quote:
wimnusselder schreef op 29 december 2010 om 00:07:In de bergrede presenteert Jezus geweldloosheid en rechtvaardigheid in het verlengde van elkaar en niet als waarden die concurreren, waarbij de ene voorrang zou kunnen hebben boven de andere.
De voorbeelden die hij gebruikte lijken specifiek bedoeld om duidelijk te maken dat je op een geweldloze manier onrecht en onderdrukking aan de kaak kunt stellen:
- Door je andere wang toe te keren aan iemand die je (normaliter met de achterkant van de rechterhand) op je (rechter)wang slaat om je te vernederen, stel je hem voor de keuze om zijn (voor onreine handelingen gereserveerde) linkerhand te gebruiken óf om je met de binnenkant van zijn rechterhand te slaan, wat toen als vechten met een gelijke werd geïnterpreteerd.
- Door ook je bovenkleding af te staan aan een schuldeiser die je onderkleding opeist beschaam je hem met je naaktheid (zoals dat toendertijd werd beschouwd).
- Door 2 mijl te gaan in plaats van de geëiste 1 mijl, maak je het tot vrijwillige hulp in plaats van iets wat afgedwongen wordt van een ondergeschikte.
Jezus' woorden inspireerden Christenen 3 eeuwen lang om zich grotendeels geweldloos op te stellen en geen overheidsverantwoordelijkheid te accepteren als dat hen tot geweldsgebruik verplichtte.
....
Nee, de mogelijkheid van een wereld zonder wapens, hier en nu, is niet realistisch, maar gaat geloven niet per definitie verder waar realistische verwachtingen ophouden?
Ik kan je voor een belangrijk deel heel goed volgen, en met je laatste opmerking in het bijzonder ben ik het van harte eens. Inderdaad: Als iemand een zwaard toewierp aan een christen die voor de leeuwen werd geworpen, zou dan die christen zich tot de dood hebben verdedigd of zou hij geweldloos blijven? En als de discipelen zich met "Ben Hur" hadden verenigd, zouden ze niet een opstand hebben moeten organiseren tegen de romeinse overheersers?
Ik zie daarom voor mensen met jouw standpunt wel een plaats als stutten van het Koninkrijk. Echter wat mij betreft op dezelfde wijze als bepaalde monniken-ordes bepaalde waarden hoog houden - zonder deze op te leggen aan de maatschappij.
Want een rechter mag recht spreken, ook tot de dood.
En een overheid mag handhaven, ook tot de dood.
En een huisvader mag zijn gezin beschermen, ook tot de dood.
Toelichting:Ik zal proberen verder te gaan dan de statements. Breekpunt is wat mij betreft dat - als ik je goed begrepen heb - je onder de hoogstaand ogende noemer van een door God geëiste geweldloosheid ook alle gezag verwerpt, en er zelfs tegen oproept.
En dat onder dezelfde noemer elke schandalige en brute verwerping van God, recht, waarheid, eer, en het leven van jou en je gezin, door jou wordt geaccepteerd als onontkomelijk feit van dit leven waar je je niet tegen verzetten mag.
Naast onrechtvaardigheid en wreedheid faciliteren (aan meewerken), is dat naar mijn mening God Zelf verzoeken. Verzoeken op dezelfde wijze als je jezelf niet beschermt tegen gevaarlijke situaties, omdat God immers voor je zorgt.
Want: God heeft aan ons zaken overgelaten en opgedragen om zelf te beschermen met heel ons kunnen, en ook nog eens met heel ons hart en ziel. Welke zaken dat zijn kun je zien aan God’s Wet.
En jawel; ik zie ook het nieuwe van het nieuwe testament: Waar in het oude testament heel nadrukkelijk en heel duidelijk God's Wet MOEST beschermd worden, is in het nieuwe testament onze rol nadrukkelijk geestelijker: geweldloze vertegenwoordigers van een koninkrijk dat in alles beheerst wordt door de Liefde.
