Auteur Topic: Mirt bespreekt een gedicht  (gelezen 15870 keer)

mirt

  • Moderator
  • Berichten: 1730
  • strijd de goede strijd
    • Bekijk profiel
Mirt bespreekt een gedicht
« Reactie #30 Gepost op: april 27, 2009, 11:33:04 am »

quote:

elle schreef op 25 april 2009 om 00:01:
Dat kan in mijn interpretatie ook prima.
Ik vind dat er veel speelt in het gedicht. De naderende dood is maar een klein ding vergeleken met de spijt die de opgevoerde mannen kennen. Terwijl dat geen mietjes zijn, maar mannen van aanzien, om jaloers op te zijn (wijs, deugdzaam enz). Ook deze mannen kennen gemiste kansen, kansen die achteraf waardevol blijken.

Elle, ik denk nu dat jou vertaling toch wel goed is. Het is een puzzeltje, dat couplet. De vertaling van jou is wat minder vrij, maar daardoor denk ik nauwkeuriger. Die andere vertaling past rijm toe, waardoor ze soms nog weer wat meer afwijken.

quote:

Mellon schreef op 21 april 2009 om 09:32: En Donne had een passie voor het leven, als ik het goed begrijp. Dat fascineert me.

Mellon, hebben niet alle dichters passie? Zonder passie kun je volgens mij niet dichten. Het is wel zo natuurlijk dat er dichters zijn die eruit springen. Die als het ware hun hele persoonlijkheid meesleuren hun passie in. Waar aan de andere kant dichters zijn die hun passie volgen voor zover dat in hun persoonlijkheid past.

Het gedicht van Donne spreekt de dood toe. Bestraffend als het ware. Wat bijzonder is dat hij onze voorstelling dat heel veel verschrikkelijks (lot, vorst, toeval, wanhoopsdaad) een hulpmiddel zijn in de handen van de dood omkeert: de dood is eigenlijk maar een slaaf van hen.

Er zit voor mijn gevoel wel iets tegenstrijdigs in het gedicht. De dood wordt verteld eigenlijk niets voor te stellen. De slaap en de dood worden vergeleken. En dan wordt niet de slaap als een onschuldige vorm van dood zijn gezien, maar de dood zelf wordt als beter nog dan een verkwikkende slaap gezien. Maar het gedicht eindigt ermee dat er uiteindelijk geen dood meer zal zijn. Is de dood dan toch belangrijk, hij had zijn gezicht toch al verloren in het gedicht?
( het slot van het gedicht lijkt me trouwens een duidelijke verwijzing naar Openbaringen 20:14 Toen werden de dood en het dodenrijk in de vuurpoel gegooid. Dit is de tweede dood: de vuurpoel)
Donne leefde in de middeleeuwen. Een tijd lijkt me waarin de dood de mensen vaak dagelijks voor ogen stond. Dus wel goed voor te stellen dat een dichter in zijn gedicht die dood eens stevig toespreekt. Ik lees dat hij zelf van zijn 12 kinderen er 5 heeft verloren. Wel moedig om dan zo over de dood te spreken.

Het andere gedicht benadert het thema dood heel anders. De dood zelf wordt niet aangesproken, maar de mens die de dood tegemoet gaat. Wat een contrast met het andere gedicht: het gedicht is één oproep om die dood niet vredig tegemoet te treden. Maar om te razen, te woeden tegen het naderen van ‘that good night’.

De liefde en de dood, dat zijn toch de grootste machten in de wereld. Dat zijn de zaken waar we niet uit komen. De ene dichter hier verzacht de machtig en gruwelijke genoemde dood, de andere dichter roept op om vooral niet vredig de door hem als ‘die goede nacht’ in te gaan.

