Ontrouw ofwel vreemd gaan

[Jan W]

Nee geen topic met smeuïge details. Onlangs had ik het met een collega van mij die samenwoont over trouw en ontrouw. Zij is zelf nogal trouw in haar relatie, maar wist van een aantal vriendinnen van haar die al of niet getrouwd waren dat die wel eens vreemd waren gegaan of gingen. Zij snapte dat niet. Ze zou haar partner nooit meer recht in de ogen durven kijken zei ze als ze ontrouw zou zijn geweest. En ik ben eerlijk ik denk er net zo over. Maar helaas ken ik ook voorbeelden uit de nabije praktijk van mensen die jarenlang vreemdgaan en toch nog een relatie hebben met de 'eigen'partner.

Mijn vraag is een beetje van hoe krijgen die mensen dat voorelkaar?(Je geweten gaat toch opspelen). Komt vreemdgaan in christelijke kringen voor? Maar ook hoe ga je ermee om als je met vreemdgaan wordt gecronfonteerd. Bijvoorbeeld je ziet dat één van je collega's vreemdgaat.

[Emma]

Ik vrees dat ik nogal "hap" op dit onderwerp..
Ik ken een paar mensen die ontrouw zijn. Wat me opvalt is, dat het wel lijkt of ze hun geweten aangepast hebben aan hun leefwijze. Creatief geworden in het goedpraten wat gewoon fout is. Soms denk ik dat veel mensen in een kinderlijk stadium van hun morele ontwikkeling zijn blijven hangen: iets is pas erg, wanneer het ontdekt wordt.
En van mensen, die op de hoogte zijn, wordt de "mantel der liefde" verwacht.
 

[Johan V.]

Afgelopen week liep ik ook tegen deze instelling aan. Ik was in gesprek met een aantal 'jongens van de straat'  
Op een gegeven moment kregen we het over relaties en ik vertelde dat ik gelukkig getrouwd was. "Nou, da's een mooie zaak," zeiden ze. "Maar je hebt er toch wel wat afwisseling bij?" vroegen ze er gelijk achteraan.
Daar keek ik wel van op.
Een van die jongens was zelf verloofd. Maar regelmatig bij het stappen wordt er ergens anders bijgeschnabbeld. "Je eet toch ook niet elke dag pizza."
Ik stond eigenlijk wel met mijn oren te klapperen.
Ja natuurlijk kijk je er tegenwoordig niet meer van op (helaas) dat mensen wisselende contacten hadden. Maar ik keek er wel van op dat hij -in zijn relatie en ook een groot aantal getrouwde vrienden van hem -daar helemaal geen problemen mee hadden.

Ik geloof niet dat dit een hele constructieve bijdrage is aan dit topic, maar ik wilde mijn verbazing gewoon even kwijt.

[cowboy]

quote:

op 24 May 2003 15:32:26 schreef Emma:
Ik ken een paar mensen die ontrouw zijn. Wat me opvalt is, dat het wel lijkt of ze hun geweten aangepast hebben aan hun leefwijze. Creatief geworden in het goedpraten wat gewoon fout is.
 

Sinds een jaar ben ik (man) bevriend met een vrouwelijke collega die net als ik, getrouwd is. We zijn beide christen, en we hebben de intentie een goede en zuivere vriendschap te hebben. We hebben gemerkt dat deze vriendschap diep gaat, het klikt goed, en ergens kun je toch van je vrienden houden?
Beider huwelijken lopen niet goed (ieder om verschillende redenen) en we begrijpen elkaar soms om die reden des te meer.

Nu is het zo dat we enkele maanden geleden begonnen zijn (deels door gemis in het eigen huwelijk) met zoenen. Vanaf dat moment heb ik het idee gehad dat ik vreemd ga, en dat is een dubbel gevoel: je wilt niet ontrouw zijn, maar je houdt wel van elkaar, die vriendin en ik. Overigens is er van sex geen sprake, dat is een grens die ons echt te ver gaat. Feit is dat er een grens is overschreden. Maar de liefde die we voor elkaar hebben is echt. Dat is geen goedpraten wat fout is, dat wil ik ook niet, want ik besef dat het fout is. Maar dat heeft niets met 'creatief' te maken of wat dan ook.
Onze beide partners weten het niet, maar God weet het. Ik zou graag willen zeggen dat ik niet meer moet zondigen. Maar hoe zit het dan met die liefde voor elkaar? We houden echt van elkaar en we willen niet meer zonder elkaar...
Moeilijk instituut, dat huwelijk...

