Auteur Topic: Hersenspinsels  (gelezen 4520 keer)

Vivine

  • Berichten: 956
    • Bekijk profiel
Hersenspinsels
« Gepost op: mei 02, 2007, 03:16:39 pm »
Hallo daar,

Laatst ben ik gestopt met mijn langlopende weblog. In eerste instantie was het een opluchting, maar de laatste paar weken komen de schrijfkriebels toch weer naar boven.  :>
Bij deze begin ik dus weer een weblog, niet zoals eerst een bijna-dagboek, maar wel een met een 'drang naar nietsontziende eerlijkheid'. Wat dat inhoudt, zal hier hopelijk spoedig blijken.

Tot snel!
Laura

Vivine

  • Berichten: 956
    • Bekijk profiel
Hersenspinsels
« Reactie #1 Gepost op: mei 02, 2007, 04:29:35 pm »
Spanning en opwinding

Afgelopen weekend heb ik met vriendin S. gekampeerd op dezelfde camping waar ik al vier keer eerder ben geweest, waarvan twee keer samen met haar. 'Saai, vijf keer naar dezelfde plek in NL' is de reactie van menig persoon. Deze plek is voor ons echter alles behalve saai. Hij ligt naast een dichtbegroeide mergelwand waarin zich vele gaten (mijningangen) bevinden. Deze wand hebben we samen al twee keer verkend, maar dit was toch veruit de meest interessante tocht.
Nadat we vrijdagmiddag ons kamp hadden opgeslagen en een voorraadje haden aangelegd, zijn we even op verkenningstocht gegaan. We wilden dezelfde opening zoeken die we de vorige keer hadden gevonden. Toen we een vaag paadje insloegen, of beter 'inklommen', stuitten we echter op iets heel anders. Eerst vonden we gedumpte, bemoste rioolbuizen, waarvan het voor ons een raadsel was hoe en wanneer die daar terecht zijn gekomen. Toen we vrolijk verder klommen, ik voorop, bevond ik me opeens op één meter afstand van een diepe schacht. De leegte doemde onverwachts voor me op, omdat ik steeds alleen keek waar ik mijn voeten zette, en niet verder.
Toen ik mijn ogen eroverheen liet glijden, bleek het een heel uitgekapt en gemetseld bouwwerk te zijn. Het dak ontbrak, dus we konden helemaal naar binnen kijken. Het was een diep (hoog?) gebouw, waarvan aan de constructie was af te leiden dat het ooit uit meerdere verdiepingen had bestaan.
De diepte was naar schatting zo'n 15 tot 20 meter. Het rare is dat je pas duizelig wordt en begint te wankelen als je je bewust wordt van de diepte. Als je over een balk over een gat van één meter diepte loopt gebeurt er niets, maar als je over diezelfde balk over een veel grotere diepte zou lopen, stap je ongetwijfeld mis.
Een stukje verderop werden we geconfronteerd met een diep zwart gat in de mergelwand. Buiten was het al begonnen te schemeren, met als gevolg dat er nauwelijks licht naar binnen viel. Dit zeg ik niet om het spannend te maken, spannende scènes spelen zich immers altijd af onder ongure weersomstandigheden of in het donker uiteraard, maar louter ter omschrijving van ons avontuur.
We hadden geen zaklampen meegenomen, en hadden slechts hulp van de flits van S.'s camera. Op de foto's zagen we dat zich achter het gat een vierkante ruimte bevond, met twee gangen die, voor zover we konden zien, ingestort en daarmee afgesloten waren. Ik had het onrealistische, en waarschijnlijk ongegronde gevoel bekeken te worden.

Dat S. ook iets dergelijks voelde bleek uit haar opmerking dat ze vond dat er iets 'spookachtigs' lag over de plek. De stemming (angst  O-) ) zat er goed in, en ik begon me in te beelden dat ik het hakken van de beitels en het raggen van de zagen van vroegere mijnwerkers kon horen, en dat zelfs hun 'geest' onzichtbaar aanwezig was, hetgeen dan meteen het gevoel bekeken te worden zou verklaren. Zulke gekke dingen zeg ik natuurlijk niet hardop. In plaats daarvan stelde ik voor om naar beneden te klauteren voor het donker zou zijn.  
Na de opwinging van onze 'ontdekking' besloten we de zaterdag uit te trekken om bij daglicht nog eens terug te keren en de rest van de wand op gaten te inspecteren. Onder het zonovergoten bladerdak leek de ruïne een stuk minder bedreigend en daarmee ook minder boeiend. We laten het dus maar snel voor wat het was, om toe te werken naar het punt van dit verhaal, waar ik oorspronkelijk naartoe wilde.

