eigen verantwoording op je nemen is dat onchristelijk?

[cheese]

Dat begrijp ik nu niet, dat men denkt dat daar waar de mens eigen verantwoording
op zich neemt, dat dat dan zelfverlossing genoemd wordt en dat dat dan tevens
onchristelijk zou zijn. Het rentmeesterschap houdt juist in dat de mens niet
lijdzaam afwacht wat er van God uit gebeurd, maar ook zelf initiatieven neemt.
Daartoe heeft de mens de vermogens of talenten gekregen, die hij dan ook dient
te vermeerderen. We hebben daartoe ook de keuzevrijheid.
Een passief wachten op genade, doet geen recht aan de eigen verantwoordelijkheid
die de mens in de schepping gekregen heeft en waarvoor hij zelf ook iets moet doen
om het verder te ontwikkelen.
Als de mens niet zelf het milieu aanpakt, komt er echt geen goddelijk ingrijpen die
het wel voor ons in orde maakt, juist omdat de mens zelf in staat is om het te
kunnen. Ja, als de mens verzuimd te doen, volgen er juist rampen, waarvan we
niet God de schuld kunnen geven.

[lonneke]

je hebt inderdaad gelijk vind ik. Een vraag zou bijv. ook kunnen zijn wanneer man en vrouw met elkaar trouwen of dit eigen keuze is of voorbestemming. Aan wie kun je de verantwoordelijkheid toeschuiven.

[E-line]

quote:

op 20 Feb 2003 15:16:19 schreef lonneke:
je hebt inderdaad gelijk vind ik. Een vraag zou bijv. ook kunnen zijn wanneer man en vrouw met elkaar trouwen of dit eigen keuze is of voorbestemming. Aan wie kun je de verantwoordelijkheid toeschuiven.

Volgens mij kun je het zowel zien als eigen verantwoordelijkheid als als voorbestemming. God is machtig genoeg om mijn verantwoordelijkheid in zijn plan in te passen. Ik denk dat ik daar niet een of-of-vraag van zou maken. God vraagt van mij dat ik mijn verantwoordelijkheid neem. Daarbij mag ik erop vertrouwen dat God mijn leven in Zijn banen leidt. Hóe Hij dat combineert, hoef ik niet te snappen, Gods logica gaat de mijne toch te boven...

[lonneke]

Als dat zo is wat je zegt dan kun je scheiden ook als voorbestemming zien. Of is alleen maar het "goede" voorbestemd? Dat is wel makkelijk denken...
Ik vind voorbestemming van God en verantwoordelijkheid dragen, dus vrije wil, een beetje paradoxaal. Ik weet niet goed hoe je hier mee om moet gaan.

[E-line]

Is God afhankelijk van wat ik beslis? Volgens mij niet.
Als ik verkeerde beslissingen neem kan Hij dat 'doen meewerken ten goede', om maar een cliché uit de kast te trekken... Wat ik bedoel is: ik maak me helemaal niet zo druk om de vraag of iets een gevolg van (al dan niet genomen) eigen verantwoordelijkheid is, of een gevolg van Gods beleid.
Ik als klein mens heb de opdracht gekregen verantwoord te leven, en mijn Schepper te dienen en te eren om Zijn beleid. Maar níet om Hem na te rekenen of op de vingers te kijken. Sterker nog: dat kan ik niet eens.
Een kind in een gezin snapt toch ook niet waar het eten elke dag vandaan komt, wat daar allemaal voor moest gebeuren om dat op de plank te krijgen? Wel krijgt het kind de verantwoordelijkheid om de tafel te dekken. Mocht dat niet goed gaan, dan krijgt het waarschijnlijk wel straf, maar de tafel zal uiteindelijk toch wel gedekt worden. Misschien op een andere manier, maar toch...
Ik hoop dat je snapt wat ik bedoel!

