Auteur Topic: 365 dagen uit het "christelijk" leven van Clint  (gelezen 6189 keer)

Clint

  • Berichten: 1453
  • Priester naar Melchisedek
    • Bekijk profiel
365 dagen uit het "christelijk" leven van Clint
« Gepost op: oktober 16, 2005, 01:34:14 pm »
Vrijdag 14 okt

Heb vandaag mijn eerste bekeuring gehad. Was er altijd bijzonder trots op nog nooit zo’n ding aan mijn broek te hebben gehad. Kost me gelijk f180 gulden. “Welja”, mompel ik, onderwijl als een aangeschoten ijsbeer door het huis heen en weer lopend, “wat ben ik toch weer een grote zondaar.”
De griep, welke zich in al zijn hevigheid in mijn ledematen heeft vastgegrepen, is vanuit mijn benen opgeklommen tot mijn keel en geeft bij iedere keer als ik probeer wat te zeggen het gevoel schuurpapier als ontbijt te hebben genuttigd.
Dat komt bijzonder slecht uit omdat ik aanstaande zondag een toneelstukje moet opvoeren in de kerk met een groep jongeren. Ik speel een man die geboeid aan een grote zak zonden (jute zak vol geschreven met zonden) op zijn nek door de zaal loopt, op zoek naar bevrijding van deze last, (ik kan mijzelf dus zijn).
Met zo’n stem wordt dat natuurlijk niets, maar Mark Sorge afbellen durf ik niet, dus het enige wat mij rest is gelovig gebed en hopen op een wonder. “Vertrouw op U God”, bid ik hoestend en piepend. We zullen zien.
Paula komt thuis. Ben benieuwd hoe ze zal reageren op mijn prent. Als ze er maar niet om lacht.
P de Mooij

Clint

  • Berichten: 1453
  • Priester naar Melchisedek
    • Bekijk profiel
365 dagen uit het "christelijk" leven van Clint
« Reactie #1 Gepost op: oktober 16, 2005, 01:39:49 pm »
zaterdag 15 okt

Vandaag oefenen voor het toneelstukje van zondag. Voel me nog steeds belabberd en heb hoofdpijn. Maar er is ook een lichtpuntje, de studieavond welke a.s dinsdag door mij op kring gegeven moest worden gaat niet door. Geloof het of niet maar mijn schoonmoeder is dan jarig. Ben nog nooit zo blij geweest met haar verjaardag als nu. Onnodig te zeggen dat ik die bijbelstudie a.s dinsdag niet zie zitten. Heb de assistent voorganger al gebeld om de studie aan hen over te dragen. Hij wilde het graag van mij over nemen, nou, als dat geen leiding van de Heer is weet ik het niet meer.
Tob nog een beetje over de dienst van afgelopen zondag. Toen de collectezak  passeerde, bleek dat het me ontbrak aan een gepast offer. Een briefje van 100 leek me nou net wat veel, maar het was naast wat losgeld alles wat er nog in de knip zat. Met een royale glimlach op mijn lippen wierp ik een losse gulden in de zak, althans dat was de bedoeling. Het projectiel schoot net naast de zak en kwam in de schoen van de man naast me terecht. Na veel gewurm met mijn vinger in de zwarte schoen van mijn buurman, zijn enigszins gefrustreerde blik negerend, schoot hij los en rolde over de kerkvloer naar achter. Met rood opgewonden hoofd zag ik hoe een kind achter me mijn offer opraapte en in de daarvoor bestemde zak stopte. In de ogen van de man naast me was slechts een woord te lezen: Vrek! Doch negeerde hem en zette mijn alles oké glimlach op.


