Auteur Topic: De speelplaats van Pleun en... Pulpeet (deel 12)  (gelezen 27547 keer)

Pulpeet

  • Berichten: 4393
    • Bekijk profiel
De speelplaats van Pleun en... Pulpeet (deel 12)
« Reactie #15 Gepost op: januari 11, 2005, 01:22:09 am »
Hoewel aan het eind van de maandag de zondag alweer een eeuwigheid geleden lijkt, zal ik toch nog even verslag doen van de zondagse bezigheden. Het wordt een beetje leuterverhaal denk ik. 'k Zou het alleen lezen als je toch niets anders te doen hebt.

Zondag is altijd een soort drukke dag. Enkele jaren geleden, toen ik nog volop meedraaide met de jv, was dat nog erger. Sowieso werd elke zondagavond besteed aan het jv-gebeuren. Was het niet in mijn eigen gemeente, dan wel in een andere wijgemeente. En overdag moest er natuurlijk op de valreep nog van alles voorbereid worden voor die jv-avonden.

Nu is het wat minder druk, maar toch vult de zondag zich al snel met allerlei kleine dingetjes. Vorige week zondag kreeg ik van onze predikant een stapel folders in mijn handen gedrukt over de gebedsweek die die vanaf zaterdag in volle gang is. De ds. ging vorige week maandag op vakantie maar die folders moesten nog verspreid worden. Er waren folders voor kinderen, jongeren en volwassenen. Die voor de kinderen had ik in de loop van de week al bij de voorzitter van de zondagschool gedumpt en die voor de jongeren bij de voorzitter van de jv. Maar de rest van de folders moest op een of andere manier nog onder gemeenteleden verspreid worden. Daarom gisteren de wekker maar wat eerder gezet dan normaal en de pc aangezwengeld om een berichtje voor de afkondigingen te schrijven, met de mededeling dat er folders bij de uitgang van de kerk liggen en dat iedereen er een mee moest nemen. Toen dat voltooid was had ik nog net tijd om me in m'n pak te hijsen en naar de kerk te fietsen. In de kerk aangekomen heb ik eerst de folders op een kastje bij de uitgang gedumpt. Daarna schoot een oudere dame met een cassetteband in haar hand me aan. Of ik de dienst wilde opnemen. Haar man doet dat altijd, maar als hij op vakantie is, neem ik het van hem over. Niemand anders durft dat te doen omdat iedereen bang is dat de opname mislukt. De beste man neemt zijn hele leven al diensten op. Mijn ouders herinneren zich van vroeger al dat hij met allerlei banden in de weer was. Enorme spoelen waar dan op elke spoor een andere dienst gezet werd. Ze zaten toen in de Greformeerde Gemeenten bij ds. Huisman (die onlangs overleden is). Die opnamen zijn in de loop der tijd over heel Nederland verspreid geraakt. Maar nu was hij ziek en heb ik het dus van hem overgenomen.

Eenmaal in de consistorie was het een gedrang van jewelste. Volle bak. Het gebeurt niet zo vaak dat de hele kerkenraad aanwezig is. Dat was nu ook niet zo, maar de club was aardig compleet. Na het rituele handenschudden moest ik de afkondiger overtuigen dat mijn bericht zo belangrijk was dat hij het voor moest lezen. Nu was dat overtuigen niet zo moeilijk, maar toch pruttelde hij een beetje. Hij vond dat we teveel folders uitdeelden. Daarna nog even aan de voorganger gevraagd of hij aan het eind van de dienst de gemeente nog even aan de folders wilde herinneren, want afkondigingen gaan toch het ene oor in en het andere weer uit. Wat mij betreft mag het helemaal afgeschaft worden. Ik vind het geen begin van een dienst. Maar dat is een ander verhaal.

Na het gebed en nadat de voorganger iedereen een hand had gegeven vergezeld van een zegenwens (behalve de ouderling van dienst) werd de organist tot stoppen gemaand. Dit gebeurt middels een belletje. In de consistorie zit een knopje waarmee dat belletje tot klinken gebracht kan worden. Het is op een of andere manier altijd dezelfde broeder die daarop drukt. De pa van Pleun was ouderling van dienst. Hij moest als eerste het hok uit. Hoewel de deur al geopend was, aarzelde hij nogal. Waarschijnlijk omdat de organist nog wat doorspeelde. De spanning was te snijden. Ging hij nu wel of niet? Maar na een aansporing uit de achterste gelederen trok hij toch de stoute schoenen aan en overschreed de drempel. De cassetterecorder staat vlak naast de consistorie. In het voorbijgaan kon ik dus mooi even het bandje starten. Dacht ik... Toen ik op de knop drukte vulde een zeer irritante pieptoon de gewelven van het historische kerkgebouw. Toen ik het bandje weer stopte verdween ook de piep. Er was dus enig oorzakelijk verband. De geluidsinstallatie valt onder beheer van de ouderling-kerkvoogden (kerkrentmeesters tegenwoordig), zodat ik er maar kerkvoogd bij haalde om te vragen of er misschien iets aan te doen was. Bovendien is niemand anders gemachtigd om aan de knoppen van de geluidsinstallatie te draaien. Toch had ik dat had ik eigenlijk beter niet kunnen doen, want ik vermoedde al dat op het mengpaneel de volumeknop van de cassetterecorder niet op nul stond, waardoor het geregistreerde geluid versterkt via de luidsprekers in het kerkgebouw weergegeven werd. De kerkvoogd wist het niet en ging naar de organist omdat deze de laatste was die het apparaat gebruikt had. Even later kwam hij weer terug van de organist met de mededeling dat die knop op nul moest. Dat had ik dus beter gelijk zelf kunnen doen. Ik denk te formeel in zulke gevallen. Maar goed, de band kon gestart worden en ik kon rustig gaan zitten.

