Auteur Topic: Column van Marjan Kroone  (gelezen 119532 keer)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #75 Gepost op: augustus 27, 2005, 02:45:23 pm »
Nou, Gaston is overleden aan malaria. De combinatie met zijn malnutrition is hem noodlottig geworden.

De vader heeft dus Jacueline en Gaston voortijdig bij de nonnen uit Perma weggehaald. Zijn vrouw had steeds hoofdpijn en dus moest er een hond geofferd gaan worden aan de goden. Maar ondertussen kon ze mooi het land bewerken. Dus daar had ik al wat van gezegd, maar papa zei dat Gaston in prima conditie was en het niet langer nodig was om te blijven.

Maar na een week stonden ze samen op de stoep. Hoge koorts, helemaal weg van de wereld.
Vijf kg, dus inderdaad ietsje beter, maar nog steeds niets als je 10 maanden oud bent. Ik vertel de de vader dat hij me zo ongelooflijk kwaad maakt. Waarom haalt hij een kind in deze toestand weer naar huis? Hij heeft al eerder een kind verloren aan ondervoeding en Gaston gaat nu ook  overlijden, daar ben ik zeker van. En wat dan? Weer een nieuw kindje maken bij zijn vrouw van 15 jaar?

Werkelijk, dit is toch zo frustie. Wel een hond offeren en ondertussen je kind laten verhongeren. De goden een godenmaal en je vrouw en kind nog geen droog brood. Goed, jammer genoeg kreeg ik gelijk en is Gaston er nu dus inderdaad niet meer.

En vandaag weer een kind behandeld dat vrijwel zeker deze week dood zal gaan. Te zwak, diarree, malaria, gewoon niets meer. Ik denk niet dat ze het redt, maar afijn, we wachten af. Veel ernstig zieke kinderen op dit moment die jonger zijn dan 5 jaar. Of komen ze alleen met de allerkleinste en allerzwakste bij me?

Ik heb een lading muskietennetten gekocht in Nati en die verkoop ik nu tegen dezelfde prijs of stukken goedkoper aan mensen die kleine kinderen hebben. Dat is gewoon preventie nummero uno. Slapen onder een geimpregneerd muskietennet.

Waarom wordt er niet meer geld besteed aan onderzoek? Er sterven meer mensen aan malaria dan aan de gekke koeienziekte, maar daar wordt (verhoudingsgewijs) zoveel meer geld aan besteed.

Zijn zwarte mensen werkelijk minder waard dan blanken? Het lijkt nog steeds zo te zijn. In de praktijk is de gelijkheid in ieder geval ver te zoeken. Als het klimaat gaat veranderen in Europa en de malaria ook daar weer de kop op gaat steken, dan zal men wel snel een goed werkend vaccin vinden, daar ben ik zeker van. Maar tot zolang zitten we hier met de ellende.

Jetse en ik werken ons ondertussen een slag in de rondte. (Hij is in 2 weken al 3 kg kwijt en ik 2 erbij, dus dat gaat goed!) Gelukkig heeft hij zich er inmiddels bij neergelegd dat de opening van het labo op een november niet haalbaar is. Het werkt allemaal veel te oneconomisch hier. Alle handelingen kosten veel meer tijd en energie dan in NL en je wordt steeds belemmerd in je werken doordat stroom uitvalt, er geen water is, materialen niet aanwezig zijn, termieten je stroomvoorziening platleggen, de stortregens, mensen die niet op komen dagen of uren te laat zijn, vaak ook weer met goede reden, maar toch.

In ieder geval, het meisjesinternaat is gelukkig wel klaar. Jetse heeft de bedden in elkaar gezet en nu nog tafels en stoelen en gezellige gordijntjes ophangen. De kasten komen hopelijk in januari.

Zo fijn dat dit nog gelukt is voor mijn vertrek, want men is bezig de eerste meiden uit te zoeken. Er is een commissie ingesteld die de screning voor me doet aan de hand van gezamenlijk opgestelde criteria. Hierin is ook opgenomen dat ze niet zwanger mogen zijn en schurft- en schimmelvrij moeten zijn. Want schurft in huis, dat krijg je zo moeilijk weg en zwangere meiden – daar zit ik ook niet op te wachten.Er zullen al problemen genoeg komen zonder dat we deze direct in huis halen. Zat meiden van 12-13 jaar oud in de dorpen die al zwanger zijn en het vaak niet eens weten. Dus allemaal even een plasje inleveren en uitleg aan de familie dat er niets mag gebeuren als ze in de vakanties naar huis toe komen.

En dan die twee heerlijke malloten – Albert en Isodore -  waar ik iedere keer zo’n lol mee heb. Die kunnen letterlijk over de grond rollen van het lachen dan ben ik blij dat zij in iedergeval mogen zijn wie ze zijn. Het zijn gewoon twee enorme ADHD gevallen. Niemand hier die daar moeilijk over doet. Ik herken mezelf erin maar ben in de loop van de jaren zoveel spontaniteit verloren door … tja door wat. Doordat ik ‘rustig’ moest zijn van mijn omgeving. ‘Doe toch eens gewoon’. Maar wat is nou eigenlijk ‘gewoon’? Ik wilde als kind in ieder geval als ik groot was niet ‘gewoon’ leven.

Ik doe mijn best ‘gewoon’ te zijn, maar ben zo blij met die mensen waarbij ik mezelf kan zijn. Mag zeggen wat ik voel en ook op de manier waarop ik dat kwijt moet. Want onrechtvaardigheid, daar maak ik me druk om, temeer omdat het NIET nodig is en naar mijn idee echt anders kan. Dat had ik al als kind en dat is gelukkig nooit weg gegaan.

Ik kan en wil me niet neerleggen bij het feit ‘dat het nu eenmaal zo is’ in het leven. Onze acceptatie, onverschilligheid en desintresse maakt dat ‘ het nu eenmaal zo is ‘. We laten ons bewust misleiden omdat we onze eigen - gemakkelijke positie niet op willen geven.

We hebben samen zoveel kracht en energie in ons die we positief zouden kunnen gebruiken.

En ja, ik maak veel lawaai, hoe kunnen anderen anders weten waar je mee bezig bent, waar je hulp bij nodig hebt? Maar daarin schuilt ook het gevaar. Je valt dan meer op, dus hebben mensen eerder kritiek op je. Vaak onterechte kritiek omdat ze zichzelf willen rechtvaardigen in hun niets doen. En daar moet je ook weer mee leren leven en omgaan. Dat is een proces van jaren. Het wordt vaak als lastig of  beangstigend ervaren, als je uitspreekt wat men (nog) niet wil horen of iets doet voor dat wat men niet wil zien, niet wil weten.

Rustig leven en ‘gewoon’ zijn is zoveel gemakkelijker. Vooral niet met je hoofd boven het maaiveld uitsteken, want geloof me er staan mensen klaar om je af te schieten. Het konijntje dat hoog springt is gewoon het haasje. Legt hijzelf niet het loodje na een schot hagel, dan toch vaak zijn spontaniteit en enthousiasme.