Ik denk dat beide dichters over de dood dichten vanuit hun passie juist voor het leven.
Donne trekt lot, vorst, toeval, wanhoopsdaad het leven in, de dood is slechts hun slaaf. Hij wil de dood niet als een macht zien die zijn armen uitstrekt tot in het dagelijks leven. Ik vind het wel een bijzondere ‘greep’ die hij hier doet.


Het andere gedicht benadert de dood ook vanuit het leven. De grootste zorg van de dichter lijkt hier echter te zijn dat men teveel berust bij de gedachte aan de naderende dood. Dat men er vrede mee heeft gesloten. Hij wil niet lijkt mij dat te makkelijk afscheid wordt genomen van het leven. Dat wij ‘ermee willen gaan leven’: met de naderende dood. Donne zet de dood op zijn plaats. Dylan Thomas wil niet weten van een plaats voor de dood, lijkt me. Hij raast zelf eigenlijk tegen degenen die zo makkelijk afscheid van het leven lijken te nemen. Het gedicht is geschreven om zijn vader (het maakt nieuwsgierig wat voor relatie hij als zoon met zijn vader had en wat zijn vader voor een man was). Zijn vader bevindt zich op eenzame hoogte. Hij mag van Thomas niet uit het leven weggaan zonder hem vervloekt en gezegend te hebben met hartstochtelijke tranen.

De dichter is een echte romanticus. Het gaat er niet om de dingen in het leven kloppend te maken. Om vrede te maken met de dingen, zelfs met de dood. Het gaat om het kloppend hart. En hier is dat niet slechts individueel. De band van vader en zoon speelt hier immers een grote rol, daar loopt het gedicht op uit. En ook is het niet zoetig. Hij wil gezegend èn vervloekt worden.

(Ik ga hier nog een vervolgje op schrijven.)
ernstige mensen worden pas somber als ze niet ernstig mogen zijn

elle

  • Moderator
  • Berichten: 7583
  • The way of the leaf
    • Bekijk profiel
Mirt bespreekt een gedicht
« Reactie #31 Gepost op: april 27, 2009, 12:04:17 pm »
Deze 2 strofen zijn volgens mij de kern van het gedicht van Thomas:
Stoere mannen vingen de zon en bewogen haar tot grote hoogte
en leerden te laat haar niet heen te zenden
Zij gaan niet berustend die laatste nacht in

(...)

En jij, mijn vader, daar op eenzame hoogte
Vervloek en zegen mij met hete tranen
Ga niet berustend die laatste nacht in
Woed! Woed tegen het vallen der nacht


Dat eerste couplet is errug lastig te vertalen. Ik heb rondgeneusd op het internet, maar zag de mijne er niet bij staan. Toch denk ik dat die de beste is, zeker vergeleken met het laatste, over de vader. Lenstra vergist zich volgens mij in de zinsbouw, omdat er hoofdletters staan op plekken waar ze normaal niet horen. De zin -gecorrigeerd naar juiste grammatica- zou volgens mij moeten zijn:
Wild men who caught the sun and sang it in flight, learned -too late- that they grieved the sun on its way; they do not go gentle into that good night.
The sun is hier een persoon, en een andere dan de 'wild men' (sommige interpretaties stellen dat 'the sun' een moment van glorie is, waarna de rest van het leven zijn glans verloren heeft). Wanneer je het laatste couplet erbij neemt, denk ik dat je die zon in de familiesfeer moet zoeken. De zon is dan een echtgenote of zoon of dochter, die door de vader gepushed wordt om veel te bereiken. Een engels spreekwoord is 'to sing the sun up', wat volgens mij een soort dauwtrappen is. Een vader neemt (catch) zijn kind, bereid de weg voor die leidt tot glorie (to sing in flight). Alleen zijn zonen en dochters doorgaans niet onverdeeld gelukkig met het door vader gepushed worden, vandaar het gegriefd zijn van de zon. Zo'n vader is daar tijdens het leven blind voor, maar een sterfbed is bij uitstek de gelegenheid om dergelijke 'fouten' in te zien.
Enige minpunt: ik weet niet of ik recht doe aan het 'wild'. Ik vertaal het als stoer, want je kunt spin-doctors (=interpretatie) stoer vinden. Maar mogelijk mis ik een betekenis die mijn interpretatie minder waarschijnlijk maakt.

