Auteur Topic: Herbelevenissen  (gelezen 640 keer)

jan d

  • Berichten: 1
    • Bekijk profiel
Herbelevenissen
« Gepost op: maart 11, 2005, 12:43:43 pm »
De Sneeuwpop achter in mijn tuin ontdekt dat de bodem onder zijn bestaan wegsmelt. Van schrik verschrompelt hij en langzaam maar zeker zakt hij door de grond.

Ik ontdek dat het ervaren van temperatuurschommelingen een zeer relatieve aangelegenheid is en zak langzaam door het deksel van mijn geheugen. Zo wegzakkend in een donzige deken van gedachten, laat ik me afzinken tot de bodem van mijn brein en merk op dat mijn ervaringen zich beperken door wat mijn geheugen heeft opgeslagen aan gegevens rondom dit onderwerp en als vanzelf gebeurt het:

Ik zie en voel me weer dat kleine manneke die al schaatsend en optornend tegen de harde wind, schreeuwt om zijn vader. De ijzige lucht snijdt pijnlijk door mijn luchtpijpje en mijn neus prikt van binnen door bevriezing wanneer ik me hijgend en uit alle macht inspan om vooruit te klauwen op mijn "houtjes". Ver voor me schaatst mijn vader met , in mijn ogen, machtige slagen. De vrieskou en snijdende wind hebben totaal geen macht over hem.
Tranen van wanhoop rollen over mijn wangen, ik voel het, hoe hard ik ook zal vechten, ik zal hem nooit inhalen.

Een vleugje chloor, gevangen in een ver verleden, zweeft voorbij. De zon stooft genoeglijk mijn rug en ledematen. Loom lurk ik wat aan een flesje drinken. Ik ben 14 jaar oud en lig op de zonneweide van het zwembad. Vanonder mijn handdoek werp ik steels mijn blik op een groep meiden van ongeveer dezelfde leeftijd enkele meters verderop. Op de één of andere manier schijnen ze ouder en voor mij "onbereikbaar" ver, met hun eindeloos fascinerende welvingen. Wat voel ik me onzeker en kwetsbaar in mijn mager slungelachtig lijf.

Huppelend door de plassen op het pleintje vlak achter ons huis, stamp en spetter ik mezelf en mijn vriendinnetje kleddernat. We hebben absoluut geen last van wat de buurman daarstraks nog riep : het is "waterkoud"!  Nee, het water is niet koud, mijn oren gloeien van pure opwinding en ik hoor haar klaterende lachje en ik ruik haar houtje-touwtje jas.

Met afschuw herken ik de geur en het "weke" van verrotting. Tijdens het aardappel rooien, voor de wintervoorraad, graai ik door een half vergane knol. Maar erger dan dat: Een harde vlijmende kou trekt in het merg van mijn botten omhoog, en een huivering rilt door mijn lijf. Het einde van de akker ligt ergens ver weg, verborgen in een klamme trieste mist.

Een Vlaamse Gaai schreeuwt vanuit het parkje naast mijn tuin en ik schrik op uit mijn belevenissen, loop naar de plek waar de thermometer ligt en zie het blauwe streepje eindigen bij zes graden boven nul. In mijn T-shirt sta ik buiten en ervaar de temperatuur als aangenaam. Een paar etmalen geleden nog genoot ik van een ijzige kou uit het noordoosten en zette mijn neus wijd open en ademde die diep in en ervoer weer die prikkelende vrieslucht. Heerlijk! Nu zet ik de zintuigen in mijn huid wijd open en voel als het ware de lentelucht mijn poriën binnenstromen. En daarvan geniet ik even intens.
Wat is deze mens toch onderhevig aan schommelingen in zijn belevingswereld.
Wat een land met dergelijke wonderlijke uitersten!
En juist ondanks dat : onder het wegsmeltende sneeuwdek, regeert, eerst verholen sinds de herfst, maar nooit te stuiten, het voorjaar.

Overal om me heen zie ik tekenen van Hem die alles regeert, niet onderhevig aan ervaringen van mensen of notities over de koudste maart sinds...... mensen statistieken bijhouden. Geweldig dat er een rotsvaste bodem ligt onder mijn bestaan. Een zekerheid van Hem die alles door Zijn Woord tot Leven riep. En Die, toen nadat dit door de mens uit zijn verband was gerukt en tot vernieling was gebracht voor De Grote Vloed, na de Zonvloed een verordening liet
uitgaan: Voortaan zullen, zolang de aarde bestaat, zaaiing en oogst, zomer en winter, dag en nacht niet ophouden.

Wat een "Herr"beleving, elk seizoen, elke dag.