Auteur Topic: [splits] RKK: oecumene, Maria, Petrus en andere dogma's  (gelezen 12646 keer)

kerklid00

  • Berichten: 162
    • Bekijk profiel
[splits] RKK: oecumene, Maria, Petrus en andere dogma's
« Gepost op: augustus 03, 2011, 02:48:36 pm »
Beste Paul2,

Verklaar je nader en licht toe, wat je bedoelt aan een paar voorbeelden en zeg welke misverstanden er uit de weg geruimt moeten worden m.b.t. hetgeen er wordt aangegeven door mij; lijkt me interessant.

"Van horen zeggen" is een conclusie die je eens moet toelichten en die niet ik trek maar jij! Daar houd ik ook niet zo van!

Katholieken dienen discussies of vergaderingen over geloofszaken met niet-katholieken te vermijden, tenzij de Heilige Stoel, of in noodgevallen de plaatselijke bisschop, daarvoor toestemming heeft gegeven.


Hierboven dus  een voorbeeld; wat is er onjuist aan de essentie van dit stukje tekst,  m.b.t. de werkwijze van het Vaticaan. Mijn bronnen zijn betrouwbaar!

Je begrijpt natuurlijk wel dat ik niet zo maar wat opschrijf of verkondig. Het stukje tekst dat je hebt aangehaald is gebaseerd op journalistieke en auteursrechtelijke bronnen vanuit kerkelijke bronnen en onderzoeken, ook of heel vaak uit RK bronnen als bijv. Handboek der Kerkgschiedenis van Kardinaal de Jong of The Keys of this blood van de Jezuit Kardinaal Malachi Martin, wat handelt over de vereniging van Europa, waar de Kerk van Rome uit eigen belang nauw bij betrokken is.Gezien vanuit de huidige situatie in de wereld en de dingen die nu over over ons komen, ben ik er van overtuigd dat met name de RK Kerkstaat een belangrijke en bijzonder positie en status aan het vergaren is en in grote mate reeds bezit, en in dat opzicht, ook in de Bijbelse Profetie, een klinklaar accent legt, omp door de trouwe gelovige verstaan te kunnen worden.

En om dan maar even in huis te vallen:

Paus  Pacelli, ook wel Paus XII genaamd, dacht dat hij als Paus alwetend diende te zijn en deed daarom in het openbaar vaak uitspraken over specialistsiche onderwerpen waar hij geen verstand van had; hij sprak groepen bezoekers belerend toe over bijv. tandheelkunde, turnen, guneacologie, luchtvaart etc. hij aarzelde ook niet om allerlei technsiche adviezen te geven. Pacelli beschikte over een enorme bibliotheek, met meer danvijftigduizend encyclopedieën, technsiche handboeken, compendia om zijn kennis op peil te houden

Wat leert nu de Kerk van het Grote Babylon over het Pausdom of elke Paus individueel:

De Paus

De paus, opvolger van Petrus, is bisschop van Rome, hoofd van de Rooms-Katholieke Kerk, en sinds 1929 ook staatshoofd van Vaticaanstad.

De volledige titulatuur van de paus luidt: plaatsbekleder van Jezus Christus, opvolger van Petrus, opperherder van de universele Kerk, (Patriarch van het Westen, in 2005 afgeschaft), Primaat van Italië, Aartsbisschop en Metropoliet van de Romeinse Kerkprovincie, Bisschop van Rome en soeverein van de staat Vaticaanstad.
 
 De naam paus is via het Latijnse papa afkomstig van het Griekse papas, dat met ‘vader’, ‘vadertje’ en ‘heilige vader’ vertaald kan worden. In de Middeleeuwen werd de titel ‘papa’ opgevat als een acroniem voor ‘Petri Apostoli Potestatem Accipiens’, oftewel ‘van de apostel Petrus heb ik de macht ontvangen’. Tot in de 11e eeuw werd de naam papa of papas gegeven aan vele bisschoppen of patriarchen. Dat gold ook voor de titel ‘plaatsbekleder van Christus’. In de loop van de 11e eeuw werden naam en titel gereserveerd voor de bisschop van Rome, navolger van de apostel Petrus. Paus Gregorius VII (1073-1085) legde wettelijk vast dat de titel ‘papa’ voortaan alleen nog voor de bisschop van Rome mocht worden gebruikt.

De katholieke Kerk kent aan haar papa uitzonderlijk gezag toe. De schijnbaar oppermachtige positie van de paus, die in de ogen van buitenstaanders als een absoluut vorst over de katholieken lijkt te regeren, is met name veel niet-katholieke christenen een doorn in het oog. Voor de meeste katholieken daarentegen is het pausambt vanzelfsprekend, vooral omdat het in Jezus’ eigen woorden lijkt te zijn gefundeerd.


Jezus’ eigen woorden
 In het evangelie van Matteüs vraagt Jezus aan zijn Apostelen: "Wie zeggen jullie dat Ik ben?" Alleen de apostel Simon antwoordt: "U bent de Messias, de Zoon van de levende God. Op deze geloofsbelijdenis reageert Jezus als volgt: "Gelukkig ben jij, Simon Barjona; niet vlees en bloed hebben jou dat onthuld, maar mijn Vader in de hemel. Ik zeg jou: jij bent Petrus; op die steenrots zal Ik mijn kerk bouwen, en de poorten van het dodenrijk zullen haar er niet onder krijgen. Ik zal je de sleutels geven van het koninkrijk der hemelen, en wat je op aarde bindt zal ook in de hemel gebonden zijn, en wat je op aarde ontbindt zal ook in de hemel ontbonden zijn." (Matteüs 16, 13-20).
 
 Het geloof van Simon is als een rots. Het Griekse woord voor ‘rots’ is ‘petra’. Vandaar dat Jezus Simon in de aangehaalde tekst met ‘Petrus’ aanspreekt: Simon Petrus is de rots waarop de gemeenschap der gelovigen voortaan is gegrondvest. Volgens de katholieke traditie is in Matteüs 16, 13-20 de leer van het pauselijk primaatschap en leergezag in een notedop gevat. De taak van Petrus eindigde immers niet met zijn dood, maar is in zijn marteldood in Rome overgegaan op de lange keten van opvolgers die, net als hij, het ambt van bisschop van Rome hebben bekleed. Historisch gezien is het pausambt in de geloofsgemeenschap eerst geleidelijkaan in al zijn aspecten tot bewustzijn gekomen, zoals uit het vervolg zal blijken.
 
Aanvankelijk werd, in de vroege kerk, aan de bisschop van Rome nog geen buitengewoon groot gezag toegekend. Wel werd hij, onder bisschoppen, gezien als de ‘eerste onder zijn gelijken’: de ‘primus inter pares’. Hiervan getuigd bijvoorbeeld een uitspraak van Ignatius van Antiochië, die rond het jaar 107 schreef dat de Kerk van Rome "voorzitter" is van de "liefdesbond" die wordt gevormd door de christelijke gemeenschappen overal in de beschaafde wereld.

Toen in de tweede eeuw allerhande afwijkende geloofsopvattingen de nog jonge kerk dreigden te verscheuren, gingen enkele denkers op zoek naar een autoritiet die met gezag heikele kwesties zou kunnen beslechten. Bisschop Irenaeus van Lyon meende zo’n autoriteit in de bisschop van Rome gevonden te hebben. In zijn vijfdelige geschrift Adversus haereses noemde hij de Kerk van Rome daarom de "grootste en de oudste", om verder te stellen: "Met deze kerk moet vanwege haar hoger gezag iedere kerk overeenstemmen". Toen Victor I (189-199), de veertiende bisschop van Rome, van de christenen in Klein-Azie eiste dat zij het Paasfeest van het Joodse pesach zouden losmaken, en alle kerken die dat niet wensten te doen excommuniceerde, ging dat Irenaeus evenwel te ver: dit was ‘te streng’; een mildere aanpak zou beter werken. Het zou uiteindelijk niet de bisschop van Rome, maar een Romeins keizer zijn, die de Paaskwestie tot een oplossing bracht: keizer Constantijn de Grote.
 