Ik denk dat de rest van de strofen illustratieve voorbeelden zijn van waarom je geen vrede met de dood zou moeten hebben. Er is namelijk altijd reden tot spijt of wroeging. Je had altijd meer kunnen doen, meer kunnen betekenen. Dat geldt juist voor de mensen waarvan men zegt: 'die zijn wijs, die zijn deugdzaam'.

En dat is het verwijt dat de zoon (de dichter) aan de vader maakt: je hebt helemaal geen goede reden om gezapig dood te gaan. Ik verwijt je dat je me (of een zus oid) pijn hebt gedaan. Ik verwijt je dat je meer had kunnen doen, ook al vinden allerlei andere mensen je een held. Doe daar wat mee (zegen en vervloek mij), maar waag het niet te sterven alsof alles koek en ei was in je leven.
« Laatst bewerkt op: april 27, 2009, 12:08:59 pm door elle »
"Ask not what the Body can do for you. Ask what you can do for the Body."[/]

rkdiak

  • Berichten: 1995
    • Bekijk profiel
Mirt bespreekt een gedicht
« Reactie #32 Gepost op: april 27, 2009, 12:58:41 pm »
(even tussendoor, voor ik weer op zoek ga naar een volgend gedicht, ik geniet erg van jullie bespreking!)
So sue me!

elle

  • Moderator
  • Berichten: 7583
  • The way of the leaf
    • Bekijk profiel
Mirt bespreekt een gedicht
« Reactie #33 Gepost op: april 27, 2009, 04:48:22 pm »
Nog even zitten nadenken over dat 'to catch the sun', maar dat kan ook je koesteren in/aan de zon betekenen. Dus dat zou meer kunnen pleiten voor de 'een moment van glorie en faam' uitleg. Maar dan snap ik niet hoe je dan het 'to sing the sun in flight' moet uitleggen, of hoe je 'to grieve it on its way' dan moet zien.
Dat 'to catch and sing the sun in flight' lijkt me een tante Betje en contaminatie in een. Een verhaspeling 'to catch the sun', 'to sing the sun up' en 'to send into flight'. Maar zeker weet ik het niet.
"Ask not what the Body can do for you. Ask what you can do for the Body."[/]

mirt

  • Moderator
  • Berichten: 1730
  • strijd de goede strijd
    • Bekijk profiel
Mirt bespreekt een gedicht
« Reactie #34 Gepost op: mei 09, 2009, 02:22:03 pm »
Elle, ik denk dat we er ook niet uitkomen. Het helpt een beetje als je het gedicht door hemzelf voorgedragen hoort. Maar ook weer niet, want dan nog kun je er verschillende kanten mee op.

Maar misschien was het zijn bedoeling ook wel dat we hem niet konden analyseren. Hij is een klank dichter, die heel lang over woorden na kon denken, hij ‘proefde’ ze eerst zelf. Zijn biograaf Karel Wasch is begonnen met alles van hem te verzamelen en hem te ‘vereren’ bijna, nadat hij een gedicht van hem door hemzelf voorgedragen had gehoord vanaf een lp en er weg van was, zonder ook maar te begrijpen waar het eigenlijk over ging.