Toch moest ik weer eerder op de benen dan de rest van de gemeente. Voor de slotzang moet er gecollecteerd worden. Er zijn vier vakken, die de symbolen A, B, C en D gekregen hebben. Gisteren had ik vak B. Dat is niet zo'n lastig vak. De rijen zijn meestal aardig gevuld, zodat de zakken goed doorgegeven kunnen worden. Je geeft de zak aan de eerste en dan kun je hem even later bij de laatste weer in ontvangst nemen.

Na de slotzang herinnerde de voorganger de gemeente nog even aan de folder en bad hij om de zegen. Daarna verdween de hele zwarte-pakkenbrigade weer in het hok. Eerst de ouderlingen, en dan de diakenen en de kerkvoogden. De eerste twee van de laatste twee nemen altijd de collectezakken mee de consistorie in. Ik stond vooraan, dus kwam ik met zes zakken in m'n armen binnen. Toch slaagde ik er nog in de voorganger een hand te geven. Na het afsluitend gebed gaan de ouderlingen met de voorganger over de preek napraten terwijl de diakenen en de kerkvoogden de collectezakken legen in grotere zakken, die in de loop van de week naar de bank gebracht worden. Dat is altijd een vervelend karwij omdat die grotere zakken wel groter zijn, maar een kleine opening hebben. Voor je het weet rolt het geld over de vloer. Gelukkig verliep alles gisteren zonder knoeien. Na alle broeders de hand gedrukt te hebben, het bandje uit de cassetterecorder bevrijd en met de vrouw van de bandenman meegegeven te hebben, ben ik polshoogte gaan nemen bij de plaats waar de folders lagen. Daar werd me gemeld dat het storm gelopen had, en dat er te weinig folders waren. De mensen hadden in de rij gestaan. Jammer dat er te weinig waren, doch verheugend dat zoveel mensen werk willen maken van de week van gebed.

Na de kerk loop ik altijd met een goede vriend naar huis. Onderweg werd nog het een en ander geregeld voor een muziekgroep waar we beiden bij betrokken zijn, en eenmaal thuisgekomen, kon ik mij van mijn pak verlossen en een kopje koffie tot mij nemen. De rest van de middag heb ik niet zo heel veel bijzonders gedaan, hoewel ik me wel het een en ander had voorgenomen.

's Middags ben ik naar een dienst van een andere wijkgemeente gegaan, ook in de Grote Kerk. Er was een orgelvesper, waarin een aantal orgelwerken ten gehore gebracht moesten worden. Ik ben zo'n beetje de vaste assistent van onze organist, en hij had me gevraagd te helpen, wat ik altijd met plezier doe. Het komt erop neer dat ik af en toe op het juiste moment een bladzijde omsla of aan een knop trek. Hij had mooie muziek uitgezocht van componisten waarvan ik nog nooit gehoord had. Otto Heinerman (zegt u dat iets??) en ook van Otto Dienel. Maar ook Bach kwam nog aan bod: "Christ unser Herr zum Jordan kam". Uitermate geschikt stuk voor de eerste zondag van Epifanie. Na me van mijn taken gekweten te hebben, heb ik de rest van de dag doorgebracht met nog wat te lezen. O.a. een boek over muziekfilosofie en nog wat in de nieuwe Koers. Tot slot heb ik voor het slapengaan nog een stukje van een cd met Russisch Orthodoxe kerkmuziek beluisterd. Uitstekend om de nacht mee te beginnen.
« Laatst bewerkt op: januari 11, 2005, 01:32:44 am door Pulpeet »

Pleun

  • Berichten: 5704
  • Burp
    • Bekijk profiel
De speelplaats van Pleun en... Pulpeet (deel 12)
« Reactie #16 Gepost op: januari 11, 2005, 11:27:16 am »
Gisteren hebben verschillende persfotografen een Zilveren Camera gekregen voor de beste foto van 2004. In de categorie 'sport' is onderstaand plaatje een van de winnende foto's. Een schitterende actie van Ruud van Nistelrooy tegen Duitsland. De foto stond de volgende dag op de cover van AD Sportwereld.

