Auteur Topic: Ik twijfelde tijdens mijn belijdenis  (gelezen 3465 keer)

Denkertje

  • Berichten: 1
    • Bekijk profiel
Ik twijfelde tijdens mijn belijdenis
« Gepost op: mei 20, 2010, 10:19:49 pm »
Je schrikt vast van deze titel. Ik kan je vertellen, dat doe ik ook.

Ik zat voor in de kerk, samen met de andere jongeren die belijdenis deden. Ik had buikpijn. Een deel van mij vroeg zich af of ik de kerk uit kon vluchten, een ander deel vroeg zich af waarom ik me dat afvroeg, een deel van mij schreeuwde naar God om hulp en een ander deel wilde alleen maar 'ja' zeggen tegen God.
Als ik ooit ga trouwen wil ik me niet zo voelen.

Ik zal de situatie nog verder uitleggen. Hiermee is veel te weinig gezegd. Ik maak deze topic, omdat ik hiermee in mijn maag zit. Ik vraag me af of anderen dit ook meegemaakt hebben. Op een forum als dit is het veilig om hier over te praten, niemand kent je. Ik ga er nog met mensen in mijn omgeving over praten, want dat is goed. Maar voor nu schaam ik me, voel ik me ergens schuldig en vooral: ik begrijp mezelf niet.

Nee, ik ben niet de kerk uit gevlucht.

Ik zat dit jaar (tot aan mijn belijdenis) én vorig jaar op belijdeniscatechisatie (ja, in de gkv). Vorig jaar heb ik dus geen belijdenis gedaan. Niet omdat ik niet voor God wilde leven of niet geloofde.
Ik heb toen geen belijdenis gedaan, omdat ik niet met volle overtuiging 'ja' zou kunnen zeggen op het belijdenisformulier.
Ik was er niet zeker van of de kinderen ook gedoopt moesten worden. Hier heb ik altijd al mee gezeten.
Vrienden van mij deden dat jaar wel belijdenis. Die dag was echt geweldig, Gods Geest werkte in ons. Wat een rust, wat een liefde voelden we. Ik wilde toen zo graag ook belijdenis doen! Want ik wil voor Hem leven! Toen de dominee vroeg wie er belijdenis wilden doen, en ik zei dat ik dat nog niet wilde doen, kon ik wel huilen. Misschien is dat wel vreemd. Toen mijn vrienden na hun belijdenis ook aan het avondmaal gingen wilde ik dat ik dat ook mocht. Mocht zitten aan Zijn tafel.

Maar het gaat verder. Dit jaar was ik hier ook mee bezig, en ik heb ook een kort gesprek gehad met de dominee over dopen. Hij beveelde me het boek 'over dopen' van adrian verbree aan. Hij had het zelf nog niet gelezen. Dit advies heb ik pas na een paar maanden opgevolgd. Ik heb het boek gelezen, en kan niet anders dan er 'amen' op zeggen. Het klopt gewoon. Natuurlijk horen de kinderen ook bij Zijn verbond!
Dus.. niets hield mij nu nog tegen om belijdenis te doen.
Zou je denken. Ik vond het gek genoeg heel lastig om de dominee te mailen dat ik belijdenis wilde doen.

En het gaat nog verder. In de periode dat ik me voorbereide op mijn belijdenis ontmoette ik een leuke jongen. Af en toe spraken we wat af. Ondertussen mag ik hem mijn vriend noemen :P.
Hij is baptist. Waarom Heer? Waarom? -heb ik vaak gebeden.

Hij was dus ook op mijn belijdenis. Het zou kunnen zijn dat ik me daarom twijfelde. Ik bedoel, ik bevestigde dat we in verschillende kerken zitten.
En ja, ik weet dat het lastig kan worden met hem op dit punt. Maar ik vind het moeilijk om te geloven, dat God, als we Hem er om vragen, ons niet zal helpen op dit punt. Ik bedoel, zou Hij twee mensen die van Hem houden en van elkaar willen scheiden? Zou hij het zo bedoelt hebben? Misschien wel, en wil Hij dat we er van leren of het doen meewerken ten goede als het niets gaat worden tussen ons.

Terug naar de dienst. Mijn keuze voor God heb ik al lang gemaakt. Dit voelde meer als een keuze voor de kerk. Mijn jawoord voor God is met mijn gevoel en mijn verstand. Mijn jawoord voor de gkv lijkt meer met mijn verstand gemaakt te zijn. Ik weet niet of dit klopt wat ik nu schrijf, ik ben er nog niet uit..

Waarom zijn er toch zoveel kerken?..

Ik heb gebeden. God, ik denk dat dit de beste keuze is die ik nu kan maken. Vergeef het mij als dat niet zo is.