Laten we samen al die konijntjes die uit hun holletje willen komen eens wat meer ruimte geven en ons geweer in de kast hangen, of nog beter: verbranden en letterlijk uit ons leven verbannen.

Ieder konijntje dat wil mag gewoon in zijn holletje blijven zitten, maar de spring in het veld moet ook de gelegenheid krijgen en geholpen worden ziin doel te bereiken.

Samen omhoog springen, dat is de eerste stap naar een andere wereld.  De wet van de wildernis gaat dan weer gelden, we beschermen elkaar en de kogels van de angsthaas verdwalen in de menigte en lossen op in de gezamelijke positieve energie.

Ciao en knufske;

Marjan [co]http://www.aktiebenin.nl[/co]
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #76 Gepost op: september 01, 2005, 03:53:57 pm »
Nog een paar uurtjes en dan stap ik weer in het vliegtuig.

Alweer een jaar geleden dat ik hier aankwam.

Vol met plannen, vol heimwee naar Jetse en de kinderen, vol vuur om dat te gaan doen wat ik voel te moeten doen in mijn leven. Ik was en ben absoluut niet naïef  – immers al 6 jaar aan het werk voor en met de mensen uit Benin -  wetende dat het moeilijk zou zijn, dat het heel veel werk zou zijn. Maar ozo dankbaar dit te mogen doen.

Het arm zijn hier is echt niets hebben. Geen reserve kleren, geen stoel, geen paracetamol, geen eten, een lemen hut en verders niets. Lida schreef het zo mooi in haar gastcolumn enkele weken geleden. En wat is er dan mooier dan te delen wat je hebt. Qua financiën, goederen en kennis.

Als ik alles op een rijtje zet en overzie wat er gerealiseerd is dit afgelopen jaar, dan kan ik alleen maar zeggen: Het is ONGELOOFLIJK. Wat een werk, wat een resultaat.
Dat dit door zo weinig mensen is neergezet, totaal belangeloos. Dat is fantastisch.

Maar als ik zie wat er nog moet gebeuren voordat we echt van start kunnen met het lab en het centrum. Tjonge, dan hebben we nog wel wat tijd, geld en behulpzame handen nodig.

Echter nu eerst naar NL. Bijtanken met alle lieve vrienden, familie maar vooral mijn kinderen. Bijkletsen, fondsenwerving, voorlichting geven, medische ondersteuning zien te verkrijgen, artsen die hier willen opereren. Chrysantenbollen verkopen in Bedum met het thuisfront. Naar de kapper, de sauna, en meer van dat soort heerlijke tutteldingen.

Bijeten, veel, heel veel fruit en salades. Ik hoef geen zoetigheid of vette happen, maar verlang naar sla, groente en fruit. Hoe smaakt een aardbei, een druif, een peer. Een bakkie yoghurt met vruchten.…vanille vla, magere kwark. Mijn bestelling is wel duidelijk denk. Oja, en donkerbruin brood met kaas…

En in Brussel trakteer ik mezelf op 2 bonbons. Ik zal ze met zorg uitzoeken en zo bewust in mijn mond laten smelten. Daar hebben jullie geen notie van.
 
Maar mijn thuis, dat is nu Boukombé. Ook al ontbreken deze lekkere dingen daar.
Gek, maar ik zeg tegen iedereen: over 6 weken ben ik weer thuis. Ook dat is goed denk. Anders had ik wel een probleempje. Immers we hebben geen huis meer in NL… Wat vinden jullie trouwens van het uitzicht tijdens mijn werken? Zo mooi is het hier in de regenperiode.

Nou ik stop want om 16 uur mijn volgende rendez-vous en daarna nog maar liefst 3 stuks voordat Jetse me naar het vliegveld kan brengen. Gelukkig vlieg ik pas om 00u30 dus we hebben nog even.

Dikke knuf en tot horens, ziens,

Marjan  ( www.aktiebenin.nl )
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Wybo

  • Zijlijnbemoeier
  • Berichten: 10394
  • Ik ben principieel pragmatisch
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #77 Gepost op: september 01, 2005, 04:05:05 pm »
veel plezier de komende 6 weken en succes met het fondsen werven.
Pinkeltjefan

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #78 Gepost op: september 16, 2005, 06:45:20 pm »
In NL
Djodi is enkele weken geleden overleden. Dat kon ik niet eerder neerzetten in de column, want voor Hedwig zou dat niet te trekken zijn. Ook niet per telefoon. Dus gewacht en in Brussel aan haar verteld. Heel verdrietig, maar dat is normaal, dat waren wij ook.

In iedergeval, we hebben inmiddels een nieuw mormel gevonden die in Benin zelf is geboren. Geen garantie voor een lang leven, maar dat heeft niemand.

Hij heet Wodan en is op de leeftijd van 8 weken al mee geweest op bezoek bij de minister van Gezondheidszorg. Tja, dat is denk wel bijzonder voor een hond...

Zij belde de avond van mijn vertrek op dat ze me heel graag nog wilde spreken voor ik het vliegtuig in zou stappen en wij hadden ons nieuwe hondje net opgehaald. Dat beest in de auto laten met die hitte is vragen om zijn dood - dus in de wasmand mee naar boven. Heel vrolijk keek hij over het randje uit en geloofde het toen wel. Slaapverwekkend vond hij het.

Afijn, gesprek goed verlopen, ik nog een andere rendez vous en een huwelijk te redden voor instapte (ja Roel, ik heb de slabak gekocht voor je vrouw!). En dan zit je eindelijk in dat vliegtuig, SPANNEND.

In Brussel aangekomen begon ik al te huilen toen ik door de gangen liep. Opzij allemaal! Ik wil mijn dochter omhelzen, die wacht op me, ik heb haar zolang niet gezien...

Maar even vergeten dat er ook nog een rugzak via de band opgehaald moest worden. Dat was wel even goed om de eerste emotie wat te temperen.

Heerlijk weekeinde in Brussel gehad en daarna naar Texel. Wandelen over het strand, fietsen door het bos, prachtig weer (meegenomen) en helemaal weer bijgekletst. Morgen ga ik naar Paul.

Even vreemd om te zien hoe op alle stations camerabewaking is, hoe een vrouw in de trein de conductrice uitscheldt voor alles wat lelijk is en niemand die reageert, hoe meisjes van 14 alwel 18 lijken qua uiterlijk en kleding. Maar heerlijk om weer water te kunnen drinken uit de kraan, om chocolade en ijs te kunnen eten. En zonder me druk te hoeven maken over mijn cholesterol of lijn.

Toch denk ik veel, heel veel aan Benin. Vandaag is Jetse in Nati, dus heb ik hem zojuist even gebeld.

Wat heerlijk dat hij nu de stress snapt van het naar Nati gaan. Hoe afschuwelijk het is dat je zoveel moet en er maar zo weinig kan op een dag. Hoe frustie het is dat msn het niet doet, dat je een half uur doet over een mailtje doorsturen.

Minder leuk is dat de tyfus weer rond gaat, ook onder ons personeel. Einde regenseizoen, dus logisch, maar toch, heel vervelend vind ik het dat ik er niet ben.