http://www.zilverencamera.nl/2004/img/winn_spor/series/1/1eSPSPimRasC.jpg
« Laatst bewerkt op: januari 11, 2005, 07:53:47 pm door Pleun »
Het menselijk leven met al zijn gewone, dagelijkse bezigheden heeft een goddelijke betekenis met eeuwigheidswaarde - Heilige Jozefmaria. Hyves van Pleun

Pleun

  • Berichten: 5704
  • Burp
    • Bekijk profiel
De speelplaats van Pleun en... Pulpeet (deel 12)
« Reactie #17 Gepost op: januari 13, 2005, 05:56:45 pm »
Na twee lange en vermoeiende dagen in Eindhoven kan ik eindelijk weer een stukje schrijven. Van dinsdag kan ik me niet veel herinneren, alleen dat het leuke Turkse meisje dat ik maandag met haar moeder aan de balie had geholpen de gemaakte afspraak voor het spreekuur kwam afzeggen. Het probleem was opgelost. Ik stelde nog enkele belangstellende vragen en toen ging ze weer weg. Dat was mijn hoogtepunt van de dag denk ik, want ik kan me verder niets noemenswaardigs voor de geest halen. Echt lekker ging het dinsdag ook niet moet ik zeggen, ik was duidelijk niet goed uitgerust.

Gisteren voelde ik me frisser en scherper, ik hoefde niet eens te sprinten om de trein te halen. Soms neem ik me voor om een boek mee te nemen voor onderweg, maar dat komt er nooit van omdat ik weet dat ik toch te duf ben om in de trein te lezen. Misschien dat een boek dat ik onlangs heb besteld bij bol.com daar verandering in gaat brengen: Candide van Voltaire (1694-1778). Volitaire wordt beschouwd als een van de grondleggers van de Verlichting. Candide verscheen in 1759 en deed veel stof opwaaien vanwege de anti-religieuze uitlatingen in het boek. Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van de grote aardbeving in Lissabon van 1755, die ook gepaard ging met een tsunami. Dit weetje maakte mij nieuwsgierig naar deze roman, die past in mijn filosofie om zoveel mogelijk belangwekkende literatuur te lezen.

Bij het Loket was het interessanter dan dinsdag. In de ochtend zat ik achter de balie. Dat is in Eindhoven een vrij relaxte bezigheid omdat het (nog) niet zo druk is als in Rotterdam. Je kan dan ook wat meer de tijd nemen voor een klant en dat vind ik wel prettig. Een van die klanten kan worden geschaard in het rijtje ‘memorabel’: een tamelijk kleine man, achter in de vijftig (bleek later), leren jasje, sportschoenen, kleurspoelinkje en zonnebankbruin. Bij de laatste twee woorden gaat er misschien een lampje branden. Inderdaad, een homo. Hij vertelde dat hij enkele jaren in detentie had gezeten. Het vonnis van de rechtbank had hij bij zich. Daaruit bleek dat hij was veroordeeld wegens overtreding van de Opiumwet en ‘dubieuze handelingen’ met een minderjarige jongen. Tijdens een huiszoeking waren een verzameling videobanden en een geldbedrag inbeslaggenomen door justitie. In het vonnis stond dat deze goederen moesten worden teruggegeven. Met het geld was dat inmiddels gebeurd, de videobanden bleken te zijn vernietigd. Als reden was opgegeven dat de meneer niet had gereageerd op brieven van de instantie waar ze waren opgeslagen. Niet zo vreemd natuurlijk als je in detentie zit.

Het bleek te gaan om een verzameling van 750(!) videobanden met pornografische homofilms. Tsja, ieder z’n hobby zullen we maar zeggen. De man had lijsten bij zich met de titels. ‘Gay DVD Palace’ las ik. ‘Mag ik daar een kopietje van?’ vroeg ik. Nee hoor, geintje. Ik verwees de meneer naar een advocaat die voor hem een klaagschrift moet opstellen. De banden vertegenwoordigden bij elkaar een flinke waarde, financieel maar voor de man ongetwijfeld ook emotioneel. Ik zou het ook niet op prijs stellen als mijn boeken op de brandstapel belanden.

’s Middags zat ik in het callcenter en ook dat ging als vanouds. Ik kreeg een mevrouw uit Rotterdam aan de lijn (als het bij een vestiging druk is kunnen klanten ervoor kiezen om naar een andere locatie te worden doorverbonden) die een probleem had met een garage. Ze had er een 2e hands auto gekocht die meteen al kuren vertoonde. Na het hele verhaal te hebben aangehoord, beloofde ik de vrouw een brief voor haar op te stellen. Daar was ze heel blij mee, zulke service was ze niet gewend. Enkele frasen uit het gesprek verdienen het om in de weblog te worden vermeld.
Klant: ‘Weet u dat u een erg rustgevende stem hebt? Ik ben muzikaal en gevoelig voor stemmen. Ik val bijna in slaap van uw stem.’
Pleun: ‘Moet ik dit als een compliment opvatten?’
Klant: ‘Absoluut! Doet u het bewust vanwege al die nare verhalen die u aan moet horen?’
Pleun: ‘Nee hoor, ik praat altijd zo.’
Klant: ‘Heeft iemand u wel eens verteld dat u erg aardig bent? Bent u altijd zo aardig?’
Pleun: ‘Eh, ik heb dat vaker gehoord ja. U maakt me bijna verlegen.’
Klant: ‘Heel erg bedankt, ik ben blij dat ik u aan de lijn heb gekregen!’