In het jaar 312 na Christus moest de Romeinse keizer Constantijn de Grote (ca. 285-337) met zijn troepen een beslissende veldslag leveren. Op de vooravond van het gewapende treffen verscheen aan de hemel een stralend kruis, omschreven met de Griekse woorden 'En Toutoi Nika', in het Latijn te vertalen als ‘In Hoc Signo Vinces’ oftewel: ‘In dit teken zult gij overwinnen’. Onder de indruk van de verschijning liet Constantijn in zijn purperen banieren een zilveren kruis aanbrengen. Hij overwon op het slagveld inderdaad in het teken van het Kruis. Dankbaar bekeerde hij zich tot het christendom. Deze Bekering was van groot belang voor de geschiedenis van het christendom. De katholieke Kerk, onder eerdere keizers veelvuldig vervolgd, kreeg van Constantijn nu de status van religio licita: door het Rijk officieel erkende religie.

Damasus, de eerste ‘echte’ paus
Damasus (366-384) is de eerste bisschop van Rome geweest die zich opstelde als gezaghebbend hoofd der gehele Kerk. Hij was de eerste bisschop van Rome die zich liet vieren als ‘de eerste bisschop van het Rijk’. Als eerste ook noemde hij zijn zetel te Rome ‘de apostolische stoel’, met een primaat boven de andere twee bisschopszetels die zich, net als Rome, op Petrus konden beroepen: Alexandrië en Antiochië. Damasus maakte zijn pretenties overigens meer dan waar. Zo wist hij in 375 keizer Gratianus (367-383) te bewegen, de titel Pontifex Maximus aan de Romeinse bisschopszetel te verbinden. Dit was een meesterzet, omdat deze titel, die van oudsher bij de Romeinen toekwam aan de allerhoogste heidense priester, sinds keizer Augustus (62 v.Chr.-14 na Chr.) alleen nog maar door keizers was gedragen. Een nog grotere winst boekte Damasus, toen hij een volgende keizer, Theodosius (379-395), in het jaar 380 wist te bewegen, het christendom tot enig erkende Romeinse staatsgodsdienst te verklaren.

AD 800: keizer en paus scheppen ‘West-Europa’
 Het volk der Franken, dat na de val van het West-Romeinse Keizerrijk ruwweg het huidige Noord-Frankrijk, Oost- en Zuid-Nederland, België, Luxemburg en het Rijnland als thuisbasis had veroverd, was rond 800 meester over een gebied dat ongeveer de Benelux, Frankrijk, Noord- en Midden-Italië, Zwitserland, Oostenrijk, Tsjechië en West-Duitsland besloeg. De Frankische heerser, Karel de Grote (768-814), liet zich in 800 door de paus tot keizer van het ‘West-Romeinse Rijk’ kronen. Wereldlijk en geestelijk gezag, paus en keizer, waren een verbintenis aangegaan die enkele eeuwen later zwaar onder druk zou komen te staan.

Grote Schisma van 1054
 Door de kroning van Karel de Grote tot keizer had de paus laten blijken niets te geven om de pretentie van het Byzantijnse Rijk, de enige opvolger van het Romeinse Rijk te zijn. Van de andere kant weigerden de Byzantijnse bisschoppen het primaat van de paus te erkennen. In 1054 kwam het tot een kerkscheuring: het Grote Schisma. Sindsdien kennen we de Rooms-Katholieke Kerk, die in West-Europa tot aan de Reformatie dominant is gebleven, en de Oosterse oftewel Grieks-Orthodoxe kerk, die zich in Griekenland en op de Balkan heeft verspreid, en later ook in Rusland dominant is geworden.
 
Gregorius VII
Kort na het Schisma trad paus Gregorius VII (1073-1085) aan. Hij zette een reorganisatie van de RK-Kerk in, die tot op de dag van vandaag haar aanschijn bepaalt. Gregorius stelde het celibaat voor priesters verplicht, en schroefde de pretenties van het pausschap op. Wat dat laatste betreft: in zijn Dictatus Papae formuleerde Gregorius in 27 stellingen de absolute macht van de paus, binnen de kerk tegenover de bisschoppen en buiten de kerk tegenover wereldlijke machthebbers. Volgens de overspannen Gregoriaanse opvatting van het pausambt is de wereldlijke macht afgeleid van de geestelijke en heeft de geestelijke macht minstens indirecte zeggenschap over de wereldlijke. De paus zelf kan in deze optiek nooit door iemand geoordeeld worden en de katholieke kerk heeft nooit gedwaald en kan ook niet dwalen.

Heilige Roomse Rijk en de investituur
 Strijd tussen Gregorius VII en het keizerlijk gezag bleef niet uit. De aanspraken van de paus in wereldse zaken bedreigde namelijk de ordening van het keizerrijk. Dit was het geval. In 962 was in Duitsland het Heilige Roomse Rijk uitgeroepen. De Duitse keizer beschouwde zich als de opvolger van Karel de Grote, en via hem ook als de opvolger van de Romeinse keizers. In het Heilige Roomse Rijk bezaten de bisschoppen en abten veel land, dat zij namens de keizer bestierden. Er was de keizer dus alles aan gelegen om de kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders zelf te kunnen kiezen en installeren. Het was de keizer die bisschop en abt de tekenen van hun geestelijke waardigheid: ring en staf, overhandigde. De ceremonie waarin dit gebeurde werd ‘investituur’ genoemd. Die investituur nu werd door Gregorius voor het pausambt geclaimd. Er ontbrandde een felle strijd tussen de paus en keizer Hendrik IV (1056-1106).

De investituurstrijd
 Hendrik wilde niet meewerken aan het door Gregorius uitgevaardigde verbod op investituur door een leek. De paus deed de keizer op zeker moment in de ban: Hendrik werd geëxcommuniceerd, dat wil zeggen: hij mocht de sacramenten niet meer ontvangen. Hendrik reisde daarop af naar het pauselijk verblijf in Canossa om boete te doen en de ban op te heffen, - de befaamde ‘gang naar Canossa’ (1077). De investituurstrijd werd na de dood van de beide kemphanen met een compromis beslecht. Bisschoppen en abten bleven in wereldlijke zaken ondergeschikt aan de keizer, en gehoorzaamden in zaken van de geest aan de paus.
 
Kruistochten
Kort na de dood van Gregorius VII riep zijn opvolger Urbanus II (1088-1099) op tot een kruistocht om Palestina, het Heilig Land, van de islamitische overheersers te bevrijden, in naam van het Kruis. De vijand die in het Zuiden ‘Europa’ herhaaldelijk had bedreigd, werd nu op gezag van de paus aangevallen. In zekere zin werden de wereldlijke leiders door het avontuur van de kruistocht tot verlengstukken van Rome gedegradeerd. Tot in de dertiende eeuw zouden er kruistochten worden gehouden. De winst in politieke en militaire zin was bescheiden: de Islamieten bleven uiteindelijk, na een eeuw van christelijke bezetting, in het bezit van Palestina. In cultureel opzicht was de winst evenwel duidelijk: het Rooms-katholieke Europa, verenigd rond de paus, was rond 1300 beslist een feit. Precies op dat moment ging het zorgvuldig uitgebouwde pausambt onderuit.

Het Westerse Schisma
 In het jaar 1305 werd een Fransman tot paus gekozen. Zijn vertrek van Frankrijk naar Rome stelde hij uit, omdat het er te roerig was. Hij zou nooit in de Eeuwige Stad arriveren. Een goede eeuw lang geraakten de pausen in Avignon in ballingschap, terwijl in Rome tegenpausen regeerden. De kerk van het Westen raakte verscheurd tussen aanhangers van de pausen te Avignon en aanhangers van de pausen te Rome. Het voert te ver hier op de precieze achtergronden en het ingewikkelde verloop van dit zogenaamde ‘Westerse Schisma’ in te gaan. Belangrijk is wel twee grote gevolgen vast te houden: de gewone gelovigen raakten er in meerdere opeenvolgende generaties aan gewend, dat niet duidelijk was welk centraal gezag nu gevolgd moest worden, en zij kregen bovendien een sterke afkeer van de grote pracht en praal waarmee de elkaar beconcurrerende pauselijke hoven van Avignon en Rome elkaar de loef probeerden af te steken. Het pauselijk gezag, door de opvolgers van Gregorius VII tot een schitterend baken voor de hele Westerse christenheid uitgebouwd, was in 1415, bij het einde van het Schisma, in de ogen van brede volksmassa’s complete verbrijzeld. Het leek tijd voor een grootscheepse hervorming van de Kerk, waarbij het ontspoorde pausschap niet gespaard mocht blijven.