En dat klank dichter zijn gaat verder dan alleen woorden als klanken opvatten, hij zou gemeen hebben met John Keats die hij trouwens bewonderde dat hij ernaar streeft om het leven te benaderen als 'een leven van gewaarwordingen, zonder meningen of gedachten'. (Ik kan het niet meer vinden, maar ik las laatst zo'n interessant artikel over ik dacht een hoogleraar geschiedenis die vindt dat wij de geschiedenis moeten benaderen als een geschiedenis van gewaarwordingen, waar hij nooit veel waardering voor had gekregen van collega's overigens. Als iemand toevallig weet waar ik dat artikel nog weer kan vinden, graag.. )

quote:

De taal van Thomas verraadt dat de woorden voor hem niet een doel zijn, maar een instrument. Hij werkte aan die woorden, hij kneedde zijn metaforen. 'In zijn poëzie komt de lezer dicht bij dat waar Keats zo naar verlangde - een ''leven van gewaarwordingen'', zonder meningen of gedachten', schreef de dichter Stephen Spender ooit over zijn vriend Dylan Thomas.
En de dichter zelf was het daar volledig mee eens. 'Ik zal zo goed zijn als Keats, misschien wel beter', heeft hij als jonge tiener tegen zijn moeder gezegd.



Ik vraag me af of het niet ook Dylan Thomas bedoeling is dat we het nooit helemaal snappen. Ik las jouw (Elle's) interpretatie en dacht: daar zit ook iets van Elle in. Tenminste voor zover ik het kan weten. En als ik het dus interpreteer zit er vast iets van mij in.

(Ik hoorde eens een schilder van geabstraheerde landschappen vertellen: als er iemand naar mijn schilderij kijkt en zegt: oh, is dat Frankrijk, dan roep ik even enthousiast: ja! En als er iemand roept: oh, is dat Ijsland, dan roep ik ook enthousiast: ja! Dat gaat me nou weer een beetje te ver…)

Zo is er een interpretatie van Kuitert die een boek schreef: de dood de baas, waarin hij gedichten over de dood bespreekt. Hij ziet in het gedicht ondanks het razen toch een acceptatie van de dood. Hoewel mensen de dood aanvaarden gaan ze niet gedwee de dood in. Ze gaan niet gedwee, maar Kuitert legt er de nadruk op dat de dood ‘goede nacht’ genoemd wordt omdat het het falen van de mensen afdekt.

En en interpretatie van Nelleke Noordervliet brengt het gedicht in verband met oorlog. Het razen bestaat er uit dat we moeten opstaan tegen het vergeten en het doven van het licht is dan zoiets als: gemakzucht en afstomping in onszelf waartegen we ons moeten verzetten. Dat kun je invullen door te luisteren naar verhalen van toen en nu en de stem van je eigen vrijheid. Je moet alleen durven staan en niet klakkeloos leiders volgen. Een lezer van haar artikel vult dat weer zo in dat hij anderen oproept hem te volgen in zijn eenzame strijd tegen gevaar van het totalitaire regime van vandaag die groter is dan het Naziregime was hoewel je dan wel voor racist uitgemaakt zal worden. Je kunt er echt alle kanten mee op ja.  

Waar ik zelf aan denk en daar zal voor een deel iets van mij inzitten maar ik sluit niet uit dat het verder ook nog ergens op slaat, ...

volgt zeer binnenkort
en ook nog waarom ik zijn dichterschap intrigerend vind.
« Laatst bewerkt op: mei 09, 2009, 02:23:23 pm door mirt »
ernstige mensen worden pas somber als ze niet ernstig mogen zijn

rkdiak

  • Berichten: 1995
    • Bekijk profiel
Mirt bespreekt een gedicht
« Reactie #35 Gepost op: mei 09, 2009, 03:05:53 pm »
Ik neem aan dat Donne op de lange baan staat?

Ietwat in aansluiting op Dylan Thomas, een gedicht van Walt Whitman (wellicht bekend voor wie Dead Poets Society gezien heeft)

O Captain, My Captain

O Captain my Captain! our fearful trip is done,
The ship has weathered every rack, the prize we sought is won,
The port is near, the bells I hear, the people all exulting,
While follow eyes the steady keel, the vessel grim and daring;
But O heart! heart! heart!
O the bleeding drops of red,
Where on the deck my Captain lies,
Fallen cold and dead.