Wordt vervolgd...  :+
« Laatst bewerkt op: mei 02, 2007, 04:38:56 pm door Vivine »

Vivine

  • Berichten: 956
    • Bekijk profiel
Hersenspinsels
« Reactie #2 Gepost op: mei 19, 2007, 01:07:54 pm »
Ach..vergeet het ook maar, dat lange verhaal. Ik kan alleen schrijven als er iets in me op komt. Zoals nu weer. Van alle kanten hoor ik bepaalde ideeën en theorieën over de maatschappij, meestal negatief. Heen en weer slingerend tussen het studentenleven en af en toe een weekend bij mijn moeder, die op het moment veel met geloof bezig is, weet ik zelf steeds minder goed wat ik moet denken.

Net las ik in een ander topic wat over de seksuele moraal van de jeugd. Meisjes die aan hun buurman vragen of ze ook een keer willen...en meisjes die 'het' doen voor een hamburger. Natuurlijk zijn het de extreme voorbeelden die mensen onthouden en die in het nieuws komen, maar het lijkt erop dat het toch wel ernstig gesteld is met de (afwezige) (seksuele) moraal van jongeren tegenwoordig.  B)  nu ik toch op een christelijk forum zit, dacht ik dat ik wel iets kon vertellen over mijn eigen 'worsteling' met deze religie.

Zoals Nunc (geloof ik) al stelde; wij willen af van de christelijke waarden en normen, maar als het dan eenmaal zo ver is dan zijn we niet blij met dat resultaat.
Ik ben zelf een rustig, ietwat verlegen meisje. Ik drink geen breezers (wel bier, wijn en vodka  :+ ) en hang tijdens het uitgaan niet om ieders nek. Toch heb ik wel wat dingen gedaan die niet bepaald overeenstemmig zijn met de christelijke moraal. Het is niet dat ik er spijt van heb, het waren leuke ervaringen, maar ik besef wel dat ik daar persoonlijk niet beter van wordt.

Soms spijt het me dat ik niet gewoon sterk christelijk ben opgevoed, binnen een gemeente tussen christelijke mensen, in een veilig nest. Mijn vader was een rock 'n roller met een vetkuif die er niet vies van was af en toe een handje uit te steken bij een kroeggevecht. Hij maakte de Havo niet af omdat hij zich niet thuisvoelde tussen al die 'rijkerluiskindjes'. Mijn moeder daarentegen was meer richting punk, maar werkte bij de thuiszorg en is heel zorgzaam en huiselijk. Mijn vader werd door hun relatie iets rustiger en ging niet meer naar de kroeg, maar in plaats daarvan naar de Pinkstergemeente. Mijn moeder moest er niet zoveel van hebben, maar ze praatten er samen wel veel over. Ik werd voorgelezen uit de kinderbijbel en ik wist niet beter, of God bestond. Ik bad als kind achter op de fiets tot God, om te vragen of mijn vader alsjeblieft niet over mieren en lieveheersbeestjes heen wilde rijden.  ;)

Toen ik een jaar of 7 was, zag ik een man op tv zeggen 'Ik geloof niet in God'. Ik schrok daar enorm van, omdat God bestond, en je dat niet mocht ontkennen. Echt verontwaardigd en geschokt was ik. Waar ik dat precies vandaan haalde weet ik niet. Misschien was het ongeveer hetzelfde als wanneer je ouders zeggen dat Sinterklaas niet bestaat.

Toen ik 9 was, gingen mijn ouders scheiden, en een tijd lang was geloof niet meer zo aanwezig in mijn beleveniswereld, niet door de scheiding, maar doordat er thuis niet meer over geloof werd gediscussiëerd door mijn vader en moeder, en doordat mijn moeder andere dingen aan haar hoofd had. Toen kreeg zij via de ouders van een christelijk vriendinnetje van mij contact met een christelijke man, die haar vriend werd - prachtige koppelactie.   :*)  Ik had er ook meteen een stiefbroertje bij, waar ik een grondige hekel aan had, maar die ik eigenlijk ook niet wilde missen.
Vooral na de relatie was mijn moeder veel met geloof bezig, tot ze de zogenaamde 'aanraking van God' gevoeld meende te hebben. Haar tweede vriend waarmee ze inmiddels alleen nog vriendschappelijk omgaat, was niet gelovig en spotte er alleen maar mee. Hij doet erg veel voor haar, maar bezorgt haar ook een hoop stress en kan haar ook vooral niet steunen in haar geloof. Ik denk dat ik het, naast de scheiding van mijn ouders, het meest betreur dat het uitging tussen haar en de christelijke vriend. Mijn christelijke vriendinnetje verhuisde naar een andere stad, en toen de relatie uitging, verwaterde de vriendschap ook omdat die vriend sterker met die ouders bevriend was dan dat mijn moeder dat was...

Tijdens de periode die men de puberteit noemt, vond ik al dat  'gezeur' over God maar lastig, omdat het mijn vrijheid in de weg zou staan. Ik was al zo'n rustig meisje en had er een hekel aan dat mensen mij als lief en beleefd betitelden. Na bijna 3 jaar frequent uit te zijn gegaan en wat geëxpirimenteerd te hebben met het een en ander, ben ik 'saai' geworden. Uitgaan vind ik niet meer leuk, van drugs heb ik nu een sterke afkeer, en ook dronken worden vind ik niet meer zo geweldig.