Avond 23.00

Dat zo’n onbetekenend voorvalletje maar blijft rondspoken in mijn grijze cellen? Ik kon die vent naast me niet eens. Misschien was het wel een gast of zo, ja weet ik veel. Anderzijds vertelde men laatst op de kring dat engelen ons soms met een bezoekje kunnen vereren. Stel je nou toch eens voor dat die vent naast me een engel was. Met wat voor een verhaal zou hij dan weer in de hemel op de stoep staan? Het laat me niet los.
« Laatst bewerkt op: oktober 16, 2005, 01:41:11 pm door Clint »
P de Mooij

Clint

  • Berichten: 1453
  • Priester naar Melchisedek
    • Bekijk profiel
365 dagen uit het "christelijk" leven van Clint
« Reactie #2 Gepost op: oktober 16, 2005, 02:45:49 pm »
16 okt (zondagochtend)

Het is zover. Met de stoffige jute zak op mijn rug loop ik, op zoek naar verlossing, door de zaal. De tieners, welke met mij samen het toneelstukje opvoeren, doen het ook prima. Die kerel van vorige week, met de gulden in zijn schoen, is er niet, dus er heerst vrijmoedigheid in mijn hart. Als het toneelstukje is afgelopen, lopen we de zaal weer in en gaan, om de dienst niet te veel te verstoren, achterin zitten.
Op de laatste rij,  zit een pikzwarte man welke al een aantal weken door de Fam. Hoppezak wordt meegenomen. Het is een asielzoeker uit Somalië en is op zijn zachts gezegd een beetje vreemd. Vorige week toen ik het avondmaal meehielp bedienen, greep deze man met beide handen de beker vast en tulde hem in een keer helemaal leeg. Omdat het niet past om in de sfeer en waardigheid van het heilig avondmaal de asielzoeker een knietje in zijn kruis te plaatsen, glimlachte ik verdraagzaam en liep terug naar voren om de beker weer te vullen. Opnieuw aangekomen bij onze donkere vriend, de beker reikend naar de persoon naast hem, deed hij warempel nogmaals een uitval naar de beker. Ben toen zacht maar met mijn volle gewicht op zijn voet gaan staan. Dit hielp, toen hij druk in de weer was zijn voet te masseren konden de anderen in de rij de beker tot zich nemen.
Maar goed, terug bij vanochtend. Steek voorzichtig een kauwgumpje in mijn mond maar verslik me spontaan als de asielzoeker (hij blijkt Justus te heten) plotseling loeihard door de zaal:”Barabas!”roept. Gewoon negeren die jongen, ja toch. Maar dat valt niet mee. Hij blijft maar om de zoveel minuten brullen. Nu is de maat vol en roep: Shut Up!” terug. Natuurlijk is dit niet het meest geestelijkste wat je kunt doen, doch effectief blijkt het wel. Het enige wat ik hem nog heb horen mompelen was: “Feyenoord”, voor de rest was hij stil.

Niet dat ik wat tegen asielzoekers heb of zo hoor. Zolang ze zich maar weten te gedragen, ja toch? Dus geen getul aan de avondmaalsbeker en zeker geen Barrabas gebrul door de kerk. (Liever ook geen Feyenoord)
« Laatst bewerkt op: oktober 16, 2005, 02:46:44 pm door Clint »
P de Mooij

Mezzamorpheus

  • Berichten: 5201
  • You are my Lifeboat
    • Bekijk profiel
365 dagen uit het "christelijk" leven van Clint
« Reactie #3 Gepost op: oktober 16, 2005, 03:02:42 pm »
Leuk, die multiculturaliteit (ja, ook leuk woord voor galgje!  :P ) in de kerk!  _/-\o_

Clint

  • Berichten: 1453
  • Priester naar Melchisedek
    • Bekijk profiel
365 dagen uit het "christelijk" leven van Clint
« Reactie #4 Gepost op: oktober 16, 2005, 03:05:13 pm »
Ja het is er maar een, maar een dorst (naar avondsmaalwijn) dat hij heeft! Zouden al die gasten zoveel wijn tullen bij het avondmaal?
P de Mooij

Mezzamorpheus

  • Berichten: 5201
  • You are my Lifeboat
    • Bekijk profiel
365 dagen uit het "christelijk" leven van Clint
« Reactie #5 Gepost op: oktober 16, 2005, 03:43:24 pm »
Geen idee, het laat iig wel wat van onze Hollandse zuinigheid zien! ;)

Liudger

  • Berichten: 2050
    • Bekijk profiel
365 dagen uit het "christelijk" leven van Clint
« Reactie #6 Gepost op: oktober 16, 2005, 09:26:51 pm »
Als je weet dat je morgen genoeg te eten en te drinken zult hebben,  dan is matigheid makkelijk. Als je je hele leven in een straatarm land hebt geleefd waar iedereen graait wat ie graaien kan met de kalashnikoff op de rug, dan is matigheid een vreemd begrip. Herinner je je dat VN schip met hulpgoederen gekaapt voor de kust van Somalië.