Conciliarisme
 Het Westerse Schisma werd beeindigd door een Concilie. De te Konstanz vergaderde kerk ging zo ver een paus af te zetten om de orde te herstellen. Het leek er op, dat het concilie boven de paus stond, temeer daar werd toegezegd dat er binnen vijf jaar een nieuw concilie zou worden gehouden, zeven jaar later nog een, waarna een vast vergaderritme zou ingaan. Alleen langs deze weg, zo meenden de aanhangers van de ‘conciliaire beweging’ kon een duurzame en broodnodige hervorming van de kerk gegarandeerd worden. De leer, die het primaat van het concilie boven de paus verdedigde, het zogeheten Conciliarisme, leek in het begin van de vijftiende eeuw door de gedane toezegging de beste papieren te hebben.

‘Concilie boven de paus’
 Geheel in lijn met de te Konstanz gemaakte afspraken kwam in 1431 te Bazel een Concilie bijeen. De paus trachtte het Concilie te ontbinden, maar de concilievaders wilden hier niets van weten, en beriepen zich op het concilie van Konstanz met de boude stelling dat "een algemeen oecumenisch concilie boven de paus staat".

Hervormingen mislukken
 Het Concilie van Bazel trachtte in 1435 met decreten de macht van de Curie te breken, maar paus Eugenius IV (1431-1447) wees ze een jaar later simpelweg af. Nog weer een jaar later verplaatste hij het concilie handig naar Ferrara, en van daar weer naar Florence, onderwijl de agenda sturend in de richting van een herstel van de band met de kerk van het Oosten. Pogingen van in Bazel achtergebleven Concilievaders om met een eigen tegenpaus over Eugenius te zegevieren mislukten. De conciliaire beweging slaagde zodoende niet in haar opzet, de kerk in hoofd en leden te hervormen. De hervormingsijver bleef overal in Europa sluimeren evenwel, en werd door het liederlijk gedrag van de zogeheten Renaissance-pausen van de tweede helft vijftiende eeuw nog versterkt.

Reformatie en Contra-Reformatie
 Het is onnodig in dit verband uitgebreid het verhaal van de Reformatie te doen. Het volstaat, vast te stellen dat de door het Westerse Schsima en het mislukken van de conciliare beweging losgemaakte krachten in de loop van de 16e en 17e eeuw grote delen van Europa losrukten uit het verband van de Rooms-Katholieke Kerk. Te laat zetten de pausen een hervorming van de kerk in lijf en leden in, die als de zogenaamde Contra-Reformatie te boek is komen te staan, en die in het Concilie van Trente (1545-1563) een hoogtepunt vond. Verloren terrein herwonnen de pausen er niet mee, maar in de katholiek gebleven landen werd in de Contra-Reformatie de fixatie op Rome wel versterkt. Zo werd het zogeheten Ad-liminabezoek verplicht gesteld: een periodieke gang van alle bisschoppen naar Rome, om zich bij paus en curie voor doen en laten te verantwoorden.

Van Reformatie naar Verlichting
 De Reformatie bracht niet terstond wezenlijke veranderingen in het christelijk karakter van de Europese cultuur, zij het ook dat er na de Godsdienstoorlogen van de 16e en 17e eeuw meer christelijke kerken dan ooit te vinden waren. Wel werden de Europeanen door de felle gevechten met de wapenen en de polemische uiteenzettingen tussen de theologen van de verschillende kerken aan het denken gezet. In de Franse Verlichting van de 18e eeuw leidde dit tot de eerste systematische uiteenzettingen van het Atheïsme.
 
Secularisatie
Europa zou grotendeels christelijk blijven, tot ver in de 20e eeuw toe. Wel nam de greep van de georganiseerde religie op het dagelijks leven af, het eerst, in de 18e en de vroege 19e eeuw, bij de elites, en later, vanaf ongeveer het midden van de 19e eeuw, ook bij de grote volksmassa’s. Niet alleen het atheïsme, maar ook Secularisatie, Ontkerstening en Ontkerkelijking bedreigden de Rooms-Katholieke Kerk. Het moment leek gekomen om de wereld op indringende wijze te laten zien dat de Kerk als bron van waarheid goed gefundeerd was. Dat gebeurde bij de afkondiging van het Dogma van de Pauselijke Onfeilbaarheid in 1870 door paus Pius IX (1846-1878). Die vond plaats kort nadat de Pauselijke Staat, het eigen grondgebied dat de pausen sinds de val van het Romeinse Rijk hadden bestierd, aan het pauselijk bestuur onttrokken, en aan de nieuwe staat Italië was toegevoegd.
 
De paus, Italië en de zouaven
 Voorstanders van een Italiaanse eenheidstaat hadden al decennialang geijverd voor het ontrukken van de Pauselijke Staat aan het gezag van de paus, desnoods met geweld. In 1861 was het koninkrijk Italië uitgeroepen. Het omvatte het grootste deel van Italië, maar niet San Marino, Venetië en het kerngebied van de Pauselijke Staat. In 1866 veroverden Italiaanse troepen onder Garibaldi tweederde van de Pauselijke Staat. Het overige deel, Latium, bleef voor de paus behouden door steun van de Franse keizer Napoleon III (1808-1873). In de strijd tegen de Garibaldisten werd de paus bijgestaan door weerbare katholieke mannen uit alle delen van Europa, de zogeheten Zouaven. Nederland leverde veruit de meeste Zouaven, die zich voor vertrek verzamelden in het Brabantse plaatsje Oudenbosch.
 
'Gevangene van het Vaticaan'
 Toen Napoleon zich in 1870 in de Frans-Duitse oorlog (1870-1871) gedwongen zag om zijn troepen terug te trekken, werd ook Latium door de Garibaldisten bezet. De paus was nu 'de gevangene van het Vaticaan', want het was hem strikt verboden het Vaticaan te verlaten. Pius XI en zijn opvolgers bleven de wettelijkheid van de bezetting aanvechten. Dat bleven ze doen tot 1929. In dat jaar tekenden Pius XI en de fascistische dictator Mussolini het Verdrag van Lateranen. De Kerk erkende Italië als legitieme staat, en Italië verklaarde het Vaticaanse grondgebied voortaan te beschouwen als een soevereine staat.

Pauselijke Onfeilbaarheid
Het Eerste Vaticaans Concilie definieerde het dogma van de pauselijke onfeilbaarheid in 1870 als volgt: "Wanneer de bisschop van Rome Ex Cathedra spreekt, dat wil zeggen wanneer hij in de uitoefening van zijn ambt als herder en leraar van alle christenen krachtens zijn hoogste apostolische ambtsbevoegdheid onherroepelijk beslist, dat een geloofs- of zedendoctrine in de gehele Kerk aanvaard moet worden, dan bezit hij op grond van de goddelijke bijstand, die hem in Sint Petrus is beloofd, die onfeilbaarheid waarmee de goddelijke Verlosser zijn Kerk in de onherroepelijke beslissing over een geloofs- of zedendoctrine heeft uitgerust."

De leer van de onfeilbaarheid betekent niet, dat de paus als persoon onfeilbaar is, of dat alles wat hij zegt altijd waar is. Er zijn in de geschiedenis van de Kerk immers ook pausen geweest, die alles behalve onfeilbaar waren. De pauselijke onfeilbaarheid is afgeleid van Christus’onfeilbaarheid; het is zijn geschenk aan Petrus en diens opvolgers. Een onfeilbare uitspraak komt slechts dan tot stand, wanneer de paus voor altijd voor de universele Kerk iets wil verhelderen, dat of met een geloofswaarheid of met een gebod van de christelijke moraal samenhangt en wanneer hij dit in de plechtige vorm van een zogenaamde "ex cathedra"-verklaring verkondigt.
 