Ik ben nu vooral bang voor de zinloosheid van deze maatschappij. We halen onze moraal niet meer uit het Christendom, maar eenieder doet wat hemzelf goeddunkt. Mensen vervreemden van elkaar. Waar vind je nog mensen die je begrijpen? Mensen die iets voor elkaar over hebben, elkaar steunen? Ik mis vooral mensen die echt nadenken over andere dingen dan coolheid, seks en materialisme.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik met een aantal christelijke mensen nogal suffige ervaringen heb. Ik houd van rockmuziek, en heb een lichtelijke voorkeur voor horrorverhalen, schokkende zaken, en een interesse voor 'aparte' mensen, mensen die gewoon doen wat ze willen, rebels zijn en geen angst kennen, en voor mensen die getekend zijn door rotte ervaringen in hun leven.
Het is eigenlijk paradoxaal. Aan de ene kant verlang ik de stabiliteit e zekerheid die veel christenen genieten, maar aan de andere kant heb ik daar ook een afkeer van. Mij is verteld dat je als christen alles mag, maar dat je als je christen bent gewoon bepaalde dingen niet meer  wilt. Dat lijkt me een heel prettig gevoel, ik zou willen dat ik dat ook mocht ervaren. Maar er zit altijd iets in de weg...ik denk de angst om 'saai' te worden, en de angst me aan God te binden.

Daarnaast kan ik me soms ergeren aan geloofschoppers die altijd de standaard vragen stellen als 'en wat gebeurt er dan met de moslims? ' En 'waarom laat God dan al die slechte dingen gebeuren als hij almachtig is? ' En 'als God bestaat zou hij mijn moeder niet dood hebben laten gaan'. Ik heb me dat zelf ook wel afgevraagd, en dezelfde soort vragen aan mijn moeder gesteld. Maar ik geloof nu dat daar, als God bestaat, wel een reden voor is. De enige vraag die op mijn lippen brandt is 'Waar is het hele plan van God uiteindelijk goed voor? Doet Hij dit uit verveling? Handelt Hij in opdracht van een nog groter Iets? Gebeurt er na de ondergang van de wereld nog iets? enz enz' maar ik kan daar niet echt wakker van liggen omdat niemand mij dat ooit zal kunnen vertellen, althans in dit leven.

Ik hoorde op tv een of andere aanhanger van het esoterisch christendom zeggen dat wij op dit moment zo aards zijn als maar kan, en dat we langzaam aan steeds minder aards en meer geestelijk worden, en dat het individualisme daar juist positief aan bijdraagt - als ik het allemaal enigszins begrepen heb. (Hangt dan dan ongeveer samen met het idee van sommigen dat het aquariustijdperk aanbreekt?) Het klinkt wel als een hoopgevende gedachte, en ik zou graag geloven dat het ooit beter wordt, maar ik denk eerlijk gezegd niet dat de mens uit zichzelf ooit tot inkeer komt en beter wordt.
Nog zoiets trouwens...als je besluit te geloven, wát moet je dan geloven?

Soms heb ik het idee dat ik nooit helemaal zal ontsporen, omdat ik een aantal christelijke normen en waarden heb meegekregen en daar nu op begin terug te vallen. Dan maak ik me enigszins bezorgt om die 'breezersletjes' die misschien geen normen en waarden hebben meegekregen en daar na de puberteit ook nooit op terug zullen vallen. Aan de andere kant zou het best kunnen dat zij op en gegeven moment zich zo rot en leeg zullen voelen dat ze op zoek gaan en zullen vinden wat goed voor hen is, als God dat wil. Hier praat ik weer over een God waar ik zelf niet eens zeker van ben...het is zo verwarrend allemaal.  ;(
« Laatst bewerkt op: mei 19, 2007, 01:10:45 pm door Vivine »

Pleun

  • Berichten: 5704
  • Burp
    • Bekijk profiel
Hersenspinsels
« Reactie #3 Gepost op: mei 19, 2007, 01:36:25 pm »
Kijk ik weer eens op dit forum, zie ik opeens een heel verhaal...

 _/-\o_
Het menselijk leven met al zijn gewone, dagelijkse bezigheden heeft een goddelijke betekenis met eeuwigheidswaarde - Heilige Jozefmaria. Hyves van Pleun

Heidi

  • Berichten: 525
  • Jesus is alive!
    • Bekijk profiel
Hersenspinsels
« Reactie #4 Gepost op: mei 19, 2007, 01:38:27 pm »

quote:

Pepperdepep schreef op 19 mei 2007 om 13:07:
Dan maak ik me enigszins bezorgt om die 'breezersletjes' die misschien geen normen en waarden hebben meegekregen en daar na de puberteit ook nooit op terug zullen vallen. Aan de andere kant zou het best kunnen dat zij op en gegeven moment zich zo rot en leeg zullen voelen dat ze op zoek gaan en zullen vinden wat goed voor hen is, als God dat wil. Hier praat ik weer over een God waar ik zelf niet eens zeker van ben...het is zo verwarrend allemaal.  ;(

Breezersletjes zijn niet altijd mensen zonder waarden en normen. Vaak zijn het zelfs streng gelovig opgevoede mensen die uit de ban springen om de wereld te leren kennen. Dat blijkt soms nodig om vervolgens God eindelijk te kunnen vinden ;)

Maar Pepperdepep, ik begrijp je verwarde gevoel en ik geef je een dikke knuffel!

