Auteur Topic: Verhalen voor onderweg  (gelezen 6942 keer)

Thorgrem

  • Berichten: 3000
    • Bekijk profiel
Verhalen voor onderweg
« Reactie #15 Gepost op: maart 17, 2009, 06:37:08 pm »

quote:

Pelgrim-Marc schreef op 17 maart 2009 om 18:13:
Sorry beste mensen maar blijer dan dit kan de Boodschap niet worden... de voorganger ontdekt dat God groter is dan hem... de dominee vind God waar hij niet in geloofd en de priester vind weer zin en doel in zijn geloven in de gekruisigde Heer...

Ennen super bedankt voor het mega, super compliment dat ik geen kennis van het christendom heb... gelukkig wel van Jezus de Christus mijn redder, heer, vriend, maatje en zo veel meer, mijn sleutel naar ware genade en als toetje ook nog de hemel.
Nou, gelukkig mens ben je dan als je Jezus kent...
Het probleem is dat je steeds tegenstellingen neerzet die er niet hoeven te zijn. En ja, jij plaatst hier berichten waarin een nogal generaliserend en negatief beeld wordt neergezet. Vind je het dan vreemd dat mensen reageren? Je had toch de roeping/gave om mensen aan het denken te zetten, nou dat is je gelukt. Het pakt enkel anders uit dan je bedoeld had. Aan jou om het bij te sturen.

Thorgrem

  • Berichten: 3000
    • Bekijk profiel
Verhalen voor onderweg
« Reactie #16 Gepost op: maart 17, 2009, 06:45:27 pm »

quote:

Pelgrim-Marc schreef op 17 maart 2009 om 18:05:
[...]


Ik vind jullie reacties eigenlijk wel komisch :-) of het iets uitmaakt bij welke denominatie ik wel of niet hoor en dat ik gelijk maar in het evangelische kerkelijk hokje gepropt wordt... grappig.
Ik vind jouw reacties ook wel komisch hoor. Ik hang al een jaartje of 3 op verschillende fora rond en zo nu en dan komt er iemand langs die grote gelijkenis met jou vertoond en zichzelf ook niet kenbaar wil maken.

quote:

De hoeren en de tollenaars waren welkom bij Jezus om een nieuwe start te maken... zijn onze kerken en hokjes ook zo open?
Kom je hier dan om een nieuwe start te maken? Of kom je hier om mensen onderuit de pan te geven. Op dat laatste lijkt het namelijk verdacht veel.

quote:

Nog lachwekkender vind ik de link met new-age... maar ach een nieuwe tijd een nieuw geluid en nog altijd blijken Jezus volgen en religie verhipt lastig samen te gaan.
Ach ja, het christendom bewijst al 2000 jaar anders. Daar veranderd een modetrend van de laatste 100 jaar (die overigens al weer op zijn retour is) vrij weinig aan.

quote:

Theologie en geloven als ademhaling nog minder blijkbaar.
Ook dat heb ik al letterlijk tientallen keren gehoord. Het blijft echter altijd bij mooie praatjes. Theologie behoed ons voor dwaalleren. Het verleden heeft al wel ruimschoots aangetoond dat een geloof zonder gegronde theologische basis ten dode opgeschreven is.

quote:


Maar dat wil niet zeggen dat ik iets tegen jullie heb, welnee... maar verbazing is er wel..... toch wel handig dat ik het verhaaltje reiziger ook hier onde weblog heb staan... reacties op dit forum onderschrijven dit verhaal met een verbazingwekkende kracht....
Kom op wees een beter aardiger voor je medegelovige ipv iemand aan te vallen.
De waarheid kent toch niemand van ons... daarom nog een korte gedachte als afsluiting... enne hopelijk voelen jullie deze keer niet zo aangevalllen.
Lees je eigen verhalen eens terug. Maar ik wil best een nieuwe start met je maken hoor. Overigens ben ik er wel degelijk van overtuigd de waarheid en Waarheid te kennen en gevonden te hebben.

grondig christelijk

  • Berichten: 3071
  • Wat was, Dat is, Zal zijn
    • Bekijk profiel
Verhalen voor onderweg
« Reactie #17 Gepost op: maart 17, 2009, 06:57:07 pm »

quote:

Pelgrim-Marc schreef op 17 maart 2009 om 18:13:
Sorry beste mensen maar blijer dan dit kan de Boodschap niet worden... de voorganger ontdekt dat God groter is dan hem... de dominee vind God waar hij niet in geloofd en de priester vind weer zin en doel in zijn geloven in de gekruisigde Heer...

Ennen super bedankt voor het mega, super compliment dat ik geen kennis van het christendom heb... gelukkig wel van Jezus de Christus mijn redder, heer, vriend, maatje en zo veel meer, mijn sleutel naar ware genade en als toetje ook nog de hemel.
Nou, gelukkig mens ben je dan als je Jezus kent...


Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat jij je opvatting verheft boven traditie, kerken en inderdaad, zelfs boven heel veel nog rondlopende gezond evangelisch denkende mensen die wel oog hebben voor de afgelopen 20009 jaren.
Ik hoor tot de laatste categorie (maar wel met traditionele pijlers) , maar herken in je schrijven iets wat juist zoveel bijdraagt aan karikaturen. Een karikatuur die menig oprecht gelovige vanuit de evangelische hoek telkens weer moet bevechten. Ik hoop dat jij je dat wilt realiseren.

Pelgrim-Marc

  • Berichten: 31
    • Bekijk profiel
Verhalen voor onderweg
« Reactie #18 Gepost op: maart 18, 2009, 10:03:08 am »
Hoi,
Zit ik in de evangelische hoek? En dan zou ik ook nog een karikatuur er van maken? Hmm deze gedachte kan ik niet volgen.
Maar hier een stukje wat aangeeft wat ik geloof en nog meer waarom ik geloof. Hoop dat dit iets verduidelijkt. Zo niet kom eens langs op één van mijn sites: Texel Eilandspiegels www.texel-eilandspiegels.synthasite.com Op Verhaal Komen www.op-verhaal-komen.synthasite.com Touch of Faith www.touch-of-faith.injesus.com

Maar goed nu eerst:

Waarom geloof ik?