Dit weet ik wel: die psalm, ik dorst naar God die leeft...(psalm 42)
Ik heb dorst. Ik weet nu wat het betekend.
Er spelen wel meer dingen nu, die allemaal bij elkaar komen. Soms is Hij zo ver weg lijkt het, en dan weer zo vlakbij. Ik bid, lees en praise heel wat af de laatste tijd, meer dan ooit..

Hendrik-NG

  • Berichten: 3757
    • Bekijk profiel
Ik twijfelde tijdens mijn belijdenis
« Reactie #1 Gepost op: mei 20, 2010, 10:51:10 pm »
Ik schrik niet van de titel. Ik twijfelde ook tijdens het doen van mijn belijdenis. Niet tijdens de periode er direct na. Nooit heb ik Gods Geest (zo denk ik er nog steeds over) ZO sterk zijn werk in me voelen doen. Wel in een heel lange periode erna (tenminste, zo voelde het - het zullen 3-4 jaar zijn geweest - niet de leukste jaren...). God zelf heeft een wildvreemde op me af moeten sturen met de plompverloren mededeling "Jezus houdt van je". (Niets meer en niets minder). Dat laatste (Gods liefde) kan ik je wat jou betreft garanderen. Hij heeft al lang voor jou gekozen, al ruim voordat je Hem leerde kennen.

Enne. Geloof kan groeien. We hebben een voorbeeld in de apostelen (hoe vaak werden die niet als "kleingelovigen" aangesproken...). Gods zegen toegewenst!
'De roeping van de mens is mens te zijn!'

Rama

  • Berichten: 112
    • Bekijk profiel
Ik twijfelde tijdens mijn belijdenis
« Reactie #2 Gepost op: mei 20, 2010, 11:22:33 pm »
Toen ik belijdenis deed, was ik er best van overtuigd dat de leer zoals die in de gkv geleerd wordt het verlossende Woord van God is, zoals dat in het formulier gevraagd wordt.
Nu geloof ik dat nog steeds wel, alleen geloof ik dat de gkv echt niet de enige is (en dat geloofde ik toen ook niet). De letterlijke vraag die betrekking heeft op of de gkv de juiste kerk is, is deze:

Gelooft u dat de schriften van het Oude en Nieuwe Testament het verlossende woord van God zijn, zoals de kerk dat ook openlijk in haar geloofsbelijdenis uitspreekt en zoals dat hier in de kerk wordt verkondigd?4 Zult u, zolang u leeft, bij deze belijdenis blijven en alles verwerpen wat tegen Gods woord ingaat?

En ja, ik geloof dat het OT en NT het verlossende Woord van God zijn. En ik geloof dat de geloofsbelijdenissen die heel treffend samenvatten. En ik geloof dat het verlossende Woord van God in de gkv verkondigd wordt, net als in een heel aantal andere kerken trouwens. En bij die belijdenis blijf ik, zo waarlijk helpe mij God Almachtig.

Wil dat zeggen dat ik de gkv nooit verlaat? Nou, om praktische redenen kom ik er al een tijdje niet meer en bezoek ik een andere gemeente. Die verkondigt ook het verlossende Woord van God.
Daarbij weet ik ook zeker dat de gkv vol met onvolmaakte mensen zit, en dat het Woord van God alleen volmaakt verkondigt kan worden door God Zelf.

Waarom zijn er zoveel kerken? Omdat mensen het niet voor elkaar krijgen om volmaakt Gods wil uit te voeren, kort gezegd.

Heeft God het zo bedoeld? Nee, ik denk het niet. Komen wel wat moeilijke vragen bij kijken: Gods almacht, voorzienigheid, alwetendheid...
Dezelfde vraag kun je stellen over alle ellende die er bestaat in de wereld. Heeft God dat zo bedoeld? Wat bedoelt God eigenlijk? Dat is altijd de vraag die je je moet stellen volgens mij. En waar je misschien nooit uit komt. Maar dat is allemaal een beetje een zijweggetje.

Ik geloof, dat als je een manier kunt vinden om met je vriend waar dan ook samen God te dienen en te leven tot Gods eer, dat dat alleen maar goed kan zijn.

Grt, R.

gaitema

  • Berichten: 10169
  • Zeg maar gait
    • Bekijk profiel
Ik twijfelde tijdens mijn belijdenis
« Reactie #3 Gepost op: mei 21, 2010, 12:20:20 am »
Ik had wel een aarzeling over het belijdenis doen, omdat ik me afvroeg of ik wel goed genoeg was om belijdenis te mogen doen. Maar ik heb het toch maar gedaan. Terug bekeken was dat ook goed, want goed genoeg ben ik nog steeds niet om belijdenis te doen, maar daarom geloven we ook in Jezus die onze zonden wegdroeg aan het kruis. Juist omdat ik niet goed genoeg ben, doe ik juist belijdenis :)
Een nieuwe start is een nieuw begin

small brother

  • Berichten: 1309
    • Bekijk profiel
Ik twijfelde tijdens mijn belijdenis
« Reactie #4 Gepost op: mei 21, 2010, 11:26:21 am »

quote:

Denkertje schreef op 20 mei 2010 om 22:19:
Ik heb eerst geen belijdenis gedaan, omdat ik niet met volle overtuiging 'ja' zou kunnen zeggen op het belijdenisformulier.
Ik was er niet zeker van of de kinderen ook gedoopt moesten worden. Hier heb ik altijd al mee gezeten.