[Johan V.]

quote:

op 08 Jun 2003 16:29:56 schreef cowboy:
[...]

Moeilijk instituut, dat huwelijk...

Tja, ben ik gedeeltelijk wel met je eens. Ik ben gelukkig getrouwd en houd erg veel van mijn vrouw en we hebben een heerlijk huwelijk.
Toch moet ik ook bekennen dat ik soms ook mijn best moet doen om verleidingen uit de weg te gaan op dat gebied. Veel sterkte

[dingo]

quote:

op 08 Jun 2003 16:29:56 schreef cowboy:
[...]

Nu is het zo dat we enkele maanden geleden begonnen zijn (deels door gemis in het eigen huwelijk) met zoenen. Vanaf dat moment heb ik het idee gehad dat ik vreemd ga, en dat is een dubbel gevoel: je wilt niet ontrouw zijn, maar je houdt wel van elkaar, die vriendin en ik. Overigens is er van sex geen sprake, dat is een grens die ons echt te ver gaat. Feit is dat er een grens is overschreden. Maar de liefde die we voor elkaar hebben is echt. Dat is geen goedpraten wat fout is, dat wil ik ook niet, want ik besef dat het fout is. Maar dat heeft niets met 'creatief' te maken of wat dan ook.
Onze beide partners weten het niet, maar God weet het. Ik zou graag willen zeggen dat ik niet meer moet zondigen. Maar hoe zit het dan met die liefde voor elkaar? We houden echt van elkaar en we willen niet meer zonder elkaar...
Moeilijk instituut, dat huwelijk...

Het huwelijk is aan een kant idd een moeilijk instituut. Het is namelijk gebaseerd op trouw en niet op liefde. Je beloofd elkaar namelijk trouw in goede en kwade dagen. Je beloofd dus niet elkaar lief te hebben tot de dood je scheidt!

En dat weet je ook want je geeft zelf al aan dat je een grens overschreden hebt door elkaar te zoenen. En als je deze relatie zo voortzet, komt die sex vanzelf, dat is alleen nog een kwestie van tijd. Als je dus echt nog waarde aan je huwelijk hecht ga dan met je vrouw naar relatietherapie oid, ga in ieder geval werken aan je relatie met je eigen vrouw en niet aan die van een ander. Let wel, je hoort mij niet zeggen dat het eenvoudig is getrouwd te zijn en te blijven. Ik weet dat ik zonder God's hulp er nog minder van terecht zou brengen.

[cowboy]

quote:

op 08 Jun 2003 21:26:15 schreef dingo:
Het huwelijk is aan een kant idd een moeilijk instituut. Het is namelijk gebaseerd op trouw en niet op liefde. Je beloofd elkaar namelijk trouw in goede en kwade dagen. Je beloofd dus niet elkaar lief te hebben tot de dood je scheidt!

Ja fijn is dat  
Maar je hebt gelijk hoor. Het maakt het alleen niet makkelijker op: dus toch trouw blijven, en geen liefde meer in het huwelijk? Maar dan stimuleert dat toch juist het verlangen naar de liefde bij een ander?

Ik vraag natuurlijk niet naar goedkeuring, maar ik heb altijd snel geoordeeld over dit onderwerp, omdat er mensen in mijn omgeving (twee bevriende stellen) het slachtoffer zijn van overspel. Ik had altijd mijn mening klaar hierover.
Totdat...
...en dan is m'n mening wel zwaar gekleurd hoor. In ieder geval kan ik enigszins inleven in de overspelpleger (al ben ik niet met die persoon eens).

[priemjohannes]

Iets is pas erg, wanneer het ontdekt wordt. En van mensen, die op de hoogte zijn, wordt de "mantel der liefde" verwacht. Emma dat is nu precies de spijker op zijn kop geslagen! Maar ook dit zal jij wel weten, Hij die oog en oor heeft gemaakt is echt niet blind of doof, m.a.w. het is al ontdekt, en daar wordt helaas niet aan gedacht of het geweten wordt gesust. Wat vreemd als je deze kennis hebt en het toch aandurft. Kijk in de Wet wordt ons niet alleen aangezegd niet te echtbreken maar ook om niet te begeren. Je begeert niet iets wat je niet aanstaat. Met andere woorden je ervaart het als prettig en wil het graag hebben. Maar God zegt het is niet van jou, dus afblijven! Om reden dat het niet van jou is zult gij het dus niet begeren. Ja maar ik vind haar/hem toch lief, ja nogal wiedus maar dat maakt niet dat je je begeren kunt doorzetten. Dus roep jezelf op tijd een halt toe! en vertel het aan degene die jij trouw hebt beloofd dat lost op. Ook zij die aan het begeren niet hebben toegegeven zullen vast weleens gedacht hebben etc. etc. etc. Niet doorgaan dus!

