een soort corruptie in stand, dat weet ik. Maar anders heeft Bibiane geen leven met die man. Ze wonen beiden op het terrein en het moet wel leefbaar zijn.

Hij schijnt overplaatsting te hebben aangevraagd. Dieu merci als dat gebeurd. Met een  andere verpleger kan ik misschien dezelfde constructie doen als hieronder beschreven. Maar met deze kerel absoluut NIET.

In iedergeval de kraamklinieken hebben – via de overheid - een rantsoen van 2 liter bleekwater per maand om hun maternite schoon te houden en Bibiane gebruikt al een halve liter na een bevalling om alles weer te ontsmetten. Dus ook zij heeft allerlei materiaal gekregen van Aktie Benin. Ze verkoopt tegen gereduceerde prijzen – mensen in Koronthiere en omgevig zijn over het algemeen erg arm. Het geld dat ze daarmee verdiend komt geheel ten goede aan haar maternite. Ze koopt er bleekwater en zeep voor.  

De echte armen behandelde ze voorheen gratis met ons materiaal. Maar dat heeft voor haar behoorlijk veel problemen opgeleverd met de autoriteiten van Koronthiere. Dat is logisch. Dus die stuurt ze nu weer door naar mij met een briefje. Het valt allemaal niet mee, maar we komen er wel. Langzaam maar zeker gaan de dingen lopen zoals ze horen te lopen.

Als alles goed loopt met het CdS en Koronthiere dan wil ik deze werkwijze uitbreiden met een andere hulppost die onder ons CdS valt. Ik denk Manta, want die verloskundige is ook een harde werkster. Zulke mensen hebben we hier gewoon heel hard nodig. Ik wil hen straks dan ook een Kerstpakket geven als stimulans voor hun goede werk.

Nou dit was het eerst weer even. Albert gaat dit weer voor me verzenden. Wat kun je zonder elkaar? NIETS!

Ciao en knufske,

Marjan [co]http://www.aktiebenin.nl[/co]
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #73 Gepost op: augustus 05, 2005, 10:58:37 am »
Vrijdag 22-07-05
We zitten alweer 2 dagen zonder stroom. Echter, ik heb sinds een paar weken een koelkast. Dus anti-D injecties en meer van dat soort medicijnen gekocht om in Boukombé op voorraad te hebben. Daarvoor moeten we normaliter naar Natitingou (50 km afstand) of Parakou (250 km afstand) rijden.

Maar dat spul moet natuurlijk koel bewaard blijven, dus na 12 stroomloze uren toch de generator maar aangedaan. (Goed hè! Nu het niet voor mezelf is, maar voor de medicijnen die behoorlijk duur zijn, gaat dit zonder moeite.)

De drieling:
Deze is naar huis. We hebben een nieuw dak op hun huisje laten zetten en moeder mag nu - met haar 10 kinderen - in een heel kamertje van 3 bij 3 slapen en wonen. Toen we bij aankomst de dikke buiken en snotneuzen van de broertjes en zusjes zagen, kreeg ik even de neiging om ze weer mee te nemen naar ons CdS.  

De moeder en oudste zoon op het hart gedrukt dat ze het gekregen muskietennet moeten gebruiken en dat de adoptie door Aktie Benin geldt voor de DRIELING. Dus dat alle drie de kinderen in leven moeten blijven. De familie moet onmiddellijk naar Salma of mij te komen als de kinderen ziek zijn. Niet eerst een paar dagen afwachten..

Afgesproken dat het CdS en ik iedere maand - om beurt - langs gaan om te controleren of alles goed gaat. Dan brengen we gelijk voor een maand babyvoedsel en een 50 kg rijst.

Aktie Benin heeft de drieling geadopteerd. Dus wij staan garant voor het voedsel en kleding. Ook krijgen ze van ons gratis medicijnen. Ideaal zou zijn als ze straks alle drie naar school kunnen gaan als ze 6 jaar oud zijn. Ik denk dat ze op die manier echt iets kunnen gaan betekenen voor hun omgeving en dan hebben we ze niet voor niets in leven gehouden. Want let wel: hun geboortegewicht was gemiddeld 1200 gram en dat zonder couveuse. Jullie zien op de foto dat het stevige knapen zijn geworden en dat moeten we zo houden.