Ondertussen heb ik een vriend.
Hij is baptist. Waarom Heer? Waarom? -heb ik vaak gebeden.

Mijn keuze voor God heb ik al lang gemaakt. Dit voelde meer als een keuze voor de kerk. Mijn jawoord voor God is met mijn gevoel en mijn verstand. Mijn jawoord voor de gkv lijkt meer met mijn verstand gemaakt te zijn. Ik weet niet of dit klopt wat ik nu schrijf, ik ben er nog niet uit..

Ik heb gebeden. God, ik denk dat dit de beste keuze is die ik nu kan maken. Vergeef het mij als dat niet zo is.
Dit weet ik wel: die psalm, ik dorst naar God die leeft...(psalm 42)
Ik heb dorst. Ik weet nu wat het betekent.

Als God voor ons is, wie is er dan tegen ons?! God leidt wie dorst naar God naar grazige weiden..

Bespreek eens met je vriend de kern van het verbond en de kern van het geloof. Je zult ontdekken dat hij ook het verbond erkent als onmisbaar element van ons geloof.
Bespreek eens met je vriend de kern van het geloof. Hij zal ontdekken dat jij ook het persoonlijk geloof erkent als onmisbaar element van het geloof.

Waarom kunnen baptisten niet gewoon gereformeerd blijven? Omdat de baptist het persoonlijk geloof van gelovige kinderen niet wil koppelen aan het verbond met de ouders.

Ik beschijf nu de wijze waarop de baptist principieel denkt. Dat is dat wij alleen Abrahams zaad zijn, door één te worden met Christus, Christus is uit Abraham, en wij zijn dat uitsluitend als wij het geloof in Christus aannemen. Onze kinderen zijn dus vanzelfsprekend geen kinderen of nageslacht van Abraham, en dienen op hun beurt ook weer een te worden met Christus alvorens zij het verbond van Abraham met God deelachtig worden.

Maar dan valt het volgende op: het volk Israël was in het verbond en zij kende ook het geloof. Ezau was geboren in het verbond en had als eerstgeborene ook een hogere positie voor God dan Jacob. Toch werd Jacob geliefd en Ezau gehaat. Maar Ezau was wel een verbondskind. Het verbond vindt zijn beslotenheid in de besnijdenis; eenmaal besneden kun je later nooit meer zeggen: de besnijdenis is weer weggenomen. het is zo en het blijft zo en juist doordat je in het verbond bent zul je ook gevolgd en gestraft worden als je je in leer en leven misgaat.
De baptist gelooft dus dat sinds Christus komst er geen verbond meer is dat loopt via de geslachten en via een "volk". Dat is eigenlijk bijzonder merkwaardig omdat God de wijze van het volk definiëren, dan dus gewoon gewijzigd heeft. Eigenlijk heeft hij de definitie van menszijn gewijzigd, want in Adam en Eva zijn ook de kinderen besloten. In het verbond met een lid van het volk worden automatisch de kinderen besloten. In de zonde worden automatisch de kinderen geconfronteerd met de zonde van de ouders (tot in het derde en vierde geslacht). In de zegen worden automatisch de kinderen besloten (tot in het duizendste geslacht) Maar volgens de baptisten eindigt het verbond bij het individu. Bij Adam, als God toen verlossing had gegeven.
De Doop bij de baptisten is gekoppeld aan het aannemen van het evangelie en het belijden van het persoonlijk geloof. Het verbond heeft een ondergeschikte plaats.

