Auteur Topic: Kerkverlating  (gelezen 14755 keer)

webredacteurMO

  • Redactie GKV.nl
  • Berichten: 26
    • Bekijk profiel
Kerkverlating
« Gepost op: april 08, 2011, 03:51:17 pm »
Klaas Wierenga

Over de oorzaken van kerkverlating wordt veel geschreven. De oorzaken ervan lijken divers te zijn. Onverschilligheid, gemakzucht, woede of teleurstelling over de gedragingen van gelovigen, over de vorm van instituten, gebrek aan zelfkennis, zelfingenomenheid, of eenvoudigweg afkeer van de christelijke boodschap. Ook gunstige materiële omstandigheden kunnen een rol spelen: wie rijk is, heeft geen god nodig. Hij redt zichzelf wel (zolang hij niet doodgaat). Niet altijd is een afscheid van het instituut kerk ook een vaarwelzeggen van het geloof in het bestaan van God en in diens relevantie. De overtuiging en het vertrouwen blijven, maar niet de organisatie en haar regels en gewoonten.

Ook de voorgestelde middelen om kerkverlating een halt toe te roepen zijn divers. Men zoekt het in de organisatiestructuur, in doelgroepenpreken en –bijeenkomsten, leerdiensten of juist geen leerdiensten, verootmoediging of actievere werving, bijeenkomen in de kroeg of meedoen aan het carnaval. Maar niets helpt structureel, het lijkt wel of er geen kruid tegen afval is gewassen. Voor veel mensen is dat een frustrerende zaak. Dat is ook wel begrijpelijk natuurlijk: stel je voor dat het je eigen kinderen betreft, of je ouders. Wie een orthodoxe geloofsovertuiging aanhangt, verwacht weinig goeds, zo niet in dit leven, dan wel in het volgende, voor hen die de kerk (en God) vaarwel zeggen. Buiten de kerk geen heil.

Wie de twee alinea’s hierboven overweegt, moet opvallen dat de oorzaken van kerkverlating in het bestaan van de afvallige worden gezocht, terwijl men de remedie in de verandering van het versmade instituut ziet liggen. Ik vermoed dat veranderingen van de organisatie vruchteloos zullen zijn en altijd zullen blijven. Zij zullen altijd sommige mensen aantrekken en andere afstoten. Maar op de geloofsinhoud zullen ze geen effect hebben. Wat een mens gelooft en waarom een mens een god vertrouwt, wordt uitgebroed in het diepste verborgene van zijn ziel. Daar neemt hij zijn beslissingen en trekt hij zijn conclusies. Een ander heeft daartoe geen toegang. Daar is alleen hijzelf verantwoordelijk voor zijn daden en gedachten. Meestal krijgt een ander daarover ook geen opheldering. Daar beslist hij wie of wat hij de schuld geeft van zijn ontrouw.

Deze gedachten bedrukten mijn geest en het onderwerp dat door dit kwetsbare en wankelmoedige orgaan aan een beschouwing werd onderworpen. Deze bedrukking veranderde in zwaarmoedigheid toen ik me realiseerde dat ook ik vatbaar ben voor het afvalvirus. Dat wezentje steekt de kop op wanneer het wordt blootgesteld aan religieuze zaken die het RTL-niveau niet overstijgen, die alle conventies van ruimte en tijd moeiteloos overboord zetten of ronduit leugenachtig, manipulatief of misleidend zijn. Hazes-teksten als “Jezus is zó lief, geef hem maar een dikke knuffel”, of “Jezus houdt zóveel van je, hij drukt je stevig tegen zich aan”; misleidende als “trek je schoenen uit, want je staat op heilige grond”, of “we danken u, dat we u na een week weer ontmoeten (in uw huis)”; Remonstrantse ketterij in “zit je deur nog op slot, doe hem open voor God, van je kr kr kr”; leugenachtige als “blij, blij, mijn hartje is zo blij.”