[Johan V.]

Het belangrijkste is denk ik: Hoe goed is je eigen relatie?

Het eerste wat ik doe als ik met een goede vriendin een avond heb zitten praten is om het uitgebreid met mijn vrouw te bespreken.
Ook wanneer ik me tot die vriendin aangetrokken voel, ook dat bespreek ik met mijn vrouw.

Als ik twijfels heb, maar toch een goed gesprek wil hebben, dan vraag ik of mijn vrouw thuisblijft en eventueel boven in haar werkkamer blijft zitten.
Je kunt hier denk ik nooit voorzichtig genoeg mee zijn.

Cowboy: In hoeverre houdt je nog van je vrouw en wil je aan je relatie werken?

[Emma]

In zijn befaamde serie over de Bergrede zei Henk Binnendijk: Blaas de lucifer uit, wanneer het nog kan. Wacht niet tot het een oplaaiend vuur is geworden, dan krijg je het moeilijk nog uitgetrapt.
Dat vraagt dus een alerte houding: Waar ben ik mee bezig, wat voel ik, waar leidt dit toe, wat moet ik doen? Juist die houding ontbreekt, als je eerst maar genoeglijk achter je gevoelens aanholt en dan te laat ontdekt dat de boel in lichterlaaie staat.
Dat is niet altijd simpel, maar het komt er eigenlijk (zoals bij alles) op neer dat je de Heilige Geest óók toelaat in je gevoelsleven, en in je wil.

Een jaar of twee geleden raakte ik (getrouwd) bevriend met een ongetrouwde man. Nu is vriendschap met een man voor mij niet taboe, maar dit klikte zo goed, dat ik er heel bewust vanaf een afstandje naar ben gaan kijken, net als hij, overigens. We betekenden heel veel voor elkaars persoonlijke groei en we vonden dat een geschenk van God. Al in een vroeg stadium hebben we met elkaar om Gods bescherming voor deze vriendschap gevraagd, en ik heb dat allemaal met mijn man gedeeld. En..nu hebben we een prachtige vriendschap, waar niet de dreiging van een oplaaiend vuurtje boven hangt. Ik vind het belangrijk om eerlijk tegenover God en mijn man te kunnen staan, en daarom heb ik mijn vriend ook aan mijn man voorgesteld. Nu blijkt dat ze een gezamenlijke hobby hebben en zijn ook vrienden geworden.
Prachtig toch!

[Jan W]

Ook ik denk dat er anderen kunnen zijn waar je eveneens een relatie mee kunt hebben. Alleen die relatie zal nooit sexueel kunnen zijn. Wees altijd open over alle relaties die je hebt, leg lastige dingen voor aan God.

Verder denk ik inderdaad: "Blaas de lucifer uit voor die heet is." Een sexuele relatie stoppen is een van de meest lastige dingen die er is.

[lonneke]

Ik was zelf ook nooit echt gelukkig getrouwd. Ik hield niet echt van mijn man. Dat gaf dat ik liefde en genegenheid buiten mijn huwelijk ging zoeken. Ik ging niet vreemd maar fantaseerde er wel over. Ik ervaarde een enorm gemis in mijn huwelijk. Mijn man hield wel van mij. En het rare is dat hij toch vreemd is gegaan. Inmiddels zijn we uit elkaar.
Ik heb nu een relatie met een man waarin we allebei zielsveel van elkaar houden. Het is een hele andere relatie dan mijn vorige relatie.
Ik heb ook geen drang meer om liefde en genegenheid bij andere mannen te zoeken. Dat komt omdat ik nu een relatie heb waar we elkaar heel erg lief hebben.

[izzewizze]

Lonneke, waarom was je dan wel met hem getrouwd?