Tweede Vaticaans Concilie: eerste bisschop
 Het Eerste Vaticaans Concilie (1869-1870) moest vanwege de bezetting van Rome vroegtijdig worden afgebroken en kon dus niet worden voltooid. Het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) begon daarom met de kwestie waar het vorige concilie mee eindigde: wat is de plaats van de paus tegenover de bisschoppen? Vaticanum II bevestige het pauselijk primaat opnieuw. Net als Petrus te midden van de apostelen en eerste bisschoppen heeft de paus de opdracht zichtbaar beginsel en fundament van de eenheid in geloof en gemeenschap te zijn, als eerste bisschop binnen het bisschoppencollege. Daartoe bezit hij zowel het hoogste leergezag als de volledige juridische macht. Het beroemde conciliedocument Lumen Gentium verwoordde het aldus: "Zoals door de instelling van de Heer de heilige Petrus en de overige apostelen één apostolisch college vormen, zo zijn op gelijksoortige wijze de paus van Rome, de opvolger van Petrus, en de bisschoppen, de opvolgers van de apostelen, met elkaar verbonden. Op de collegiale aard en opvatting van de orde van de bisschoppen duidt reeds de oeroude kerktucht, krachtens welke de over de gehele wereld aangestelde bisschoppen met elkaar en met de bisschop van Rome in een band van eenheid, liefde en vrede gemeenschap onderhielden, evenals de bijeenroeping van concilies, waarin zij gezamenlijk over de meer belangrijke vraagstukken beslisten, waarbij de eindbeslissing tot stand kwam door een afwegen van de raad van velen" (LG 22).
 
Bisschoppencollege
 Samen met de paus komt het hoogste gezag ook toe aan het voltallige bisschoppencollege, dat het echter niet zonder de paus kan uitoefenen. Sterker nog: ondanks het feit dat de bisschoppen in de hun toevertrouwde bisdommen krachtens hun ambt een rechtstreekse bevoegdheid hebben, heeft de paus ook daar de bevoegdheid om bepaalde beslissingen aan zichzelf of andere gezagsinstanties voor te behouden.

Verlies van de pauselijke waardigheid
 De paus wordt in het Conclaaf gekozen door Kardinalen, in principe voor het leven. Verlies van de pauselijke waardigheid heeft plaats bij het Pauselijk overlijden of als de paus vrijwillig afstand doet. Zij kan ook verloren gaan door zekere en blijvende krankzinnigheid of wanneer hij als privaat persoon een van de geloofsleer afwijkend standpunt zou verkondigen.
 

Johannes Paulus II uitte in 1995 in zijn encycliek Ut unum sint over de oecumene een hoogst opmerkelijke wens. Hij gaf te kennen dat hij open stond voor nieuwe vormen van het ‘petrinisch primaatschap’. De reden was zijn verlangen naar eenheid met de orthodoxe kerken. Hij constateerde dat het pausschap het grootste theologische obstakel vormde voor de eenheid tussen de Katholieke Kerk en de Orthodoxie. Vandaar dat hij in Ut unum sint theologen van alle christelijke gezindten uitnodigde over een nieuwe invulling van het primaatschap van de bisschop van Rome na te denken. Als voorwaarde stelde hij wel dat die nieuwe invulling geen afbreuk doet aan het wezen van het pausambt.

Voor de zekerheid: Bovenstaande tekst staat vol tegenstrijdigheden en zijn niet in overéénstemming met dat wat Jezus, daadwerkelijk, aan de mens heeft voorgehouden! Zoek de verschillen!

Hier heb ik een tweetal stukken tekst geplaatst over hetgeen mij bekend is aangaande het Pausdom. Al eerder heb ik al eens aangeduidt waar we de juistheid van Christus kunnen ontdekken, hiertoe heb ik verwezen naar de Bijbel.

Raadsel: Welke onjuistheden of misverstanden heb ik verkondigd in de bovenstaande teksten, die voortkomen uit kerkelijke én journalistieke bronnen, deels als auteurrechterlijk boekwerken bestaande.

 Graag hoor ik nu de "misverstanden" aangaande hetgeen gezegd en geschreven is. Vergeet niet dat de HEER niet alles in de Bijbel heeft neer laten schrijven, wat wij dienen te weten, want Hij heeft daartoe de Trooster, de Heilige Geest gezonden die bepaalde zaken  alleen aan de individuele gelovige bekend kan maken m.b.t. de profetie ( zie 2 Sam 7:3-11 of Lucas 2:36). Niemand hoeft zich ongerust te maken, als er een misverstand is, zeg het dan directi Dat maakt het forum des te interessanter. Vergeet echter niet dat het forum nog steeds de Sabbat van het 4e gebod is ( inzake Paulus)

groet
« Laatst bewerkt op: augustus 03, 2011, 04:19:48 pm door kerklid00 »

Paul2

  • Berichten: 336
    • Bekijk profiel
[splits] RKK: oecumene, Maria, Petrus en andere dogma's
« Reactie #1 Gepost op: augustus 03, 2011, 04:26:16 pm »

quote:

kerklid00 schreef op 03 augustus 2011 om 14:48:
Beste Paul2,

Verklaar je nader en licht toe, wat je bedoelt aan een paar voorbeelden en zeg welke misverstanden er uit de weg geruimt moeten worden m.b.t. hetgeen er wordt aangegeven door mij; lijkt me interessant.

hallo Kerklid,

ja, dat is goed. In mijn post van vanochtend heb ik een deel van een eerdere post van jou (3 augustus, 4:28 uur) gequoteerd, daar staan twee concrete dingen in.

Ten eerste het idee dat het een katholiek door de katholieke kerk wordt afgeraden om met niet-katholieken over geloofszaken te praten, daar zelfs toestemming voor zouden moeten vragen. Dat is echt ongehoord! Daarom moet je als niet-katholiek maar eens met een katholiek over geloofsonderwerpen praten, je zult zien dat hij of zij dat wel degelijk mag...  

Ten tweede doe je alsof oecumene vanuit katholiek standpunt een soort toneelspelletje is, met verborgen agenda. Als onderdeel van je onderbouwing leg je meneer Danneels woorden in de mond, die hij niet gesproken heeft, dat geef je ook meteen toe.  

Ik quote het stuk nog een keer.

quote:

Wel aan de Codex legt in canon 1325 hier beperkingen op inzake de oecumenische discussie. Het initiatief én het feit dat de Oecumene dus slechts een RK initiatief is en daarmee de RKK Staat de enige is die het beleid hiermee bepaald wordt hiermee bevestigd. Vandaar dat Kardinaal Simonis met een gerust hart kon zeggen dat "Allen onder de Paus" zijn. Hij zei dat niet zo, en noemde het "verzoening". Verzoening waarmee? Canon 246 nu geeft aan, wat ik al eerder heb gezegd, in eigen woorden, namelijk: Het heilige Office (feitelijk dus het bureau der Inquisitie) heeft het alleenrecht over uitspraken betreffende de geloofsleer. Dus wat zal de éénwording onder de Carta nu brengen aangaande het punt van "geloofsonderricht" m.b.t. de protestanten of andere denominaties. Want het Kerkrecht dat vanuit de Carta een nieuw elan zal krijgen geldt natuurlijk voor alle denominaties what so ever ze aan hun geloofskader brengen.


Bij oecumene zijn mensen, kerken, met elkaar in gesprek, allemaal met hun eigen inbreng. Het is geen machtsspelletje met winnaars en verliezers. En wat bedoel je precies met het "bureau der Inquisitie"?
 