Ik beschrijf nu de wijze waarop de gereformeerde principieel denkt
Wie gelooft of tot geloof komt wordt opgenomen in het volk Israël. Niet alleen overdrachtelijk in het avondmaal, maar letterlijk doordat hij als persoon toegevoegd wordt aan de erfenis van het volk van Israël. God heeft het verbond bevestigd en bekrachtigd en daarom worden kinderen van gelovigen automatisch als verbondskinderen erkend en aangenomen.
Maar omdat er ook een persoonlijk geloof nodig is, moet er te eniger tijd een antwoord komen, een belijdenis, waarin ook zichtbaar wordt dat het kind ook zelf zich onderwerpt aan het gezag van God als zijn schepper, zijn  verlosser, en zijn heerser. Maar omdat het teken en zegel als verbondskind reeds is afgegeven is het kind dus reeds van God en is het erkennen van God dus niet een wezenlijke nieuwe stap, maar een bevestiging en erkenning van het werk dat God heeft gedaan met onze ouders. Principieel is een verbondskind van God en principieel is het antwoorden ook niet een nieuwe of kenmerkende zaak. Bekering is uitdrukkelijk niet aan de orde voor kinderen van gelovige ouders! Het kenmerkende nieuwe ontstaat alleen als een kind het verbond dat het via de ouders heeft gekregen, verwerpt. Was er niet een beschermingsdoctrine voor het heilig houden van het avondmaal, dan kan principieel een gedoopt kind dat kennis van onderscheid heeft ook niet worden afgehouden van deelname aan het andere verbondssacrament, het avondmaal.
De doop bij de gereformeerden is gekoppeld aan het verbond, dat is aan het werk van God. Het ook een persoonlijk aannemen van het evangelie en ook een persoonlijk belijden van het geloof heeft een minder kenmerkende plaats omdat het kind reeds van God is, en reeds opgevoed is als kind van God. Bekering is dus niet aan de orde.

Bijzonderheden:
- Ook de Baptisten erkennen in het gesprek dat het kind van gelovige ouders een andere principiële positie heeft dan kinderen van ongelovige ouders.
- Het hechten aan onderdompelen boven besprenkeling, hoeft geen principiële discussie te zijn.
- In een tijd dat er meer gezag is, is er ook meer sprake van het kunnen opvoeden in het geloof. "Ik en mijn huis wij zullen de Here dienen!" en ook: "En hij en zijn hele huis werden gedoopt." Je merkt dat in de oudste tijd van het volk Israël en ook in de moderne tijd van de eerste gemeente er gezag was. Een gezag dat wij niet meer kennen dan alleen uit verhalen. Namelijk dat als de gezaghebber iets voor jou beslist dat je niet alleen gehoorzaamt, maar ook nog je hart hartelijk onderwerpt en hartelijk het gezag volgt. Dat kunnen wij ons niet voorstellen omdat wij scheiding maken tussen fysiek onderwerpen en geestelijk onderwerpen. Maar Als we ons dit nu eens gingen voorstellen en Als we ons nu eens gingen realiseren wat dat betekent, DAN kunnen we inzien dat kinderen helemaal niet kunnen afwijken van het geloof dat hun ouders hun bijbracht, TENZIJ dat ze breken met het gezag van de ouders. Kinderen zijn een met de ouders. En dan is natuurlijk de vraag hoe oprecht de ouders zelf geloven en hoe sterk het gezag van God voor de ouders geldt. Want het kind is wie de ouders zijn. In bijbelse termen uitgedrukt: als wij God's wet  vergeten zal God onze kinderen vergeten.

Daarom:
Het verschil tussen baptisten en gereformeerden was niet dramatisch geweest als de baptisten zich niet uit "gehoorzaamheid aan God" hadden afgescheiden van de gereformeerden. Fantaserend kun je je voorstellen dat de baptisten het verbond hadden erkend en daarmee de doop door besprenkeling als teken van het verbond ook. En dat de gereformeerden hadden aanvaard dat er een moment in je leven is dat je ook persoonlijk het kruis opneemt en uitspreekt Abba, Vader, en dat de doop door onderdompeling wordt bewaard tot dat moment. Niet als zegel van het verbond, want die heb je bij geboorte gekregen, maar als teken dat God die ons eerst de zonden heeft afgewassen, ook in ons zichtbaar wordt in het teken dat wij ons hebben bekeerd en daarom de zonden graag (opnieuw) afgewassen krijgen. Want hoewel een gelovige niet bekeerd hoeft te worden, is het juist ook de gereformeerde leer en praktijk dat wij ons steeds weer dienen te bekeren. De optische verschillen bestaan bij gratie van het conserveren van het eigen gelijk en het afzetten tegen het ongelijk van de ander. Maar we hebben het over uiterlijke tekenen die in de eenheid van het geloof niet tot andere gelovigen hoeft te leiden.

Dus:
In de eerste gemeente kwam het ook voor de gelovigen zich (onnodig) lieten besnijden uit liefde voor de ander. Hoewel het erg principieel wordt gevoerd en hoewel er belangrijke inzichten verschillen, is het kenmerkende verschil niet zozeer het inhoudelijke verschil van geloof, maar de door mensen opgeworpen koppelingen tussen hoe geloof neerslaat in de leer en kerkelijke praktijk.
ONDERSCHEIDEND, is daarom, denk ik, niet het oppervlakkig erg onderscheidende verbond, dopen, en belijdenis doen.  Maar onderscheidend is de gezindheid om God in alles te willen dienen. En dan zijn er zoveel zaken van wereld, en verleiding, en onderlinge spanningen, dat je de handen vol kunt hebben om op het goede spoor te blijven. Maar als je je geheel verliest in de discussie over de door de mensen geschapen oppervlakte, dan kun je gemakkelijk verstrikt raken in ongemerkte verschillen die zowel bij de baptisten als bij de gereformeerden de geesten scheiden.