O Captain! my Captain! rise up and hear the bells;
Rise up--for you the flag is flung for you the bugle trills,
For you bouquets and ribboned wreaths for you the shores a-crowding,
For you they call, the swaying mass, their eager faces turning;
Here Captain! dear father!
This arm beneath your head!
It is some dream that on the deck,
You've fallen cold and dead.

My Captain does not answer, his lips are pale and still;
My father does not feel my arm, he has no pulse nor will;
The ship is anchored safe and sound, its voyage closed and done;
From fearful trip the victor ship comes in with object won;
Exult O shores, and ring O bells!
But I, with mournful tread,
Walk the deck my Captain lies,
Fallen cold and dead.
So sue me!

elle

  • Moderator
  • Berichten: 7583
  • The way of the leaf
    • Bekijk profiel
Mirt bespreekt een gedicht
« Reactie #36 Gepost op: mei 09, 2009, 03:10:57 pm »
Daar kan ik dan weer weinig mee.
"Ask not what the Body can do for you. Ask what you can do for the Body."[/]

mirt

  • Moderator
  • Berichten: 1730
  • strijd de goede strijd
    • Bekijk profiel
Mirt bespreekt een gedicht
« Reactie #37 Gepost op: mei 09, 2009, 04:52:21 pm »

quote:

rkdiak schreef op 09 mei 2009 om 15:05:
Ik neem aan dat Donne op de lange baan staat?

O, dat is aardig van je dat je me daarop attent maakt, Mellon zal minder hard klagen dan jou als ik mijn taak niet naar behoren uitvoer.
 :)

Elle, misschien dit keer dan iemand anders die mij helpt...
ernstige mensen worden pas somber als ze niet ernstig mogen zijn

Mellon

  • Berichten: 1045
    • Bekijk profiel
Mirt bespreekt een gedicht
« Reactie #38 Gepost op: mei 11, 2009, 10:31:20 am »

quote:

mirt schreef op 09 mei 2009 om 16:52:
[...]

O, dat is aardig van je dat je me daarop attent maakt, Mellon zal minder hard klagen dan jou als ik mijn taak niet naar behoren uitvoer.
Zolang er nog regelmatig iets nieuws interessants over wat voor gedicht dan ook te lezen is in deze thread, heb je geen kind aan mij  :P

mirt

  • Moderator
  • Berichten: 1730
  • strijd de goede strijd
    • Bekijk profiel
Mirt bespreekt een gedicht
« Reactie #39 Gepost op: mei 11, 2009, 10:22:27 pm »
Eerst dan maar Dylan Thomas afmaken. Het is mijn probleem met schrijven dat ik in de stof duik zoals iemand de jungle induikt. Na een tijd kom je er dan weer uit, je zit nog half vast in wat lianen, je hebt met wilde beesten gevochten en bent een paar keer verdwaald geweest en dan moet je een overzicht geven van het gebied waar je geweest bent. Ik kan soms zo jaloers zijn op schrijvers die hun lezers onbekommerd mee lijken te kunnen nemen in hun zwerftocht.

Bovendien, ik klaag nog even verder, ik ben helemaal geen schrijver van geboorte. Op het atheneum kromp ik altijd een beetje in elkaar als onze leraar Nederlands ons monter verklaarde: wij leiden jullie op tot schrijvers! Doe mij maar niet, dacht ik dan. Het was trouwens wel één van de leukste leraren van de school, het lag niet aan hem. O ja, wat ook nog zo was, als we onze opstellen terugkregen, vroeg mijn vriendin die akelig goed was in talen vaak met het plezier al op haar gezicht: mag ik hem lezen, ik vind je fouten altijd zo grappig. Ik hou van zulke oprechte mensen al hielp het ook al niet veel om me voor te stellen dat ik het later nog eens leuk zou gaan vinden om te schrijven.