Ik heb daarom het vermoeden dat je je gedachten over de katholieke kerk niet toetst aan het onderwerp zelf, de katholieke kerk. Voor informatie over die kerk zul je toch in eerste instantie daar moeten zijn, bijvoorbeeld bij de priesters en nonnen  in België, je persoonlijke vrienden, waarvan je denkt dat ze met jou niet over geloofszaken mogen praten...

shalom,

Paul2
« Laatst bewerkt op: augustus 03, 2011, 05:00:51 pm door Paul2 »
maar misschien zit ik er wel naast

Riemer Lap

  • was: okidoki
  • Berichten: 8804
  • @ werkt altijd.
    • Bekijk profiel
[splits] RKK: oecumene, Maria, Petrus en andere dogma's
« Reactie #2 Gepost op: augustus 03, 2011, 04:44:11 pm »

quote:

kerklid00 schreef op 03 augustus 2011 om 04:28:
Beste Riemer,

veel tekst, schop naar Rome en verder eigenlijk niet veel

Hoi kerklid00: je hangt een inleg aan, een manier van bijbellezen.
Overigens doen velen dat: elke lezer maakt zijn eigen duiding immers.
Ik zou (maar wil dat niet) je verhaal kunnen ontkrachten met stapels aan bewijs en bronnen.
Daar heb ik geen zin in simpel omdat het nergens toe leidt dan tot oorlog.
Oorlogen zijn er al genoeg op de wereld dus: niet doen.

Jij bent messiaans christen die de wetten uit het oude verbond nog na wilt leven.
Paulus zegt daar meen ik iets over rondom de besnijdenis: wie het van belang acht moet het doen en wie het niet van belang acht moet het laten. (even kort door de bocht, ik heb geen bijbel bij de hand momenteel).
Net zo goed als jij van mening bent en je geloof invult vanuit jou visie in inzicht (zo noem ik het maar voor het gemak, zonder te zeggen dat dit inzicht juist is!) heeft een ander een ander inzicht (idem).

Tevens het verzoek om enige eerbied te hebben naar andere overtuigingen.
Schoppen is niet nodig.
« Laatst bewerkt op: augustus 03, 2011, 04:44:58 pm door Riemer Lap »
Mail me maar als je wat wilt weten

kerklid00

  • Berichten: 162
    • Bekijk profiel
[splits] RKK: oecumene, Maria, Petrus en andere dogma's
« Reactie #3 Gepost op: augustus 03, 2011, 05:48:20 pm »
Graag kom ik nog even terug op mijn voorlaatste posting! Persoonlijk ben ik de mening toegedaan dat, wat je schrijft of beweerd, zeker Bijbels juist moet zijn. Hierbij behoort de persoonlijke relatie met Christus, die alleen door de Heilige Geest plaats kan hebben (Jesaja 8:20) centraal te staan zoals de Bijbel ons leert.

Eén van de door mij aangehaalde punten in mijn voorlaatste posting betrof het primaatschap van de Apostel Petrus, waaraan de RK Kerkstaat haar gezag ontleent tot de opvolging van Petrus, door Pausen.  Toch wankelt de gehele RK Kerkstaat, daar er geen sprake kan zijn van een bijzondere of verhevenere plaats van Petrus boven de andere 11 discipelen kan zijn, noch onderling. Jezus zegt dat zelf namelijk!

"De koningen der volkeren heersen over het volk, en die macht hebben, worden weldadige heren genoemd. Doch gij niet alzo; maar de meeste onder u, die zij gelijk de minste; en die voorganger is als een die dient"  (Lucas 22:24-27)

Jezus streefde geen primaatschap noch van Petrus, noch van de andere discipelen na; Hij berispte hen zelfs, omdat ze regematig elkaar probeerden af te
troeven door een betere plaats af te dwingen.

Hiermee begint het fundament en de beweringen van de RK Kerkstaat  te wankelen, want Jezus nu zegt zelf dat Hij geen onderscheidt maakt, daar de discipelen soms  zaten te redetwisten over wie nu de belangrijkste was. Uit hoofde van hun opdracht en taak,  als Jezus niet meer onder hen zou zijn, moesten zij één van Geest zijn. Dat wat Hij tegen Petrus zei, gold ook voor de andere discipelen, juist omdat zij gezamelijk het Dienstwerk van hun Heer zouden voortzetten, na Zijn Hemelvaart!

Echter de bijnaam van Petrus ( in het Hebreeuws Céfas (Joh.1;43 en  1 Kor. 9:5) = rots of steenrots heeft tot de verwarring geleidt en is door de RKK Staat onterecht toegepast op haar gronjdvesten of rechtvaardiging van bestaan. Het is gewoonweg een onwaarheid en onjuistheid!

De naam (Céfas) "Rots" ontving Petrus bij de eerste ontmoeting, zoals we in  (Joh 1:43) kunnen vinden. Bij een latere gelegheid stelde Jezus aan Petrus de vraag: " Wie zeggen de mensen, dat Ik, de Zoon der mensen ben?" Hij stelde die vraag, omdat velen Hem niet als de Messias maar een profeet of een "goed mens". Wat Chistus dus aan Petrus toevertrouwde, gold ook voor de andere discipelen om juist vdie éénheid te bewerkstelligen.

Petrus beantwoordde die vraag met: Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God" Terstond antwoorde Jezus: En, Ik zeg u, dat gij Petrus en op deze petra zal ik mijn gemeente bouwen"  Matt 16:18-20.
Onrechtmatig wordt dit gegeven nu gebruikt om een wereldlijk gezag af te dwingen en notabene te beweren dé Kerk van Christus te zijn met daarbij ook nog het veranderen van de geboden en wetten, door deze tot wetten en geboden van mensen te maken.

Want wat zegt Jezus nu verder nog: "Niemand kan een ander fundament leggen dan, dan hetgeen gelegd is, hetwelk is Jezus Christus (1 Cor. 3:11)

Dus er is geen ander fundament dan Jezus Christus mét de declaoog van Zijn Vader. Er kan dus ook geen andere rustdag zijn dan de Sabbat van het 4e gebod, zoals de Schrift hier duidelijk aangeeft, in deze geschiedenis.

Bovendien wordt er misbruik gemaakt van een woordspeling! Jezus spreekt in de uitspraak tegenover Petrus over de "petra"  en dat houdt verband met de belijdenis van Petrus en niet op de persoon. Indien nu Jezus daadwerkelijk bedoeld had dat Petrus de opvoger van Jezus wou mogen zijn, dan had Jezus geheel iets anders gezegd, namelijk:

"Gij zijt Petrus en op deze petros zal ik Mijn gemeente bouwen"
Petros is namelijk de mannelijke vorm van Rots en zou dus inderdaad wél op de persoon Petrus hebben gewezen en zou zijn aanstelling binnen de toenmalige "christelijke kerk" wél gerechtvaardigd zijn.

Afgezien van dat feit, heeft petrus nooit en te nimmer enige bewustzijn van een Pausschap gehad of een bisschoppelijke titel. We kunnen dat weten omdat de Heilige Schrift dat zélf aanduidt. (Matt 17:1-8 2 Petrus 1:16_18.

Ik hoop dat er geen misverstanden hierover opdoemen, voor zover de Heilige Schrift dan natuurlijk daarin juist is.
groet en zegen
« Laatst bewerkt op: augustus 03, 2011, 05:49:05 pm door kerklid00 »

kerklid00

  • Berichten: 162
    • Bekijk profiel
[splits] RKK: oecumene, Maria, Petrus en andere dogma's
« Reactie #4 Gepost op: augustus 03, 2011, 06:23:41 pm »
Beste Riemer,

je schreef aan mij: veel tekst, schop naar Rome en verder eigenlijk niet veel

Eerlijk gezegd weet ik niet waar deze tekst vandaan komt, van mij is die in ieder geval niet!
« Laatst bewerkt op: augustus 03, 2011, 06:24:32 pm door kerklid00 »

Trajecto

  • Berichten: 4990
  • Nulla aetas ad discendum sera
    • Bekijk profiel
[splits] RKK: oecumene, Maria, Petrus en andere dogma's
« Reactie #5 Gepost op: augustus 03, 2011, 06:51:04 pm »

quote:

kerklid00 schreef op 03 augustus 2011 om 18:23:
Beste Riemer,

je schreef aan mij: veel tekst, schop naar Rome en verder eigenlijk niet veel

Eerlijk gezegd weet ik niet waar deze tekst vandaan komt, van mij is die in ieder geval niet!