Ik weet zeker dat God bestaat en dat Hij voor ons zorgt, Hij zorgt zèlfs voor je wanneer jij andere wegen gaat dan dat Hij zou willen.

Ulysses

  • Berichten: 1663
    • Bekijk profiel
Hersenspinsels
« Reactie #5 Gepost op: mei 20, 2007, 01:09:32 pm »
Leuk om te lezen, Pepperdepep, ik vroeg me al af wat je achtergrond was. Je hebt me trouwens nog niet verteld wat je van de hoorcolleges Who is who vond. ;)
God heeft het land aan de woestijnen,
aan droge, saaie, humorloze praat,
aan preken waar geen letter poëzie in staat;
hij houdt van avontuur, muziek en donderjagen -
diep in zijn hart is God een ouwe zeepiraat.

Vivine

  • Berichten: 956
    • Bekijk profiel
Hersenspinsels
« Reactie #6 Gepost op: mei 20, 2007, 03:05:31 pm »

quote:

Heidi schreef op 19 mei 2007 om 13:38:
[...]

Breezersletjes zijn niet altijd mensen zonder waarden en normen. Vaak zijn het zelfs streng gelovig opgevoede mensen die uit de ban springen om de wereld te leren kennen. Dat blijkt soms nodig om vervolgens God eindelijk te kunnen vinden ;)

Daar had ik inderdaad niet aan gedacht toen ik dat schreef.

quote:


Maar Pepperdepep, ik begrijp je verwarde gevoel en ik geef je een dikke knuffel!

Ik weet zeker dat God bestaat en dat Hij voor ons zorgt, Hij zorgt zèlfs voor je wanneer jij andere wegen gaat dan dat Hij zou willen.
Bedankt voor de warme reactie. :) Ik zou willen dat ik dat laatste allemaal ook kon geloven, maar het is op de een of andere manier in ieder geval al een enigszins geruststellend gevoel als andere mensen dat geloven.

Vivine

  • Berichten: 956
    • Bekijk profiel
Hersenspinsels
« Reactie #7 Gepost op: mei 20, 2007, 03:16:27 pm »

quote:

Ulysses schreef op 20 mei 2007 om 13:09:
Leuk om te lezen, Pepperdepep, ik vroeg me al af wat je achtergrond was. Je hebt me trouwens nog niet verteld wat je van de hoorcolleges Who is who vond. ;)

Hey Ulysses, bedankt. :)
Ik vind de hoorcolleges van het mythologie-gedeelte een beetje zwak. Afgelopen week met die theorieën vond ik wel interessant, maar het college daarvoor, wat toen ook nog tot 6 uur duurde  }:| , vond ik slaapverwekkend. Een twee uur durende opsomming van de goden met hun attrubuutjes (oftewel twee uur voorlezen van de powerpoint) had ik ook thuis wel kunnen bekijken. Ik ben niet zo iemand die colleges standaard saai en slaapverwekkend vindt, maar van dit vak vind ik de colleges niet zo goed. Maar ik heb wel hoop voor de komende weken, als we weer theorieën behandelen. :) Die Strootman is op zich wel een leuke kerel. Hij ratelt wel een beetje aan een stuk door, kan het bijna niet bijhouden met aantekeningen, en gaat niet écht diep ergens op in, maar dat zal ook wel niet de bedoeling van dit vak zijn.
Van de bijbelcolleges kan ik er geen bijwonen, ik heb dan steeds een ander vak. Wel jammer, want misschien dat die colleges je een beetje leiden bij het lezen van de bijbel.  Maar zijn die colleges wel ok? En wat vind jij van de mythologiecolleges?
« Laatst bewerkt op: mei 20, 2007, 03:17:39 pm door Vivine »

Vivine

  • Berichten: 956
    • Bekijk profiel
Hersenspinsels
« Reactie #8 Gepost op: mei 20, 2007, 04:06:24 pm »
Eten uit de vuilnisbak, techno en de kerk