Waarom wil ik er dan vandoor gaan? Is het hoogmoed: ik sta er boven en dat zal men weten ook; ik weet het beter en dat moet iedereen beseffen? Hoogmoed en zelfingenomenheid zijn mij helaas niet vreemd, maar hier is iets anders aan de hand. Hier verliest de taal zijn betekenis. De woorden verwijzen niet meer naar een externe realiteit, maar danken hun bestaansrecht alleen nog aan hun vermeende vermogen om gevoelens op te roepen. Het is controleerbaar onwaar dat Jezus me tegen zich aandrukt, dat je hem kunt knuffelen, dat we God slechts incidenteel ontmoeten, dat de kerkvloer heilig is, dat mijn hartje blij is (mijn hartje is helemaal niet blij) en dat mijn hartklepjes een krakend geluidje maken. Maar je wordt er wel heel warm van, of heel koud, zoals ik. Zolang taal en teksten hun bestaan onder zulke zware omstandigheden moeten leiden, sta ik op scherp, maar een weinig verheffende mix van solidariteit met de taal, trouw, gemakzucht, vertrouwen, lafheid, betrokkenheid, nieuwsgierigheid, onverschilligheid, hoop en wanhoop houdt mij op mijn plaats. Diep in mij hurkt de neiging tot afval en ongeloof, klaar om op te springen. Daar helpt geen taal tegen, geen mens, geen instituut, alleen God, die zijn mysterieuze wegen gaat.

Klaas Wierenga is classicus te Zwolle

vrolijke

  • Berichten: 1104
  • bekennende pantheïst
    • Bekijk profiel
Kerkverlating
« Reactie #1 Gepost op: april 09, 2011, 10:04:39 pm »
Misschien eens nagedacht?

gaitema

  • Berichten: 10169
  • Zeg maar gait
    • Bekijk profiel
Kerkverlating
« Reactie #2 Gepost op: april 10, 2011, 04:02:20 am »
Zonder God zijn mensen wezen. Zonder broers en zussen waarmee je contact hebt, zijn we verscheurd geraakt. God blijft je Pa en wij blijven broers en zussen van elkaar.
Een nieuwe start is een nieuw begin

Promtus

  • Berichten: 744
    • Bekijk profiel
Kerkverlating
« Reactie #3 Gepost op: april 11, 2011, 11:17:55 pm »

quote:

gaitema schreef op 10 april 2011 om 04:02:
Zonder God zijn mensen wezen. Zonder broers en zussen waarmee je contact hebt, zijn we verscheurd geraakt. God blijft je Pa en wij blijven broers en zussen van elkaar.
Dat kan wel wezen, maar de vraag is of je daar een traditionele kerk voor nodig hebt. Roepen dat je broers en zussen van elkaar bent is mooi, maar de geschiedenis leert dat die broers en zussen nou net in een kerk niet met elkaar om kunnen gaan.

gaitema

  • Berichten: 10169
  • Zeg maar gait
    • Bekijk profiel
Kerkverlating
« Reactie #4 Gepost op: april 12, 2011, 07:01:55 pm »
De geschiedenis leert me ook dat in mijn familie er onenigheid was. Dat er een echtscheiding op de loer lag en moeder haar zoon jaren niet op bezoek heeft gehad. Gelukkig werd het weer herenigd.
Een nieuwe start is een nieuw begin

rtfm08

  • Berichten: 995
    • Bekijk profiel
Kerkverlating
« Reactie #5 Gepost op: april 14, 2011, 10:06:16 am »

quote:

gaitema schreef op 12 april 2011 om 19:01:
De geschiedenis leert me ook dat in mijn familie er onenigheid was. Dat er een echtscheiding op de loer lag en moeder haar zoon jaren niet op bezoek heeft gehad. Gelukkig werd het weer herenigd.
Prachtig,Gods werk !

rtfm08

  • Berichten: 995
    • Bekijk profiel
Kerkverlating
« Reactie #6 Gepost op: april 14, 2011, 10:10:32 am »

quote:

Promtus schreef op 11 april 2011 om 23:17:
[...]

Dat kan wel wezen, maar de vraag is of je daar een traditionele kerk voor nodig hebt. Roepen dat je broers en zussen van elkaar bent is mooi, maar de geschiedenis leert dat die broers en zussen nou net in een kerk niet met elkaar om kunnen gaan.