Dinsdag 26 juli:
Voor het eerst weer groenvoer op de markt. De eerste ‘sla’. Ik enthousiast aan het snijden. Na 5 blaadjes ben ik gestopt. Dat taaie spul, al die slakkengaten, op een of andere manier kan ik het niet meer opbrengen om dit te eten. Ik wacht wel met verse groente tot NL.

Het lijkt me overigens zo heerlijk om weer ff bij te tanken. Niet meer alles 10 keer te moeten uitleggen aan iedereen, altijd je water filteren, het vele werk dat maar zo ontzettend langzaam vordert, alle dingen die kapot gaan door stof en vocht en vervoer.

Moe het leven in een modderpoel terwijl daarnaast het water ontbreekt in ons gezondheidscentrum, de woekerprijzen voor de diesel - als die er eindelijk weer is, de 1000den insecten, het gebrek aan fruit en groente.

Echt schone kleren aantrekken, gewassen in de wasmachine, zonder die typische Afrika geur.

Ik wil me zo graag weer een keer mooi voelen, naar de kapper gaan, me douchen met WARM water, dus mijn haar goed kunnen uitspoelen. Want wat ben ik oud geworden het afgelopen jaar. Nicaise zag een foto van vorig jaar. Maman, wat ben je hier nog jong! Dank je Nicaise, dat was slechts 5 dagen voor vertrek naar Benin…

Donderdag 25-07-2005
Ik ben alweer drie dagen ziek en zo moe. Ondanks de koorts evengoed aan het werk, maar dit is toch wel heel slopend. Jetse zijn telefoon wordt dit weekeinde afgesloten, dus diverse keren geprobeerd vanuit de cabine hier, maar geen verbinding met het buitenland mogelijk. GEK word ik hiervan. Uiteindelijk s’avonds toch maar naar Nadoba achter op de brommer als het weer even droog is. Wel verbinding maar geen Jetse. En het antwoordapparaat afluisteren kost al 4,5 EURO, dat heb ik niet en er niet voor over. Morgen weer een dag.

Vrijdag kan ik niet meer van mijn bedje komen, gewoon een flinke griep, maar heel vervelend. Vandaag doe ik niets. Anders wordt de rit naar Cotonou dinsdag helemaal niets. De jongens zullen proberen om Jetse te bellen, maar naar Nadoba reizen gaat niet in verband met de onophoudelijke regen en hier is nog steeds geen verbinding. Nou ja, dan zien we elkaar wel op het vliegveld, het is niet anders. Het is Afrika.

Zaterdags gaat het alweer wat beter. Deze morgen een vergadering met de boys, dat is weer even nodig want na verloop van tijd worden ze altijd weer gemakkelijker, met name wat betreft de tijd.

Nog even iets heel, heel leuks:
Deze maand wordt er landelijk campagne gevoerd tegen malaria, AIDS en TBC. Even officiële cijfers vanuit de regering: Malaria is doodsoorzaak nummer 1  bij kinderen onder de 5 jaar. Per jaar sterven er in Benin van iedere 1000 nieuwgeborenen  474 voor hun eerste verjaardag aan malaria!!!

Ieder departement heeft van een van zijn ziekenhuizen een foto gemaakt voor deze campagne. Jawel, ONS Centre de Santé uit Boukombé hangt levensgroot op een billboard in Natitingou! Nou is het natuurlijk ook een plaatje van een centrum geworden, voor Afrikaanse begrippen is het echt heel mooi. Jammer genoeg had ik geen fototoestel mee. Maar dit is toch geweldig.

Nu onze mooie tent nog draaiende zien te houden. Daar heb ik soms toch wel een hard hoofd in. Gewoon gezien de 30.000 EURO op jaarbasis die we nodig hebben om de boel te laten draaien. Het is een feit dat mensen makkelijker geld doneren voor een gebouw of een apparaat, want dat staat zo leuk op de foto.