[lonneke]

ja, waarom ben ik met hem getrouwd?
Net voordat ik hem leerde kennen ben ik tot geloof gekomen. Mijn vriendenkring bestond voornamelijk uit niet-gelovigen. Ik ging vaak uit naar discotheken etc. Ik had wel kortstondige relaties met jongens die niet geloofde. Maar toen ik tot geloof kwam, daar ook heel bewust voor koos, was het geloof het belangrijkste voor mij. Ik wou maar één ding en dat was God dienen. In die tijd las ik ook veel in de bijbel, en was eigenlijk alleen maar bezig met het geloof. En omdat mijn ouders lid waren geworden van de gkv-kerk ging ik ook mee. Inplaats dat ik nog naar discotheken ging, ging ik opeens naar de jongerensoos. Daar leerde ik hem ook kennen. In die tijd ging ik naar belijdeniscathecesatie. Daarvoor nooit op cathecesatie gezeten.

Afijn, ik vond het heerlijk om met het geloof bezig te zijn. Ik was ook behoorlijk fundamentalistisch, zwart-wit. Ik was weliswaar niet echt verliefd op hem, maar ja....ik kon wel goed met hem praten. Dat was ook wel wat ik miste in die tijd. Ik had geen geref. vrijg. vrienden. Ik heb ook niet op een gv school gezeten dus....
En die wereldse vrienden had ik het opeens behoorlijk moeilijk mee.

In de verkeringstijd heb ik het toch wel twee keer uitgemaakt. Ik zag het eigenlijk toch niet zitten. Niet verliefd, geen vlinders in je buik, nee...dat voelde niet goed. Maar aan de andere kant had ik wel een "vriend" waar ik mee kon praten. (In die tijd had je nog geen internet)

Ik begon toen te werken en hij werkte ook en we konden toen een vrijstaand huis laten bouwen. Nou, dat vond ik heel wat. Ik had matrieel gezien toch wel mijn idealen. Maar ja, je bent nog jong ( ik was 21) en het huis laten bouwen. En toen zijn we getrouwd. Voor mijn gevoel niet uit liefde maar ik vond dat niet het belangrijkste, ik vond het geloof het belangrijkste. Ik dacht ook: Ach, die liefde die groeit wel ( op hoop van zegen)

En ik heb er de jaren erna ook om gebeden. Matrieel gezien hadden we alles, maar ik begreep niet dat de liefde er niet was.
Daarbij komt ook nog dat ik hem wel lief had als naaste en als vriend maar niet als man.
Wij hadden bijv. ook een hele oppervlakkige sexuele relatie. Het was meer om het klaarkomen dan om elkaar echt lief te hebben. Ik kon ook niet begrijpen waarom vrouwen lingerie zo mooi vonden. Ik zou zoiets nooit van m'n leven kopen in de relatie tot hem dus.
Samen onder de douche vond ik gewoon walgelijk, ik schaamde me ook voor hem.

Tja, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het heeft zo'n 15 jaar geduurd.
Pas na ong. 8 jaar wist ik de kern van mijn gebrek aan liefde voor hem.

Dat was verlatingsangst. In mijn kinderjaren ben ik verlaten ( door iemand waar ik van hield). En heb dat onbewust opgeslagen. Liefde was voor mij "verlaten" worden. En aangezien ik niet van mijn man echt hield  hoefde ik ook geen angst te hebben dat hij mij zou verlaten.
Ik heb het daar ook echt heel erg moeilijk mee gehad, om van dat gevoel af te komen.

Maar ik heb zo'n besef gekregen wat liefde is.....en tegelijk voel ik me zo bevoorrecht dat ik door alle lijden heen dit besef heb mogen krijgen. Want ik heb nu een relatie die niets anders dan liefde is. Dan denk ik: zo is het zoals God het bedoeld heeft.

[cowboy]

quote:

op 17 Jun 2003 23:18:18 schreef lonneke o.a.:
In de verkeringstijd heb ik het toch wel twee keer uitgemaakt. Ik zag het eigenlijk toch niet zitten. Niet verliefd, geen vlinders in je buik, nee...dat voelde niet goed. Maar aan de andere kant had ik wel een "vriend" waar ik mee kon praten. (In die tijd had je nog geen internet)

Ik begon toen te werken en hij werkte ook en we konden toen een vrijstaand huis laten bouwen. <>
Ik dacht ook: Ach, die liefde die groeit wel ( op hoop van zegen)

En ik heb er de jaren erna ook om gebeden. Matrieel gezien hadden we alles, maar ik begreep niet dat de liefde er niet was.

Hi Lonneke,

Hmmmmm toen je dus ging trouwen, toen had je heel misschien reserves? Al waren die maar heel iets aanwezig?