Een beetje een grapjas aan het worden? (Of verdient Riemer een reprimande?)
Gezien de link die in Riemers post zat slaat het geheel op deze post kerklid00 in "[splits] Sabbath, 4e gebod en Paulus"

De eigenlijke tekst had Riemer dan maar vervangen door "veel tekst, schop naar Rome en verder eigenlijk niet veel".
Die kwalificatie laat ik dan maar voor Riemers rekening.
Wat betreft Riemers eigenlijk reactie voorts: ik kan me er in grote trekken wel bij aansluiten. In mijn vorige post, Trajecto in "[splits] Sabbath, 4e gebod en Paulus", gaf ik het al aan.

kerklid00

  • Berichten: 162
    • Bekijk profiel
[splits] RKK: oecumene, Maria, Petrus en andere dogma's
« Reactie #6 Gepost op: augustus 03, 2011, 06:54:03 pm »
Beste Paul2,

Ik denk dat ik het punt van canon 1325 inderdaad niet geheel juist heb geconcludeerd. De toepassing van canon 1325 heeft namelijk betrekking op het volgende:

Can. 1325 - Grove of nalatige of opzettelijke onwetendheid kan nooit in overweging genomen worden bij het toepassen van de voorschriften van de canones 1323 en 1324; evenmin dronkenschap of andere geestesstoringen, indien zij met opzet gezocht zijn om een misdrijf te begaan of te verontschuldigen, en hartstocht, indien deze vrijwillig opgewekt of gevoed is.

Alhoewel ik er van overtuigd ben dat het pausdom en dus haar Papa /Paus altijd vanuit haar "Plaatsvervangende functie van Christus op aarde" zoals zij menen te moeten fungeren, de discussie leiden, ook als het om de Oecuemene gaat. daar het immers haar streven en wens, zeker m.b.t. de vereniging van Europa!

Ik moet e.e.a. eens onderzoeken want in mijn archief wordt canon 1325 wel geplaatst onder het Gezag van de paus alleen. Mogelijk een drukfout in het artikel. Ik zal eens kijken in de RK kerkelijke handboeken en Canonlijsten hoe e.e.a. daadwerkelijk is. De tekst namelijk komt wél overéén met de strekking die de RK Kerkstaat ontleent aan haar absolute macht.
groet
« Laatst bewerkt op: augustus 03, 2011, 07:30:23 pm door kerklid00 »

Paul2

  • Berichten: 336
    • Bekijk profiel
[splits] RKK: oecumene, Maria, Petrus en andere dogma's
« Reactie #7 Gepost op: augustus 03, 2011, 08:46:41 pm »

quote:

kerklid00 schreef op 03 augustus 2011 om 18:54:
Beste Paul2,

...

Alhoewel ik er van overtuigd ben dat het pausdom en dus haar Papa /Paus altijd vanuit haar "Plaatsvervangende functie van Christus op aarde" zoals zij menen te moeten fungeren, de discussie leiden, ook als het om de Oecuemene gaat. daar het immers haar streven en wens, zeker m.b.t. de vereniging van Europa!

...


Hallo Kerklid,

Van canoniek recht heb ik zelf nul komma nul verstand... Ik hoef dat eigenlijk ook niet allemaal zo nodig te begrijpen.

Sinds pak 'm beet begin zeventiende eeuw zat de katholieke kerk in Nederland in het beklaagdenbankje. Het was niet verboden om katholiek te zijn, maar er waren wel allerlei maatwerkwetjes specifiek tegen de katholieken gericht, ze mochten bijvoorbeeld geen openbare processies houden en zij mochten niet georganiseerd zijn als landelijke kerkprovincie. Wanneer werden de bisdommen weer opgericht in Nederland? Eind negentiende of begin twintigste eeuw, ik weet het niet zo uit mijn hoofd, maar dat kwam na een wetswijziging die met godsdienstvrijheid te maken heeft. Oei! Ze waren weer terug! Wat gaat er nu allemaal voor verschrikkelijks gebeuren??!!

Niet-katholiek Nederland werd bang voor het vermeende "transmontanisme" van de katholieken want, zo dacht men, de katholieke kerk 'is' een staat en aan welke staat zijn de katholieke Nederlanders als het erop aan komt nu loyaal?  Kortom: koning of paus?

Vaticaanstad is een staat, dat wel, en de paus is daarvan het staatshoofd. Vaticaanstad heeft een paar inwoners, en je kunt er nét een brommer in parkeren, naast de fiets van de bakker. Het leger bestaat uit een vrijwillige eenheid uit Zwitserland, met ook vandaag de dag nog zeventiende eeuwse wapenuitrusting (Pluderhose, punkerhelm en hellebaard), een leger met een ceremonieel karakter. Een gardist wordt ook wel 'aardbei' genoemd vanwege zijn kleurige uniform, en het is een hele eer als gardisten in functie naar een bisdom worden gezonden. Vaticaanstad: een microstaatje zonder tanden.

De katholieke kerk bestaat ook in Nederland, maar de enige staat in Nederland is de Staat der Nederlanden. De katholieke kerk is niet de staat Vaticaanstad. Laatstgenoemde is eerder onderdeel van eerstgenoemde, maar hoe dat nou precies zit, daarover laat ik kenners van het kerkrecht nadere uitspraken doen, voor ik domme dingen roep.  

De 'macht' die geestelijken hebben, waaronder ook de eerste onder zijns gelijken, is een volmacht om sacramenten te (zeg ik dat zo goed?) bedienen. Het is niet eens hun eigen prestatie of verdienste, maar die van God alleen. Eigenlijk net als in andere kerken, toch?

shalom!
« Laatst bewerkt op: augustus 03, 2011, 08:54:58 pm door Paul2 »
maar misschien zit ik er wel naast

kerklid00

  • Berichten: 162
    • Bekijk profiel
[splits] RKK: oecumene, Maria, Petrus en andere dogma's
« Reactie #8 Gepost op: augustus 03, 2011, 08:51:21 pm »
Aangaande canon 1325 het volgende:
 
Can. 1325. § 1. Fideles Christi fidem aperte profiteri tenentur quoties eorum silentium, tergiversatio aut ratio agendi secumferrent implicitam fidei negationem, contemptum religionis, iniuriam Dei vel scandalum proximi.
 
§ 2. Post receptum baptismum si quis, nomen retinens christianum, pertinaciter aliquam ex veritatibus fide divina et catholica credendis denegat aut de ea dubitat, haereticus; si a fide christiana totaliter recedit, apostata; si denique subesse renuit Summo Pontifici aut cum membris Ecclesiae ei subiectis communicare recusat, schismaticus est.
 
§ 3. Caveant catholici ne disputationes vel collationes, publicas praesertim, cum acatholicis habeant, sine venia Sanctae Sedis aut, si casus urgeat, loci Ordinarii.
 
Dat was canon 1325 zoals deze in 1917 het licht zag (tijdens het Pontificaat van Pius XII)
 
De vertaling van, het deel dat onder § 3 valt luidt:
 
§ 3. Katholieken dienen discussies of vergaderingen over geloofszaken met niet-katholieken te vermijden, tenzij de Heilige Stoel, of in noodgevallen de plaatselijke bisschop, daarvoor toestemming heeft gegeven.

 
Hieronder is canon 1325 zoals deze vandaag de dag (1983) op de studie site van het Vaticaan te vinden is, aangegeven:
 
Can. 1325 — Ignorantia crassa vel supina vel affectata numquam considerari potest in applicandis praescriptis cann. 1323 et 1324; item ebrietas aliaeve mentis perturbationes, si sint de industria ad delictum patrandum vel excusandum quaesitae, et passio, quae voluntarie excitata vel nutrita sit.
 
Waarvan de vertaling luid:
 
Can. 1325 - Grove of nalatige of opzettelijke onwetendheid kan nooit in overweging genomen worden bij het toepassen van de voorschriften van de canones 1323 en 1324; evenmin dronkenschap of andere geestesstoringen, indien zij met opzet gezocht zijn om een misdrijf te begaan of te verontschuldigen, en hartstocht, indien deze vrijwillig opgewekt of gevoed is.