Ben in zoveel kerken geweest, stromingen van katholiek, Messiaans christelijk tot super charismatisch,baptisten heb ideeën op gedaan en ben weer verder gegaan. Mensen ontmoet die me teleurstelde en die ik teleurstelde.
Vriendschappen gesloten en verloren zien gaan vaak ook omdat geloven in die ene Jezus niet op "hun manier" gebeurde.
Toch geloof ik nog, waarom?

Voor mij omdat God zich bewezen heeft, me geraakt heeft, zich actief met mijn leven heeft bemoeit en blijft bemoeien.
Hij bleek in alles steeds weer de Ene Aanwezige, achter elke muur waar ik met soms erg eigenwijze hoofd tegen aan liep bleek hij al weer op mij te wachten. Geduldig en vaak, naar mij beleven, met een glimlach op zijn gezicht om zijn kind dat zo mega hardleers was.

Van uit waar ik op dat moment in mijn geloven was dacht ik het antwoord, de manier soms te weten en dacht ik anderen van mijn zekerheden te moeten overtuigen... want zo moest je toch geloven?

Geloof werd een zekerheid geen reis meer, zekerheden werden gezocht en verloren. Maar was dat niet meer een uiting van mijn eigen onzekerheid dan de zekerheid van geloof?

Nu in de afgelopen twee drie jaar is de zeepbel doorgeprikt, ik heb weinig in te brengen, ik hoef niet meer zo nodig.

Bij God weet ik dat ik gewoon mezelf mag zijn, geen druk meer. Hij is toch de Ene Aanwezige.

Sommige dingen denk ik nog wel zeker te weten, maar wel in de wetenschap dat dit niet statisch is en kan veranderen, en dat mijn zekerheden zeker niet die van anderen hoeven te zijn. Zo hoop ik verder te geloven, te ontdekken. En God, God blijft me verwonderen. Wat blijft voor mij is Jezus is de Weg, Waarheid en Leven.
In Jezus, door Jezus, met Jezus hoop ik te blijven zoeken en ontdekken met de rust van weten dat dit mijn geloof is.

Zo voel ik me zeker genoeg om op reis te blijven, geloven als proces, niet zo zeker, maar wel veel steviger verweven met God.
There is no goal or specific place you'll end up on this earth - our joy and purpose is in the journey.

Pooh

  • Administrator
  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Berichten: 5794
    • Bekijk profiel
Verhalen voor onderweg
« Reactie #19 Gepost op: maart 18, 2009, 10:05:32 am »
offtopic:Titel aangepast op verzoek

Pelgrim-Marc

  • Berichten: 31
    • Bekijk profiel
Verhalen voor onderweg
« Reactie #20 Gepost op: maart 18, 2009, 10:11:40 am »
Hallo even over uit welk nest ik kom... ja moderator twee keer op de site maar dat is blijkbaar gezien de overlap even het beste... dus laat het aub staan. :-)

Waarom geloof ik?

Ben in zoveel kerken geweest, stromingen van katholiek, Messiaans christelijk tot super charismatisch,baptisten heb ideeën op gedaan en ben weer verder gegaan. Mensen ontmoet die me teleurstelde en die ik teleurstelde.
Vriendschappen gesloten en verloren zien gaan vaak ook omdat geloven in die ene Jezus niet op "hun manier" gebeurde.
Toch geloof ik nog, waarom?

Voor mij omdat God zich bewezen heeft, me geraakt heeft, zich actief met mijn leven heeft bemoeit en blijft bemoeien.
Hij bleek in alles steeds weer de Ene Aanwezige, achter elke muur waar ik met soms erg eigenwijze hoofd tegen aan liep bleek hij al weer op mij te wachten. Geduldig en vaak, naar mij beleven, met een glimlach op zijn gezicht om zijn kind dat zo mega hardleers was.

Van uit waar ik op dat moment in mijn geloven was dacht ik het antwoord, de manier soms te weten en dacht ik anderen van mijn zekerheden te moeten overtuigen... want zo moest je toch geloven?

Geloof werd een zekerheid geen reis meer, zekerheden werden gezocht en verloren. Maar was dat niet meer een uiting van mijn eigen onzekerheid dan de zekerheid van geloof?

Nu in de afgelopen twee drie jaar is de zeepbel doorgeprikt, ik heb weinig in te brengen, ik hoef niet meer zo nodig.

Bij God weet ik dat ik gewoon mezelf mag zijn, geen druk meer. Hij is toch de Ene Aanwezige.

Sommige dingen denk ik nog wel zeker te weten, maar wel in de wetenschap dat dit niet statisch is en kan veranderen, en dat mijn zekerheden zeker niet die van anderen hoeven te zijn. Zo hoop ik verder te geloven, te ontdekken. En God, God blijft me verwonderen. Wat blijft voor mij is Jezus is de Weg, Waarheid en Leven.
In Jezus, door Jezus, met Jezus hoop ik te blijven zoeken en ontdekken met de rust van weten dat dit mijn geloof is.

Zo voel ik me zeker genoeg om op reis te blijven geloven als proces, niet zo zeker, maar wel veel steviger verweven met God.
There is no goal or specific place you'll end up on this earth - our joy and purpose is in the journey.

Pelgrim-Marc

  • Berichten: 31
    • Bekijk profiel
Verhalen voor onderweg
« Reactie #21 Gepost op: maart 18, 2009, 10:15:43 am »
En weer kom ik met een verhaal, omdat ik liever mensen zelf laat denken dan een kant en klaar antwoord geef. had ik geplaats onder de discussie over homosexualiteit in de GKV maar is dus weer naar mijn eigen hoekje verplaatst... hmm.. zit je toch weer in een hokje..  Hoop dat jullie de deur van dit hokje wel als open ervaren en er regelmatig langs komen.

Oma.


Op het kleine kamertje van de bejaardenflat knielt een jonge man op de grond.
In gedachten verzonken, gereedschap om hem heen.