Revenons a nos moutons:
En ik denk daarom dat je gevoel van vertwijfeling hij het belijdenis doen, en de onzekerheid op dit specifieke punt, ergens iets zuivers is dat van binnen een weg zoekt, maar niet de wegen volgt die ons zijn geleerd. Het verstand leidt ons, en het hart raakt ons, en de Geest werkt het geloof in ons. En zolang als wij leven zullen we merken dat wat in de praktijk op ons afkomt niet automatisch goed is, maar ook de beproeving der geesten behoeft, en de loutering door het gelovig gebed, en het zoeken naar de harmonie met God: onderwerping aan de Schrift, in nuchterheid en in waakzaamheid, en strijdende de goede strijd. Opdat het hart gevoed blijft en gesterkt wordt in de liefde. Niet de liefde van mensen, maar de liefde die uit God is. En omdat ik hiervoor mening, en leer, en interpretatie, vermengde: laat dit laatste het meeste zijn van wat je meeneemt van mijn woorden.
« Laatst bewerkt op: mei 21, 2010, 11:29:38 am door small brother »

Piebe

  • Berichten: 6200
  • oud katholiek
    • Bekijk profiel
Ik twijfelde tijdens mijn belijdenis
« Reactie #5 Gepost op: mei 21, 2010, 12:47:55 pm »

quote:

elle schreef op 21 mei 2010 om 12:31:
[...]

Het is idd een ceremonie. Er is een speciaal formulier waarin de kern van het geloof is samengevat. Er wordt gevraagd of je dat gelooft. Je bevestigt dat woordelijk (maar niet schriftelijk). In de GKv is het gebruikelijk dat jongeren op een gegeven moment hun geloof belijden. Dat is doorgaans rond hun 18e jaar.
Ja en dat is niet zo'n handige leeftijd en bovendien maakt het de kinderdoop ook overbodig vind ik.
« Laatst bewerkt op: mei 21, 2010, 12:48:14 pm door Piebe »
'Wie van zijn bezit of zijn werk leeft heeft het goed, maar wie een schat vindt heeft het beter.'

farao

  • Berichten: 1366
  • The Spirit That Guides Us
    • Bekijk profiel
Ik twijfelde tijdens mijn belijdenis
« Reactie #6 Gepost op: mei 21, 2010, 07:03:10 pm »
Zelf heb ik heel bewust ja gezegd tegen God tijdens de belijdenis en als getuigenis naar de gemeente. Dat heb ik niet bewust naar de leer gedaan, dat was ook bekend bij de kerkenraad en dat was ok. Uiteindelijk gaat het tussen God en jou en het ja dat je zegt op Hem dat Hij van je houdt en Zijn beloftes waar zijn.

4 jaar later heb ik me toch volwassen laten dopen omdat God dat van mij vroeg in een stap van discipelschap. Je hoeft dus niet bang te zijn een verkeerde keuze te maken en of dat je nooit meer terug kan. Dit is niet zo, je bent vrijgekocht door Jezus dus in principe ook vrij van een bepaalde kerk en leer. Toch is het goed om ja te zeggen tegen een gemeente en ook te gaan voor die gemeente. Dat is ook mijn uitgangspunt geweest, overigens totdat er geen houden meer aan was. Ik zou zeggen relax in je beslissing en vertrouw op Hem! Jezus wil ook dat je vanuit Zijn rust leeft, hij wil immers de lasten en zorgen van ons af nemen en Zijn lichte juk op je leggen! Dat juk mag je aannamen, dat is geen juk van regels, leer, maar zacht en relax. De Geest zal je leiden en ook hoe je in de kerk ingezet mag worden en met je vriend. Vertrouw op Hem en Hij zal voorzien! Wees gezegend!
Verily, verily, I say unto thee, Except a man be born again, he cannot see the kingdom of God.

Laodicea

  • Berichten: 4061
    • Bekijk profiel
Ik twijfelde tijdens mijn belijdenis
« Reactie #7 Gepost op: mei 21, 2010, 10:12:58 pm »

quote:

Denkertje schreef op 20 mei 2010 om 22:19:
Waarom zijn er toch zoveel kerken?

Herkenbaar...