Ik weet zo goed wie wat moet hebben en hoeveel en hoe je wat moet behandelen. En Jetse is druk met het lab bezig, dus niemand om de dorpen in te gaan...

In iedergeval, ik had graag een foto van Wodan geplaatst maar Jetse komt met de gewone brieven al niet door en msn doet het niet, dus even geduld. Krijg ik de foto van de week, dan plaats ik hem alsnog.

Dikke knuf allemaal,
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #79 Gepost op: september 29, 2005, 09:12:21 pm »
Nou een column schrijven op dit moment valt niet mee.

Want wat doe ik nu eigenlijk de hele dag hier? Mensen ontmoeten, papieren doorworstelen, aanvragen en andere papieren afhandelen en al  van dat soort ongein meer.

Maar ook heerlijk op visite bij allerlei lieve mensen die het beste met me voor hebben, me vetmesten en verwennen op diverse manieren. Dat is toch ook wel weer fijn. Er is weer een goede basis aanwezig voor straks.

Toch zit ik hier soms met een dubbel gevoel. Ik ben ondertussen een beetje meer gewend aan alles en heb het ook niet meer zo koud. Maar het blijft verdrietig om steeds weer mensen te ontmoeten, bij te kletsen en dan weer afscheid te nemen. Tot volgend jaar, dat klinkt zo vreemd. Het lijkt zo alsof ik hier nog woon.

Terwijl ik me af en toe ook behoorlijk ontheemd voel. Geen eigen plekje meer hier in Nederland, van de een naar de ander ‘zwerven’. Dan verlang ik toch naar mijn eigen stekje.

Maar ook is het zo raar, als ik de koelkast open trek en zie wat daar te vinden is aan voorraad  kaas en worst. Dat vind ik niet eens in de supermarkt in Nati. En dan de supermarkten hier, die geven me zo een verloren gevoel. Ik voel me wereldvreemd en loop er doorheen alsof ik op de maan loop. Wil wel als een toerist foto’s maken van al die verschillende soorten groentes en fruit. En dan al die toetjes, wat een zuivelvariatie kun je hier vinden. Wat een soorten brood, het is ongelooflijk dat dat allemaal maar te koop ligt en ook nog gekocht wordt. Dan vraag ik me af of ik straks problemen ga krijgen met afkicken…

Als ik thuis “zuivel” koop, dan is dat melkpoeder van Nestle of Belle Hollandaise. .

Toch ben ik aan het aftellen, nog 9 dagen en dan mag ik weer naar Jetse, want waren we eindelijk bij elkaar en dan zijn we nu weer gescheiden.
Weliswaar maar tijdelijk, maar toch.

Ik heb een stukje geschreven wat ik heb voorgelezen in diverse kerken en dan merk je toch dat het afgelopen jaar veel en veel zwaarder is geweest dan dat ik aan mezelf heb kunnen toegeven. Ik heb de pijn toch achter een muurtje gezet uit zelfbescherming, anders red je het ook niet. Maar steeds als ik het onderstaande voorlees moet ik weer huilen. Voelde ik weer die eenzaamheid, die pijn van toen.

“Klimatologisch, lichamelijk en geestelijk zijn het tropenjaren. Het werken daar vergt het uiterste, niet allen van al onze apparatuur, maar ook van ons lijf en onze geest.

En toch, steeds weer vind ik de kracht om door te gaan. Waar? In de kerk. De kerk is niet alleen een plaats om te bidden tot God, het is ook een sociaal gebeuren, een ontmoetingsplaats, om samen te eten, cursussen en voorlichting te geven. De kerk is de gemeenschap, de mensen die SAMEN zorgen dat er voor iedereen aandacht is.

Ik houd van onze vrouwen, de vrouwen van de kerk, zoals ik ze altijd noem. Het zijn zulke mooie vrouwen, zoveel kracht hebben zij samen.

Ondanks het feit dat ze iedere morgen om 4 uur opstaan en s’avonds om 11 uur pas klaar zijn, hebben ze toch een roulatie systeem met elkaar gevonden om samen de zieken van de kerk te bezoeken, mensen te helpen die in nood zitten.

Het is voorgekomen dat ik niet naar de viering kwam, te moe, te verdrietig, ik kon het niet opbrengen. Maar s’middags stond er een groep van 25 vrouwen voor de poort. We willen graag weten waarom je er niet was, ben je ziek, had je geen tijd, wat is de reden?

Ik ben zo triest, antwoord ik, ik mis zo mijn gezin, mijn kinderen, mijn man, ik voel me zo ontzettend eenzaam. Nou dan gaan we samen bidden en dansen is het antwoord. Ik huil, al mijn verdriet stroomt weg en daarna kan ik weer lachen met de vrouwen. “


Marjan
www.aktiebenin.nl
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Wybo

  • Zijlijnbemoeier
  • Berichten: 10394
  • Ik ben principieel pragmatisch
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #80 Gepost op: september 29, 2005, 10:48:14 pm »
Heel veel sterkte gewenst.
Pinkeltjefan

Ulysses

  • Berichten: 1663
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #81 Gepost op: september 29, 2005, 11:02:34 pm »
Succes!
God heeft het land aan de woestijnen,
aan droge, saaie, humorloze praat,
aan preken waar geen letter poëzie in staat;
hij houdt van avontuur, muziek en donderjagen -
diep in zijn hart is God een ouwe zeepiraat.

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #82 Gepost op: oktober 05, 2005, 12:21:41 pm »
Deze dagen staan weer in het teken van afscheid nemen. Wat doet het pijn om tegen Paul en Hedwig  “tot volgend jaar “ te zeggen. Dat kun je je niet  voorstellen. Zeker omdat je nu weet hoe lang een jaar duurt, dat je er een gevoel van heimwee bij kunt halen van het afgelopen jaar.

Ik vraag me op het moment van afscheid nemen serieus af wat ik nu eigenlijk in Benin zoek. Waarom laat ik mijn kinderen hier achter, waarom ga ik terug naar die plaggenhutten en groenteloze regio terwijl hier alles zo goed geregeld is, alles te koop en ik iedere dag vrienden en familie kan zien. Waarom?

Maar ik weet zeker dat – als ik zaterdag aankom in Boukombé – het gevoel van “het is goed, het is hier echt nodig “ weer terug komt. Dan wacht het werk, dan zie en ruik en voel ik het WAAROM weer.

Dus hoog tijd dat dat vliegtuig nu met ons de lucht in gaat.

Er gaan twee vrijwilligers mee, Alexander en Annegreet. Beiden nog nooit in Afrika geweest, dit wordt een geweldige ervaring. Ik verheug me erop om hun koppies te zien als we door Cotonou crossen, als we fruit kopen onderweg, als we bij de blinde kinderen langs gaan in Nati, als we door de heuvels over de piste naar Boukombé toe rijden. Het zal geweldig zijn om de rijkdom van deze armoede te mogen delen met dit enthousiaste jonge stel die hun handen uit de mouwen willen steken, ongeacht wat er moet gebeuren. Wij hebben er samen echt zin in.