Ik heb dus in eerste instantie, per abuis  de verkeerde Codex- voorgehouden hier. Mijn oprechte excusses

Men kan zich nu afvragen; indien het Schriftwoord onveranderlijk, daar het de autoriteit van de Allerhoogste god draagt en niet van (een) de mens  (2 Petrus 1:20,21) in hoeverre zal dan het Vaticaan als plaats waar wetten en geboden voor de wereld worden gemaakt m.b.t. de morele zaak; op de plaats van Christus kunnen zetelen! Er is geen andere conclusie dan dat het er naar uitziet dat we hebben te maken met de Satan, als Overste van deze wereld, die op exact dezelfde wijze de mensen misleid, zoals hij dat de engelen trachtte aan te doen en daarna Eva en Adam tot zonde en dus overtreding van de wet van liefde aan te zetten.

Het Vatikaan kan wetten en geboden uitvaardigen voor wie dan gelijk, haar doel en houding zal niet veranderen, totdat zij één is met de burgerwetgever, dan zal het einde gekomen zijn daar de genade van de Allerhoogste geen plaats meer kan hebben in de harten van mensen. Daarmee eindigt ook de genadetijd die Hij uit liefde aan ons heeft gegeven.

groet en zegen
« Laatst bewerkt op: augustus 03, 2011, 08:56:14 pm door kerklid00 »

Paul2

  • Berichten: 336
    • Bekijk profiel
[splits] RKK: oecumene, Maria, Petrus en andere dogma's
« Reactie #9 Gepost op: augustus 03, 2011, 09:36:32 pm »
Hallo Kerklid,

quote:

kerklid00 schreef op 03 augustus 2011 om 20:51:
Aangaande canon 1325 het volgende:
 
Can. 1325. § 1. Fideles Christi fidem aperte profiteri tenentur quoties eorum silentium, tergiversatio aut ratio agendi secumferrent implicitam fidei negationem, contemptum religionis, iniuriam Dei vel scandalum proximi.
 
§ 2. Post receptum baptismum si quis, nomen retinens christianum, pertinaciter aliquam ex veritatibus fide divina et catholica credendis denegat aut de ea dubitat, haereticus; si a fide christiana totaliter recedit, apostata; si denique subesse renuit Summo Pontifici aut cum membris Ecclesiae ei subiectis communicare recusat, schismaticus est.
 
§ 3. Caveant catholici ne disputationes vel collationes, publicas praesertim, cum acatholicis habeant, sine venia Sanctae Sedis aut, si casus urgeat, loci Ordinarii.
 
Dat was canon 1325 zoals deze in 1917 het licht zag (tijdens het Pontificaat van Pius XII)
 
De vertaling van, het deel dat onder § 3 valt luidt:
 
§ 3. Katholieken dienen discussies of vergaderingen over geloofszaken met niet-katholieken te vermijden, tenzij de Heilige Stoel, of in noodgevallen de plaatselijke bisschop, daarvoor toestemming heeft gegeven.
hmm, dit voelt extreem onvolledig aan. Ergens moet in de tekst expliciet vermeld zijn of het hier gaat om spreken op persoonlijke titel of spreken namens de katholieke kerk. Allebei mag, alleen voor dat laatste moet je toch eerst op zijn minst theoloog worden. Naar een oecumenisch congres zal de katholieke kerk een gekozen afgevaardigde sturen. Je kunt niet zeggen 'ach, ik ben ook katholiek, dus ik zet namens de hele katholieke kerk straks mijn handtekening wel even onder een verklaring, of ik benoem mijzelf wel even tot officiële woordvoerder'. Maar je mag als katholiek wel je mond open doen in deze wereld en rekenschap afleggen van je geloof? Of ik ben een vliegende eekhoorn!  

Ik ben geen kenner van het canoniek recht, maar ik voel op mijn klompen aan dat je uit dat ene artikel alleen helemaal niets kunt concluderen. Ik mis simpelweg de contekst. Liever nog, ik mis de uitleg van meneer de pastoor.

quote:

 
Hieronder is canon 1325 zoals deze vandaag de dag (1983) op de studie site van het Vaticaan te vinden is, aangegeven:
 
Can. 1325 — Ignorantia crassa vel supina vel affectata numquam considerari potest in applicandis praescriptis cann. 1323 et 1324; item ebrietas aliaeve mentis perturbationes, si sint de industria ad delictum patrandum vel excusandum quaesitae, et passio, quae voluntarie excitata vel nutrita sit.
 
Waarvan de vertaling luid:
 
Can. 1325 - Grove of nalatige of opzettelijke onwetendheid kan nooit in overweging genomen worden bij het toepassen van de voorschriften van de canones 1323 en 1324; evenmin dronkenschap of andere geestesstoringen, indien zij met opzet gezocht zijn om een misdrijf te begaan of te verontschuldigen, en hartstocht, indien deze vrijwillig opgewekt of gevoed is.

Ik heb dus in eerste instantie, per abuis  de verkeerde Codex- voorgehouden hier. Mijn oprechte excusses
oh, geeft niet, kan gebeuren.

quote:

Men kan zich nu afvragen; indien het Schriftwoord onveranderlijk, daar het de autoriteit van de Allerhoogste god draagt en niet van (een) de mens  (2 Petrus 1:20,21) in hoeverre zal dan het Vaticaan als plaats waar wetten en geboden voor de wereld worden gemaakt m.b.t. de morele zaak;

ik onderbreek je even

Wetten die binnen de kerk gelden, heel belangrijk! Geboden die niet tegen de bijbel ingaan, maar deze juist concreet uitwerken, ook heel belangrijk! Het vaticaan is geen plaatsvervanger van de Nederlandse overheid, op geen enkele manier. Voorbeeld. De Nederlandse wet geeft moeders het recht hun ongeboren kind te laten doden, mits ze zich aan procedure zus en zo houden. Het Vaticaan gebiedt de christenen in Nederland om nooit gebruik van te maken van dat staatkundige 'recht' op moord.

quote:

op de plaats van Christus kunnen zetelen! Er is geen andere conclusie dan dat het er naar uitziet dat we hebben te maken met de Satan, als Overste van deze wereld, die op exact dezelfde wijze de mensen misleid, zoals hij dat de engelen trachtte aan te doen en daarna Eva en Adam tot zonde en dus overtreding van de wet van liefde aan te zetten.
Die conclusie zou juist zijn, als de katholieke kerk op de troon van God probeerde te zitten. Maar dat doet ze dus niet. Het is ook niet zo dat ze de bijbel hebben afgeschaft of uitgehold.

quote:

Het Vatikaan kan wetten en geboden uitvaardigen voor wie dan gelijk, haar doel en houding zal niet veranderen, totdat zij één is met de burgerwetgever, dan zal het einde gekomen zijn daar de genade van de Allerhoogste geen plaats meer kan hebben in de harten van mensen. Daarmee eindigt ook de genadetijd die Hij uit liefde aan ons heeft gegeven.
Dit betoog begrijp ik niet. Hoe kijk je tegen het doel en de houding van het Vaticaan aan? Willen zij dan niet dat mensen God leren kennen en liefhebben, en is hun bestaan niet daarop gericht, eigenlijk zoals alle kerken dat zijn?

quote:

groet en zegen

maar dat begrijp ik wel :-)

shalom!
« Laatst bewerkt op: augustus 03, 2011, 10:13:29 pm door Paul2 »
maar misschien zit ik er wel naast