Verder was er nog een meneer die zich zorgen maakte over z’n Zuid-Afrikaanse ex-vriendin, die beweert zwanger te zijn van hem. Ik heb uitgelegd wat de consequenties kunnen zijn als door de rechter wordt vastgesteld dat hij de verwekker is van het kind. Achteraf bezien had ik de informatie beter even voor de klant op papier kunnen zetten, omdat ik me afvraag of hij het allemaal begreep en kon onthouden. Ik ben perfectionistisch en wil klanten zo goed mogelijk helpen. Soms baal ik als ik bedenk dat ik iets vergeten ben te zeggen, of iets verkeerd heb gezegd. Klanten vragen ook vaak hoe ik hun juridische kansen inschat. Het is verleidelijk om de mensen naar de mond te praten en te zeggen wat ze willen horen, maar ik ben er altijd heel voorzichtig mee. Hoe prettig een gesprek ook verloopt en hoezeer ik ook kan meevoelen met de klant, je moet altijd nuchter kijken naar de feiten.

Gisteravond kwamen Pulpeet & Santaarnpaal een filmpje kijken. Pulpeet had Eternal Sunshine of the Spotless Mind van internet geplukt en op video gezet. Deze film, die van dezelfde scenarist (Charlie Kaufman) is als het originele ‘Adaptation’ en ‘Being John Malkovich’ heeft bijzonder goede recensies gekregen en ik zat me al helemaal te verkneukelen. Maar helaas, de kwaliteit van de tape was dermate bedroevend dat het feest niet doorging. Ook de opname van ‘The Bourne Supremacy’ bleek ietwat mislukt te zijn. Jammer. Als surrogaat dan maar een filmpje uit de eigen collectie in het apparaat geschoven. ‘Spy Game.’ Sommigen zijn van mening dat er in deze film te weinig gebeurt, maar ik vind ‘m best intelligent in elkaar zitten en vermakelijk om naar te kijken. Films over de CIA en geheim agenten doen het goed, misschien wel omdat de kijkers doorgaans een leven hebben dat iets minder enerverend is als dat van de hoofdpersonen in zulke films. Moet opeens denken aan een bericht dat ik deze week las in de krant over het Amerikaanse plan om doodseskaders in te zetten in Irak. Tsja, de een gaat braaf naar school en belandt achter een bureau, de ander heeft een spannende baan in een doodseskader.
« Laatst bewerkt op: januari 13, 2005, 06:29:24 pm door Pleun »
Het menselijk leven met al zijn gewone, dagelijkse bezigheden heeft een goddelijke betekenis met eeuwigheidswaarde - Heilige Jozefmaria. Hyves van Pleun

zidane

  • Berichten: 1177
  • Komt er eerlijk voor uit!
    • Bekijk profiel
De speelplaats van Pleun en... Pulpeet (deel 12)
« Reactie #18 Gepost op: januari 13, 2005, 11:22:22 pm »
Die pleun met z'n rustgevende stem!! _/-\o_  :D
Doe maar gewoon....dan doe je al gek genoeg!

Pleun

  • Berichten: 5704
  • Burp
    • Bekijk profiel
De speelplaats van Pleun en... Pulpeet (deel 12)
« Reactie #19 Gepost op: januari 15, 2005, 03:19:26 pm »
Vanmorgen wakker geworden met een zeurderige hoofdpijn. Een kater, besefte ik meteen. ‘Pleun een kater? Hoe is dat nou mogelijk?’, zullen de lezers zich misschien afvragen. Wel zo moeilijk is dat niet, het is gewoon een kwestie van meer alcoholische versnaperingen nuttigen dan je gestel gewend is. Ik had met N., het meisje in Rotterdam dat me nogal tof vindt, afgesproken om na het werk wat te gaan drinken. De vorige keer, een maand geleden, was dat goed bevallen. N. is een aardig meisje met het hart op de juiste plaats. Overdag zat ik bij het Loket in Leiden en zij had avondspreekuur in Rotterdam. Ik had geen zin om gelijk naar m’n voormalige werkplek aan het Weena te gaan en besloot eerst wat rond te hangen in Rotterdam. Dat is op vrijdagavond een belevenis op zich, het wemelt dan in het centrum van de allochtone jongeren en politie die een oogje in het zeil houdt. Veel mensen vinden de sfeer intimiderend, ik niet. Al die opgeschoten Marokkaanse knaapjes hoeven van mij niet, maar de schoonheid van hun vrouwelijke tegenhangers blijft me verbazen. Het is bijna een kwelling moet ik bekennen.