Nou, nu nog even de laatste loodjes, de laatste knuffels en tranen.

Ook via deze column nog even aan iedereen waar ik de afgelopen weken ben geweest: BEDANKT !

Ik vond het heerlijk om jullie te zien, te knuffen, te spreken. Jullie hebben allemaal geweldig fijne dingen georganiseerd, voor mij privé en voor Aktie Benin, dus XXX

Liefs, Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

elle

  • Moderator
  • Berichten: 7583
  • The way of the leaf
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #83 Gepost op: oktober 05, 2005, 12:29:21 pm »
Ik ben blij dat je elke keer weer de tijd neemt om deze dingen op te schrijven: het voorkomt dat ik ga denken "Jaja, Afrika is in nood, is goed.", want je bepaalt mij toch elke keer weer bij de noodzaak van oa jouw werk.
"Ask not what the Body can do for you. Ask what you can do for the Body."[/]

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #84 Gepost op: november 22, 2005, 12:27:51 pm »
Terug in Boukombe, wat een werk wacht er weer. Fijn dat ik de afgelopen weken weer zoveel energie heb opgedaan in Nederland.

Annegreet kreeg direct een aantal huwelijksaanzoeken en Alexander heeft al een tweede vrouw aangeboden gehad. Ook de vrouwen vinden Annegreet  erg mooi. De moeder van Agnes zei steeds maar: wat is ze mooi, wat is ze mooi. Maar… maman is ook mooi hoor.  Hahaha …

Veel vrouwen komen langs met hun kinderen, zoals ik heb verzocht voor mijn vertrek, om mij te laten zien dat alles goed is gegaan. Echter twee meisjes onder de 6 maanden zijn overleden. De moeders komen toch langs om het me te vertellen. Ik was er niet en ze hadden geen geld om naar het centre te gaan. De moeder van Elisabeth  –  mager en ondervoed – verteld me dat ze dit jaar niet op haar land heeft kunnen werken omdat ze steeds ziek was tijdens haar zwangerschap en daarna constant problemen met Elisabeth, dus dat ze straks geen oogst heeft. Ook is ze zo moe en haar lijf doet overal pijn, er zijn nog drie kinderen in leven.. Moedeloos hangt ze voorover met haar hoofd in haar handen en ik wil zo graag helpen, maar wat kan ik doen behalve luisteren naar haar problemen?

Overleg gehad met o.a. UDeFeBe – een vrouwenorganisatie - welke meisjes we nu gaan ophalen om bij ons in het internaat te komen wonen. Josephine, de voorzitster, benadrukte nogmaals hoe belangrijk het is dat er een internaat komt. Immers - als het al zo is dat een meisje uit een afgelegen dorp de middelbare school mag gaan volgen - dan wordt er een logement gezocht, al dan niet bij familie. In de praktijk komt een groot aantal meisjes na 1 of  2 jaar zwanger en zonder diploma naar huis. Dit was haar ook gebeurd. Soms verdwijnen er zelfs meisjes om in Ghana of Nigeria in de prostitutie te belanden. Vorig jaar nog heeft Josephine – samen met de ouders - voor 2 verdwenen meisjes de aangifte geregeld op het politiebureau.

Daarna twee dagen op pad geweest. We beginnen met vier meiden, maar om die te bereiken in de afgelegen dorpen, dat valt werkelijk niet mee. Het is natuurlijk wel het einde van de regenperiode.

Meisje 1, Julienne M’BETTI, zou wonen in Korontiére, 19 km bij ons vandaan. De weg is goed, een zwart streepje op de kaart, dus af en toe wat waterplassen en kuilen, maar dat is geen probleem. Echter, Julienne bleek uit Dipoli te komen, 13 km verderop. Hindert niet, op naar Dipoli. Totaan het gezondheidscentrum – zo’n 6 km van het centrum verwijderd -  was de weg goed te doen, een beetje smal, maar een kniesoor die daar op let. Echter, om bij het dorp zelf te komen was onmogelijk. De weg was sinds juli al niet meer begaanbaar, ook niet per brommer, gewoon moeras waar je door moet. Gelukkig was er die middag vaccinatie. De verpleegster beloofde om navraag te doen en te regelen dat Julienne naar Bkbé komt.

Meisje 2: Odette N’SERME bleek Colette te heten, klein foutje. Ze komt uit Dikoumini, 9 km voorbij Koronthière. Wegt moeilijk begaanbaar, maar uiteindelijk – dankzij de altijd behulpzame bevolking zaten we dan toch bij haar huisje. Papa was al behoorlijk op leeftijd, 2 vrouwen en nog 10 kinderen in leven.

Meisje 3: Martine M’BETTI uit Koukongou. Nou dat dorp lag boven op een berg, zo vertelde iedereen. Eerst werden we de ene weg op gestuurd, maar dat bleek fout te zijn, toen uiteindelijk op de goede weg, ja. Maar dan op een gegeven moment moet je dus over een voetpaadje “tout droite” tot boven op die berg rechts. Ja hoor, erg leuk, maar weer niet met een auto. Dus eerst maar door naar meisje nummer 4.

Meisje 4: Florence N’TCHA komt Koubentiegou, zo’n 9 km voorbij Manta (32 km van Bkbé). Tot aan Manta ging alles prima, behalve dat er al maanden geleden een brug is ingestort en je dus via een binnenweg moet, maar dat is peanuts. Volgend jaar verkiezingen, dus tegen maart is de brug wel weer gemaakt. Echter voorbij Manta begon het gedonder. Smal, diepe kuilen en voren vol met water en de mensen die we tegen kwamen schoten weg zodra ze de auto zagen, dus vragen hoe de weg verderop was ging ook niet. Alexander maar uit de auto om de boel te verkennen. Afgekeurd, dat had ik al gedacht, dus een paar kilometer achteruit gereden tussen het sorgo en de mais. Zeer goed gedaan voor een vrouw, zo concludeerde Alex. Dank u.

Dan maar naar Manta zelf, naar een vriend van een vriend, en jawel, dat helpt altijd. De meisjes 3 en 4 zouden gezocht worden en met ouders naar ons huis komen. Visite in het dorp komt later wel weer, als de weg begaanbaar is.

Als de meiden eindelijk bij ons zijn, blijkt overduidelijk hoe alles nieuw voor ze is. Het licht heeft bijvoorbeeld de hele nacht gebrand omdat ze niet wisten dat ze op het knopje moesten drukken. En dan hun kleren. Vooral die van Florence, die stonken zo ontzettend, dat willen jullie niet weten. Alles 4 keer met zeep gewassen en nog is de geur van het moeraswater er niet uit. De kleding die helemaal af is hebben we weggegooid. Direct de coupeuse aan het werk gezet om voor de meiden schooluniformen te maken en zondagse kleren, want maandags gaan ze voor het eerst naar school en dan is het uniform verplicht.