Hij is bezig het bed van oma uit elkaar te halen, ouderwets bed met schroeven, bouten, moeren in elkaar gezet.
Morgen zou het door de Kringloopwinkel opgehaald worden; niemand uit de familie was bereid gevonden om de plaats van oma haar heen gaan te willen erven.
Oma haar plaats in de familiekring was daarvoor met te veel warmte gevuld geweest.

Al het andere was eerlijk verdeeld, pendule, sieraden, schilderijen, kleine tafel en stoelen…
Oma had aan het eind van haar leven steeds meer moeten inleveren aan ruimte, materieel bezit en gezondheid.
Oma kon het niet veel schelen, dat had ze altijd heel duidelijk gemaakt.

Deze gedachte roept een droeve glimlach op bij de jonge man. Hij kon het oma nog bijna horen zeggen:
“Hoe minder ik hier heb, hoe dichter ik bij huis ben waar ik alles heb. Dus wat kan mij het schelen wat ik hier heb, als ik maar zeker weet dat ik daar alles heb.”
 
Ja, de zekerheid die oma uitstraalde, met woorden, maar vooral liefde, onderstreept vervulde hem met warmte, toch ook met jaloersheid.

Het was een zekerheid die hij niet had, een zekerheid die hem zou kunnen kwetsen. Het kwetste hem niet de liefde van oma had altijd de boventoon gevoerd over welke stellige uitspraak ze ook naar voren bracht.

Zijn handen zoeken naar de juiste sleutel om de moer die niet bewegen wil tot beweging te brengen.
Hij is blij dat hij dit klusje kan doen, het geeft hem de kans hier even alleen te zijn met zijn gedachten. Zeker nu de storm in zijn leven zo tekeer ging. Nu oma er niet meer was, ook omdat zijn laatste geliefde hem na vijf jaar verlaten had en hij weer alleen was.

Oma, fel als een bosbrand, doch door liefde in een haard gehouden waar ieder zich aan warmen kon, warmen wilde.

Hij denkt terug aan die tijd, nu tien jaar geleden, dat hij als jongen van zeventien bij oma kwam, kon het thuis niet meer uithouden. De telefoon was hem vooruitgesneld, zijn vader vermoedde al dat hij naar oma, zijn moeder zou gaan.


Oma zat rustig op hem te wachten had de thee al klaarstaan, de koekjes uit de kast gepakt.

Geheimzinnig gedoe of gekonkel was niet iets waar oma zich mee bezig hield.
Toen hij met een rode kop van het harde fietsen binnen kwam, kwamen er na kus, knuffel gelijk de woorden: “Je vader heeft gebeld ik weet het probleem, maar kom laten we eerst gaan zitten met een warme kop thee, kun je even bij komen van het fietsen.”

Zwijgend hadden ze thee gedronken.
Hij had geprobeerd haar blik te ontwijken, aan de andere kant wilde hij weten of ze boos, geschokt zou kijken.
Even keek hij op van zijn kop thee, om alleen maar glimlach te zien, een knipoog te krijgen.

Na de thee had oma gevraagd of hij kon vertellen waarom hij naar haar toe gekomen was, ze had wel zijn vader, haar zoon, gesproken maar wat wilde hij haar vertellen.

Hij aarzelde, bang om nog meer te verliezen dan de liefde van zijn vader.
Oma dwong hem niet, wachtte rustig af.

Hij zocht naar de juiste woorden, ik, nou ja ik, ik word niet verliefd op meisjes.

Oma keek hem aan, geen commentaar een geduldig wachten op wat komen zal.

Oma, zo was hij weer begonnen te praten, ik ben homo, als een pistoolschot kwam het hoge woord eruit, gevolgd door nog meer woorden niet te stoppen woorden:
“Daar had ik met mijn vader ruzie over, zeker omdat ik hem vertelde dat ik al vier maanden een vaste vriend heb, ik van die jongen houd.
Pa brulde dat het niet kon dat ik zo niet opgevoed was, dat hij een man van me gemaakt had geen mietje, geen nicht.
Brulde dat Gods toorn en vuur over me uit zou worden gestort, dat deze zonde me zou verteren tot ik rotte in de hel.
Ik moest maar stoppen met die onzin en normaal gaan doen zoals een goed christelijk opgevoede jongen moest doen.
Ik moest rekening houden met het feit dat ik niet alleen op de wereld was, ik had een familie die ik door mijn zonde tot de schande van de kerk zou maken.
Als ik toch zo nodig door moest gaan met dit gedoe dan moest ik maar naar die oom gaan, die broer van me moeder die zo vrijzinnig was dat alles wat God maar verboden had, alles wat een gruwel in zijn ogen was volop toe liet in de kerk, alles bedekte onder lief en aardig doen.
Hij ging maar door oma, hij zei nog veel meer, ik weet het niet meer…”

Er was een stilte gevallen, hij weet het nog goed, had hij nu zijn vonnis van afwijzing op deze tot dan toe altijd veilige plek getekend?

Hij dwingt zijn gedachten een moment tot pauze, deze moer zou toch eens los moeten.

De gedachten aan oma, aan die tijd, laten zich echter niet zo makkelijk tegenhouden als hij op deze plek is, die zo aan oma verbonden was.
God, wat mist hij haar.

Oma ging niet gelijk in op wat hij haar vertelde, eerst had ze hem gevraagd hoe zijn moeder had gereageerd.
Hij had oma verteld dat zijn moeder alleen maar had gehuild en de naam van Jezus gemompeld had.

De reactie van oma hierop had hem verbaasd, nou dat is in ieder geval een goed begin, tranen bij het juiste adres afgeleverd. Daar zal wat mee gedaan worden.

Maar goed knul wat wil je nu van je oude oma horen?

Ik weet het niet was het enige antwoord wat hij kon bedenken, was het enige antwoord dat veilig leek.

Oma was naar voren gebogen, met een kreun, het koste haar moeite, was haar de moeite waard.
Ze tilde zijn kin op, keek recht in zijn betraande ogen gevuld met wanhoop.
Jongen, sprak oma zacht ik ga jou de waarheid vertellen, maar dan moet je wel beloven dat je blijft tot ik klaar ben, ook als je het niet leuk vind wat ik je te vertellen heb. Kun je dat?