[cheese]

quote:

op 20 Feb 2003 22:41:01 schreef E-line:
Is God afhankelijk van wat ik beslis? Volgens mij niet.
Als ik verkeerde beslissingen neem kan Hij dat 'doen meewerken ten goede', om
 maar een cliché uit de kast te trekken... Wat ik bedoel is: ik maak me helemaal
niet zo druk om de vraag of iets een gevolg van (al dan niet genomen) eigen
verantwoordelijkheid is, of een gevolg van Gods beleid.
Ik als klein mens heb de opdracht gekregen verantwoord te leven, en mijn
Schepper te dienen en te eren om Zijn beleid. Maar níet om Hem na te rekenen
of op de vingers te kijken. Sterker nog: dat kan ik niet eens.
Een kind in een gezin snapt toch ook niet waar het eten elke dag vandaan komt,
wat daar allemaal voor moest gebeuren om dat op de plank te krijgen? Wel krijgt
 het kind de verantwoordelijkheid om de tafel te dekken. Mocht dat niet goed gaan,
dan krijgt het waarschijnlijk wel straf, maar de tafel zal uiteindelijk toch wel gedekt
worden. Misschien op een andere manier, maar toch...
Ik hoop dat je snapt wat ik bedoel!

Er zijn tafels die tenslotte niet gedekt worden en dat zijn er zeer vele en dan blijkt dat
de mensen die dus niet aan deze ongedekte tafels plaatsnemen van honger sterven.
Nu is het toch de verantwoordelijkheid van al die mensen, die wel aan een gedekte
tafel aan eten toe komen, dat ook die andere mensen niet van honger hoeven te
sterven?
Wat gij een der kleinste mijner broeders wel of niet aangedaan heeft, dat heeft
gij Mij aangedaan?

[E-line]

Ik bedoelde het als metafoor, om uit te leggen wat ik bedoelde. Niet direct letterlijk. Ik bedoelde:
Wij hebben verantwoordelijkheden gekregen in deze wereld, in ons eigen leven. Daarvoor zijn we dan ook volledig aansprakelijk.
Het dillema waar het in dit topic m.i. over gaat is hoe Gods voorzienigheid zich verhoudt met onze verantwoordelijkheid.

Dat we verantwoordelijkheden hebben gekregen staat als een paal boven water, lijkt mij.
Dat God voorzienig is, staat voor mij ook als een paal boven water.
Maar hoe die gecombineerd worden, is de grote vraag.

Mijn stelling is dat wij onze verantwoordelijkheden moeten nemen, en daarbij Gods voorzienigheid blijven belijden. Snappen hoe God zijn plan met onze verantwoordelijkheden vervlecht, doe ik niet, en dat hoef ik ook niet te snappen, als klein kind. Dat is iets wat je volgens mij alleen vanuit Gods perspectief kunt zien, en wij kunnen dat dus niet.
Ik ontken dus zeker niet dat wij verantwoordelijkheden hebben, ik bevestig dat juist. De voorzienigheid van God doet daar niets aan af! Hoe dat samengaat, is een vraag waar wij niet een antwoord op hoeven te hebben, om toch te snappen dat we verantwoordelijkheden hebben. En we hoeven daar ook geen antwoord op te hebben, om toch God te kunnen loven en danken voor Zijn voorzienigheid...

Over niet-genomen verantwoordelijkheden (aanhakend op het probleem van de mensen die omkomen van de honger) nog het volgende: God heeft ons verantwoordelijkheid gegeven ook voor hén te zorgen. Wat Gods plan met hen is, weet ik niet. Maar ik weet wel dát Hij Zijn plan ook met hen zal afmaken.
Hoe? Dat weet ik niet. Ik weet wel dat wij vaak alleen maar kijken naar het hier en nu, terwijl God een overzicht heeft over de eeuwigheid. En Zijn plannen zijn groter dan alleen maar het hier en nu fijn te maken voor mensen...
Ik met mijn beperkte blik heb alleen zicht op wat ik om mij heen zie, en ik heb de opdracht om hier en nu mijn verantwoordelijkheden serieus te nemen. En dus ook voor die mensen te zorgen.

Als God ons geen verantwoordelijkheid had gegeven, zouden we dan meer zijn dan robotten?