Vrijdagavond rondvraag: De eerste week in Boukombe, wat viel je tegen en wat viel je mee?
Annegreet: Dat ik zo ontzettend moe ben en zo weinig energie heb dat valt me echt tegen, maar het huis, dat valt me zo mee, dat vind ik gewoon fantastisch.
Alex: Het zweten, dat dat zo erg zou zijn had ik niet gedacht, maar het eten valt me reuze mee.
Jetse: De voortgang van het lab valt me tegen, maar toch ook weer mee, gezien de omstandigheden.
Marjan: Het valt me zo tegen dat ik zoveel andere dingen heb moeten doen en niet heb kunnen administreren terwijl ik pas halverwege augustus ben. Maar ik ben blij dat de eerste meiden er zijn.

Nou allemaal een dikke knuf,

Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #85 Gepost op: november 22, 2005, 12:29:32 pm »
Nou het valt niet mee om scholier te worden in een regiodorp en dan ook nog bij zo’n stel Jovo’s te moeten wonen. Die zetten heel veel eten in je kamer en dan moet je dat zelf netjes gaan verdelen over drie porties per dag. Gewoon alles opeten in een keer wat er is, want veronderstel als die blanken zich opeens bedenken en het voedsel weer wordt weggehaald!

Nee, jullie krijgen iedere morgen, middag en avond een maaltijd en morgen gewoon weer opnieuw, dus verdeel het nu. Nou na een week werkt het nog niet, dus dan alles maar bij ons in de keuken totdat ze weten dat ze echt 3 keer per dag eten krijgen.

Ook moet je opeens multi-vitamines gaan slikken, op tijd naar school toegaan, een paar keer per dag wassen met zeep, crème gebruiken tegen schimmelinfecties en maandverband gebruiken als je ongesteld bent. Je vieze kleren mogen niet terug in de kast maar moeten in de was. Wat een regels allemaal.

Martine was het afgelopen weekeinde erg triest. Ik vraag haar wat er is. Niets zegt ze. Heb je ruzie met de andere meiden, is er iets gebeurd bij bijbelles, mis je je familie, vind je het niet fijn hier? Alles wordt afgedaan als zijnde dat het goed is. Echter als ik mijn hand op haar buik leg begint ze zachtjes te huilen. Ik neem haar in mijn armen en ze weet niet wat ze moet doen. Zullen we vanmiddag na de rust met zijn allen iets gaan drinken in de lokale kroeg ‘Le Preference’? Dat is goed. Van dat vooruitzicht knapt ze zichtbaar op.

Dus die middag gaan pa en moe op stap met de vier 4 meiden, Alex en Annegreet en ook Salma uitgenodigd. Grote groep van 9 personen, goed voor de locale economie. Weer nieuw voor ze. Wat wil je drinken? Dat weten ze niet, ze kennen geen Sprite of Fanta, dan maar allemaal wat anders om te proberen.

Mama Agnes komt ook nog even groeten en verteld de meiden dat zij een grote verantwoording hebben te zorgen dat alles goed loopt, ook voor de toekomst van andere meisjes. Ze praat wat met ze over het wennen aan een nieuwe woonomgeving. Wat moeilijk is, helemaal met andere gewoontes. Troostend zegt ze dat ze dit zich deze dingen snel eigen zullen worden. Wat is mama Agnes toch een geweldige vrouw. Ze is alom gerespecteerd en als er ook nog een dronken meneer komt vertellen hoe geweldig alles toch wel is wat FSAB doet – een lastige, maar sociale dronk concludeert Alex –  verzoekt ze hem vriendelijk doch dringend om weg te gaan en zowaar - hij luistert.
 
Om het probleem van de tijd op te lossen – de meiden komen steeds te laat op school - koop ik een klok voor aan de muur. Heel leuk mama, maar we kunnen niet klokkijken.

Oeps, nou dat mag Annegreet jullie dat leren. Daarna spreken we hun dagprogramma door. Vandaag zijn ze weer eens te laat om nog te ontbijten. Geen probleem zeg ik, jullie hebben een uur aardrijkskunde en dan twee uur niets en dan weer twee uur informatica. Dus in die tussentijd komen jullie naar huis om te ontbijten. We hebben geen informatica zegt Julienne. Oh ? Nou het staat anders wel op jullie rooster. Ja, maar dan moet je 2000 FCFA betalen. Het is een luxe vak. En die 3 EURO hebben we niet. Dan zeg je dat toch tegen mij, dat zoiets geld kost! Ja mama. En sport, het blijkt dat de dames ook daar niet naar toe gaan. Dat mag nl. alleen als je een zwarte shirt hebt en een gekleurde band al naar gelang je lengte in de groep. Nou, dan zullen we dat ook kopen. Het houdt wat zo’n stel meiden. Moeilijk voor hen. Niet gewend te praten over je gevoel of andere dingen, niet gewend dat er naar je geluisterd wordt.

De drieling is trouwens ziek en mama ook. Ze zijn weer gehospitaliseerd. Allemaal forse diarree, hoge koorts, overgeven et cetera. Maar ze knappen alweer op. Kan ook eigenlijk niet anders, met dat moeraswater dat ze drinken.

Verder hebben we de afgelopen dagen gigantisch gewerkt met de containers. We hadden een rattenplaag in een van de containers, dus alle dozen moesten er uit gehaald en alles moest uit de dozen. Kleren moesten gewassen, alles soppen, levende en dode ratten in de dozen. Annegreet en ik konden er s’nachts niet van slapen. Wat was dit een vieze klus. Echt een kwestie van diep ademhalen en doorgaan. Maar we hadden toch ook reuze veel lol. Drie dolgedraaide ratten rondjes rennen in een doos met een monitor (ADHD ratten ze bestaan), nesten in de labjassen. Heerlijk om uit te zoeken. Daarna gelijk alles voor de lessen keurig geordend op de planken.

Alexander en Annegreet hebben een week meegelopen op de lagere school. Ieder in een andere klas. Alex maakt er natuurlijk weer een keetbende van. S’middags zijn alle kinderen druk met briefjes schrijven aan hem. Veel leuker dan de les volgen. Annemarie is echt ontdaan van de vele keren dat een kind geslagen wordt. Officieel mag het niet, maar ja, er is geen school hier waar niet geslagen wordt. Geen kind dat nooit thuis geslagen wordt. Het is onderdeel van de cultuur. Als je niet kunt praten – niet verbaal kunt communiceren – ga je schreeuwen of gebruik je je handen, dat is zelfs nog steeds zo – in mindere mate natuurlijk - in NL. In onze regio kunnen maar weinig mensen verwoorden wat ze voelen of denken. Dat is ze nooit geleerd.

Ook is Alex de eerste keer mee geweest echt de brousse in. Vraag me niet waar we zijn geweest, allerlei kleine paadjes, tussen de brandnetels, maiskolven en sorgo door. Lange broek aan als je gaat werken, zegt Marjan. Nee denkt Alex: Korte broek aan want het is hot, hot. Nou ja, volgende keer toch maar een lange broek. Op een van de Tata’s vertel ik dat het me soms irriteert dat er mensen in NL zijn die dan zeggen: Laat ze maar wat meer werken. Ze voeren niets uit.  Ik vraag of hij ook vind dat deze mensen geen kans hebben, een kans van 0%. Nee, zegt Alex, ik vind niet dat ze 0% kan hebben. Verbaasd kijk ik hem aan. Eerder  MIN 10%. Eenmaal thuis gekomen zegt Alex dat hij nooit, nooit meer zal zeuren dat hij iets niet heeft.