Over de sexualiteit en zo (schaamte/douchen), dat vind ik moeilijk, wat je schreef. Als ik dit combineer wat je nog meer schreef ('liefde groeit wel') dan moet het wel erg oppervlakkig zijn. Uiteraard is dit nu erg kort door de bocht wat ik schrijf, maar kan dit juist zijn dat je man daarom vreemd is gegaan?
Let wel, ik keur vreemdgaan niet goed. Niet van je man, ook niet van mezelf (als zoenen onder vreemdgaan valt...)

Eigenlijk ook een andere vraag: voelde je ergens misschien opluchting toen je ging scheiden, doordat dat het juist je man was die vreemd was gegaan? Hierdoor heeft hij namelijk je een legitieme reden gegeven om te gaan scheiden.

(Het is niet de bedoeling je een trap na te geven hoor, integendeel, ik zou graag je gedachte hierover willen horen. Ik hoop niet dat ik je hiermee kwets.)

Ik lees ook een overeenkomst: we zijn beiden genegenheid buiten ons huwelijk gaan zoeken (bij jou bleef het geloof ik bij een gedachte...). Wat ik hiermee wil zeggen weet ik niet precies... ach, het is allemaal zo simpel, niet zondigen, dus ook niet vreemdgaan. Totdat je in een ongelukkige situatie bent (waar ik best mede aan schuldig ben) waarin je de genegenheid bij een andere gevonden hebt. Dan kan ik er eigenlijk niet goed tegen dat daar zo veroordelend tegenaan gekeken wordt (zie reactie van Priemjohannes.... Priem, je doet je naam eer aan ben ik bang.)

Maar goed, ik lees graag je reactie, Lonneke.
God's zegen. Fijn dat je nu je ware liefde hebt gevonden.

[the_jos]

Cowboy,

Mijn ervaring is dat de meest veroordelende opmerkingen komen van mensen die geen geen ervaring met dit soort situaties hebben.

Uit mijn mond zal je geen veroordeling krijgen.
Ik weet hoe moeilijk dit soort situaties kunnen zijn.
Wel vind ik dat je oprecht moet zijn naar je partner.
Bovenal moet je oprecht zijn naar jezelf.
Maar ik weet dat dat makkelijker gezegt als gedaan is.

Ik wens je veel sterkte met het vinden van de juiste weg.

[lonneke]

Hoi Cowboy

Bedankt voor je reaktie.
Dat mijn man vreemd is gegaan had misschien wel met onze oppervlakkige sexuele relatie te maken. Ik hoorde ooit van iemand: mannen willen (sexueel gezien dan) graag een hoerig type. De vrouw waar hij vreemd mee is geweest had dat ook. (vind ik trouwens iets anders dan erotisch)
Voor hem was dat vreemd gaan in ieder geval geen verliefdheid. Het was puur om de sex, het genot etc.
Kijk, en als we nou helemaal geen sex hadden ok, dan had ik me er nog iets bij voor kunnen stellen. Maar we hadden wel sex met elkaar, al was het erg simpel.

Nee, om het vreemd gaan ben ik niet gescheiden. Het was voor mij zoiets als een geschenk uit de hemel. Hij heeft het anderhalf jaar voor zich gehouden. Maar toen hij het vertelde zag ik het als een legitieme reden om met de relatie te stoppen.

Want dat was ook best wel een dilemma voor mij. Je stopt niet zomaar met een relatie maar ik was doodongelukkig. Ik heb ook best wel moeite met mensen die elkaar trouw blijven terwijl ze diep in hun hart ongelukkig zijn. Tegelijk besef ik ook dat ik dit te respecteren heb. Het is de keuze die iedereen voor zichzelf maakt.

Ik denk dat het goed is dat je eerlijk tegenover jezelf blijft. Dat je je de vragen stelt: Wat leeft er in mij, wie ben ik, waarom gedraag ik me zo, waarom voel ik me wel aangetrokken tot haar of hem en niet tot m'n vrouw of man. Wat zou ik graag veranderd willen zien? Is er een open communicatie? Hoe ziet onze sexuele relatie eruit? Wat zijn mijn verlangens hierin? Ook kun je je afvragen hoe en waarom de sexuele rollen zo zijn verdeeld op sexueel gebied.(veelal gebeurt dit onbewust) Is het vanzelfsprekend dat een vrouw bijv. ondergeschikt is in de sexuele relatie, misschien is ze juist wel dominant en hebben we daar nooit met elkaar overgesproken. Maar misschien ben je ook wel gelijkwaardig aan elkaar.