Maar goed, ik was dus aan het rondhangen in Rotterdam. Nou ja, rondhangen, van het Centraal Station liep ik linea recta richting de Slegte, waar ik vroeger zo vaak afleiding zocht maar tegenwoordig nog sporadisch kom. Ik koop simpelweg niet meer zoveel boeken, wat maar goed is ook omdat ik er geen plek voor heb. Toch stapte ik met twee aanwinsten weer naar buiten. Een boekje over Engelse letterkunde en de roman De ondraaglijke lichtheid van het bestaan, van Milan Kundera. De wetenschap dat Bumblebee het zo’n mooi boek vindt trok me bijna over de streep, het laatste zetje werd gegeven door de boodschap die voor in het boek was geschreven:

4-1-1990

Dit boek heb ik destijds in augustus / september gelezen. Het heeft heel veel invloed op mij gehad en op mijn brieven aan jou. Daardoor is dit boek ook deel van mij als dromer geworden. Ik wilde het je al die tijd al geven. Nu is dat dan uiteindelijk ook gebeurd.

Veel liefs, Joep


De liefde van de ontvanger is kennelijk verleden tijd, anders was het boek niet bij de Slegte beland. Of misschien vond ze er gewoon niets aan en kon die hele Joep haar gestolen worden. Hoe dan ook, mijn nieuwsgierigheid was gewekt.

Na mijn literaire uitstapje liep ik naar het Juridisch Loket aan het Weena, waar ik door de voormalige collega’s met open armen werd ontvangen. Het is ’s avonds nooit druk en dus was er alle gelegenheid om gezellig te kletsen. Zo liet de sympathieke receptioniste me op internet het hondje zien dat ze vandaag is gaan ophalen. In de zomer is haar oudje hondje doodgegaan en na de verwerking besloot ze met haar dochters dat ze weer een nieuw hondje wilde. Een Jack Russell is het geworden, een goede keus.
De dames zaten aan de witte wijn en boden mij ook een glas aan. Nu ben ik geen wijnliefhebber, maar als er niks anders voorhanden is… Een kater was geboren. Toen om 20:00  het avondspreekuur erop zat, ging ik met N. een hapje eten bij de McDonalds aan de Korte Lijnbaan, op vrijdagavond dé hangplek voor de allochtone schooljeugd. In een vlaag van weemoed zou ik best weer een onbevangen scholiertje willen, maar dan wel met de kennis die ik nu heb. Ik haat de peilloze onzekerheid waaraan ik destijds leed, en die kenmerkend is voor veel pubers denk ik.

Na de Mac wandelden we naar Cafe Floor aan het Schouwburgplein, waar ik eindelijk het enige echte vocht tot mij kon nemen: bier. We hadden het over mijn christelijke opvoeding, waar N. (die niet christelijk is) jaloers op zei te zijn vanwege de normen en waarden die ik heb meegekregen. Dat kan wel zo zijn, maar ik heb m’n achtergrond toch vaak als een last ervaren die op me drukte. Natuurlijk is er de warmte van de christelijke gemeenschap, de veilige groep waartoe ik als jongere behoorde, maar daartegenover staat het geestelijke harnas waarin je wordt geperst, een dwangbuis bijna. Dit geldt voor de opvattingen die je als christen behoort te hebben en de levensstijl, die ik altijd als enorm benauwend heb ervaren.

Natuurlijk hadden we het ook over het werk, altijd een dankbaar onderwerp. Klanten vinden me vaak aardig en ik doe veel voor ze, net als N. ‘Soms vraag ik me af waarom ik het doe en wat ik er mee opschiet. Eigenlijk heb je er geen **** aan’ zei ik. Daar was N. het mee eens, maar het helpen van mensen is nu eenmaal leuk en nuttig. Ik hoef er niks voor terug te krijgen, het is gewoon een instelling die ik heb. Natuurlijk voelt het goed als je iets voor een ander kan betekenen, maar dat is niet mijn drijfveer. Ik ben gewoon zo.

Genoeg zwaar geleuterd. Na enkele biertjes voelden we de vermoeienis van een lange werkdag zich van ons meester maken, waarop we besloten naar huis te gaan. Rotterdam hulde zich langzaam in een koude avondnevel. De trein reed voor m’n neus weg, waarop ik tijd besloot te doden met Kundera. Het begin is veelbelovend, en leek aan te sluiten bij mijn ietwat melancholieke stemming van dat moment.

Mijn werkdag dan. Die verliep tot volle tevredenheid. Ik zat achter de balie en heb een aantal mensen goed kunnen helpen. De eerste klant was een mevrouw met een arbeidscontract dat ze van haar werkgever moest tekenen. Ze werkte bij een bedrijf dat is gefuseerd met een ander bedrijf. Het oude contract blijft dan gewoon van kracht, werknemers mogen er bij overgang van onderneming nooit op achteruit gaan. De nieuwe werkgever had een contract opgesteld dat klopte van geen kant, het was duidelijk nadelig voor de mevrouw. Mijn advies was dan ook simpel: niet tekenen, uw oude contract blijft gewoon geldig. Opgelucht bedankte ze me, altijd lekker om zo de dag te beginnen.