Gisteren was een bewogen dagje. Ik had vrijdag spontaan afgesproken met een vriendin naar het Counter Culture festival in Utrecht te gaan. Het was alternatief en gratis, er speelden wat onbekende bands, meer wist ik er niet van. Het leek me wel leuk even te gaan kijken.
Nu voel ik me soms al redelijk alternatief vergeleken met 'de gemiddelde mens' maar toen ik daar was voelde ik me echt griezelig normaal, kleurig (ook al droeg ik een spijkerbroek met een donkerblauw trui en zwarte schoenen) en een groentje. Het bleek een verzameling van krakers, halve hippies en techno/punk liefhebbers te zijn. Techno schijnt iets anders te zijn dan techno. Ik weet niet of je het ook verschillend spelt, of dat je het alleen d.m.v de uitspraak van elkaar kunt onderscheiden. De ene stijl is voor sjonnies, de andere trekt vooral krakers en mensen uit anti-culturen - vandaar ook de naam Counter Culture, dat geloof ik anticultuur betekent. :/
 
De vriendin waar ik mee was kende daar veel mensen van haar studentenvereniging in Wageningen en we switchten dus van de ene groep naar de andere. Voor aan het podium werd een klein feestje gebouwd op de muziek van de bandjes, rondom het veldje waren een grafiti-wall en wat standjes met shirts en promotiemateriaal van antibewegingen (badges, stickers, boeken enz) en auto's werden kunstig bespoten.
Het was erg opvallend dat er veel mensen bezig waren met steltenlopen, jongleren en poi-en. Ik heb zelf ook nog een poging gedaan tot poi-en (poien, poiën, pojen?) maar vond het persoonlijk niet echt boeiend. Poigereedschap bestaat uit twee lange kousen met in iedere kous een tennisballetje of iets anders verzwarends. De uiteinden sla je om je hand en dan zwaai je er een beetje mee in het rond. De bedoeling is dat de kousen niet met elkaar verward raken, en dat je ze op ingewikkelde manieren langs elkaar af laat zwaaien. Verschillende bewegingen hebben zelfs ook verschillende namen.
Om het wat spectaculairder te maken heb je ook nog vuurpoi, speciale kettinkjes met een brandend mechanisme aan de uiteinden, ipv tennisballetjes. Ziet er vast wel gaaf uit in het donker, en het is ook wel knap natuurlijk, maar ik heb het gemist omdat ik toen wegging naar het gallerijfeest waar ik met huisgenoten heen ben geweest. Er zou die avond ook een technofeest zijn. De lokatie was nog onbekend, aangezien een dergelijk feest anders meteen door de politie beëindigd wordt. Er gebeuren dan ook niet al te brave dingen op technofeesten.  O-)  
Ik was natuurlijk erg nieuwsgierig, maar de vriendin waar ik mee was ging niet omdat ze van haar ouders vroeg naar huis moest omdat ze vorige week een uit de hand gelopen xtc-ervaring had gehad. Ik was niet zo nieuwsgierig dat ik in mijn eentje met de halfvreemde jongen meeging die mij had uitgenodigd, en ging dus gewoon naar het gallerijfeest.

Ik wist wel dat er mensen zijn die kraken, van techno houden en poien en aan jongleren en zo doen, maar dat het zo'n enorme afgebakende subcultuur was, besefte ik niet. Je moet echt 'ruig' zijn om erbij te horen, of je er in ieder geval bij thuis te voelen. Misschien is dit festivalletje zo extreem alternatief dat de meeste enigszins alternatieve mensen wegblijven, maar dat er heus wel mensen zijn die kraken, of aan poi doen maar niet meteen helemaal hierbij horen.
Ik kan mezelf wel vinden in een aantal van hun ideeën, maar ik zou mezelf er nooit toe kunnen brengen een dergelijk kapsel te nemen, alleen zwart te dragen en me extreem te laten piercen en tatoeëren.

Een van de initiatieven was Food no bombs, een actie waarbij men gratis voedsel uitdeelt (of tegen een vrijwillige bijdrage) in plaats van geweld. Wat voedsel en geweld in dit verband met elkaar te maken hebben is mij niet helemaal duidelijk. Pas toen we de lekkere pinda-banaansoep en couscous op hadden, hoorden we dat het allemaal was bereid met 'geskipt' voedsel, oftewel, ingrediënten die men 's ochtends vroeg had gevonden in vuilnisbakken en gekregen van mensen die het weg wilden gooien. Enigszins geschokt was ik wel. 8)7 De rest van de avond verwachtte ik ieder moment zware maagkrampen te krijgen. Toen die uitbleven had ik alleen nog maar respect en bewondering dat men het voor elkaar kreeg van gevonden en afgedankt voedsel dergelijke lekkere dingen te maken.

Op het gallerijfeest vernam ik van huisgenoot J. dat hij met huisgenoot A. (gelovig meisje) naar een kerkdienst in de Dom van Utrecht zou gaan. Aangezien ik wel geïnteresseerd ben in hoe het er in verschillende kerken eraan toe gaat, en ik in mijn eentje nooit zou gaan, vroeg ik of ik mee mocht. Zodoende zat ik vannochtend met mijn brakke hoofd plotseling bij een zondagse dienst. Wat ik begrepen heb is dat het een protestantse dienst is, met katholieke invloeden zoals de dienst van de tafel en het vasthouden aan de liturgie. Misschien zeg ik het allemaal niet helemaal juist, maar het komt erop neer dat het me totaal niet aansprak. Het was wel weer een interessante ervaring, maar het is mij te onpersoonlijk en wat er gepreekt wordt, staat te ver van mijn eigen belevingswereld. Thuis hebben we er daarna nog een gesprek over gehad en ik begrijp best waarom A. zich hier juist prettig bij voelt, maar zelf zal ik hier niet zo snel meer naartoe gaan.