Tenminste; ik heb zelf ook interesse gehad voor de GKv. Niet omdat ik erin groot gebracht ben, maar omdat ik daar eindelijk mensen aantrof die het Christelijk geloof ook intellectueel konden verantwoorden. Er zijn immers zoveel mooie verhalen in de wereld, maar wat is waar?

Echter; wat voor mij hét struikelblok bleek, is 'Sola scriptura' en de praktijk ervan. Zoveel goedbedoelende mensen, zoveel even goedbedoelde maar evenzozeer tegenstrijdige meningen en dat allemaal gebaseert op de Bijbel. Tegelijkertijd leerde ik een andere kant van de katholieke Kerk kennen die ik domweg nooit kende, als kind van vrijzinnige katholieke ouders. En dan plaats je dingen toch in perspectief: De helft van de Christenen is katholiek; één Kerk. tel de Orthodoxen erbij op die inhoudelijk ongeveer voor 95% hetzelfde geloven, maar bestuurlijk verdeelt zijn over, wat zou het zijn? 25 Kerken? Dan heb je al tweederde van de Christenheid. Blijven de Protestanten over; éénderde van de Christenheid, verdeeld over 33000 denominaties. Hoe je het ook wendt of keert; dat is een enorme discrepantie. En dat heeft me zo geraakt! Ook omdat men elkaar voor ketter uitmaakt verwijzend naar de Schrift, waarvan niemand echter weet wat de preciese lezing is. Wat hoofdzaken zijn, wat bijzaken zijn. Waar men het over eens moet zijn en waar men verschillend over kan denken. En dan zegt men dat alle scheuringen de schuld is van ons mensen. Daar kan ik dan echt giftig om worden; je hebt geen keus, op een gegeven moment móet er gescheurd worden, hoe pluriform je als denominatie ook bent ingesteld, wat theologische ontwikkelingen en ook de maatschappij met nieuwe danwel andere problematiek behoeven ook antwoord. Het raakte ook rechtstreeks mijn Godsgeloof. Óf God bestaat, openbaart Zich en geeft ook duidelijkheid over wat Hij van ons verlangt, dus niet alleen een Boek maar ook een Boekuitlegclub. Óf Hij bestaat niet, of erger nog, bestaat wel, maar kan Zich niet (voldoende) openbaren en is dus feitelijk irrelevant. Nu ja, ik ben dus katholiek 'wedergeboren' als het ware. ;)

Maar goed, dat is dan mijn verhaal. Ik heb wel een praktisch advies; even kort door de bocht; ik ben aankomend monnik. Ik twijfel op dit moment nog hevig tussen 'hier' en een ander klooster. Toch ga ik morgen toetreden als postulant. Je kunt niet meer doen dan in alle eerlijkheid handelen naar de beste kennis die je hebt. Je blijft toch altijd onderweg. En als ik het goed begrepen heb, doe je in de GKv belijdenis tegenover God, je hoeft(?) nog niet meteen in te stemmen met het kerkeigene van de GKv; de 3FvE.
« Laatst bewerkt op: mei 21, 2010, 10:16:00 pm door Laodicea »
"Helvidius heeft zichzelf erg naïef betoond, door te zeggen dat Maria diverse zonen had omdat in enkele passages gesproken wordt over de broers van Christus" Johannes Calvijn.

elle

  • Moderator
  • Berichten: 7583
  • The way of the leaf
    • Bekijk profiel
Ik twijfelde tijdens mijn belijdenis
« Reactie #8 Gepost op: mei 22, 2010, 10:41:56 am »
Modbreak:
Enkele posts over de praktische kant van belijdenis doen verplaatst naar:
Info mbt belijdenis doen
"Ask not what the Body can do for you. Ask what you can do for the Body."[/]

Doarsie

  • Berichten: 4450
  • Wijze uit 't oosten
    • Bekijk profiel
Ik twijfelde tijdens mijn belijdenis
« Reactie #9 Gepost op: mei 26, 2010, 01:47:22 am »

quote:

Laodicea schreef op 21 mei 2010 om 22:12:
[...] En als ik het goed begrepen heb, doe je in de GKv belijdenis tegenover God, je hoeft(?) nog niet meteen in te stemmen met het kerkeigene van de GKv; de 3FvE.
Idd, dat hoeft alleen als je bevestigd wordt als ambtsdrager.

small brother

  • Berichten: 1309
    • Bekijk profiel
Ik twijfelde tijdens mijn belijdenis
« Reactie #10 Gepost op: mei 26, 2010, 09:47:02 am »

quote:

Laodicea schreef op 21 mei 2010 om 22:12:
En dan plaats je dingen toch in perspectief:
De helft van de Christenen is katholiek; één Kerk.
tel de Orthodoxen erbij op die inhoudelijk ongeveer voor 95% hetzelfde geloven, maar bestuurlijk verdeelt zijn over, wat zou het zijn?
25 Kerken? Dan heb je al tweederde van de Christenheid.
Blijven de Protestanten over; éénderde van de Christenheid, verdeeld over 33000 denominaties. Hoe je het ook wendt of keert; dat is een enorme discrepantie.
En dat heeft me zo geraakt!