Ook kerkmensen zijn geen haar beter dan niet kerkelijken dus in zoverre verbaas ik me daar niet over,sterker nog het doet me oa denken aan het verhaal van de barmhartige samaritaan.
Maar zegt dat nou iets over de kerk of de mensen die er heen gaan en soms zelfs een puinhoop van maken ?
Iedereen kent denk ik wel zijn eigen voorbeelden dat er ook binnen een kerkgemeenschap zaken gebeuren die kant nog wal raken als het gaat om wat Christus ons elke zondag en ook door de week vraagt te doen.

Grap is om daar overheen te kijken toch ?

small brother

  • Berichten: 1309
    • Bekijk profiel
Kerkverlating
« Reactie #7 Gepost op: april 15, 2011, 08:31:27 am »
@ Klaas  
Het is als het voorzichtige schuifelen door het donker.
Je wilt je tenen niet stoten dus je doet kleine schuifelpasjes.
Maar paradoxaal is de kans det je je tenen stoot groter,
en het aantal keren dat je je stoot is groter;
dan als je heel voorzichtig je been verheft, en
in het donker een grote stap vooruit zet.
Want er zijn zovéél kleine obstakels.
En deze kans geldt statistisch des te meer,
Voor wie zich vaak vlak na elkaar
aan iets kleins heeft gestoten.

Het kan zijn dat de grond onder je voeten verdwijnt,
dat je geen grond voelt om op te staan, of verder te gaan;
of dat je op een muur stuit
Maar een grote stap met beleid,
Biedt meer vrede en veiligheid,
Dan schijnbare voorzichtigheid.

De discussie over schuifelen of stappen,
leidt vreemd genoeg tot méér
verwarring en onbegrip,
dan de stenen des aanstoots zelf.
En het meest wordt gevallen,
over wie zich stoot.

Moeten we dan allen schuifelend schoppen,
of schuifelend obstakels ontwijken,
of gewoon bewust beleefd blijven staan?

Maar,
of we nu schuifelend omver gaan schoppen;
of schuifelend, obstakels ontwijkend, botsen;
of ook gewoon beleefd stil blijven staan;
het voorwerp van stoten,
blijft steeds in het donker staan.

En ook als we het been reeds verheffen,
en een grote stap overwegen gaan,
zullen we ontdekken,
dat we daarna wéér in het duister staan.

En dan beginnen wij van voren af aan.
Want bij ons gaan en ons staan, zal het altijd
over het meest nabijgelegen gaan.

Wat is toch de weg en wie is daarop gesteld?
Verlicht ons toch: waar is het licht op ons pad?
Dan zien we of het ergens over gaat.
Want ook hij die stevig staat, of gaat,
kan vallen.

gaitema

  • Berichten: 10169
  • Zeg maar gait
    • Bekijk profiel
Kerkverlating
« Reactie #8 Gepost op: april 15, 2011, 07:48:22 pm »

quote:

We hebben er ook veel van geleerd. Nood leerde ook hier bidden. Daarnaast ook vertrouwen en zoeken naar de waarheid in Gods Woord.  :)
Een nieuwe start is een nieuw begin

rtfm08

  • Berichten: 995
    • Bekijk profiel
Kerkverlating
« Reactie #9 Gepost op: april 16, 2011, 08:51:44 am »

quote:

gaitema schreef op 15 april 2011 om 19:48:
[...]


We hebben er ook veel van geleerd. Nood leerde ook hier bidden. Daarnaast ook vertrouwen en zoeken naar de waarheid in Gods Woord.  :)
Je slaat de spijker op zijn kop !!

kbergsma

  • Berichten: 1
    • Bekijk profiel
Kerkverlating
« Reactie #10 Gepost op: september 14, 2011, 11:29:01 pm »
Hallo neef.
Kom hier 'toevallig' terecht.
Voor mij is het antwoord op jouw vraag wel helder: ook ik ben afgehaakt.
Een bijkans fundamentalistische opvoeding vraagt om een tegenreactie.

Riemer Lap

  • was: okidoki
  • Berichten: 8804
  • @ werkt altijd.
    • Bekijk profiel
Kerkverlating
« Reactie #11 Gepost op: september 15, 2011, 12:21:37 am »

quote:

kbergsma schreef op 14 september 2011 om 23:29:

Een bijkans fundamentalistische opvoeding vraagt om een tegenreactie.