Ulysses

  • Berichten: 1663
    • Bekijk profiel
Hersenspinsels
« Reactie #9 Gepost op: mei 21, 2007, 12:58:34 pm »

quote:

Pepperdepep schreef op 20 mei 2007 om 15:16:
Van de bijbelcolleges kan ik er geen bijwonen, ik heb dan steeds een ander vak. Wel jammer, want misschien dat die colleges je een beetje leiden bij het lezen van de bijbel.  Maar zijn die colleges wel ok? En wat vind jij van de mythologiecolleges?
De bijbelcolleges zijn wel leuk ja. Strootman kan er enthousiast over vertellen en het is best interessant om te horen hoe de seculiere wereld tegen de bijbelverhalen aankijkt. Helaas maakt hij nogal es foutjes. Zo vergist hij zich in details ("de zeven plagen van Egypte. Wat zeg je? Zijn het er tien? Ik dacht negen..."), en maakt hij statements die niet kloppen ("volgens de Bijbel bestaat de aarde 6000 jaar"). Wat ik ook vervelend vind is dat hij er een soort responsiecollege van maakt, door alle vragen uit het publiek te gaan behandelen. Het is toch een hoorcollege, en met 200+ man is het gewoon erg onhandig om dat te doen. De mythologiecolleges zijn ook leuk, maar inderdaad niet die van al die goden. Heb 3 pagina's volgekalkt en ben toen maar gestopt omdat ik het niet kon bijhouden. Maar over het algemeen vind ik het leuke vakken om te volgen.
God heeft het land aan de woestijnen,
aan droge, saaie, humorloze praat,
aan preken waar geen letter poëzie in staat;
hij houdt van avontuur, muziek en donderjagen -
diep in zijn hart is God een ouwe zeepiraat.

Vivine

  • Berichten: 956
    • Bekijk profiel
Hersenspinsels
« Reactie #10 Gepost op: juni 02, 2007, 02:15:57 pm »
hmm ik hoop dat ik niet teveel mis aan de colleges. Die fouten zijn wel slecht aangezien sommige mensen altijd aannemen wat de docent zegt, en mij vallen ze ook niet echt op omdat ik er nog niet genoeg van af weet. Moet nog heeeeeel veel Bijbel lezen, en ook nog het halve mythologieboekje, maar ik heb er wel vertrouwen in. :)

Vivine

  • Berichten: 956
    • Bekijk profiel
Hersenspinsels
« Reactie #11 Gepost op: juni 02, 2007, 02:50:18 pm »
Zelf kleding maken & naakt op het podium

Ik heb genoeg meegemaakt om over te schrijven, maar het is lang niet allemaal even boeiend. Wat hebben jullie er bijvoorbeeld aan om te weten dat mijn fiets donderdagmiddag is gestolen? Ik had maar een fiets en die gebruikte ik in Utrecht. Ik was op zoek naar een fiets voor thuis-thuis bij mijn moeder, maar nu mijn enige fiets gestolen is, heb ik opeens twee fietsen nodig.
Nu heb ik geluk dat ik maandag jarig ben, en bij mijn vader heb laten doorschemeren dat een fiets wel heel erg welkom zou zijn.

Bij mijn moeder mocht ik al twee weken niet op het rommelkamertje komen, omdat ze mijn cadeautje daar verstopt had. Nu was ik woensdag bij haar en we hadden het weer eens over creativiteit. Ik wil al een hele tijd zelf kleding maken omdat ik de mode in de winkels niet leuk vind, en lange armen en benen heb, waardoor kleding vaak niet goed past. Bij Parnassos, een culturele instelling die cursussen aanbiedt, kun je een cursus kleding maken volgen.  Je mag daar dan wel gebruik maken van een aantal naaimachines die daar staan, maar als je niet met zo'n ding overweg kan, en er niet genoeg naaimachines voor iedereen zijn, schiet dat volgens mij weinig op.
Omdat mijn moeder mij ervan verdacht stiekem op het kamertje rondgesnuffeld te hebben, dacht ze dat ik toch al wist wat mijn cadeau was, en heb ik het al gekregen. Nu pronkt er een hele mooie (voor zover naaimachines mooi zijn) naaimachine op mijn tafeltje naast mijn bureau.  :*)  
Misschien klinkt dat verwend, een fiets en een naaimachine krijgen voor je verjaardag...maar dat is dan ter compensatie van de scheiding van mijn ouders.  ;)  En normaal krijg ik dat eigenlijk niet trouwens.