Maar voor structurele kosten zoals maaltijd voor de zieken in het ziekenhuis, collectieve bijdrage voor de allerarmsten die het niet kunnen betalen, salarissen voor schoonmakers en anders personeel, containertransport, ziekentransport, vervoerskosten voor medische hulp in de dorpen, aanschaf van schoonmaakmiddelen, medicijnen, reagentia, naalden en bloedbuizen en noem maar op, om daar geld voor te krijgen, dat is een stuk moeilijker.

Ik zal jullie nog even een (minder) leuk voorbeeld geven over hoe graag men geeft voor iets tastbaars dat op de foto kan. Een week of drie geleden is er een grote, bekende organisatie op bezoek geweest in onze regio. Het was een bliksembezoek. En jawel, 5 van de 8 kraamklinieken van de regio Boukombé hebben een elektrische sterilisator, een elektrisch beademingsapparaat voor baby’s en een elektronische bloeddrukmeter cadeau gekregen. Speciaal cadeau voor de verloskundigen, omdat die onder zulke erbarmelijke omstandigheden moeten werken…

Nou, neem van mij aan dat NIET één van deze centra elektriciteit heeft!
Dat NIET één van deze verloskundigen wist hoe je een elektronische bloeddrukmeter moet gebruiken. Gelukkig heb ik er zelf een. Dus kon ik het voordoen aan de verloskundigen tijdens onze maandelijkse bijeenkomst, want … de gebruiksaanwijzing was geschreven in het … Engels !

Hier zakt mijn broek dus vanaf! Maar de dames verloskundigen die de cadeau’s in ontvangst hadden genomen reageerden laconiek. Ach Marjan, het zijn blanken. Zo gaat het zo vaak. Ze willen iets achter laten…

Ciao en knufske,

Marjan  www.aktiebenin.nl
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #74 Gepost op: augustus 27, 2005, 02:44:03 pm »
Jetse vorige week opgehaald en we zijn afgelopen zaterdag in Boukombe aangekomen. Ik denk dat er wel 35 – 40 mensen waren om ons welkom te heten en Jetse te omhelzen. Wat een blijdschap, wat een warm welkom.

Eindelijk gaat het lab werkelijkheid worden, eindelijk is mama niet meer alleen, eindelijk iemand die voor haar zorgt. Iedereen maar  aan Jetse vertellen dat ik alleen maar werk en niet rust of eet en dat dit nu veranderen moet.

Nou ja, dat had hij inmiddels wel gezien, want toen ik hem van het vliegveld ophaalde zei hij: Ik moet echt even aan je wennen hoor, je bent wel erg afgevallen….. Maar gelukkig went dat snel. Een echte Afrikaanse vrouw ben ik nu, een sterk, gespierd lijf en geen grammetje vet.

Zondags in de kerk natuurlijk weer alle aandacht voor Jetse en we hebben afgesproken dat we over 14 dagen een groot feest gaan organiseren. De vrouwen van de kerk gaan het allemaal regelen en ik laat het maar in de kerk zelf gebeuren, dat scheelt mij zo’n 150 mannen, vrouwen en vooral kinderen op het terrein.

Dat is zo leuk, dat de kerk hier gewoon een sociale plek is, waar ook feesten gehouden worden en … we gaan hier ook beginnen met het eerste alfabetiseringsproject. Heel klein en prematuur, slechts 1 uur per week. De vrouwen uit de kerk willen namelijk ook graag leren lezen en schrijven in hun eigen taal, Ditamari. Nu krijgen ze iedere keer kleding van mij en die verkopen ze op de markt voor de vrouwenpot. Het geld wordt echt verdiend door de vrouwen en gebruikt voor de vrouwen. Dat loopt goed, totaal al zo’n 25 Euro. Dankzij dit geld gaan we nu een alfabetiseringscursus geven in de kerk van 2 maanden. Gewoon uitproberen hoe het gaat, hoeveel mensen er komen. Zo geweldig. Ik ga uiteraard zolang ik nog in Boukombe zit ook heen. Immers een cursus in het Ditamari kan voor mij geen kwaad. Zonde dat ik in september niet heen kan….