Waarom?
er zijn hele volksstammen die wel op het fundament kunnen leven en geen tegenreactie geven. Wat maakt dan dat jij (of wie dan ook) die tegenreactie geeft?
Volgens mij is dat de kernvraag :)
Mail me maar als je wat wilt weten

Ozombi

  • Berichten: 716
    • Bekijk profiel
Kerkverlating
« Reactie #12 Gepost op: november 10, 2011, 05:30:57 pm »
De oorzaak moet gezocht worden in de presentatie/interpretatie van de goddelijke leer als geheel. Die wordt als onlogisch ervaren en is voor velen te vaag. Dat houdt mensen in een passieve (innerlijke) toestand en geven ze er de brui aan. Terecht! Waarom onder regels (en tucht?!?) leven , opgelegd door instanties die slechts kunstmatige macht bezitten?

Als mensen de kerk (het instituut) verlaten wil dat niet zeggen dat ze niets meer geloven of niets meer met God hebben. Dat is een denkfout. Mensen worden steeds spiritueler en dat is een geleidelijke ontwikkeling die zich vanaf nu alleen voorwaarts zal doorzetten.

Als de kerk zijn onlogische dogma`s zou vertalen in begrijpelijke interpretaties die al duizenden jaren (en langer) als universeel zijn verklaard , dan lopen mensen niet meer weg. De kerk overschat zijn eigen belangrijkheid. Mensen hebben niet dat soort ' middelaars ' nodig. Men begint zelf de waarheden te in te zien/aan te voelen en die stroken niet met de kerkelijke opgelegde waarheden.
« Laatst bewerkt op: november 10, 2011, 05:39:08 pm door Ozombi »

flipje

  • Berichten: 4
    • Bekijk profiel
Kerkverlating
« Reactie #13 Gepost op: november 13, 2011, 11:18:52 pm »

quote:

Diep in mij hurkt de neiging tot afval en ongeloof, klaar om op te springen. Daar helpt geen taal tegen, geen mens, geen instituut, alleen God, die zijn mysterieuze wegen gaat.


En nu?

Wat moet diegene, die de neiging tot afval en ongeloof tot in het diepst van zijn ziel voelt, nu doen? Wat moet 'ie met "alleen God, die zijn mysterieuze wegen gaat" ?

Afwachten ?

Bidden dat het over zal gaan (wat ongeveer de boodschap van de gemiddelde ambtsdrager is) ?

Moet hij zijn eigen ik verloochenen, een sacrificium intellectus brengen, en alles wat aan onzin verkondigd wordt ("Jezus is zo lief, geef hem maar een dikke knuffel") voor zoete koek slikken en vrolijk meedoen met het hele circus?

Nogmaals, en nu?
Ik ben benieuwd. En dan bedoel ik met name, dat ik benieuwd ben wat Klaas Wierenga in het volgende deel van zijn bijdrage zal schrijven.
Ik hoop dat er een vervolg is....
Ik hoop dat Wierenga meer weet te zeggen, meer durft te zeggen, dan God die zijn mysterieuze wegen gaat. Want ik weet het ook ff niet meer.

gaitema

  • Berichten: 10169
  • Zeg maar gait
    • Bekijk profiel
Kerkverlating
« Reactie #14 Gepost op: november 14, 2011, 04:47:04 pm »
Klaas Wieringa is volgens mij geciteerd en niet zelf de gene die post.

flipje: als je het ff niet meer weet, dan doet me dat denken aan een preek van Anne van der Meijden. Na die preek (vrijzinnig) wisten ook veel mensen het niet meer. Maar het zijn mensen, allemaal mensen. Wat we eigenlijk zoeken is Jezus Christus zelf in volle glorie voor ons op de preekstoel. Dat zou geweldig zijn!
In werkelijkheid staat er een heel gewoon mens zoals jij en ik daar op de kansel. Jezus Christus is er ook wel, maar om Hem te horen spreken, zal je Hem moeten gaan zoeken. Hij zelf is niet ver weg. Hij is heel dicht bij. Hij laat zich makkelijk vinden. Hij is je herder en weid jou. Bid en je zal gegeven worden.

Vertrouwen op Hem, loslaten van de last in Zijn handen, overgave in de wil om Hem te dienen.
« Laatst bewerkt op: november 14, 2011, 04:48:31 pm door gaitema »
Een nieuwe start is een nieuw begin