In de middag kwam er een meisje langs met haar vriend (?). Ze had een probleem met de IBG. Het meisje vertelde dat ze half-Nederlands, half-Indonesisch was. Bijna haar hele leven had ze in Indonesië gewoond, maar twee jaar geleden kwam ze naar Nederland om in Maastricht een Master van een internationale studie te volgen. Die had ze inmiddels voltooid, ze zou nu verder gaan studeren in Oxford. Een intelligente dame, dat was duidelijk. Voor de studie in Maastricht had ze voor een jaar studiefinanciering gekregen, die volgens de IBG echter onterecht zou zijn toegekend. Tegen het bewuste besluit had ze bezwaar gemaakt, maar daarmee was iets niet helemaal goed gegaan, de IBG beweerde het nooit te hebben ontvangen. En nu stond de deurwaarder op de stoep.

Omdat het aardige, beschaafde meisje niet goed Nederlands sprak, had ze een beetje moeite met het bellen van de diverse instanties. Daarom was ze naar het Loket gekomen. Geen nood, het was een kolfje naar Pleuns hand. Na talloze keren te zijn doorverbonden en verschillende personen bij de IBG te hebben gesproken, kon ik het meisje uiteindelijk enigszins gerust stellen. In december bleek ze opnieuw een bezwaarschrift te hebben ingediend met aanvullende informatie en een besluit daarover zal snel worden genomen. Tot die tijd zal de deurwaarder niets doen, werd mij verzekerd. Dankbaarheid was weer mijn deel en terwijl de zon recht in m’n gezicht scheen stapten de twee opgelucht naar buiten. Het is best sneu als je maar voor een jaar studiefinanciering aanvraagt en de IBG het doodleuk van je terug wil hebben. Volgens de IBG had ze voor de bewuste opleiding destijds geen studiefinanciering kunnen krijgen

Verder hield ik mij bezig met het opstellen van een doorwrochte brief voor de zangdocente die zo gecharmeerd is van m’n stem. Ik belde haar voor wat aanvullende informatie. Lustig strooide ze weer met loftuigingen, ik begon eraan gewend te raken. Ze wil me per se persoonlijk bedanken zei ze. ‘U hoeft me pas te bedanken als de brief resultaat heeft’ antwoordde ik, maar daar wilde ze niet aan.

Tussen de bedrijven door las ik de krant en surfte een beetje over het www. Zo las ik een recensie van de film Un long dimanche de fiançailles van Jean-Pierre Jeunet, de maker van het moderne sprookje Le fabuleux destin d' Amélie Poulain. De recensie is veelbelovend, ik wil deze film wel zien. Hij schijnt minder feel-good te zijn dan Amélie, maar minstens even wonderbaarlijk.

Ook werd mijn aandacht gegrepen door trieste berichten uit de rally Parijs-Dakar, over dodelijke ongevallen. Het is een gevaarlijk evenement, en keihard bovendien want de ‘show must go on.’ Parijs-Dakar levert altijd mooie televisiebeelden op, maar als het mensenlevens kost (o.a. van voormalig winnaar Meoni die er dit jaar mee zou stoppen) en het circus gewoon verder gaat, hoeft het van mij niet meer. Zo gaat het altijd met sportevenementen waarbij sporters het leven laten. Sport en commercie vormen een immorele combinatie.
« Laatst bewerkt op: januari 16, 2005, 11:48:08 am door Pleun »
Het menselijk leven met al zijn gewone, dagelijkse bezigheden heeft een goddelijke betekenis met eeuwigheidswaarde - Heilige Jozefmaria. Hyves van Pleun

Pleun

  • Berichten: 5704
  • Burp
    • Bekijk profiel
De speelplaats van Pleun en... Pulpeet (deel 12)
« Reactie #20 Gepost op: januari 16, 2005, 12:55:55 pm »
Eternal Sunshine of the spotless Mind

Gisteravond is het dan toch gelukt om Eternal Sunshine of the spotless Mind af te spelen. De manier waarop verdient een aparte vermelding. Pulpeet had z’n laptopje c.q. digitale snoeptrommel meegenomen en deze gekoppeld aan de televisie van Santaarnpaal. Na enkele magische bezweringen kwam er een haarscherp beeld tevoorschijn. Pulpeet is een ware ICT-tovenaar.

http://www.cinemasavvy.com/e/images/eternalsunshine.jpg

De film dan. Zoals ik al eerder heb geschreven, is deze van dezelfde scenarist als Adaptation en Being John Malkovich, zodat we een beetje konden bevroeden wat ons te wachten stond: een origineel, bizar, verwarrend verhaal. De titel van de film is afkomstig uit een gedicht van Alexander Pope: Eloisa to Abelard, over een geheime, gepassioneerde liefde. “How happy is the blameless vestal’s lot! The world forgetting, by the world forgot. Eternal sunshine of the spotless mind!”