Amerikaanse indianen deden blanken verbaasd staan door de enorme hoeveelheden voedsel die ze verstouwden als de jacht goed ging. Had te maken met het feit dat ze geen idee hadden hoe lang ze voldoende zouden hebben.

Overigens hilarisch inventief, iemand beschaving bijbrengen door op zijn tenen te gaan staan  ;)  - het werkt vast!
De Heer heeft mij gezien en onverwacht ben ik opnieuw geboren ...

Clint

  • Berichten: 1453
  • Priester naar Melchisedek
    • Bekijk profiel
365 dagen uit het "christelijk" leven van Clint
« Reactie #7 Gepost op: oktober 17, 2005, 10:53:35 am »
Het klinkt misschien achteraf wat vreemd, maar het is nooit mijn bedoeling geweest om iemand op zijn tenen te trappen. Ehhh...toch?

Goed, verder met het verhaal:

Vanmiddag eindelijk weer eens lekker met Paula in de achtertuin gezeten. Kopje thee erbij, de hond ravottend door de tuin, in de verte koeien en schapen, kortom een volmaakte zondagmiddag.
Net als het ”bijna hemel op aarde gevoel” ons overspoelt wordt de gelukzaligheid verprutst door de buurman van twee huizen verderop. Ook de vorige zomer was het nagenoeg iedere zondagmiddag raak. Hij moest dan zonodig het gras gaan maaien. En niet zo maar een beetje, maar minstens een uur lang, met de meest luidruchtige maaimachine die ooit mijn conussen heeft gestreeld. Onnodig te zeggen dat dit uiterst irritant is. Maar nu moet het maar een afgelopen zijn met die sabbathschender. (eigelijk is dat de zaterdag dat weet ik ook wel, maar toch?) Als de eerste ploffen van die nare grasmaaier onder de heg door rollen, ontploft er ook iets in mijn binnenste. “Ik zal die kerel nou eens en voor altijd gaan vertellen wat ik van dat gemaai van hem vind”, roep ik naar Paula. “Rustig nou maar even”, zegt ze “het is beter als je eerst even tot bedaren komt”. Ja dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Mopperend loop ik door de huiskamer mijn frustratie uitend tegen alles wat maar in de weg staat. De stoel een schop de tafel een zet. Dan schiet onverwacht de preek van vanochtend door mijn gedachten. Arie sprak over het liefhebben van de naaste. Ja lekker makkelijk, in de tijd dat dat geschreven was, bestonden er nog geen luidruchtige grasmaaiers. Hoe moet je nou in hemelsnaam houden van zo’n vervelende klier van een vent, Ja het is toch zo! Besluit om in plaats van een praatje een bom te maken en deze met de zegen na over de heg te werpen. “Schrijf ze maar een briefje ,dat is wel zo verstandig,” zegt Paula  terwijl ze met de teckel een stukje gaat wandelen. Ik start de computer op (leve het elektronische tijdperk) en rek me eens goed uit alvorens te beginnen.
P de Mooij

Liudger

  • Berichten: 2050
    • Bekijk profiel
365 dagen uit het "christelijk" leven van Clint
« Reactie #8 Gepost op: oktober 17, 2005, 11:47:28 am »
Clint, een tip. Ga eens gezellig over de heg hangen met die buurman, en suggereer hoe absurd het in deze tijd is om enerzijds een motormaaier te hebben, en tegelijkertijd anderzijds voor een sportclub te moeten betalen om het vet er af te krijgen, of in ieder geval extra tijd te moeten besteden aan sporten. Dat je iemand kent die zo slim is niet-gemotoriseerd te maaien en hoe slank die eruit ziet. Het heeft gewerkt bij mijn buurman (heb hem wel het goede voorbeeld moeten geven!). Hij hing regelmatig over die heg, maar niet begrijpend dat ik geen zin had om zijn aanbod tot gebruik van zijn motormaaier aan te nemen!
De Heer heeft mij gezien en onverwacht ben ik opnieuw geboren ...