Vanmorgen ben ik naar de Lapjesmarkt geweest hier in Utrecht. Ik verwachtte 4 of 5 kraampjes, maar de hele straat stond vol met zo'n 50 kramen. Te veel keus. Uiteindelijk heb ik een metertje soepele stof met een gordijnachtige print gekocht voor 3 euro. Als het rokje dat ik in gedachten heb mislukt, kan ik er nog altijd 2 of 3 kussentjes uit maken. Ik weet dat ik er nu snel aan moet beginnen, voordat dadelijk de motivatie en de impuls weg is en ik die naaimachine de komende maanden niet meer aanraak.

Pinkpop was dit jaar trouwens weer erg geslaagd. De diensten waren minder zwaar dan vorig jaar, en we waren met een gezellig groepje. Eigenlijk wel opvallend hoeveel bekenden je daar tegenkomt. Mensen van de middelbare, van mijn vorige studie, en mensen die ik bij eerdere concerten had gezien. De wereld is klein. Waarschijnlijk is het gewoon hetzelfde publiek dat steeds dit soort evenementen bezoekt, dus zo vreemd is het ook niet.

Het optreden van Iggy Pop (& The Stooges...maar wie let er nou op hen?) beviel mij het meest, ook al stelt zijn muziek muzikaal gezien niet bijzonder veel voor. Het zijn lekkere nummers om op me te blèren, dat wel. Het beste aan Iggy Pop vind ik zijn hele optreden. Hoe hij loopt te ravotten op het podium, rondzwiert met de microfoon, en het publiek in rent. Achter hem stond op het podium een man het snoer van de microfoon kort te houden, zodat Iggy niet teveel uit kon richten, maar gelukkig liet hij zich daar niet door tegenhouden.
Het hoogtepunt was wel toen Mr. Pop mensen opriep om het podium op te komen. Fans sprongen over de dranghekken en klommen op het podium om mee te rocken. Die mensen hadden volgens mij de dag van hun leven. Toen ik even met mijn ogen knipperde stonden er opeens twee van hen naakt rond te springen, schandalig natuurlijk, maar wel uiterst vermakelijk. Als je het hebt over rockmuziek, dan vind ik Iggy Pop toch echt 100.000.000.000.000.000.000 (ehh..hoeveel?) keer meer rock dan de ruigste metalband.  :w
Ook Muse was met hun strakke show erg indrukwekkend, maar lang niet zo puur als Iggy, juist omdat de show zo strak was. Iggy Pop heeft geen spectaculaire lichtshow nodig om indruk te maken. Ook de Smashing Pumpkins kon ik erg waarderen, mooie nummers, leuke kledij, en niet teveel poespas eromheen.

Toen ik dinsdagochtend mijn tweede dienst had, en mensen moest uitzwaaien bij de ingang, stonden er om tien uur al mensen klaar om te gaan rapen. Ieder jaar na Pinkpop, zodra de festivalgangers de camping af zijn, gaan er mensen de camping op om te snuffelen tussen de achtergelaten spullen. Ik hoorde van iemand dat hij vorig jaar voor €140,- aan statiegeldflessen had gevonden. Andere mensen gaan juist op zoek naar eten, of andere bruikbare voorwerpen, voordat deze platgewalst worden door een of ander opruimend voertuig waarvan ik de naam ben vergeten. Het is eigenlijk wel sneu, mensen die ontzettend blij zijn met troep die anderen uit luiheid hebben achtergelaten.
« Laatst bewerkt op: juni 02, 2007, 02:52:18 pm door Vivine »

pupurin1

  • Berichten: 161
    • Bekijk profiel
Hersenspinsels
« Reactie #12 Gepost op: juni 03, 2007, 03:12:20 pm »
En wat vond je van de scissor sisters?
Die vond ik dan weer een heel erg leuke verschijning, echt bomvol energie!

Maare, mensen die van het weggegooide troep van anderen leven zijn niet zielig. Ze hebben een waardering voor iets waar jij kennelijk ver vanaf staat. Of heb ik dat mis?

Vivine

  • Berichten: 956
    • Bekijk profiel
Hersenspinsels
« Reactie #13 Gepost op: juni 03, 2007, 10:06:53 pm »

quote:

pupurin1 schreef op 03 juni 2007 om 15:12:
En wat vond je van de scissor sisters?
Die vond ik dan weer een heel erg leuke verschijning, echt bomvol energie!

Maare, mensen die van het weggegooide troep van anderen leven zijn niet zielig. Ze hebben een waardering voor iets waar jij kennelijk ver vanaf staat. Of heb ik dat mis?


De Scissor Sisters vond ik ook leuk inderdaad, het is niet mijn muziek, maar ze maakten er wel een feestje van :) Dus jij bent er blijkbaar ook geweest? Alle drie de dagen?