Het verhaal kort samengevat. Joel Barish (Jim Carrey), een saaie boekhouder en Clementine (Kate Winslet), een impulsief borderline-tiepje, hebben een relatie. Wanneer Joel er tot zijn verbijstering achter komt dat Clementine hem impulsief uit haar geheugen heeft laten wissen, besluit Joel bij het bedrijf Lacuna inc. dezelfde behandeling te ondergaan. Tijdens de procedure krijgen we te zien wat er zich in het brein van Joel afspeelt, het is bijna te ingewikkeld om het hier uit de doeken te doen. Wanneer stuk voor stuk de herinneringen aan Clementine worden gewist, krijgt Joel spijt. Uit alle macht probeert z’n brein de behandeling te saboteren en een herinnering aan Clementine te redden. Hoe dit allemaal gebeurt moeten jullie eigenlijk zelf gaan zien, het is fantastisch en verwarrend en een bijzonder aangename kijkervaring.

Het acteerwerk is ook uitstekend. Jim Carrey beperkt zijn beroemde grimassen tot een minimum, maar weet toch altijd weer de kijker in schaterlachen te laten uitbarsten. En Kate Winslet is gewoon een goede actrice, haar borderline-personage Clementine bevalt me goed. Een bijrol is er voor een oude bekende: Frodo, die als werknemer van Lacuna inc. op slinkse wijze Clementine voor zich probeert te winnen, door gebruik te maken van de herinneringen van Joel. Of hem dit lukt ga ik natuurlijk niet verklappen.

De gratis filmdienst van Pulpeet bevalt me trouwens bijzonder goed. :)
« Laatst bewerkt op: januari 18, 2005, 07:42:17 pm door Pleun »
Het menselijk leven met al zijn gewone, dagelijkse bezigheden heeft een goddelijke betekenis met eeuwigheidswaarde - Heilige Jozefmaria. Hyves van Pleun

Pleun

  • Berichten: 5704
  • Burp
    • Bekijk profiel
De speelplaats van Pleun en... Pulpeet (deel 12)
« Reactie #21 Gepost op: januari 18, 2005, 04:33:49 pm »
Vanmorgen werd ik wakker om… 8:45. Best vervelend als je rond dat tijdstip wordt verwacht op je werk. Een blik op de wekker leerde mij dat het alarm niet was ingeschakeld. Het was verleidelijk om het apparaatje de schuld te geven, maar mezelf kennende sluit ik een menselijke fout geenszins uit. Ik baalde er wel van, omdat het vandaag de tweede dag is dat ik in Dordrecht ben gestationeerd en ik vooralsnog onmisbaar ben voor de medewerkers. Die onmisbaarheid is niet zozeer emotioneel (ofschoon ik een hele aardige jongen ben), alswel functioneel van aard. Gisteren was het Loket in Dordrecht namelijk voor het eerst open voor publiek, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Er is nog gebrek aan alles, en aangezien voor de dames en heer alles nieuw is en ze geen Emmentaler hebben gegeten van het systeem, wordt mijn aanwezigheid zeer op prijs gesteld. ‘Pleun, kan je even komen? Pleun, hoe werkt dit? Pleun, wat moet ik doen?’ Ik vervulde de rol van goeroe met verve. Zo werd mijn hulp ingeroepen bij het installeren van een frankeermachine. Ik sta niet echt bekend om mijn technisch vernuft, maar na wat gegoochel met snoertjes en knoppen kreeg ik het apparaat gebruiksklaar. De loftuigingen die mij ten deel vielen nam ik met een korreltje zout, een 3-jarige had hetzelfde klaargespeeld. Nederigheid is ook een eigenschap die een goeroe past, zo’n grootheid heeft het niet nodig zichzelf op te hemelen.  :+

Gisteren was het best druk maar vandaag valt het gelukkig mee. Niet dat ik vies ben van een beetje hard werken, zolang er maar tijd overblijft om te internetten. En dat was gisteren niet het geval.
Na het werk besloot ik dat het weer eens tijd werd een bezoekje te brengen aan het ouderlijk huis. Het bleek dat er jongerenkring was, inclusief een gemeenschappelijke maaltijd. M’n moeder had boerenkool bereid met een excuise salade. Ik had een slechter moment uit kunnen kiezen om thuis te gaan eten. Het was gezellig met de mannenbroeders van de jongerenkring. Dat was het ook bij Santaarnpaal, bij wie ik even langswipte om een boek op te halen dat ik zaterdag had laten liggen. Hij bleek vakantie te hebben, zodat we op ons gemak weer een stukje van Return of the King konden kijken.
« Laatst bewerkt op: januari 18, 2005, 08:30:27 pm door Pleun »
Het menselijk leven met al zijn gewone, dagelijkse bezigheden heeft een goddelijke betekenis met eeuwigheidswaarde - Heilige Jozefmaria. Hyves van Pleun

Santaarnpaal

  • Berichten: 1382
    • Bekijk profiel
De speelplaats van Pleun en... Pulpeet (deel 12)
« Reactie #22 Gepost op: januari 18, 2005, 07:40:27 pm »
Boerenkool heb ik geloof ik nog nooit gegeten.
Ik heb het licht ook gezien, alleen staat er bij mij een paal onder.