Als een kleine jongen antwoordde hij; “Ja, oma.”

Wie zou er nee zeggen tegen oma, daar was ze echt de vrouw niet voor, zo makkelijk kwam je er niet van af.

Goed, in de eerste plaats ga ik geen oordeel vellen, niet over jou, niet over je vader, niet over je oom, of wie dan ook. Dat is iets waar je oude oma niet door God voor op deze wereld gezet is. Ik zal ook geen partij kiezen, dat kan ik niet , wil ik niet.

Op dat moment had hij opgekeken, oma sprak weer alsof ze in het heetst van een hevige strijd verwikkeld was, strijd die buiten hem, zijn probleem omging.

Laten we alles op een rij zetten had oma gezegd, jij verteld me dat je meer voelt voor jongens en niets voor meisjes als het om verliefdheid gaat. Je verteld me dat je ook al een vriend hebt. Klopt dat?

Ja, oma had hij als in fluisterende zucht geantwoord.

Nu is het moeilijke voor jou, hoe je vader hier op reageert en hoe God dan wel niet zal reageren.
Dit komt nog naast de moeilijkheden die jezelf hebt om deze gevoelens te accepteren want dit is niet van vandaag of gisteren, je worstelt hier al jaren mee tot weten sterker was dan ontkennen.

Verrast had hij opgekeken, oma hoe weet u dat ik me zo voel?

Ik ken jou en degene die jou gemaakt heeft, en dan bedoel ik niet je vader, niet je moeder, waren haar woorden als antwoord daarop geweest.
Nu zijn voor jou de harde woorden van je vader, het moeilijkst, het grootse probleem. Ik kan het zeker niet met alles wat hij gezegd heeft eens zijn.
Maar je vader heeft gelijk dat deze levenswijze een gruwel in de ogen van God is.
Volkomen gelijk.

Op dat moment voelde hij de grond onder zijn voeten wegzakken, hij was zijn oma kwijt geraakt, ze was het eens met de woorden van zijn vader, het was voorbij.
Hij stond al op om weg te gaan.
Oma pakte hem vast, je had me wat beloofd weet je nog, sprak haar stem zacht maar met grote kracht.
Ga zitten ik ben nog niet klaar.
Oma had haar armen voor de borst gekruist, één brok standvastige zekerheid.

Hij was weer de kleine jongen die niet tegen oma inging, ging weer zitten.

Maar oma had hij gefluisterd, ik voel me toch zo, kan ik het helpen, het is toch mijn geaardheid?

Oma had hem aangekeken, als iets met duizend riemen aan je vastgemaakt is, die jezelf nooit los kan maken, geen mens kan ontwarren, betekend het dan dat datgene deel van je is, of is het gewoon heel nauw aan je vastgebonden, verbonden?

Lieve jongen vervolgde oma, ik wil je niet kwetsen maar ik heb zoveel moeite met dat woord geaardheid, wat jij, net als vele anderen zo makkelijk in de mond neemt.
Je zou het wel dwaas vinden van je oude oma, maar ik geloof echt wat in de bijbel staat, en dan is dat woord geaardheid een onmogelijkheid als je het op mensen van toepassing wil laten zijn.


In de bijbel lees ik dat God dieren schiep naar hun aard, de mens vormde hij naar zijn beeld.  
Door een woord schiep hij de de dieren naar hun aard, dieren hebben een geaardheid.
De mens, de mens is zo anders,  is gevormd naar zijn beeld, de kroon op de Schepping, voortgekomen uit zijn handen en adem.
Als wij zeggen dat wij, mensen een geaardheid hebben dan zijn we dieren, beesten, dat kan, wil ik niet geloven, accepteren.
Als we ervan uitgaan dat we gevormd zijn door  God naar zijn beeld en we zeggen dan dat homoseksualiteit een normaal verschijnsel is dan zeggen we dat homoseksualiteit deel van het beeld van God is, dat kan, wil ik niet geloven, want dan zou wat God zelf zonde noemt deel zijn van hemzelf, ik geloof niet in een zondige God….
Ik geloof in God, trouw aan zichzelf, zijn woord, plan, liefde.

Begrijp je wat ik bedoel, vroeg oma?

Hij had niet geantwoord alleen geknikt…

Wat je oom betreft ging oma verder, hij heeft denk ik wel de bel van de liefde horen klinken maar weet niet wie de klepel is.

Op dat moment had hij midden in de ernst even moet lachen, weet niet waar de klepel hangt is het oma had hij haar verbeterd.

Nee, nu niet zei oma, ik bedoel echt weet niet wie de klepel is.
Denk daar maar eens over na.

Goed, nu terug naar jou, de relatie die je hebt is een gruwel in Gods ogen, de gevoelens die je hebt zijn aan je vastgebonden met duizend riemen, geaardheid is een onmogelijkheid, maar wat moet ik nu met jou, mijn kleinzoon?

Hij voelde nu hij hier zo zat , het gereedschap om hem heen, nog de spanning van dat moment. Hij voelde nog de angst voor de volgende afwijzing.
Nog ziet hij de beelden van toen als een film voorbij komen.

Oma sprak niet meer, spreidde haar armen als uitnodiging, gesteund door de blik vol warmte in haar ogen, hij had zich als vanzelf op de grond laten zakken was in haar armen gekropen, de geur van Eu de cologne en ouderdom hadden hem als een warme deken omringt toen oma haar armen om hem sloot.

Hier denkt hij aan terug nu hij hier zo zit met het bed voor zich waar oma op gestorven is, nu hij deze als een laatste vaarwel uit elkaar aan het halen is.