Ook omdat men elkaar voor ketter uitmaakt verwijzend naar de Schrift, waarvan niemand echter weet wat de preciese lezing is.  (...)

Het raakte ook rechtstreeks mijn Godsgeloof. Óf God bestaat, openbaart Zich en geeft ook duidelijkheid over wat Hij van ons verlangt, dus niet alleen een Boek maar ook een Boekuitlegclub. Óf Hij bestaat niet, of erger nog, bestaat wel, maar kan Zich niet (voldoende) openbaren en is dus feitelijk irrelevant. Nu ja, ik ben dus katholiek 'wedergeboren' als het ware. ;)

Het is de zonde en de onbekeerlijkheid dat leidde tot het tweestammenrijk. Alle denominaties die je constateert bij een ander, zijn evenzovele aanklachten tegen het centrale gezag dat zij zich niet bekeert, en zich meer richt op handhaving van de status quo en de eigen positie, dan de schapen leiden en hoeden die God eens aan haar toevertrouwde.

Het gezag is voor een christen geen verwerpenswaardigheid. Maar als een continue verwerping van God de Vader het levende brood de tanden doet knarsen van de gelovigen, verliest het gezag niet alleen haar aanzien, maar ook haar legitimiteit.

Het woord verketteren dat je gebruikt voor onderscheid bij een ander had niet bestaan als het niet was ingevoerd door het gezag.
Het sola scriptura had geen breuk met het gezag gebracht als het gezag zelf ook maar enigszins aanspreekbaar was geweest of intrinsieke waarde had gehecht aan het gezag van de Heilige Schrift.
De scheuring is geen schuld van mensen, maar van de satan. Maar het is toegestaan om te zeggen dat de scheuring van God komt. Want in alle heil en alle onheid van ons leven, buigen wij het hoofd en zien de sterke arm van God de Vader die zich hard maakt voor Zijn beleid, en Zijn eer, en Zijn heilsplan.

Ik kan jouw mening volgen dat de uitlegclub van God is benoemd en in stand gehouden. Maar zolang zij zich onbekeerlijk opstelt zal zij worden omgeven door vele groepen van schapen die elk hun ontstaansrecht ontlenen aan het afkeren van een door God ingesteld gezag dat de macht usurpeerde en de zielen in benauwdheid bracht.

En er is een overweging die uitgaat van jouw gedachte dat als God bestaat hij ook een uitlegclub had gegeven: namelijk deze dat als het zo is dat de uitlegclub door God in stand is gebracht, en bedoeld is om in stand te blijven; dat zolang als deze uitlegclub zich niet bekeert, ook andere uitlegclubs niet de status zullen krijgen van DE uitlegclub van God. Want dan is het de bedoeling van God dat al die nieuwe zogenaamde uitlegclubjes evenzovele oproepen zijn tot DE uitlegclub om weer te gehoorzamen naar God. Want niet de kerk zelf, maar Christus vergadert zijn kerk, en als de uitlegclub zich weer bekeringsgezind opstelt, zal ook Christus zijn schapen daar vergaderen.

Maar zolang andere uitlegclubjes zich bekeringsgezind en liefdevol opstellen, zullen zij de eer en de plaats van de authentieke uitlegclub wegnemen, zoals in heel de geslachtslijn van het Heilige evangelie steeds de minst geachte het meest in aanmerking kwam om te kwalificeren voor het Heilsplan van de God die uitsluitend de mens wil inzetten als de mens zichzelf volledig uitschakelt en werkelijk alles van God alleen verwacht.
« Laatst bewerkt op: mei 26, 2010, 09:48:40 am door small brother »

wateengedoe2

  • Berichten: 2149
    • Bekijk profiel
Ik twijfelde tijdens mijn belijdenis
« Reactie #11 Gepost op: mei 26, 2010, 01:26:23 pm »

quote:

Denkertje schreef op 20 mei 2010 om 22:19:
In de periode dat ik me voorbereide op mijn belijdenis ontmoette ik een leuke jongen. Af en toe spraken we wat af. Ondertussen mag ik hem mijn vriend noemen :P.
Hij is baptist. Waarom Heer? Waarom? -heb ik vaak gebeden.