Bezemlach

  • Berichten: 53
    • Bekijk profiel
[splits] RKK: oecumene, Maria, Petrus en andere dogma's
« Reactie #10 Gepost op: augustus 03, 2011, 09:44:42 pm »

quote:

kerklid00 schreef op 01 augustus 2011 om 16:46:
Bezemlach,

Islam en het Rooms Katholisicme lijken in vele opzichten sterk op elkaar. De vrouw van Mohammed was een ex-rooms katholieke non! Mohammed kreeg visioenen van Maria. Maar met elkaar hebben ze weinig te maken, hun gemeenschappelijke aspecten  vinden we in hun fundament, namelijk zonaanbidding! Nu nog is het zo dat "christendom" in de Islamitsiche landen gelijk staat aan Rooms Katholisicme. Een Islamiet die met een "christen" trouwt, huwt een Rooms Katholieke gelovige. Op sommige Rooms Katholieke kerken Arabische staten, prijkt er een reuzengroot beeld van Maria op de daken. Vele Islamieten uit Iran en andere Islam staten bezoeken bijv. Libanon om daar Maria te (ver-) eren.
In de docu reeks onder de naam " De weg naar Mekka" van de Belgische journalist Jan Leyers toont men aan dat de RK Kerk in elk opzicht binnen de Islamitische Staten een invloedrijke rol speelt en de enige "Kerk" is die als legaal wordt gekend, andere denominaties worden "gedoogd" zolang men maar niet openlijk evangeliseerd.
Daarintegen ken ik wel Christenen van andere kerken, die aan de grens van Marokko, in het gevang zijn gesmeten omdat zij Bijbels bij zich hadden. Hun mede broeders en zusters binnen die Staat werden, via de GSM van de betrokken Christenen (uit Brugge) opgespoord en vervolgd.

Bijzondere aspecten van de Carta Oecumenica zijn nog:

Drie basis fundamenten:

1.Er is in Europa maar één, heilige katholieke en apostolsiche kerk
2.De Kerk dient de volkeren van Europa te leiden naar een zichtbare eenheid van gelovigen en kerken in Europa (dat is on- en buitenbijbelse taal, want Jezus wijst op het niet zichtbare dat de waarlijke essentie van (het)geloof is.
3.De Kerken en de gelovigen hebben een gemeenschappelijke verantwoording binnen Europa.

In dat laatste punt wordt de gelovige dus, als of het de Inquisitie betreft, door druk en stemmingmakerij tot aansluiting (overgave) aan de Rooms Katholieke Kerkstaat aangezet. De Kerk van Rome past dus niet de Liefde van Christus toe, die de mensen tot Hem trekken (Kol. 1:19 en Hebreeën 2:14) alsook Romeinen 6:23 en Johannes 1:15,16, maar door -geestelijk- geweld en wereldse politiek-economische druk, de denominaties en de mensen binnen die organisaties, tot aanbidding van de Bisschop dwingt. Vandaar dat dus dan ook de zondag een onheilige dag is, die niet alleen buitenbijbels is, maar ook tot zonde aanzet, daar de overige regels van de decaloog geen waarde (kunnen) hebben, zonder dat 4e gebod! (Exodus 31: 13-17) en er feiteliojk geen relatie tussen Jezus en de mens kan plaats hebben. Men hangt immers een andere heer aan!

Kardinaal Simonis heeft de Carta Oecumenica nog eens uitgelegd en we hoeven aan de uitslag niet te twijfelen. Toen -ook- Protestantse kerkvertegenwoordigers op 15 januari 2001 de Carta Oecumenica ondertekenden, zei Kardinaal Simonis, voordien ( de donderdag daarvoor) dat hij het bijzonder moedig vond dat Protestantse kerkvertegenwoordigers de Carta wilden ondertekenen. Hij prees de genodigden en verzekerden hen er van dat hun (aan-)deel binnen de Careta gerespecteerd zou worden. De maandag daarop zei Kardinaal Simonis zonder omhaal dat iedereen nu "onder het gezag van de paus" stond.

Dus; Daar waar de Bisschop is (de Paus) is Christus.

Wellicht dat ik hier nog op terug kom, indien gevraagd en zal me daarbij houden aan datgene wat Simonis uitlegt over zijn standpunt, dat in het licht staat van de decaloog!

Groet

Beste Kerklid-nul-nul,

Wat moet ik met dit bericht? Is dit een reactie op een bericht van mij? Ik vind dit gedoe over verschillende kerken en christelijke geloofsrichtingen niet echt belangrijk.
« Laatst bewerkt op: augustus 04, 2011, 10:14:46 am door Bezemlach »

Riemer Lap

  • was: okidoki
  • Berichten: 8804
  • @ werkt altijd.
    • Bekijk profiel
[splits] RKK: oecumene, Maria, Petrus en andere dogma's
« Reactie #11 Gepost op: augustus 04, 2011, 12:37:20 am »

quote:

kerklid00 schreef op 03 augustus 2011 om 18:23:
Beste Riemer,

je schreef aan mij: veel tekst, schop naar Rome en verder eigenlijk niet veel

Eerlijk gezegd weet ik niet waar deze tekst vandaan komt, van mij is die in ieder geval niet!

Het was een samenvatting van jouw tekst. Niets meer en niets minder.
Dus schreef jij in feite iets van tekst, gaf je een schop naar Rome en schreef je verder niet veel.

Overigens ga je NIET in op de overige zaken die ik daar noem waaronder:"Schoppen is niet nodig"....
« Laatst bewerkt op: augustus 04, 2011, 12:39:16 am door Riemer Lap »
Mail me maar als je wat wilt weten

kerklid00

  • Berichten: 162
    • Bekijk profiel
[splits] RKK: oecumene, Maria, Petrus en andere dogma's
« Reactie #12 Gepost op: augustus 04, 2011, 03:52:02 am »
Okay Riemer,

Niets loos! Ik zal e.e.a. nog eens doornemen!

Hendrik-NG

  • Berichten: 3757
    • Bekijk profiel
[splits] RKK: oecumene, Maria, Petrus en andere dogma's
« Reactie #13 Gepost op: augustus 05, 2011, 10:36:47 am »

quote:

Paul2 schreef op 05 augustus 2011 om 10:05:
[...]

hallo kerklid,

maar het derde gebod, dat is toch deze? (exodus 20:7)

U zult de naam van de HEER uw God niet lichtvaardig gebruiken, want de HEER laat degenen die zijn naam lichtvaardig gebruiken niet ongestraft.

Als ik iets weten wil over de leer van de katholieke kerk, dan klop ik wel bij hun aan. Jij kunt en hoeft niet in hun schoenen gaan staan.
Ik denk dat Kerklid00 eens op de site moet kijken van de Kathechismus van de Katholieke Kerk (hier te vinden - even doorklikken naar de pagina over de 10 geboden)...

Dan zal hij zien dat de Catechetische formulering in Nederland anders is dan die in België... En het "4e woord" in Nederland handelt over het "gedenken van de Dag des Heeren". Zijn (beperkte) "gelijk" dus plaatsafhankelijk is... (Hij dus ongelijk heeft als hij spreekt over de RKK als een "leerstellig massief geheel"... ;) )

Het derde gebod wordt "(in Nederland) inderdaad geformuleerd als: Gij zult de Naam van de Heer, uw God, niet zonder eerbied gebruiken.
« Laatst bewerkt op: augustus 05, 2011, 03:29:13 pm door Hendrik-NG »
'De roeping van de mens is mens te zijn!'

Paul2

  • Berichten: 336
    • Bekijk profiel
[splits] RKK: oecumene, Maria, Petrus en andere dogma's
« Reactie #14 Gepost op: augustus 06, 2011, 11:27:44 am »
hallo Kerklid,

quote:

kerklid00 schreef op 05 augustus 2011 om 21:48:

Vergeet ook niet dat de RKK Staat zich het recht heeft verworven dat zij direct met God kan spreken en dus ook gemachtigd is "wetten en geboden" te veranderen. Dat dénkt zij tenminste.

Ik heb goed nieuws voor je, de "RKK Staat" bestaat niet, misschien be je in de war met Vaticaanstad?

De katholieke kerk bestaat wel, maar zij denkt niet dat zij geboden van God kan veranderen. Maar jij denkt misschien dat zij dat denken. Snap je het verschil?

Vind jij van jezelf dat je gedegen kennis hebt van de katholieke geloofsleer?
« Laatst bewerkt op: augustus 06, 2011, 11:45:18 am door Paul2 »
maar misschien zit ik er wel naast