Oma, was van hem blijven houden, zelf toen hij met een andere vriend ging samenwonen. Zelf toen hij de kerk liet voor wat hij was.
Ze was niet uit zichzelf teruggekomen op het gesprek.
Alleen als hij wilde praten was ze bereid geweest het gesprek voort te zetten.
Oma wist dat ze alles gezegd had wat ze had moeten zeggen, wat bleef was de liefde. Volkomen acceptatie van haar kleinzoon, met een volkomen afwijzing van de weg die hij ingeslagen was.
Vertrouwend hopend dat hij eens Jezus ontmoeten zou die alle boeien verbreken alle riemen ontwarren, losmaken kan.

Oma had poging na poging ondernomen om de brug tussen hem en zijn vader, haar zoon weer op te bouwen. Ze had veel verandering mogen zien, al was de brug nog niet af, hij werd weer getolereerd, hem accepteren was nog ver weg.

Nu is deze sterke vrouw vol van liefde er niet meer… zou ze werkelijk naar het huis zijn waar ze naar uitkeek om heen te gaan?
Hij hoopt het voor haar.

Hij zit stil, zijn handen tot rust, zijn gedachten tot stilstand gekomen, de moer is eindelijk los, één gedachte komt onverwacht uit zijn hart naar boven;
“Zou Jezus echt op oma lijken? Hij hoop het…”
« Laatst bewerkt op: maart 18, 2009, 03:19:23 pm door Pelgrim-Marc »
There is no goal or specific place you'll end up on this earth - our joy and purpose is in the journey.

Pelgrim-Marc

  • Berichten: 31
    • Bekijk profiel
Verhalen voor onderweg
« Reactie #22 Gepost op: maart 18, 2009, 03:35:47 pm »

quote:

Adinomis schreef op 18 maart 2009 om 10:58:
[...]

Wel geloof ik dat we een gemeente nodig hebben. Dan ontkom je ook niet aan een aantal regels. In de eerste plaats de regels en wetten van God. Menselijke regels moeten daaraan ondergeschikt en vervangbaar zijn en zijn slechts een hulpmiddel.
Citaat
[/b]


Hoi Adinomis,
Ben het met je eens dat je de gemeente nodig hebt. Momenteel kom ik met mijn vrouw ook in een gemeente onder de definitie kerk op zondag.
(welke denominatie doet er niet toe... maar t is deze keer geen evangelie gemeente en ook geen Leger des Heils wat ik ook nog in mijn lijstje had kunnen zetten).
Aan de andere kant vind ik dit een erg benauwde vorm van gemeente zijn. De gemeente voor mij is veel meer. Het zijn alle volgelingen van Jezus samen onder welke denominatie ze dan ook wel of niet samen komen.
Soms is een avond aan tafel met een lekkere maaltijd (koken is mijn grote hobby) en een goed glas wijn met gelovige vrienden meer gemeente zijn dan zondag in de kerk.
Gemeente ben je volgens mij 7 dagen per week, in ontmoetinggen en gesprekken, elkaar helpen en naar elkaar luisteren. Virtueel gezien is dit forum ook een vorm van gemeente zijn.
Over regels, tja daar is zoveel over te zeggen, maar als je goed leest en luistert zie je ook in mijn Jezus volgen regels terugkomen. Maar wel vanuit een besef genade de vervulling van de wet is en dat we alleen door genade en niet door het ons houden aan wetten en regels gered kunnen worden door Jezus. ( kijk maar af en toe onder verhalen voor onderweg onder weblogs).
Verder is kerk zijn of deel van een kerk zijn geen vaststaand iets, ook het verbonden zijn aan een specifieke denominatie past mij niet.
Ook omdat ik denk daarmee veel rijkdom van het veelkleurig christendom mis te lopen. Een volmaakte gemeente verwacht ik even min, nog een gemeente waar ik het helemaal mee eens zou zijn, als er een volmaakte gemeente was zou ie niet meer volmaakt zijn nadat ik lid werd, en met mezelf ben ik het ook niet altijd helemaal eens dus dat is ook geen criterium.
Het is en blijft een reis waarbij de reis meer het doel is dan de eindbestemming.

Wat mij verbaast op dit forum vergeleken met andere waar op en voor ik schreef en schrijf is de lange tenen van een aantal deelnemers, de korte lontjes en de moeite om om te gaan met creativiteit in het volgen van Jezus.
Zelden heb ik zulke felle reacties op mijn bijdragen gehad en werd er zo kritisch naar elke letter, punt en komma gekeken.
Apart.... ik heb daar geen verklaring voor. Iemand van jullie wel?
There is no goal or specific place you'll end up on this earth - our joy and purpose is in the journey.

Adinomis

  • Berichten: 1813
    • Bekijk profiel
Verhalen voor onderweg
« Reactie #23 Gepost op: maart 19, 2009, 12:03:14 pm »
Heel mooi verhaal!!
Het kwade niet goed noemen.
Onvoorwaardelijke liefde.
Rom.12:21 Laat u niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade door het goede.

grondig christelijk

  • Berichten: 3071
  • Wat was, Dat is, Zal zijn
    • Bekijk profiel
Verhalen voor onderweg
« Reactie #24 Gepost op: maart 19, 2009, 12:14:33 pm »
Pelgrim,

een prachtverhaal, echt mooi...zo is het en zo zie ik het ook... d:)b

dingo

  • Berichten: 3483
    • Bekijk profiel
Verhalen voor onderweg
« Reactie #25 Gepost op: maart 19, 2009, 01:55:36 pm »
Alleen jammer dat je oma het een gruwel laat noemen, die uitdrukking komt in het OT voor en wordt ook gebruikt voor het eten van onreine dieren en andere reinheidsgeboden.

Pelgrim-Marc

  • Berichten: 31
    • Bekijk profiel
Verhalen voor onderweg
« Reactie #26 Gepost op: maart 19, 2009, 03:24:20 pm »
Bedankt voor de reacties....
There is no goal or specific place you'll end up on this earth - our joy and purpose is in the journey.

Pelgrim-Marc

  • Berichten: 31
    • Bekijk profiel
Verhalen voor onderweg
« Reactie #27 Gepost op: maart 19, 2009, 03:31:20 pm »
Een druiluik over leven, liefde, geloven en thuiskomen.
Lukas 15:11-32

Hebrews 4:12

John 5:24


Deel 1




Ongeveer de laatste kilometer...