Dylan Thomas is moeilijk te interpreteren. Maar ik probeer het toch ook maar eens. Ik had het er al over dat hij als romanticus het aandurft de opdracht tot het razen tegen de naderende dood en het weten dat die toch onvermijdelijk is onverzoenlijk naast elkaar te laten staan.

Wat mij verder nog opviel is dat zijn jeugd heel belangrijk is in zijn werk. En wel zijn gelukkige jeugd. Soms wordt daar negatief over gedaan:

quote:

Dylans enige kapitaal is zijn jeugd, als geld op de bank waaraan later niets meer is toegevoegd. Na een tijdje is het op.
Soms positief:

quote:

De herbeleving van zijn jeugdervaringen zorgen voor een visionaire, mystieke poëzie waarin het landschap van zijn jeugd tot een tweede Hof van Eden wordt met zijn zalige onschuld en zijn suggestie van onsterfelijkheid.
Ik vraag mij af wat de reden kan zijn dat iemand met zo’n talent en met een blijkbaar gelukkige jeugd zo’n moeite heeft om ook van zijn volwassen leven iets stralends te maken. Hij straalde wel, in zijn gedichten. Maar hoewel hij als mens  gewaardeerd is geweest om zijn ‘mens met de mensen zijn’, een biograaf van hem Karel Wasch zegt:

quote:

Karel Wasch : hij is iemand op wie je gewoon toestapt en zegt: hallo, hoe is het. Niet zoals met sommige dichters waarbij je eerst een buiging moet maken en dan de schoenveters van los moet maken ofzo.


Er is wel gesteld dat het beter was geweest als zijn roem wat langer op zich had laten wachten. Hij was op 22-jarige leeftijd al een gevierd dichter en zijn leven komt dan in een stroom versnelling. Later heeft hij aan een vriend toevertrouwd: "Ik ben een man op het toppunt van zijn kracht, maar met niets te zeggen".

Hij wist op zijn 8e al dat hij dichter wilde worden. Tegen een jeugdvriend heeft hij eens geroepen: "Eens zal men mijn gedichten lezen van kust tot kust." Misschien zit hier een stuk invloed in van zijn vader die leraar Engels was en hem liefde bij bracht voor literatuur. Zijn vader was het ook die ervoor zorgde dat hij met de Engelse taal en niet met het Wales waar hij opgroeide opgevoed werd. Maar iemand die zo’n hartstochtelijk dichter is geworden kan dat natuurlijk niet geworden zijn alleen maar door wat invloed van een vader. Het is ook zijn eigen natuur.

Ik heb een beetje het idee gekregen dat hij met zijn hartstochtelijke natuur en zijn wens een groot dichter te zijn en daarbij ook nog eens dicht bij het werkelijke leven te willen staan, zichzelf overvraagt heeft. Je kunt daar ook iets van in het gedicht terug zien. Een heel grote frictie tussen wat binnen in je leeft en wat je daarvan zelf in je leven tegenkomt. En hij legt zich er niet bij neer. Dat is kenmerkend voor hem.

Dit gedicht heeft hij geschreven aan het eind van zijn leven. Tijdens het sterfbed van zijn vader. Hij is zelf maar 39 geworden. Hij stief aan een overmaat aan drank, waarbij ook gezegd wordt dat de spuit morfine die hij kreeg om hem er boven op te helpen hem juist fataal werd. Het was in Amerika waar hij voorleessessie was gaan geven sinds hij ernstige geldproblemen had. (Ik moet ineens aan Wilder denken, stom is dat als je met een dichter bezig bent.) Het was volgens iemand zijn probleem daar geworden dat hij als het ware een soort popster werd met zijn voorleessessies wat hem steeds meer het contact met het gewone leven deed verbreken. Overigens schijnt hij die laatste reis gemaakt te hebben vanwege een minnares, waarover later meer als ik nog even terugkeer naar Donne. Het moet een beetje spannend blijven…

Het heeft weinig zin om te gaan bedenken hoe een mens en kunstenaar als Thomas zich zou hebben ontwikkeld als hij het geluk van zijn jeugd hem had kunnen blijven begeleiden. Hij is een gevierd dichter geworden. Het gedicht ‘do not go gentle.. ‘ past goed bij de grote vragen die daarbij opkomen over ons streven mens te zijn in deze wereld met alle hartstocht die daarbij kan horen en de grenzen die er onverbiddelijk zijn.