Maar we verschillen heel sterk in de concrete toepassing. De Liefde brengt ons tot geweldloosheid, en vredelievendheid, en volharden in lijden. Inderdaad. Maar jouw begrip van geweldloosheid is - als ik je goed begrijp - eerder een tegenstander van de liefde dan een medestander. Want de ware Liefde brengt ons niet in verlegenheid en gelatenheid als onze kinderen vermoord worden, onze vrouwen verkracht, en hele bevolkingsgroepen vergast.
En het gaat volgens mij fout doordat je geweldloosheid los koppelt van de liefde. Want geweldloosheid is geen zelfstandige morele waarde, onafhankelijk van de liefde. Geweldloosheid is een
zeer waardevol middel om Liefde te
dienen. Wanneer de liefde niet meer wordt gediend met geweldloosheid, begint geweldloosheid iets van haar normatieve waarde te verliezen. En evenzo kan toepassing van geweld een goede normatieve waarde krijgen als zij de liefde dient.
Daarom is volgens mij geweldloosheid uitsluitend liefdevol als je met de geweldloosheid de liefde dient, en niet de liefdeloosheid.
Waaraan herken of iets tot liefde behoort? Dat is eenvoudig: uit de Wet van God. En dan zijn we ook gelijk uit je punt over de overheid: Ook gezag is van God, en dat blijkt uit de Wet van God. Maar gezag uitspelen tegen de liefde is God's Liefdewet tegenwerpen aan God Zelf. En dat hoort niet.
Volg je mij hierin? En vanuit die basis wil ik verder heel ver in je meegaan dat alle afzien van geweld, - ook als er onrechtvaardigheid heerst - onze plicht en onze taak is voor zover het ons naar de mens gegeven is. Want God is géén God van geweldloosheid, maar een God van recht en waarheid, en zal elke ongerechtigheid van dit leven vergelden. En heel veel guerilla-achtige oorlogsvoering wordt door christenen wel gerechtvaardigd geacht als de dictator maar wreed genoeg is, maar dat is
vanzelfsprekend geen liefde maar leugen. Want de werkelijk 'geweldloze' variant is eerlijk en open de onderdrukker aanspreken en
reeds passief verzet te bieden en elk overheidsoptreden (geweldloos) frustreren in alles in openheid. Dan komen er dreigingen en vallen er veel doden, maar uiteindelijk is dat vanaf de afzonderlijke gedoden gezien telkens maar één keer je leven geven voor God, en dat is vanuit het individu exact hetzelfde als één keer je leven geven om voor de leeuwen geworpen te worden.
Ik ben van mening dat een gesprek over geweldloosheid zwaar bemoeilijkt wordt doordat geweldloosheid zo snel wordt vermengd met voorzichtigheid (voor je
eigen leven en dat van anderen) en luisteren naar wat de macht-usurpators willen. Dan is geweldloosheid hetzelfde als lafheid en liefdeloosheid. Maar de kracht van geweldloosheid zou juist moeten zijn dat de christen in het geheel niet meer geraakt wordt door de dreiging op zijn eigen leven (of dat van anderen), maar enkel wordt gevoed en geleid door wat God van hem vraagt.
In voorbeelden: dan zou dan niet gesproken worden over het bombardement van Rotterdam, maar van het Bombardement van Nederland, en dan zou ook de Februaristaking nooit die naam gekregen hebben, maar wel bijvoorbeeld Februarislachting van het Nederlandsche volk, en dan zou Hitler niet bekend hebben gestaan om het vergassen van alle joden, maar om het vergassen van alle Europeanen..
Dat het anders loopt is omdat wij als mensen liever niet rekenen vanuit een perspectief dat alles reeds door God geleid wordt, en onze keuzes alleen gaan over onze eigen positie tegenover God. Maar wij werken liever met een perspectief waarin wijzelf rekenen en bepalen welke doden gerechtvaardigd zijn en bij hoeveel doden het leven zwaarder weegt dan het dienen van de gerechtigheid.
Daarom: wees gezegend met je roeping van geweldloosheid, als teken van Liefde; als die roeping consequent wordt toegepast verdwijnt er veel onrecht !