Hij reisde ver, eerst ver van huis, nu in twijfels zoekend naar de weg terug.

Terug van de feesten, terug van zijn leven in weelde, terug van de terugval die eindigde in de varkensschuur.

In zijn hoofd repeteerde hij keer op keer wat hij zeggen zou om zijn vader bereid te vinden hem als knecht te accepteren.

Vader ik heb gezondigd tegen God en u, ik zat fout en u had al die tijd gelijk.

Zou dat genoeg zijn?

Zou hij geaccepteerd worden na alles wat hij gedaan had?

Hij keek naar zijn vieze voeten, versleten vieze kleding vol met gaten, vieze handen en gezicht.

Hij stopte bij een kleine beek, hij kon niet veel doen om een goede indruk te maken, maar hij kon zichzelf en zijn kleren een beetje wassen.

Zijn hart bonsde in zijn keel hij was zo nerveus.

Hij wist hoe eerlijk en recht door zee zijn vader was, hij kon een pak slaag verwachten, kon voorgoed weggetrapt worden deze keer.

Zo veel gedachten, zo veel twijfels, zo veel schaamte.

Hij stond achter een paar bomen, daar net over die laatste heuvel was de boerderij waar hij eens woonde, waar een fijne jeugd had een veilige plek.

En nu? Hij wist niet wat te denken, wat te verwachten... hij was bang.

Maar zijn hongerige maag vertelde hem dat hij geen keus had, hij wist één ding; zijn vader was een goede werkgever.

Het deed hem pijn zo over zijn vader te denken.

Langzaam liep hij richting de boerderij, hopend dat niemand hem kon zien nu hij zo dichtbij was dat iemand hem kon zien.

Zou hij doorgaan?

Voor hij van gedachten kon veranderen, zag hij iemand naar hem toe rennen, open armen en kreten van vreugde.

Het was zijn vader!

Voor hij het in de gaten had omarmde zijn vader hem, knuffelde hem, kuste hem, zei welkom thuis zoon, ik heb al die tijd op jou gewacht.

Vader kuste hem opnieuw, riep naar één van de knechten; breng sandalen, een kleed, een ring, slacht het kalf, laten we feestvieren!!!

Mijn zoon kwam terug, als vanuit het graf kwam hij terug!

En de zoon? Hij had zoveel gedachten, twijfels en angsten gehad... hij verwachte het slechtste en kreeg het beste... hij was overweldigd, overweldigd door liefde... Vaders liefde.

Deel 2


Na een dag hard werken...

Het was bijna avond, het einde van weer een dag van hard werken op het land. Zij aan zij samenwerkend met de knechten.

Porberende zijn vaders boerderij nog een groter succes te maken.

Zijn gedachten waren opnieuw bij dat kleine broertje van hem. Hij had van de reizigers gehoord hoe zijn broertje leefde, hoe hij zijn leven verpeste.

Of het verkleinen van de boerderij al niet erg genoeg was. Of, door zijn erfenis op te eisen, zijn vader dood verklaren geen grote zonde was.

En hij; hij moest nog harder werken. Hij moest vader dag aan dag laten zien hoe goed hij was, hoe hard hij werkte.

Hij vroeg zich af of zijn leven veel meer was dan dat van een knecht.

Oké hij had meer verantwoordelijkheden, vertelde de knechten hoe het werk uit te voeren.

Maar zijn dagen waren ook een patroon van hard werken met weinig rust, weinig plezier.

Hij dacht aan vader, die arme oude man, levende in een dwaze droom dat de jongste zoon terug zou komen op een dag. Hij wachtte zelfs op hem, liep een paar keer per dag naar de weg of hij misschien zijn zoon zag naderen.

Vroeg of de reizigers iets van hem gehoord hadden.

Hij gedroeg zich of die jongen nog steeds zijn zoon was; nou het was zijn broer niet meer!

Iemand die de familie ten schande maakte, die feest vierde in plaats van het werk te doen kon niet langer met hem verwant zijn.

Zijn gezicht werd als hard als zijn hart was.

Het was tijd; tijd om naar huis te gaan, voor een maaltijd een paar uren slaap.

Toen hij de woning naderde hoorde hij muziek het geluid van dansende voeten.

Vreemd, het was niet de tijd van het jaar voor een feest, geen speciale gelegenheid.

Hij roep één van de knechten om te vragen wat er aan de hand was.

De knecht vertelde hem: “U vader is overweldigd door vreugde, en organiseert een feest! Hij gaf ons opdracht het beste kalf te slachten, om de wijn uit de kelder te halen, hij vertelde ons dat het tijd is om feest te vieren.

Want u broer is thuisgekomen. E u vader is zo blij dat u broer heel thuisgekomen is.

Wat! Een feest voor dat schepsel, die waardeloze wegloper! Hij werd zo kwaad, zo ontzettend kwaad. Hij schreeuwde de knecht toe; ga het huis in en zeg maar tegen mijn vader dat ik vanavond niet binnen kom, en dat ik geen deel wil uit maken van deze onrechtvaardigheid.

Het duurde niet voor lang voor zijn vader hem kwam zoeken, de vreugde nog steeds op zijn gezicht maar wel overschaduwt door zorg over zijn oudste zoon.

Hij vroeg zijn zoon wat er mis was, waarom hij niet vervuld was van blijdschap vanwege de terugkeer van zijn broer. Smeekte zijn zoon om bij het feest te komen om zijn broer welkom te heten.

Hoe kunt u dat vragen zei hij, ik werkte zo hard voor u, ja net als één van uw knechten, een slaaf van deze boerderij en u. Ik gehoorzaamde u elke dag, ging niet met u in discussie, ik ben niet weggelopen, hij die, die zoon van u liep weg, naar de hoeren, een levensstijl van zonde. Ik heb dat niet gedaan, en u gaf mij nooit toestemming om zelfs maar een klein dier als een geitje te slachten om wat plezier met mijn vrienden te hebben. O nee, daar dacht u niet eens aan. Ik was goed genoeg voor het werken in de hete zon.