Over zijn kunstenaarschap verder: ik heb ooit een scriptie geschreven over de kunstenaar Paul Cezanne. Volgens mij had hij een vergelijkbaar ‘probleem’: helemaal kunstenaar willen zijn (wat een soort mythevorming rond je persoon mee brengt, gewild of ongewild) en ook helemaal in het leven willen staan. Dat probleem intrigeert mij en heeft ook wel een beetje met mijzelf te maken, al heb ik het veel makkelijker dan deze grote mannen omdat ik nou eenmaal niet beroemd ben. :)
« Laatst bewerkt op: mei 11, 2009, 10:22:52 pm door mirt »
ernstige mensen worden pas somber als ze niet ernstig mogen zijn

rkdiak

  • Berichten: 1995
    • Bekijk profiel
Mirt bespreekt een gedicht
« Reactie #40 Gepost op: mei 16, 2009, 01:54:45 pm »
@Mirt: voor alle zekerheid en duidelijkheid, zou je als je dit topic wilt voortzetten voortaan zelf de gedichten willen uitzoeken?
So sue me!

mirt

  • Moderator
  • Berichten: 1730
  • strijd de goede strijd
    • Bekijk profiel
Mirt bespreekt een gedicht
« Reactie #41 Gepost op: mei 16, 2009, 02:29:51 pm »
Nee, dat ga ik niet doen hoor, zelf gedichten uitzoeken en bespreken.
Maar, het was leuk, dan stoppen we nu maar. Ik heb er begrip voor dat je er niet verder mee wilt gaan. Misschien maak ik dit nog af, misschien ook niet. Daar moet een mens voor in de stemming zijn, zoiets...
Maar misschien doe ik het nog voor Mellon.
Als ik ooit nog een boek schrijf, zal ik het aan jou en Mellon opdragen omdat jullie er vertrouwen in hadden dat ik iets zinnigs te schrijven had.
ernstige mensen worden pas somber als ze niet ernstig mogen zijn

Antonius

  • Berichten: 1539
  • Alle begin is moeilijk
    • Bekijk profiel
Mirt bespreekt een gedicht
« Reactie #42 Gepost op: mei 16, 2009, 03:00:50 pm »
Jammer hoor, was benieuwd. Mag ik ze voor je uitzoeken.?
Mislukkingen, een kans om op nieuw te beginnen

mirt

  • Moderator
  • Berichten: 1730
  • strijd de goede strijd
    • Bekijk profiel
Mirt bespreekt een gedicht
« Reactie #43 Gepost op: mei 16, 2009, 03:14:26 pm »
Ja, dat mag wel.

Maar we kunnen het dan ook wel doen dat iedereen mag plaatsen en iedereen mag bespreken, vind je dat goed? Misschien moeten we dan een ander topic beginnen, want dan klopt de titel niet meer.

Ik maak dan deze nog af. Maar eerst moet er veel geschilderd en zo worden, je weet ervan.
ernstige mensen worden pas somber als ze niet ernstig mogen zijn

grondig christelijk

  • Berichten: 3071
  • Wat was, Dat is, Zal zijn
    • Bekijk profiel
Mirt bespreekt een gedicht
« Reactie #44 Gepost op: mei 16, 2009, 03:17:52 pm »
laat maar
« Laatst bewerkt op: mei 16, 2009, 03:22:51 pm door grondig christelijk »