Op de zaterdagmiddagen zijn Jetse en Alex bezig in de kerk. Een vrijwilligersklusje dat veel meer tijd vergt dan ooit was ingeschat. Maar goed, iedereen vind het reuze interessant twee van die blanke mannen die daar aan het klussen zijn. Alex heeft alweer een meisje als bijvrouw aangeboden gekregen. Alleen moet ze niets van hem hebben. Ze gilt als hij ook maar in de buurt komt. Geen ware liefde, hij houd het toch maar bij Annegreet.

Nou verder zijn de mannen weer geknipt. De tondeuse was ingesteld op 6 millimeter. Jullie zien, het jonkie heeft wat meer haar dan dat oudje…


Nou allemaal een dikke knuf,

Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #86 Gepost op: november 22, 2005, 12:29:53 pm »
11-11-2005

Vandaag Sint Maarten in Nederland. Gek idée, terwijl wij hier gemiddeld alweer op 38 graden Celcius bivakkeren, lopen de kinderen in Nederland vanavond waarschijnlijk weer in de koude regen met hun lampionnen. Heerlijk, ik zou best trek hebben in wat lekker pepernoten of schuimpjes. Ik heb nog schuimblokken in huis, dus dat wordt zingen vanavond voor iedereen.

Afgelopen week was het hier weer even goed raak. Een kleintje op de kraam overleden omdat we geen zuurstof in de fles hadden. Een kleine meid van ruim een jaar oud  - Tempa  M’PO - dusdanig verbrand dat we nog niet zeker weten of ze het wel gaat halen.

Verder een klein meisje van 4 maanden zeer ernstig ziek en papa is net overleden, mama dus alleen en zelf ook steeds ziek. Ze heeft nog 2 kids thuis en al een paar die het niet gered hebben.. Mama is ook brood en brood mager.

En dan  SIMBOLE N’Coa (zie foto). Zij is 6 jaar oud en heeft sinds een half jaar een wang die maar groeit en groeit. Waarschijnlijk elephantiasis. Je kon aan alles merken dat ze zich enorm schaamt. Ze heeft geen spiegel, maar de kinderen uit haar omgeving laten haar wel degelijk merken dat ze iets bijzonders heeft en ook voelt ze natuurlijk haar wang groeien en groeien. We gaan proberen of we haar in Tanquieta kunnen laten opereren.  Maar dat kost weer centjes. Dus als iemand zich geroepen voelt om deze dappere tante te ondersteunen, mail dit dan even.Wij zullen dan contact opnemen met de ouders. Na de eerste week van december weten we meer over de mogelijkheden en wat het gaat kosten.

Gelukkig komen er regelmatig ouders aan de poort gekomen om te bedanken dat hun kinderen genezen zijn. Dan krijgen we veel lieve blikken en handen die opgeheven worden, maar ook wat boontjes, tomaten, eieren, een bord rijst met vis en calebassen met kleibakjes om uit te eten. Heel lief en duidelijk een teken dat we toch niet voor niets bezig zijn en ook gewaardeerd worden.

Alexander en Annegreet hadden een aangetekend pakketje uit NL ontvangen. Dus met paspoort naar het postkantoor. Maar ja, de heer achter het loket heeft een baantje en sommige mensen kunnen dan heel arrogant zijn. Al met al heeft het een half uur geduurd voordat ze de papieren in orde hadden om het pakje vrij te geven. Alex op de man foeteren met een zeer vriendelijk gezicht.  In dit geval heel gemakkelijk deze taalbarrière. Alex zei: hoe kunnen Jetse en Marjan het hier uithouden als er zulke ……. rondlopen.

Maar voor deze arrogante kwasten doen we dit werk ook niet. Natuurlijk zijn dit soort mensen wel frustrerend, net als verpleegsters die te beroerd zijn om een patiënt van een andere stam goed te helpen.

Maar ja, zo is heb je ook wel mensen in Nederland die anderen bij tijd en wijlen goed kunnen frustreren. Wat dat betreft is het overal hetzelfde. De oorzaken van dergelijk gedrag zijn nl. in essencie gelijk. Deze mensen zijn ongelooflijk alleen maar met en voor zichzelf bezig.

Ik twijfelde om dit neer te zetten, maar A+A vinden dat ik meer moet opschrijven wat ik voel. Ze leren me goed kennen en merken mijn terughoudendheid in de columns.

Maar ik vind zulke dingen erg moeilijk omdat je kans loopt dat er mensen zijn die  beledigd zijn omdat zij zich persoonlijk aangesproken voelen. Terwijl ik niemand persoonlijk of in het bijzonder bedoel. Het is in zijn algemeenheid.

Eigenlijk schrijf ik nooit echt vrijuit in de column wat ik denk en voel.

Maar goed, dat is niet anders.

Jongens het waren twee vreselijk drukke weken en ik ben gewoon vreselijk moe.

Ciao en knuf voor iedereen,       Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Wybo

  • Zijlijnbemoeier
  • Berichten: 10394
  • Ik ben principieel pragmatisch
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #87 Gepost op: november 22, 2005, 01:27:17 pm »
:) vooral doorgaan met schrijven wat je vind. Als mensen zich beledigd voelen dan komt het omdat het spiegelbeeld hen niet aan staat. Maar het niet tonen van een spiegelbeeld is slechts stuisvogelpoltiek.

Heel veel succes en sterkte en Gods zegen toegewenst.
Pinkeltjefan

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #88 Gepost op: november 28, 2005, 12:55:11 pm »
25-11-05

Hier weer een berichtje uit Boukombe. Ik heb de afgelopen tijd van diverse mensen de vraag ontvangen waarom ik geen columns meer schrijf.

Wees niet bezorgd, er is het een en ander  fout gegaan in Nederland. Maar als het goed is staan ze nu gewoon allemaal op de site – ook die van de maand oktober, na mijn aankomst in Benin.. Minimaal 1 x 14 dagen schrijf ik een column en als er iemand is die mijn mail wil versturen in Nati, dan nog een extra tussendoor.

Het is hier o n g e l o o f l i j k  druk.
We kunnen absoluut NIET open met het labo op 1 december, hoe graag we ook zouden willen. Gewoon omdat je hier leeft van dag tot dag en er steeds – belangrijke – dingen tussen door komen. Wel hebben we reeds de eerste twee bloedtransfusies gedaan, ondanks dat we nog gesloten zijn. Even heel technisch voor sommigen, maar voor anderen even om aan te geven hoe het hier toe gaat.

Vrijdagavond kwam er weer zo’n kleintje bij me met alleen maar wit oogwit en Jetse ging net naar het labo, dus vroeg ik hem om – bij uitzondering - even een Hb-tje van Didier te doen. Uitslag: 2,0 mmol/l !