En nou die, die weet ik veel wat kwam thuis en u slacht het beste kalf, ja ik het feesten wel.

Maar zoon antwoord de vader, met tranen in de ogen, ik hou net zoveel van jou als van je broer. Jij was altijd hier, niet als een knecht, een slaaf, maar als mijn zoon. En wat van mij is is van jou. Jij bent vrij om plezier te hebben met je vrienden, je had mijn toestemming niet nodig om een geitje te slachten voor wat vlees om te roosteren.

Kom, feest mee, je broer was dood, maar hij is weer tot leven gewekt, daarom moeten we blij zijn en feestvieren, want hij was verloren maar is gevonden. Jij bent deel van mij en ook deel van zijn familie, je bent zijn broer, heet hem welkom thuis.

Kom mee met mij...


Deel 3


Vaders hart...


Vaders hart is vol verlangen, verlangend naar zijn kinderen.

Verlangend naar liefde en relatie.

Hij wacht op degenen die het spoor kwijt zijn geraakt, die hem de rug toekeerde.

Hij kijkt naar de weg in de hoop dat ze op een dag de juiste keuze maken om terug te wandelend naar hem, zo dat hij ze verwelkomen kan.

Zijn hart doet pijn voor de kinderen gevangen in doen zo als ze denken te moeten doen, zonder echte vreugde, ergens bang dat ze door gestraft zullen worden als ze niet hard genoeg werken.

Vader ziet zijn kinderen gevangen in zonde, wereldse systemen, ver van huis vandaan.

Hij ziet de kinderen, die denken zijn werk te doen, en dat doen ze soms ook, maar er is geen ruimte voor liefde, vreugde een feest, een viering van het leven. Angst doodde vreugde.

Vader wacht op jou! Wachtend aan het einde van de weg naar huis, klaar om op je af te rennen, je te kussen en te knuffelen; klaar om je welkom te heten met een nieuw kleed van waardigheid, een ring van autoriteit een maaltijd een feest voor hem en de dienaren die werken voor hem en zijn kinderen.

Vader wacht op jou om uit je routine van werk, leven, kerk, religie te stappen om samen met hem te zijn in een op liefde gebaseerde relatie.

Zodat hij en jij je uit kunnen strekken naar de verloren en eenzamen, zodat ook zij het goede nieuws horen en naar huis kunnen komen.

Vader wacht...
There is no goal or specific place you'll end up on this earth - our joy and purpose is in the journey.

Pelgrim-Marc

  • Berichten: 31
    • Bekijk profiel
Verhalen voor onderweg
« Reactie #28 Gepost op: maart 19, 2009, 09:30:52 pm »

quote:

elle schreef op 19 maart 2009 om 19:13:
[...]
 De geaardheid gaat tegen de scheppingsorde in, en is daarmee tegen Gods wil. Je kwetst God derhalve ook wanneer je onvruchtbaar bent, of kanker hebt. God kwetsen is ons mensen eigen. Daarom was de komst van Christus ook noodzakelijk..


De dingen die in dit stukje neergezet worden, kwetsen God inderdaad. Maar wat niet klopt is dat degene die het overkomt God kwets.
Het zien dat de wereld, die hij liefheeft en voor wie hij zijn leven zijn alles gegeven heeft, zucht en steunt onder het juk van een schepping die niet meer voldoet aan zijn plan en visie kwetst God.
Ziekte is niet iets van God en de lijder aan ziekte, het juk van homosexualiteit, onvruchtbaarheid kwetst God niet door het zijn in die conditie. Doelbewuste zonde kwets God. Omdat hij ziet dat we er ons doel door missen. Wat is ons doel? Eigenlijk zien we dat direct nadat het mis ging in het paradijs; "Mens waar ben je?" God zocht Adam en Eva op voor een wandelingetje in de avondkoelte. Hij, de Schepper, zocht de mens op omdat hij in relatie met ze wilde staan. Een relatie van vriendschap en wederzijdse waardering. Later in de bijbel zie je steeds weer met een Mozes, Elia, Jezus, David, Johannes en vele anderen dat dit was wat God zocht; vrienden.
Laat niemand je aanpraten dat je als je niet volledig heel bent naar geest ziel en lichaam je God kwets.
Het kwetst God meer dat jij er onder lijd, omdat hij verlangt naar de dag dat de schepping weer heel is.
Jezus kwam om het juk van de zonde te verbreken en de herstelde relatie met de Schepper mogelijk te maken.
Tot hij weerkomt of tot dat wij hem ontmoeten in de hemel blijven we geconfronteerd worden met een schepping die niet meer voldoet aan God zijn standaard, er zal ziekte, lijden etc blijven maar we weten dat niets van dit alles ons kan scheiden van de liefde van Christus.

Daarom ter afsluiting van mijn reactie nog twee korte gedachten:
1.
Op een avond….

Op een mooie zachte avond in de koelte na een warme dag wandelde God weer in de Tuin. Hij keek uit, verlangde intens naar zijn geliefden, een goed gesprek onder de vijgenboom.
Alleen  waren zijn geliefden er niet...
God zuchtte en huilde in de schreeuwende stilte van zijn Geest.
Hij wist, voelde dat de wederzijdse stroom van Liefde verbroken was en daarmee de aanbidding.
Jaren verliepen, stroomde door de zandloper van de tijd.
Weer was het avond, Jezus Lichaam in een graf gelegd, de prijs betaalt.
God huilde weer, huilde vol vibrerende verwachting.
Huilde om het enorme offer, de pijn die Hij in Zijn Zoon geleden had.
Dwars door pijn, lijden, dragen van menselijke zonde vol falen was de deur naar relatie, knarsend bloedend opengegaan.
Door Jezus was aanbidding in Geest en waarheid weer mogelijk gemaakt.
Er was licht aan de Horizon.
Op een avond, de Geest was op de morgen van die dag gekomen in vuur en wind.
Had de bovenzaal bestormt, Jezus volgelingen vervult.
Jezus volgelingen waren nog diep onder de indruk van alles wat ze die dagen hadden mogen zien, vertellen ervaren, weten, voelen.
Hun hart juichte, hun ogen lachte, wederzijdse stroom van liefde stroomde weer.
Aanbidding, voelde als een constante stroom naar het hart van Pappie, Vader God.
Aanbidding die leeft doet leven; het leven doorstroomt.
Aanbidding als wandelen met God.