[cheese]

quote:

op 21 Feb 2003 21:13:13 schreef E-line:
Ik bedoelde het als metafoor, om uit te leggen wat ik bedoelde. Niet direct letterlijk. Ik bedoelde:
Wij hebben verantwoordelijkheden gekregen in deze wereld, in ons eigen leven. Daarvoor zijn we dan ook volledig aansprakelijk.
Het dillema waar het in dit topic m.i. over gaat is hoe Gods voorzienigheid zich verhoudt met onze verantwoordelijkheid.

Ch; dat is geen dilemma, als je in ogenschouw neemt, dat God vrije wezens als de mens geschapen heeft, we kunnen verantwoordelijkheid op ons nemen, maar zijn dat niet verplicht, als God ons die vrijheid niet zou geven, zouden we inderdaad niet meer dan robotten zijn, die automatisch voor het goede zouden kiezen.

Dat we verantwoordelijkheden hebben gekregen staat als een paal boven water, lijkt mij.
Dat God voorzienig is, staat voor mij ook als een paal boven water.
Maar hoe die gecombineerd worden, is de grote vraag.

Ch; stel je eens voor je bent zelf schepper, zou je dan slaafs volgzame wezens scheppen, of wezens met eigen keuzevrijheden? dat laatste heeft natuurlijk een risico, wat het eerste niet heeft, maar het laatste is ook meer wezensgelijk aan God zelf

Mijn stelling is dat wij onze verantwoordelijkheden moeten nemen, en daarbij Gods voorzienigheid blijven belijden. Snappen hoe God zijn plan met onze verantwoordelijkheden vervlecht, doe ik niet, en dat hoef ik ook niet te snappen, als klein kind. Dat is iets wat je volgens mij alleen vanuit Gods perspectief kunt zien, en wij kunnen dat dus niet.
Ik ontken dus zeker niet dat wij verantwoordelijkheden hebben, ik bevestig dat juist. De voorzienigheid van God doet daar niets aan af! Hoe dat samengaat, is een vraag waar wij niet een antwoord op hoeven te hebben, om toch te snappen dat we verantwoordelijkheden hebben. En we hoeven daar ook geen antwoord op te hebben, om toch God te kunnen loven en danken voor Zijn voorzienigheid...

Ch; eerst dacht ik dat ik begreep wat je met voorzienigheid bedoelde, maar nu denk ik toch van niet, kun je nader uitleggen wat je daar mee bedoeld? en dat vooral ivm met wat jij als vrijheid bedoeld?

Over niet-genomen verantwoordelijkheden (aanhakend op het probleem van de mensen die omkomen van de honger) nog het volgende: God heeft ons verantwoordelijkheid gegeven ook voor hén te zorgen. Wat Gods plan met hen is, weet ik niet. Maar ik weet wel dát Hij Zijn plan ook met hen zal afmaken.

Ch; waarom scheiden van Gods plan met hen en een ander plan met ons?, dat is nauw met elkaar verweven, hoe kunnen wij ooit medelijden ontwikkelen als er geen aanleiding is om medelijden te ontwikkelen?

Hoe? Dat weet ik niet. Ik weet wel dat wij vaak alleen maar kijken naar het hier en nu, terwijl God een overzicht heeft over de eeuwigheid. En Zijn plannen zijn groter dan alleen maar het hier en nu fijn te maken voor mensen...
Ik met mijn beperkte blik heb alleen zicht op wat ik om mij heen zie, en ik heb de opdracht om hier en nu mijn verantwoordelijkheden serieus te nemen. En dus ook voor die mensen te zorgen.

Als God ons geen verantwoordelijkheid had gegeven, zouden we dan meer zijn dan robotten?

We kunnen dus stellen, dat het de mens gegeven is om mee te helpen aan de verlossing van zijn medemens. M.a.w. God werkt niet altijd rechtsreeks, maar vooral ook via de medemens. Maar dit is tevens in de vrijheid van deze mens gelegd of hij daaraan mee wil helpen.