De leraar doet het eerst tegen vergoeding van onkosten. Daarna moeten we of een salaris betalen of iets anders verzinnen. Maar dit is een mooie gelegenheid alles een beetje uit te proberen. En een uur per week zal niet echt op schieten, maar het geeft een beetje inzicht voor de toekomst als we het serieus gaan aanpakken. Van de fouten die we nu gaan maken kunnen we weer leren.

A.s. zaterdag de eerste les, ik ben heel benieuwd. Martje weer naar school. Ik heb echt heel veel opleidingen gedaan, op allerlei vakgebied, maar dit had ik nooit gedacht, dat ik nog eens een keer mee zou doen aan een alfabetiseringscursus. Bijdrage is je eigen schrift en pen of lei en krijtje. Nou dat ligt vast nog wel ergens op mijn kantoor…

Verders zijn Jetse en ik weer compleet als team en er zijn niet veel stellen die aan ons kunnen tippen – ik heb echt het gevoel dat wat wij hebben vrij uniek is. We kunnen zo goed samenwerken. Hebben dus nu a l samen in een halve container leeg gehaald, heringepakt en georganiseerd voor de kraam. HEERLIJK. Dit is hulp wat ik nodig heb.

Vandaag viel het tegen, Jetse is de hele dag met de elektricien bezig geweest om het huis. Ik had steeds kortsluiting, nou ja, dat zal wel. Het is Afrika denk ik dan. Echter nu is mijn techneut er weer en die gaat daar natuurlijk niet mee akkoord en vind het ook veel te gevaarlijk. Nu bleek dat er een breuk zat in de grondkabel, dus vandaag hebben de jongens weer 40 meter gleuf gegraven, in de regen en de modder. Dat spul heeft toch wat voor ons over zeg. Zelfs de jongens die vrij waren kwamen helpen. Goed het euvel is grotendeels verholpen maar nog niet helemaal. Een deel van het internaat werkt nog niet, dus moet er morgen weer naar gekeken worden. Ik ga dan de hele dag computeren en administreren, want vrijdag gaan we naar Natitingou, dan gaat Jetse op Hopital de Zone een aantal kapotte apparaten nakijken, zodat ik eventueel reserve-onderdelen mee terug kan nemen in oktober.

Afgelopen week op een dag in een dorp 57 mensen – voornamelijk kinderen - behandeld tegen malaria, diarree, schurft en veel wonden verbonden. Negen uur NON STOP gewerkt, zonder pauze, zonder eten of drinken. Jetse heeft het aantal mensen voor me geteld hebben, er kwam geen eind aan de rij. Maar wat vinden ze het fijn. Het is ook de aandacht die ze krijgen, ik luister naar hun problemen, probeer ze wat bij te staan met adviezen.

De dorpsverantwoordelijke liet een man brengen die niet kon lopen en een jonge jongen die helemaal vergroeid is. Voor deze jongen (zie foto ) wil ik in september kijken of het Liliane Fonds iets kan doen. Ik hoop dat hij operabel is. Hij is ongeveer 12 schat ik.

De man is echter al oud, daar kan ik niet voor doen, behalve pijnstillers en ik heb een rolstoel beloofd. Die kan hij uiteraard niet in het dorp gebruiken, maar wel op de binnenplaats van zijn Tata. Daar is het vrij plat, dan is hij niet langer afhankelijk van zijn familieleden als hij in een ander hoekje wil zitten. Bovendien zit hij dan in een stoel ipv op de grond. Dan is hij wat mobieler rond zijn huis.

En dan mijn huis, dat is eindelijk ons thuis. Waarom? Omdat zondagavond de terrasdeuren en de achterdeur al op slot zaten toen ik wilde gaan afsluiten. Heerlijk, ik heb weer een kerel in huis. MIJN kerel.

Ciao en knufske;

Marjan [co]http://www.aktiebenin.nl[/co]
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)