Dat zijn allemaal vragen die ik mezelf heb gesteld en waar ik maandenlang, soms jaren over heb te lopen denken.
Ik ben tot ontdekking gekomen dat in je huwelijk de sexualiteit een hele belangrijke plaats inneemt. Want lukt het niet op sexgebied dan werkt dat ook door in je dagelijkse leven. Het is niet iets wat je zomaar op de koop toeneemt in een relatie. Vooral in mijn nieuwe relatie hebben we hier veel over gesproken en is er een open communicatie. Alles wordt besproken, ook de verlangens en fantasieen. En we genieten er volop van en kunnen heel veel lol met elkaar maken.

En ik wens dit een ieder ander toe.

groetjes lonneke

Ik vind Hooglied een mooie afspiegeling van man/vrouw die je kunt vertalen naar God en de mens. Zo heeft God het bedoeld.

[priemjohannes]

quote:

op 08 Jun 2003 22:53:46 schreef cowboy:
Ik vraag natuurlijk niet naar goedkeuring, maar ik heb altijd snel geoordeeld over dit onderwerp, omdat er mensen in mijn omgeving (twee bevriende stellen) het slachtoffer zijn van overspel. Ik had altijd mijn mening klaar hierover.

Hi Cowboy,

Priem heeft geen recht te oordelen, dat is niet aan mij, laat dat duidelijk zijn! Wel probeer ik aan te geven wat Gods Woord daarover zegt. Dat wij in de gebrokenheid van het leven ons schuldig maken aan overtreding van de wet maakt nog niet dat deze mag worden overtreden. Overtredingen van de wet begrijp ik, maar op grond van de Bijbel, Gods Woord, zijn ze niet goed te keuren, zo ben ik, net zoals jij, van mening. Nogmaals het oordeel over wie dan ook is niet aan mij! Duidelijk? Dit in overeenstemming met: Johannes 8 vers 11 En zij zeide: Niemand, Here. En Jezus zeide: Ook Ik veroordeel u niet. Ga heen, zondig van nu af niet meer! En wat dat zoenen betreft: Blaas die lucifer uit, zie de reactie van Emma.

quote:

op 10 Jun 2003 10:42:22 schreef Emma:
In zijn befaamde serie over de Bergrede zei Henk Binnendijk: Blaas de lucifer uit, wanneer het nog kan. Wacht niet tot het een oplaaiend vuur is geworden, dan krijg je het moeilijk nog uitgetrapt. Dat vraagt dus een alerte houding: Waar ben ik mee bezig, wat voel ik, waar leidt dit toe, wat moet ik doen? Juist die houding ontbreekt, als je eerst maar genoeglijk achter je gevoelens aanholt en dan te laat ontdekt dat de boel in lichterlaaie staat. Dat is niet altijd simpel, maar het komt er eigenlijk (zoals bij alles) op neer dat je de Heilige Geest óók toelaat in je gevoelsleven, en in je wil.

[cowboy]

quote:

op 18 Jun 2003 23:57:34 schreef priemjohannes:
[...]
Priem heeft geen recht te oordelen, dat is niet aan mij, laat dat duidelijk zijn! [...]

Hi Priemjohannes,

Ik heb dus, zoals ik zei, ook geoordeeld over anderen. Dat klopt. Totdat je zelf in die situatie zit... maar dat schreef ik al, een goed verstaander... " class="smiley"  />

Dat je geen recht hebt te oordelen, dat is idd niet aan jou. Dat je erachter schrijft: 'laat dat duidelijk zijn', en verder in je tekst: 'Duidelijk?', dan zegt dat iets over je houdig.

Maar goed, effe on-topic: heb jij toevallig (nare) ervaring rond dit onderwerp? Dit vraag ik omdat je best sterk reageert.

Lonneke,

Fijn dat je zo openhartig hebt gereageerd, ondanks mijn wat rake vraagstelling. Ja je vragen over sexuele omgang binnen het huwelijk zijn zeer terecht. Ik denk dat een heleboel stellen (of liever: helften van stellen) hiermee tobben. Ik weet dat Paulus ergens schrijft dat beide echtelieden tegemoet moet komen aan elkaars sexuele wensen.

quote:

Ik ben tot ontdekking gekomen dat in je huwelijk de sexualiteit een hele belangrijke plaats inneemt. Want lukt het niet op sexgebied dan werkt dat ook door in je dagelijkse leven.