Clint

  • Berichten: 1453
  • Priester naar Melchisedek
    • Bekijk profiel
365 dagen uit het "christelijk" leven van Clint
« Reactie #9 Gepost op: oktober 17, 2005, 01:10:10 pm »
Hmm aardige tip Liudger but ik heb al andere actie ondernomen en had eigelijk even de mede "loggers" hun tips moeten afwachten. Maar het is nogal een eigewijze keutel die buurman van me en zijn vrouw is een echte  Big mamma, dus enige voorzichtigheid is geboden. Ik zal je vertellen hoe het verder is gegaan, hou je vast.

De brief :(

Geachte buurman Nee dat is niks. Acht hem in het geheel niet, opnieuw:
Zeg buurman, ja u met de luidruchtigste maaimachine ter wereld. Wil u hartelijk bedanken dat we iedere zondagmiddag mee mogen genieten van uw “eindtijdkabaal”. Verheug me nu alweer op de volgende zondag, welke onwaarschijnlijk weer gepaard zal gaan met het zachte geblaat van schapen, geloei van in de verte grazende koeien en natuurlijk uw oorverdovende lawaai producerende grasmaaiertje.
Nogmaals hartelijk dank.

Clint
« Laatst bewerkt op: oktober 17, 2005, 01:11:13 pm door Clint »
P de Mooij

Pooh

  • Administrator
  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Berichten: 5794
    • Bekijk profiel
365 dagen uit het "christelijk" leven van Clint
« Reactie #10 Gepost op: oktober 17, 2005, 02:00:29 pm »
Is dat nou "heb uw vijanden lief" in de praktijk? :?

Wat is er mis met een brief als:

quote:

Lieve Buurman,

Afgelopen zondagmiddag heb ik eindelijk weer eens lekker met Paula in de achtertuin gezeten. Kopje thee erbij, de hond ravottend door de tuin, in de verte koeien en schapen, kortom een volmaakte zondagmiddag. Net toen het ”bijna hemel op aarde gevoel” ons overspoelde, werden wij ruw in onze rust
gestoord door de meest luidruchtige maaimachine die ooit mijn conussen heeft gestreeld, minstens een uur lang.

Omdat wij gehecht zijn aan onze zondagsrust, verzoeken wij u vriendelijk dit soort activiteiten te doen plaatsvinden op een christelijker tijdstip. Mocht u werkelijk de zondag hiervoor willen gebruiken, kunt u dat dan beperken tot de tijdstippen waarop wij in de kerk zitten? (10-12 en 17-19 uur).

Met vriendelijke groet,

Clint

Clint

  • Berichten: 1453
  • Priester naar Melchisedek
    • Bekijk profiel
365 dagen uit het "christelijk" leven van Clint
« Reactie #11 Gepost op: oktober 17, 2005, 03:14:47 pm »
Ja daar zeg je wat Pooh. Had wellicht beter geweest, maar ik was nogal impulsief hè. Had het briefje beter aan Paula kunnen laten lezen alvorens hem op de post te doen.
Hier is hoe het verder verliep:

“Zo dat is klaar”, mompel ik terwijl buiten nog steeds het geknetter klinkt van de in het zweet zijns aanschijns maaiende buurman. Toch voor alle zekerheid even op het keukendak klimmen om te zien wie van de buren het nou precies is. Op het dak aangekomen probeer ik door de dikke hoge coniferenhaag heen te loeren om een glimp op te vangen van die herrieschopper. Nog steeds ontnemen de bomen alle zicht. Een klein stukje hoger misschien op de schoorsteen staand lukt het me om die kerel te traceren. Met gespreide benen half over de schoorsteen hangend bungel ik tussen hemel en aarde. Dan komt Paula uit de polder terug met de hond. Als ze me ziet hangen haalt ze enkel haar schouders op en werpt me een vragende  blik toe. “Blijf je daar nog lang zo zitten schat”, vraagt ze me. Mompel iets over “rot heg” en klauter zo goed als het gaat maar weer naar beneden. De maaimachine wordt afgezet en het leed lijkt voor deze zondag weer geleden. “Wat deed je daar op die schoorsteen”, vraagt Paula me onderwijl nog wat thee inschenkend. Omdat ik toch wel een beetje normaal wil overkomen doe ik het af met, ”Oh, even kijken of de schoorsteen nog wel goed vast staat”, daarmee was voor mij deze kwestie afgedaan.