Ik bedoel niet dat zij zielig zijn, maar dat het juist een triest idee is dat wij waardevolle dingen achterlaten (overigens heb ik zelf vier dagen oude krentebollen nog meegenomen en in de trein opgegeten, en niks achtergelaten) die voor anderen die niets hebben, wel wat waard zijn. Ik vind de verwendheid van de festivalgangers een beetje triest, niet het feit dat die mensen gaan rapen. Dat rapen van statiegeldflessen is juist heel goed, het kan hergebruikt worden enz...maar ik vind dat festivalgangers die dingen zelf mee zouden moeten nemen, in plaats ze achter te laten en die paar centen die ze ervoor kunnen krijgen, niet waarderen.

Vivine

  • Berichten: 956
    • Bekijk profiel
Hersenspinsels
« Reactie #14 Gepost op: november 29, 2007, 04:41:07 pm »
Wat een geraaskal, denk ik als ik mijn eigen posts teruglees.  :>  Ik heb steeds de neiging op oude blogs een slotje te laten zetten, om daarna weer met een schone lei te beginnen. Ik denk steeds anders over bepaalde kwesties, en ben steeds met heel andere onderwerpen bezig dan waar ik me in mijn vorige stukjes zo druk om maakte. Hoe dan ook, deze weblog kan er naar mijn mening nog wel mee door.

Sinds een tijdje wil ik liever geen vlees meer eten. Eerder ging ik nog ieder weekend naar huis en kreeg daar altijd vlees omdat mijn moeder weigert vegetarisch te koken, maar nu ik altijd in Utrecht zit, kan ik helemaal mijn eigen eetpatroon bepalen. Mijn moeder vond dat ik altijd 'slechts in een idealistische fase' zat, als ik voorzichtig ter sprake bracht dat ik geen vlees meer wilde eten. Ik heb vlees nog niet radicaal afgezworen, maar probeer vaak vervangers te eten. Zodoende kom je soms tot erg originele en lekkere gerechten, zodat ik het vlees als onderdeel van de maaltijd niet echt mis.
Veel van mijn vrienden zijn vegetarisch, dus als ik met mensen samen eet, dan komt er vaak sowieso al geen vlees aan te pas. Daarbij vind ik het - cliché, cliché - ook erg voor de dieren. Het is eigenlijk zo dat ik nauwelijks stil sta bij op wat voor akelige manieren dieren worden gehouden en geslacht, maar ik wéét wel dat het niet bepaald diervriendelijk is, dus vind ik het een prettigere keus om minder of geen vlees te eten.

Om even terug te komen op origineel en lekker eten; gisteren was ik bij een vriendin, die mij de wereld van de toko wat meer heeft ontsloten. Ik vond het altijd een heel avontuur om daar naar binnen te gaan. Duistere producten met Chinese opschriften, rare geurtjes, medewerkers die alleen Chinees spreken... Ik wist nooit precies wat ik er zocht, en durfde het alleen aan om een stukje spekkoek te kopen, omdat ik dat tenminste kende. Nu ben ik helemaal geen 'wat-de-boer-niet-kent-dat-vreet-ie-niet' type, integendeel, maar ik wist gewoon niet welke producten ik in wat voor gerechten kon verwerken.
Vanavond ga ik voor het eerst linzen eten, die ik ga vermengen met bulgur (soort tarweproduct), waardoor ik een kerriepasta met kokosmelk en cherrytomaatjes en sperzieboontjes verwerk.

Het zelf maken van kleding waar ik over schreef was geen succes. De rok was totaal mislukt en de jurk pastte als een gordijn. Daarom had ik besloten me in te schrijven voor de cursus. Inmiddels heb ik daar al een acceptabele broek gemaakt, en het vestje waar ik mee bezig ben lijkt ook te lukken. Voor de kerst wil ik nog een chique zwart met rode rok gemaakt hebben. Eigenwijs als ik ben wil ik het per se zonder patroon proberen, omdat ik geen patroon kon vinden dat met mijn idee overeenkomt, dus het is nog verre van zeker dat ik met kerst een mooie zelfgemaakte rok kan dragen.

Gisteren zette een gesprek met een vriendin mij tot interessante gedachten over hoe kleine opmerkingen van mensen je kunnen brengen tot het zetten van grote stappen. Zij had dit bijvoorbeeld ervaren toen ze een opmerkinkje maakte tegen haar (ex-)vriend, wat toen achteraf gebleken voor hem de doorslag had gegeven het uit te maken.
Ik ervoer iets dergelijks toen ik erg ongelukkig was in mijn eerste studiejaar, en een vriendin vroeg in de ochtend, na het Oud en Nieuw feest opperde dat ik er ook gewoon mee kon stoppen. Zo gewoon was dat voor mij niet, omdat stoppen met school of studie nooit een optie was geweest. Het idee om te stoppen werd echter steeds logischer, en toen ik uiteindelijk de keus had gemaakt om een andere studie te kiezen was ik ontdaan van een grote last.
Die keus, dus eigenlijk die éne opmerking, heeft mijn leven veranderd. Klinkt lekker dramatisch, maar het is wel zo.  B)
« Laatst bewerkt op: november 29, 2007, 04:42:40 pm door Vivine »