Dat wordt inderdaad zwaar onderschat. Ik gun het je van harte dat je in je nieuwe relatie fijner contact hebt met elkaar. En ik hoop niet alleen op sexueel gebied (maar dat zal wel niet)

Hooglied... ja, zo heeft God het denk ik bedoeld inderdaad.

Groetjes,

cowboy

[priemjohannes]

Hi Cowboy,

Mijn houding daar heb jij blijkbaar iets op aan te merken. Jammer dat je het zo uitlegt. In dit forum is het mij wel meer opgevallen dat zodra Gods Woord er bij wordt gehaald, je de kans loopt te worden beticht van oordelen. Van jou was het voorbarig en onterecht om mij daarvan te beschuldigen, immers blijkt dat je net zo goed als ik weet dat wij daar geen recht toe hebben. Wees alsjeblieft in je commentaar met dergelijke opmerkingen voortaan voorzichtiger. Als antwoord op je vraag: Wij hopen en bidden voor dergelijke nare ervaringen bewaard te blijven. Het ga je goed! bekeer je, d.w.z. draai je om naar de levende God en blaas die lucifer uit voordat alles in lichterlaaie staat. En er is volledig herstel te vinden bij het volkomen zoenoffer van onze Here Jezus Christus. Leg daar je zorgen en moeiten neer. Zeker weten hij laat geen bidder staan! Dat is beloofd door Hem zelf!

[Jakolien]

quote:

op 17 Jun 2003 23:18:18 schreef lonneke:
Maar ik heb zo'n besef gekregen wat liefde is.....en tegelijk voel ik me zo bevoorrecht dat ik door alle lijden heen dit besef heb mogen krijgen. Want ik heb nu een relatie die niets anders dan liefde is. Dan denk ik: zo is het zoals God het bedoeld heeft.

Ik denk dat ik me goed in jouw verhaal kan inleven, Lonneke. Ik heb eenzelfde soort huwelijksleven achter de rug. Nou ja, eigenlijk is niemands geschiedenis echt goed met die van een ander te vergelijken. Maar toch... ik herkende griezelig veel in jouw verhaal.
Maar even een vraagje: Je hebt het over je nieuwe 'relatie'. Ben je met hem getrouwd? En werd het je wat dat betreft lastig gemaakt door je broeders en zusters?

quote:

Nee, om het vreemd gaan ben ik niet gescheiden. Het was voor mij zoiets als een geschenk uit de hemel. Hij heeft het anderhalf jaar voor zich gehouden. Maar toen hij het vertelde zag ik het als een legitieme reden om met de relatie te stoppen.

Want dat was ook best wel een dilemma voor mij. Je stopt niet zomaar met een relatie maar ik was doodongelukkig. Ik heb ook best wel moeite met mensen die elkaar trouw blijven terwijl ze diep in hun hart ongelukkig zijn. Tegelijk besef ik ook dat ik dit te respecteren heb. Het is de keuze die iedereen voor zichzelf maakt.

Tja, deze gevoelens herken ik niet zo. Toen mijn ex me zijn geheim vertelde was ik boos, gekwetst, maar tegelijk ook opgelucht. Ik dacht: Dát was er dus aan de hand! Nú kunnen we eindelijk heel gericht aan onze huwelijksproblemen werken... (wel naïef achteraf...)

Als je zegt dat je best wel moeite hebt met mensen die elkaar trouw blijven terwijl ze diep in hun hart ongelukkig zijn, dan deel ik dat ook niet met je. Ik denk dat veel van die mensen niet aan de mogelijkheid van een scheiding wíllen denken omdat zij trouw willen zijn aan het (7e)gebod van de Here. Héél moeilijk voor hen, maar ze verdienen daarvoor juist ons respect ! En vooral onze hulp, medeleven en gebed!...

[Syrisch Orthodox]

Ik weet niet of mensen hier veel aan hebben, maar ik wil 't toch graag typen.
Tijdje geleden ging mijn beste vriend vreemd. Enkele dagen daarvoor vertelde hij me dat hij een hele sterke band had met een andere meid. Ik raadde hem dan ook aan om afstand van haar te nemen, zodat er nix kon gebeuren. Hij zei dat hij wel wist waar de grens tussen hem en haar lag.

