quote:
Adinomis schreef op 03 april 2009 om 22:24:Volgens mij is de schrijver van dit artkel, Otto de Bruijne, zelf iemand uit de evangelische hoek. Ik vind het moedig van hem om zichzelf de spiegel voor te houden. Als er kritiek is kan er wat van geleerd worden.
Overigens zijn het niet alleen de evangelische gemeenten waar mensen met nare ervaringen vandaan komen. Iedere kerk en elke geloofsgemeenschap kampt met zijn eigen, soms ernstige problemen. Ook de kerk waar ik naar toe ga. En heel vaak komt er dan een scheiding van geesten. Mensen die met wrok en bitterheid hun weg vervolgen en degenen die door die omstandigheden juist dichter bij God gaan leven.
Bij alle problemen is het goed om ons op Christus te richten. De gemeente die Hij vergadert vind je door alle kerken en gemeenschappen heen. Uiteindelijk is dit het werkelijke Lichaam van Christus, dat in eeuwigheid standhoudt:
[...]
In het artikel van Otto de Bruijne las ik ook nog een heel positief resultaat:
[...]
Daar gaat het om: de omgang met God, een persoonlijke relatie met Hem.
Ons gezin is enige jaren geleden vertrokken naar een grote evangelische gemeente. Ondanks vele vrijgemaakte jaren leerde ik daar dat God ook liefde was. Bij binnenkomst veel warmte en activiteiten die ons veel dichter bij God brachten, groei in het persoonlijke geloof. De relatie met mijn Verlosser. Veel dingen die ik eerder allemaal miste, wel gekleurd door vele teleurstellendende ervaringen binnen het vrijgemaakte. Er ontstond een enorme verdieping in het dagelijkse geloofsleven. Van verstand naar hart, van kennis, naar werkelijkheid.
We hebben verder rondgekeken. Leerden de geheel andere visie op Israël, maakten kennis met de dienst van bevrijding, zagen en leerden de diepgang die in de Bijbel geschreven staat. Kregen een verbreding waar het ging om eindtijd. Gingen ervaren dat Gods woord een levend woord is, ook voor deze tijd. We maakten een enorme geloofsgroei mee en nog, elke dag.....
en toch.....
Met mijn gereformeerde rugzak en zoektocht naar de waarheid heb ik vele gesprekken gehad met mijn Hemelse Vader. Ik heb gebeden en gevraagd om inzicht, waarheid.
Ik ging en ga steeds meer zien dat er in evangelische gemeenten ook veel mensenwerk is, soms gericht op emotie - geloof en oppervlakkigheid in de woord van verkondiging, Jezus IS liefde, maar er is ook oordeel, de grondslag is ons zondig bestaan, DE reden die ten grondslag ligt aan Jezus lijden en sterven. Bekering soms haast verkopen als een omkering, inplaats van dagelijkse levensheiliging in het licht van Christus die voor onze zonden MOEST sterven. Bekering is een ernstige zaak en valt niet te vangen in één moment.
Daarna komt dan de grote vraag....wat is Gods doel in mijn leven.....
Het succesverhaal telt, de nederlaag daar kan men niet goed mee om gaan. Het past niet in het soms perfecte beeld wat men wil nastreven. Je zit heel gauw in de boot van het nieuwe leven, spring je er door zonde uit en verdrink je haast dan is het veel moeizamer weer aan boord komen. Voor sommige bedieningen worden bijzondere eisen gesteld, een haast zondeloze (naar buiten) levenswandel. Het lijkt dan op geloofsleven die kennelijk verschillende dimensies heeft die bepalend zijn of je een woord mag brengen, les geven, leiding mag geven, pastoraat of zelfs in de muziek.
en toch.....
blijf ik van mening dat we ook veel kunnen leren van de evangelische broeders en zusters. Ik heb daar ook veel geleerd, ik noemde dat al. Maar ik wil dat zien in het totaal van Gods Woord. Soms worden deelonderwerpen tot op zich zelf staande theologie, maar
in het verband zit er toch erg veel waarheid in. Een waarheid waar het traditionele ook veel van kan leren, soms hier en daar wellicht kwijt is geraakt onderweg.
Opmerkelijk? Maar niet vreemd volgens mij. We zijn immers allemaal niet volmaakt. Dat geldt voor evangelischen, traditionelen en hun kerkgemeenschappen / verbanden. Iemand zei eens tegen me, vlak nadat ik was overgegaan naar het evangelische en ik nog midden in de teleurstelling en pijn zat.....ik ben niet binnenverband, niet buitenverband, maar rekverband....
Vandaag de dag zijn er veel positieve ontwikkelingen binnen de GKV. Ik hou dit bij, ik zie daar naar uit. Soms is er een verlangen daar weer deel van de willen uitmaken. Maar ook onzekerheid voor mogelijke nieuwe teleurstelling, het stempel wat je draagt omdat je over was gegaan naar het evangelische, de mogelijkheid dat er zijn die zeggen : zie je wel....we hadden gelijk, nu ben je terug en hoe denk jij nu over.....en dan volgen er een paar vragen....
En toch.....door dat rondgaan van ons hebben we veel mooie dingen meegekregen, ook zicht op wat fout kan gaan in overdreven begrenzing of juist vermeende onbegrensde mogelijkheden. Zicht op valkuilen en sterke kanten. Iets van waarde in de rugzak. Maar hoe zou je DAT nu kunnen uitdelen...
tekst wat bijgesteld omdat een deel van de door mij gebezigde tekst lang niet voor alle evangeliegemeentes geldt en een onterecht beeld zou schetsen