Het liep al tegen de avond, dus ik Didier naar huis gestuurd met ijzermedicatie, maar die avond – we lagen al lang en breed in bed -  besloten we om het toch anders te doen. Ook al is het labo nog niet open. De volgende morgen konden we niet op zoek naar de kleine, want dan moesten we naar Nadoba om te bellen.

Dus Jetse kleed zich aan en gaat op de brommer met Jonathan - in het pikkedonker - het land in. Ik wist alleen dat ze op een tata woonden en dat het in Boukombe zelf was, dus een omgeving van ca. 5 km rond ons huis. Maar noord – oost – zuid of west. Geen idee. Na heel veel navraag en veel sorgoveldjes en katoenvelden te hebben gepasseerd met maanlicht en licht van de moto vonden ze uiteindelijk de ouders. Gevraagd of ze de volgende morgen om 10 uur op het labo wilden zijn, want we willen het kind graag anders behandelen. Voor de goede orde, er is hier zelden of nooit een arts aanwezig en zeker niet in het weekeinde. Dus we moeten het altijd allemaal maar zelf uitvogelen. Vandaar dat ons lijfboek is : Where there is no doctor en gelukkig hebben we veel medische skills.

Afijn, de volgende morgen bloed afgenomen, Didier zijn papa kon gelukkig donor zijn, zelfde bloedgroep en geen enge infectieziektes. We hadden wel een behoorlijke vertraging, want al het bloed stond in de centrifuge en jawel, de stroom viel uit!

Het blijkt dat deze centrifuges onmogelijk open kunnen zonder stroom. Jetse driftig trekken aan de deksel, maar dat hielp niet.  Een van de redenen dus waarom we nog niet van start kunnen. We hebben nog geen aansluiting op de generator, hopen dit weekeinde een schema te krijgen, dan kan Jetse daar volgende week mee aan de gang, zodat we dus van dit soort calamiteiten afzijn.

Maar… wat waren die ouders van Didier blij. Didier is weer helemaal opgeknapt en lacht weer. Zelfs buren en familie kwamen bedanken - want wie gaat er nu midden in de nacht een kind zoeken om het te willen helpen? Jetse was zo gelukkig. De mooiste bloedtransfusie van mijn leven zei hij.

Die Zondag hadden we een zeer eneverende dag, we moesten met spoed naar Nati en toen we uiteindelijk – s’avonds - weer thuis waren stond Salma – de verloskundige – op de stoep. Ze was s’mddags al geweest want ze had een kraamvrouw die tussen de 2,5 en 3 liter bloed verloren had, nergens meer op reageerde en een onderdruk van 30. Wij zouden net gaan eten, maar onze mango maar meegenomen om aan de donoren te geven die we moesten zien te vinden. We hadden uiteindelijk iemand voor een halve liter bloed, maar dat was veel te weinig. En zoek maar een donor, s’avonds laat, dat lukt je gewoon niet,  je hebt geen bestand en kunt ook niet even bellen. Maar N’Koua had bloedgroep 0pos, Annegreet is ook 0pos, dus ik naar huis en op haar slaapkamerdeur bonken. Wakker worden! Wil je wel een halve liter bloed afstaan? Ja zeker, eerst even bij de vrouw langs, zodat ze weet waarvoor ze het doet en daar ging Annegreet, voor het eerst van haar leven bloeddonor.  Het betreft een vrouw van 18 jaar, zwanger van haar tweede kindje en enorme bloedingen. Het kind is gestorven in haar buik en Salma verwacht / hoopt op bevalling binnen 48 uur. We hebben geen middelen om de weeen op te wekken.

De volgende dag nog twee zakken klaar gemaakt en het viel mee, van de 3 donoren slechts twee zieken. Een met malaria – dat bloed hebben we gewoon gegeven en gelijk een gratis malariakuur voor donor en patient - en tevens een persoon met hepatitis C. Die hebben we uiteraard laten zitten.

Nergens wordt er hier op hepatitis C gecontroleerd voor het geven van een transfusie, ik ben maar blij dat wij dat wel doen. Standaard is syfillis, HIV 1 + 2 , hepatitis B en malaria. Wij doen standaard dus ook hepatitis C en vinden gelijk een positieve.

Ik later aan de afgewezen donor uitleggen dat hij sex moet hebben met condoom et cetera, en ook dat hij de tchouck moet laten staan. Het lokale bier. Wat is een leven zonder tchouck? vraagt hij aan mij. Wat is een leven zonder lever? vraag ik aan hem.

Verder, tja, er gebeurd zoveel iedere dag weer. Dingen die toch buitengewoon veel energie vergen, lichamelijk en geestelijk. Maar iedere avond bij het eten lachen we alle spanning weer weg. Ik proest mijn water en pap over tafel alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.

Alex en ik gaan een watergevecht houden binnenkort, tjonge, ik moet daar nog even een goede strategie voor bedenken, want het is een beer van een vent en dan heeft hij nog een goede worp over zich, en ik niet dus. We zullen een foto maken van de afloop. Wordt vervolgd.

Dikke knuf allemaal,
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)

Marjan Kroone

  • Berichten: 385
  • Niet kletsen maar doen!
    • Bekijk profiel
Column van Marjan Kroone
« Reactie #89 Gepost op: januari 18, 2006, 08:08:59 pm »
05-06-2001
De eerste week van het nieuwe jaar zit er bijna op. Wij hebben de Gittegroep hier over de vloer. 11 man sterk. Wat weer een heerlijkheid! GEWELDIG! Ook zij zitten allemaal weer in heel diep in mijn hartje. Maar goed dat daar veel mensen in kunnen  .

Het geeft toch wel een geweldige input aan het project als je voor twee weken een aantal mensen krijgt die zo handig zijn. Er zitten zelfs mensen bij die ervaring hebben in het bakken van stenen, dus dat is fijn. Ook wordt er druk geverfd. De buitenkant van de toiletten en douches zijn al klaar.

Verder wordt Jetse super geholpen met het algemeen onderhoud. Dat is zohard nodig. Alles heeft ontzettend te lijden hier maar Jetse komt daar vrijwel niet aan toe. Als hij bijvoorbeeld een kapotte fiets repareert dan moet hij verzuimen op het labo. En wij werken gewoon 6 lange dagen per week.

Maar voor even is dat probleem opgelost. Daniel, Rene, Emil en Frank zijn bezig alle kapotte electriciteit na te kijken ( en geloof me dat is echt puzzelen hier), alle fietsen en de brommer krijgen een grote onderhoudsbeurt en ze helpen mee met de aansluiting van de generator op het labo. Al doet niemand verder nog iets de komende dagen, voor Jetse zijn deze weken niet meer stuk te krijgen. Hij voelt zich zo happy met deze handymen op bezoek.