2.
Soms voelen mensen de hitte van omstandigheden die brand in hun ziel.
Hitte, van onbeantwoorde vragen, zorgen, onrechtvaardige behandeling.
Vlammend met een groot maar niet beantwoord; waarom Heer?
Onrechtvaardigheid schijnt te heersen, waarheid en rechtvaardigheid lijken bedekt door woestijn zand.
Bidden is moeilijk, het leven is hard.
Zielen lijden onder de druk en de hitte.
Toch is er water, levend water, God is niet meer dan een help me bij je vandaan.
Water dat de ziel verkoelt, wat kracht geeft om door te gaan.
Maar dat water zal van hem moeten komen, niet van ons slaande op de rots van de omstandigheden om water te krijgen door een door onze kracht geforceerd wonder.
Kunnen we ons werkelijk op God verlaten?
Kunnen we wachten?
Kunnen we vertouwen?
Geloven we dat hij sterker is dan de hitte van omstandigheden die brand in onze ziel?
Hij is er... maar soms wacht hij... in onze ogen te lang... net als bij Jairus zijn dochter... Jezus, kwam eindelijk opdagen, toen ze al dood was... maar niet in zijn ogen.
Hij zag hoop over de grenzen van menselijke beperking.
Hoop over de horizon van wat wij kunnen begrijpen.
Lieve vriend(in) geef niet op... God weet er van en hij zal antwoorden op zijn manier, op zijn tijd, hij zal de hitte in je ziel laten afkoelen.
Vreugde zal je hart weer binnen komen, samen met het koele, frisse, levende water van de Geest van de Allerhoogste.
Mag zijn fontein je hart vervullen.
There is no goal or specific place you'll end up on this earth - our joy and purpose is in the journey.

Pelgrim-Marc

  • Berichten: 31
    • Bekijk profiel
Verhalen voor onderweg
« Reactie #29 Gepost op: maart 20, 2009, 09:39:29 am »
Op mijn reactiie aan Adinomis kwam een aanbod voor zelfreflectie en een tip om mijn stukken te laten lezen zodat ze niet zouden kwetsen.
Daar had ik dus weer op gereageerd maar mijn reactie was verwijderd, (weer eens wat anders dan zonder overleg verplaatst)

Daarom met een kleine aanpassing tegen al te lange tenen opnieuw mijn stukje.
"
Mij gedachten over reflectie zijn eerder aan de deelnemers van dit forum gericht. Zelfreflectie is me niet vreemd. Maar ik denk dat sommige mensen wel eens wat meer mogen reflecteren op zichzelf, hun religie, hun geloof en op God en zijn meer dan veelkleurige wijsheid.

Ook mijn teksten worden eerst gelezen en soms ook aangepast.
Mijn verbazing komt mede omdat sommige teksten op heel wat meer forums staan in het Nederlands en Engels en meestal positieve of vragende reacties oproepen. Maar zelden, zeer, zeer, zeer zelden zulke felle en negatieven reacties als hier. De teksten hebben zich bewezen, en zijn getoetst en dan in ene op dit GKV forum schiet de vlam in de pan.

Mijn gedachte / reflectie hierover?
De machten van het kwaad die deel zijn geworden van het christendom en christelijke religie hebben net als in Jezus tijd weer moeite met de boodschap van liefde en genade die het leidde tot wat Jezus deed en wij in zijn voetspoor mogen doen; heel stellig legde hij Gods wetten scherp neer in zijn rede die bekend staat als de bergrede, scherper en helderder nog dan aan Mozes gegeven. Maar dan, dan komt Jezus letterlijk en figuurlijk de berg weer af en wat doet hij?

Hij zoekt vervolgens iedereen op die door de wet afgewezen worden, die niet aan de wet voldoen en waarschijnlijk nooit zullen voldoen.
In zichzelf bied Jezus hen dan een weg aan naar bevrijding en herstel.
Hij wordt de vervulling van de wet en wat de wet niet kon kan hij wel mensen volkomen vrij maken van de gevolgen van hun zonde. Door de straf te dragen die wij verdienen.

Want niet de Joden, niet de Romeinen maar wij zijn het die de doornkroon op Jezus hoofd duwde, de spijkers door zijn handen en voeten ramde. Het is onze zonde die zijn dood werd.
En zo bevrijd van de wet op stenen tafelen gaan we het tijdperk in van de genade waarin de Geest de wetten van de Vader schrijft op de tafelen van ons hart.

Jammer, jammer genoeg hebben we deze boodschap van bevrijding en herstel later door de hele kerkhistorie door leiders en politieke infiltratie , weer opgesloten in tempels en kerken, structuren en denominaties, met leiders en politieke structuren waar Jezus lak aan had en de apostelen ook.
Ik verlang zo terug naar de dwaasheid van de genade en de kerk van de etenstafel.

Daarover zal ik blijven schrijven en getuigen, niet om te kwetsen, hoewel dat heus wel eens zal gebeuren maar om te laten zien dat Jezus groter is dan ons westerse cultuur bepaald, verwaterd en verwrongen christendom van Katholiek tot Reformatomisch, van Evangelisch tot welke naam je ook maar verzinnen kunt. Wat we hebben is een deel van wat God kan doen maar de waarheid is het niet.
Er is maar één Jezus, de weg de waarheid en het leven... maar de wegen tot hem, en in het dienen van hem, in het wandelen op de weg in waarheid en volop levend zijn legio en mogen en kunnen van mens tot mens, van land tot land, van cultuur tot cultuur verschillen.
Pin elkaar dus niet vast op een kerkbank of stoel... er is MEER!!!"
There is no goal or specific place you'll end up on this earth - our joy and purpose is in the journey.