Die avond:  Sluip met het briefje in de hand naar de maaier en werp het naar binnen, we zien wel wat er van komt. amen.

P.s zal in het vervolg om je advies vragen in deze situaties Pooh(hoop ik)
« Laatst bewerkt op: oktober 17, 2005, 03:17:27 pm door Clint »
P de Mooij

Liudger

  • Berichten: 2050
    • Bekijk profiel
365 dagen uit het "christelijk" leven van Clint
« Reactie #12 Gepost op: oktober 17, 2005, 03:27:31 pm »

quote:

Clint schreef op 17 oktober 2005 om 15:14: P.s zal in het vervolg om je advies vragen in deze situaties Pooh(hoop ik)
Ik weet niet of dit het hilariteitsgehalte van je blog ten goede zal komen  ><img src=" class="smiley"  /> .
De Heer heeft mij gezien en onverwacht ben ik opnieuw geboren ...

Clint

  • Berichten: 1453
  • Priester naar Melchisedek
    • Bekijk profiel
365 dagen uit het "christelijk" leven van Clint
« Reactie #13 Gepost op: oktober 17, 2005, 04:31:38 pm »
We zullen zien Liudger ik zal zo het vervolg van het verhaal vertellen

Clint :O
P de Mooij

Clint

  • Berichten: 1453
  • Priester naar Melchisedek
    • Bekijk profiel
365 dagen uit het "christelijk" leven van Clint
« Reactie #14 Gepost op: oktober 17, 2005, 04:35:17 pm »
Heb vannacht bijna geen oog dicht gedaan. Paula heeft het nu ook te pakken en hoest de gehele nacht luider dan een zeeleeuw. Ben om half drie maar uit bed gegaan en heb een tijdje in het zilveren licht van de maan naar onze tuin staan kijken. Had het gevoel alsof God heel nabij was, bijna eng. Nou ja, niet echt eng natuurlijk, want God is niet eng. Maar een beetje vreemd gevoel alsof er iemand naast je in de kamer staat. De grote kastanjeboom verliest nu al zijn bladeren en in de sloot achter het huis brullen de kikkers nog steeds hun liefdesballade in a mineur als je het mij vraagt. Heb nog wat na staan denken over of ik er nou wel wijs aan gedaan heb om dat briefje bij de buren te deponeren. Natuurlijk werd het wel eens tijd dat iemand er wat van zei, maar moest ik nou net die persoon zijn? En was de wijze waarop wel juist (Pooh) Er spookt een oud liedje door mijn hoofd. Alhoewel de grijze cellen niet alle woorden meer in de hersens archief weten te vinden, komt het refrein wel uit de diepte van het brein te voorschijn. Het gaat als volgt: de Nederlander is een meelzak, je kunt erop blijven slaan hij gaat toch nooit staan, Ja de Nederlander is een meelzak.Nou is dat wel waar natuurlijk. In al die jaren is er nog nooit iemand geweest die de kerel eens even aan zijn jasje heeft getrokken om hem voorzichtig dan wel dringend te verzoeken met die lamlendige maaimachine de sloot achter het huis in te rijden. “Ja de Nederlander is een meelzak” ontvalt er aan mijn lippen als onze teckel vanuit zijn mand luid geeuwend laat merken dat hij mijn aanwezigheid nu wel even kan missen als hondenkiespijn. Besluit om maar weer naar bed te gaan. Heb nog maar een voet op de trap gezet of  Paula’s gehoest herinnert mij eraan dat dit wel eens een lange, lange nacht kan worden. :z
P de Mooij