Hij was dus ook op mijn belijdenis. Het zou kunnen zijn dat ik me daarom twijfelde. Ik bedoel, ik bevestigde dat we in verschillende kerken zitten.
En ja, ik weet dat het lastig kan worden met hem op dit punt. Maar ik vind het moeilijk om te geloven, dat God, als we Hem er om vragen, ons niet zal helpen op dit punt. Ik bedoel, zou Hij twee mensen die van Hem houden en van elkaar willen scheiden? Zou hij het zo bedoelt hebben? Misschien wel, en wil Hij dat we er van leren of het doen meewerken ten goede als het niets gaat worden tussen ons.

Ik heb geen ervaring met belijdenis doen, zoals dat in o.a. de GKv gaat (aangezien ik katholiek ben). Maar over dit onderdeel kan ik wel wat zeggen. Ik heb namelijk een protestantse vriend. Hij heeft afgelopen winter in zijn kerkgemeente (PKN) belijdenis gedaan. Dat maakte het voor mij ook extra duidelijk dat we inderdaad niet tot één Kerk behoren. Dat doet pijn, maar het is ook eerlijk en duidelijk. Want of je het nou voelt of beseft of niet, jij en jouw vriend (en ik en mijn vriend) geloven wel in één Heer, maar zijn niet in één Kerk. Dat is pijnlijk, en daarom zou het wel eens makkelijk zijn om er voor weg te lopen. Maar dat is geen oplossing. Die ligt in het beseffen én accepteren van elkaars anders-heid en eigen-heid (zoals met alle eigenschappen van jou en je partner).

Wat meer over mijn oecumenische relatie en hoe ik daarin sta, kun je hier (en verderop in dat topic) lezen. Wellicht heb je daar ook wat aan voor jouw eigen situatie.
« Laatst bewerkt op: mei 26, 2010, 01:28:15 pm door wateengedoe2 »

Marnix

  • Berichten: 2614
    • Bekijk profiel
Ik twijfelde tijdens mijn belijdenis
« Reactie #12 Gepost op: juni 06, 2010, 09:52:00 pm »
Ik snap er niets van. Sinds wanneer doe je belijdenis van een kerkverband en beloof je daar eeuwige trouw aan?

Is dat gevoel, van een ja aan je kerkverband, terecht? Of is de interkerkelijke relatie juist de reden dat er een angst is ontstaan dat er hierdoor meer afstand ontstaat? En is dat reëel? (zelfde geldt voor wateengedoe)

En ja, jammer dat er zoveel kerkverbanden zijn. En zoveel kerkmuurtjes, ook nog zoveel kerkcentrisme, waarbij men het belangrijker vind dat je lid bent van een bepaald kerkverband dan dat je in God gelooft. Maar goed, goed om te weten dat God boven die kerkmuurtjes staat.
In nothing is the power of the dark lord more clearly shown than in the estrangement that devides all those who still oppose him - Tolkien

elle

  • Moderator
  • Berichten: 7583
  • The way of the leaf
    • Bekijk profiel
Ik twijfelde tijdens mijn belijdenis
« Reactie #13 Gepost op: juni 06, 2010, 10:57:51 pm »
Je doet getuigt wel dat je gelooft dat de leer van het heil zoals beleden in die gemeente, de ware leer is. Dat sluit sowieso bijv. de evangelische/baptisten visie daarop uit. De facto is je belijdenis in de GKv een afwijzen van dat gedachtengoed.
Ik betwijfel of het de RKK uitsluit (historisch waarschijnlijk wel). Zij geloven echter dingen tav Maria en de Kerk die mogelijk onverenigbaar zijn met onze visie op 'het heil in Christus'. Dat weet ik niet precies.

Verder denk ik dat binnen het gereformeerde scala aan kerkverbanden de belijdenis redelijk inwisselbaar is. Wat je gelooft ten aanzien van niet heilsgerelateerde zaken (bijv gezongen amen, gebeamde liederen, tweede zondagse eredienst, hoedjes voor vrouwen op zondag, vrouwen op de kansel, de locatie van je ziel na je dood en voor de jongste dag of de positie van het tegenwoordige Israel in de apocalyps) doet er imho niet toe op het moment van belijden in de GKv.
"Ask not what the Body can do for you. Ask what you can do for the Body."[/]

wateengedoe2

  • Berichten: 2149
    • Bekijk profiel
Ik twijfelde tijdens mijn belijdenis
« Reactie #14 Gepost op: juni 08, 2010, 12:14:40 pm »

quote:

elle schreef op 06 juni 2010 om 22:57:
Ik betwijfel of het de RKK uitsluit (historisch waarschijnlijk wel). Zij geloven echter dingen tav Maria en de Kerk die mogelijk onverenigbaar zijn met onze visie op 'het heil in Christus'. Dat weet ik niet precies.
Alleen als je denkt dat Maria en de Kerk tot heil zouden kunnen leiden buiten Christus om. Dat is echter niet volgens het katholieke geloof (al is het - helaas - vaak wel het beeld dat erover heerst).