Auteur Topic: Paul Washer  (gelezen 8905 keer)

Oogje

  • Berichten: 477
    • Bekijk profiel
Paul Washer
« Reactie #30 Gepost op: maart 26, 2008, 12:02:19 am »
Sjaloom Jansen&Jansen,

Niet-christenen, naam-christenen... Ik prefereer liever de term slechte christenen. Daarmee houd je de definitie christen wel zo zuiver. En aangezien Paul tegen een zaal vol christenen preekt, denk ik dat zijn boodschap aan die christenen gericht is en daardoor heel simpel: christelijk leven is niet één gebedje en vervolgens doen alsof Hij in feite niet bestaat, maar je luie kont eens een welgemikte trap tussen de wangen geven en in elk geval probéren fatsoenlijk vrucht dragen zoals het hoort. Steunend op en puttend uit Gods genade, anders kan het niet. Het gaat dus wel degelijk over christenen, maar dan wel hele lauwe christenen.

Papa vind het helemaal niet erg als zoontje nog niet kan lopen, maar als zoontje niet eens erop vertrouwt dat pa hem erbij kan helpen, het niet wil proberen en daarom maar op zijn luie kinderkontje blijft zitten, dan zal papa toch ook maatregelen nemen, denk ik zo.

Priscilla en Aquila

  • Hero Member
  • *****
  • Berichten: 10069
  • u hebt Mijn woord bewaard
    • Bekijk profiel
Paul Washer
« Reactie #31 Gepost op: maart 26, 2008, 12:30:15 am »

quote:

Oogje schreef op 26 maart 2008 om 00:02:
Sjaloom Jansen&Jansen,

Niet-christenen, naam-christenen... Ik prefereer liever de term slechte christenen. Daarmee houd je de definitie christen wel zo zuiver. En aangezien Paul tegen een zaal vol christenen preekt, denk ik dat zijn boodschap aan die christenen gericht is en daardoor heel simpel: christelijk leven is niet één gebedje en vervolgens doen alsof Hij in feite niet bestaat, maar je luie kont eens een welgemikte trap tussen de wangen geven en in elk geval probéren fatsoenlijk vrucht dragen zoals het hoort. Steunend op en puttend uit Gods genade, anders kan het niet. Het gaat dus wel degelijk over christenen, maar dan wel hele lauwe christenen.

Papa vind het helemaal niet erg als zoontje nog niet kan lopen, maar als zoontje niet eens erop vertrouwt dat pa hem erbij kan helpen, het niet wil proberen en daarom maar op zijn luie kinderkontje blijft zitten, dan zal papa toch ook maatregelen nemen, denk ik zo.

Ziets als in hebr 5 staat:

11 Hierover hebben wij veel te zeggen, maar het is moeilijk uit te leggen, omdat gij traag zijt geworden in het horen. 12 Want hoewel gij, naar de tijd gerekend, leraars behoordet te zijn, hebt gij weer nodig, dat men u de eerste beginselen van de uitspraken Gods leert, en gij hebt nog melk nodig (en) geen vaste spijs. 13 Want ieder, die nog van melk leeft, heeft geen weet van de rechte prediking: hij is nog een zuigeling. 14 Maar de vaste spijs is voor de volwassenen, die door het gebruik hun zinnen geoefend hebben in het onderscheiden van goed en kwaad.
Ik kom spoedig; houd vast wat gij hebt, opdat niemand uw kroon neme.   Wie overwint, hem zal Ik maken tot een zuil in de tempel mijns Gods en hij zal niet meer daaruit gaan

H1961

  • Berichten: 50
    • Bekijk profiel
Paul Washer
« Reactie #32 Gepost op: april 04, 2008, 03:46:50 pm »
Ik kwam de volgende tekst tegen in een bijbels dagboek en vond het  bijzonder
toepasselijk en aansluitend op de preek die P.Washer hield.

Een van de duidelijkst aanwijsbare tekenen van godsdienstig verval is de gespletenheid van het leven. Zodra we gaan spreken over het normale en over het godsdienstige leven, wordt het tijd de alarmklokken te gaan luiden. Wanneer wij ons leven hebben overgegeven in de handen van de levende God, wanneer wij ons hebben laten reinigen van onze zonden door het kostbare bloed van Christus, dan breekt er een nieuw leven baan dat alles omvat en alles beheerst! Door het baanbreken van dat nieuwe leven worden we losgescheurd van het oude leven en in de overgave aan Hem ervaren we dat de kloof tussen oud en nieuw steeds groter wordt. Niet als iets wat wij presteren, maar als iets wat wij met verbazing, soms zelfs met zorg, ondergaan.
De Bijbel spreekt een radicale taal. Jakobus durft te spreken van een waardeloze godsdienst. Dat is een godsdienst waarin men zichzelf misleidt. Schone gedachten over God strelen onze teerste gevoelens, maar in de praktijk van ons leven, in ons gezin, op ons werk, in het verkeer, blijft er van deze schone, verheven en zielestrelende gedachten niet veel over! En zo leven we een gespleten leven, verziekt door onbeleden zonden, omdat we ze noch voor God noch voor elkaar met name willen noemen.
Als we niet echt tot God naderen om vergeving van onze zonden te vragen, maar gewoon aannemen dat God het wel weer vergeeft, dan is onze godsdienst krachteloos, want nooit zullen we dan iets merken van daadwerkelijke verlossing. Zo misleiden we onszelf en maken God tot een bespotting.
Laten we toch ophouden met onszelf te bedriegen: van dorens leest men toch geen vijgen?! Let op die tomeloze tong, want die geeft aan waar ons hart werkelijk vol van is!