Jos is de tegelexpert, dus die heeft alle losse tegels in de behandelkamer op de kraamafdeling er afgebikt en gaat rustig op zijn manier verder. Comlang – de plaatselijke expert – komt bezorgd aan Jetse vragen of het wel goed komt, want Jos smeert maar zo een dun  laagje cement op de muur en hij doet helemaal niets met de tegels. Nee Comlang, maak je maar geen zorgen. In Nederland doen we aan voorsmeren, komt allemaal goed en anders komen Jos en Ineke persoonlijk terug om de tegels opnieuw te zetten. Gerustgesteld dat hij niet persoonlijk verantwoordelijk wordt gehouden voor eventuele blunders loopt hij weer weg.

Martina heeft medische achtergrond, zij is accupuncturiste en helpt mij mee met de patienten. Ik ben echt een stuk sneller klaar nu. Martina meet de bloeddruk, deelt de medicijnen uit en alle oudjes met pijn krijgen zolang zij er is dagelijks een behandeling met acupressuur. Ze leert een familid op welke punten ze moeten drukken om de pijn te verlichten. Ik kreeg even voorgedaan hoe je PMS kunt behandelen en jawel, de hele avond trekt mijn baarmoeder samen! Ik leer hier weer nieuwe dingen en ga dit voor wat betreft het PMS zeker in praktijk brengen. Want ook hier hebben vrouwen dezelfde kwalen en zo niet nog meer als bij ons blanken. De huidskleur verandert de kwalen nl. niet. De levensomstandigheden hier voegen alleen nog een paar extra ziektes toe.

Esther is dierenarts en ook zij brengt haar medische kennis in. We hebben veel kinderen met ontstekingen die helemaal naar het bot zijn gegaan. Ze worden eindeloos behandeld maar het komt iedere keer weer terug. De bacterie is niet kapot te krijgen.

Esther weet gelijk te vertellen met welke medicijnen je dat goed kunt behandelen. Ik heb ze uiteraard niet, maar we gaan er naar vragen in NL. Ook hebben zij en Daniel deze week een kindje geadopteerd tijdens een van de werkbezoeken. Kleine David is superverlegen en durft ze niet aan te kijken. Maar mama is erg blij want haar man is overleden en als vrouw alleen heb je het hier niet makkelijk – geloof me. We zijn serieus aan het overleggen hoe je een goede input aan het gezin te geven. Dit gaat uitgebreider worden dan normaal, maar dat is goed. Ze hebben gelijk, het hele gezin moet ook dagelijk aan de vitamines en er is meer nodig om een menswaardig bestaan te hebben.
Het mooiste zou zijn als mama geen mannen meer hoeft te ontvangen voor een maaltijd.

Zaterdag gaat we ook beginnen met computerles op het Centre. Frank en Rina hebben verstand van computers en spreken ook nog de Franse taal, dus dat gaat wel lukken.

Salma, de verloskundige, is zo in haar nopjes! Als ze even tijd heeft tussen de patienten door dan helpt ze schuren. Sorry zegt ze op een gegeven moment, ik moet even kijken bij een vrouw die moet gaan bevallen. Mag ik mee? vraagt Martine. Ja hoor, de mazzelkont. Ze komen aan en het kindje wordt geboren. Voor hier een groot kind. 4 pond maar liefst.
Martine helemaal voldaan dat ze een Afrikaanse geboorte heeft gezien.

06-01-06
Ook gaan er natuurlijk iedere dag mensen mee op huisbezoek. Dat blijft toch een heel unieke manier om werkelijk te kunnen zien hoe de mensen leven en hoe ze werkelijk niets hebben. Geen kansen, totaal niet, zo werd vandaag weer geconcludeerd. Voor mij is er niets fijners als dat iemand een kind of een gezin adopteerd. Ik bezoek voornamelijk moeders en kinderen thuis waarvan de vader is overleden. Gewoon omdat deze vrouwen het moeilijker hebben. Ze hebben geen rechten, worden lastig gevallen door mannen en moeten dit wel toelaten omdat ze anders geen eten hebben. Ik zeg altijd heel plat: ze moeten met hun benen wijd voor een maaltijd. En dat is gewoon de realiteit.

Kiek is geinteresseerd in een meisje van 11 jaar wiens moeder 5 jaar geleden is overleden aan malaria. Zij woont met haar broertje van 9 bij de vader en ze gaan niet naar school. Werken op het land en het huishouden doen. Kiek vraagt of het een probleem is als ze naar school zal gaan. Ik laat het meisje zelf alles antwoorden geven. Nee, want ze kan het huishouden doen voor en na schooltijd. Dan vraagt Kiek wat er gebeurd als de vader overlijdt. Dan komen de jongens mij bezoeken, antwoord het kind eerlijk. Dit betekent dat ze dan vogelvrij is en verzekerd is van het feit dat ze gebruikt zal gaan worden. Met of zonder geweld, ze zullen haar nemen. Het is toch wel choquerend te merken dat een kind van 11 dit weet. Dit is wel het bewijs hoe gewoon en hoe geaccepteerd dit soort dingen hier zijn..

Ik vraag of ze ook uitgehuwelijkt is, nee, er is nog geen man om haar geweest.
Kiek vraagt zich af wat het nut is van naar school sturen. Ik leg haar uit dat als ze NIET naar school gaat, ze de rest van haar leven voor haar vader mag zorgen, daarna alleen zal wonen en kinderen zal krijgen van de mannen die ze wel moet toelaten omdat ze anders van de honger zal omkomen en bovendien geen bescherming meer geniet.
Gaat ze naar de lagere school dan zal haar leven dusdanig veranderen dat ze mondiger wordt en in ieder geval anders aan zal kijken tegen zaken zoals hygiene en noem maar op. Ze wordt een aantrekkelijkere bruid voor sommige mannen, ze kan rekenen en misschien op de markt spulletjes gaan verkopen. Doet ze ook nog de middelbare school en is ze erg gedreven, dan zal ze voor zichzelf – met hard knokken -  misschien een plaatsje kunnen veroveren als aide soignant op het centre, of in de huishouding bij iemand in de stad of wat dan ook. In iedergeval, indien ze een betaalde baan weet te vinden en ze heeft geen man, dan is dat minder erg. Dan heeft ze geld om een poort te kopen, zodat ze haar niet kunnen pakken en dan heeft ze geld om eten te kopen, zodat ze niet met haar benen wijd hoeft voor een maaltijd.

We hebben tijdens dit werkbezoek 3 vrouwen bezocht die alleen wonen en deze service verlenen. Kiek heeft de sterk ondervoede kinderen en ondervoede moeders gezien. Dit heeft verder geen woorden meer nodig.

Je kunt niet de hele wereld op je nek nemen. Je kunt niet in je eentje een heel land ontwikkelen.

Maar je kunt wel persoonlijk ervoor zorgen dat een kansloos gezin een menselijker bestaan krijgt.

Met een groep mensen kunnen we wel een kansarme groep mensen op kleinschalig niveau helpen en hoop op de toekomst geven.

Ik weet zeker dat ook deze groep weer zijn spin-off gaat krijgen voor ons project.

Allemaal een dikke knuf.

Ciao,

Marjan
Wees de verandering die je in de wereld wil zien. (Gandhi)