Pleun

  • Berichten: 5704
  • Burp
    • Bekijk profiel
De speelplaats van Pleun en... Pulpeet (deel 12)
« Reactie #23 Gepost op: januari 18, 2005, 07:46:12 pm »
M'n moeder vroeg gisteren: 'het is zeker lang geleden dat je boerenkool hebt gegeten?' Ik antwoordde bevestigend, maar besef opeens dat ik nog niet zo lang geleden bij een gastvrije GKV-familie mocht aanschuiven en er toen ook boerenkool op het menu stond. Zelf maak ik het nooit klaar, ik ga een beetje aardappels lopen schillen... Zo'n zak krijg ik ook nooit leeg, na verloop van tijd groeien er dan allemaal plantjes uit.
Het menselijk leven met al zijn gewone, dagelijkse bezigheden heeft een goddelijke betekenis met eeuwigheidswaarde - Heilige Jozefmaria. Hyves van Pleun

Marloes

  • Berichten: 4175
    • Bekijk profiel
De speelplaats van Pleun en... Pulpeet (deel 12)
« Reactie #24 Gepost op: januari 18, 2005, 08:03:24 pm »
Wij eten vandaag boerenkool. Zojuist aardappelen geschild. Die kun je ook in kilozakjes kopen in de meeste supermarkten Pleun, en dan is het vaak ook een Extra Superieure kwaliteit. ;)
[Prediker 7:29]

Pleun

  • Berichten: 5704
  • Burp
    • Bekijk profiel
De speelplaats van Pleun en... Pulpeet (deel 12)
« Reactie #25 Gepost op: januari 18, 2005, 08:19:33 pm »
Hmm, ik ben gewoon geen aardappel-type... Behalve in gefrituurde of tot chips verwerkte toestand.


http://m1.nedstatbasic.net/n?id=ACSzDwUegeYGeqt2QgmuDxRqAD9A
« Laatst bewerkt op: januari 19, 2005, 03:24:49 pm door Pleun »
Het menselijk leven met al zijn gewone, dagelijkse bezigheden heeft een goddelijke betekenis met eeuwigheidswaarde - Heilige Jozefmaria. Hyves van Pleun

Santaarnpaal

  • Berichten: 1382
    • Bekijk profiel
De speelplaats van Pleun en... Pulpeet (deel 12)
« Reactie #26 Gepost op: januari 18, 2005, 08:24:41 pm »
Vandaag toevallig "verse" aardappelen gegeten. Niet dat ik ze gekocht had maar mijn ma kwam langs met een prakje hachée met wat aardappels erbij die ik zelf moest koken. Mmmm. Maar van stampotten/hutspotten hielden we bij ons thuis geen van allen echt van. Het enige wat ik lekker vond was altijd de rookworst.
Ik heb het licht ook gezien, alleen staat er bij mij een paal onder.

Picardijn

  • Berichten: 5024
  • Beati pauperes spiritu
    • Bekijk profiel
De speelplaats van Pleun en... Pulpeet (deel 12)
« Reactie #27 Gepost op: januari 18, 2005, 08:32:58 pm »
Aardappels kun je kopen vanaf 5 cent de kilo (aleen verwacht ik niet dat Pleun in het woon-werk verkeer veel boerderijen tegenkomt), heb je op de duur ook nog groen in huis. Van Sanaarnpaal valt het me gewoon tegen, die kan gewoon hamsteren.
Ik heb een beugel en een buikje
Liefde is vreemd
Het is geen toeval de voorzienigheid.

LaNaussee

  • Berichten: 3279
    • Bekijk profiel
De speelplaats van Pleun en... Pulpeet (deel 12)
« Reactie #28 Gepost op: januari 18, 2005, 08:50:45 pm »
Aardappels zijn heerlijk goedkoop en die paar aardappeltjes die ik dan nog moet schillen, maken mij echt niet uit. Groente wassen en snijden kost ook tijd. Vandaag nog een heerlijke stamppot zuurkool gemaakt :9
"All you have to decide is what to do with the time that is given to you"

Slim blondje

  • Berichten: 1608
  • De wijsheid niet in pacht.
    • Bekijk profiel
De speelplaats van Pleun en... Pulpeet (deel 12)
« Reactie #29 Gepost op: januari 18, 2005, 10:20:00 pm »
Aardappels moet ik wel lekker vinden, want ik krijg ze vier keer per week voor m'n neus. Ik vind ze best lekker, hoewel ik een pasta ook niet afsla. Ik eet nu eenmaal. Of het nu lekker is of niet.
Het begin van de wijsheid is ontzag voor de HEER, wie leeft naar Zijn wet, getuigt van goed inzicht. (Psalm 111:10a)