3/4 dagen later belde zijn vriendin me op en vroeg of ik ff kon praten. Ik was toen bij hem thuis en ze zou me later terug bellen, maar heeft dat niet gedaan. Zonder dat zij er maar iets over had gezegt, sprong de gedachte van vreemdgaan in m'n kop en ik begon die avond met bidden: laat het a.u.b. geen vreemgaan zijn vroeg ik tegen God. Nog 2 dagen later vroeg ze of ik een x met haar ergens wat wou drinken (bij ons is 't altijd stiekem als mensen een relatie met mekaar hebben en ik was er vanaf het begin bij) en toen vertelde ze me het hele verhaal.

Mijn vriend en ik gaan zovaak mogelijk naar bijbelstudies/thema-avonden/kerk/enz. We zitten zelfs uren lang in een klooster met monniken te praten. En God is ECHT belangrijk voor ons.

Wat ik dus hiermee wil zeggen: We weten allemaal wat de duivel graag wil. God zegt ons: NIET vreemdgaan, dus de duivel zal het ons zo makkelijk mogelijk maken om wel vreemd te gaan. Hoe dichter we bij God zijn, hoe harder de duivel z'n best doet. Als je denkt dat je een goede relatie met iemand anders hebt, wees dan eerlijk tegen je partner en stel elkaar voor zodat er geen overspel in voor komt. Blijf vrienden, maar bid zodat God de lust weghaalt.

P.s. Ik vraag God ook elke dag of hij de lust wil weghalen/minderen bij mijzelf. Ik weet dat dat een zwakke kant van me is. En ik heb een vriendin waar ik heel veel om geef. Heb haar ook direct voorgesteld aan m'n beloofde. Die zijn nu vriendinnen.

[lonneke]

quote:

op 20 Jun 2003 15:37:37 schreef Jakolien:
[...]

Maar even een vraagje: Je hebt het over je nieuwe 'relatie'. Ben je met hem getrouwd? En werd het je wat dat betreft lastig gemaakt door je broeders en zusters?

[...]


Hoi Jakolien

Nee, ik ben niet opnieuw getrouwd. We zien elkaar in de weekenden. Misschien ooit in de toekomst. Ik ben de weekenden altijd bij hem dus kerk ik niet meer in mijn eigen gemeente, daar is de afstand ook te groot voor.


Als je zegt dat je best wel moeite hebt met mensen die elkaar trouw blijven terwijl ze diep in hun hart ongelukkig zijn, dan deel ik dat ook niet met je. Ik denk dat veel van die mensen niet aan de mogelijkheid van een scheiding wíllen denken omdat zij trouw willen zijn aan het (7e)gebod van de Here. Héél moeilijk voor hen, maar ze verdienen daarvoor juist ons respect ! En vooral onze hulp, medeleven en gebed!...


ja, ik bedoel meer zo van wel bij elkaar blijven maar tegelijk ook het gevaar lopen om liefde en genegenheid bij anderen te zoeken waar vervolgens een geheime relatie zou kunnen ontstaan want ik weet dat dat ook gebeurt en wat gevoel betreft begrijp ik dat ook wel maar ik vind het niet eerlijk t.o.v je partner waar je je ongelukkig bij voelt. Je brengt jezelf in het gevaar dat  je kunt gaan begeren. Dat is in ieder geval iets wat ik bij mijzelf altijd heb ervaren. Daarom ben ik ook met mijn relatie gestopt.Voor mij persoonlijk gaat liefde voor trouw, (wat is trouw zonder liefde?) Ja, het zevende gebod, Gij zult niet echtbreken. Ik denk dat God dit gebod heeft gegeven omdat echte liefde ook niet "breekt" maar juist mensen samen bind. Je moet ook voor je relatie vechten, maar als er helemaal geen liefde meer is dan wordt het mijn inziens wel moeilijk. Maar als beide partijen het willen en ervoor gaan dan zal het ook wel lukken.

[Syrisch Orthodox]

quote:

op 20 Jun 2003 19:35:54 schreef lonneke:
[Daarom ben ik ook met mijn relatie gestopt.Voor mij persoonlijk gaat liefde voor trouw, (wat is trouw zonder liefde?)]

Ben ik het niet mee eens Lonneke.
Is de vraag wat is "liefde zonder trouw" niet belangrijker???

Als je een relatie met iemand hebt en of jij of de ander is niet trouw, wat heb je dan aan liefde??? Dan krijg je voortdurend te maken met pijn....

[lonneke]

quote:

op 20 Jun 2003 19:49:21 schreef Syrisch Orthodox:
[...]


Ben ik het niet mee eens Lonneke.
Is de vraag wat is "liefde zonder trouw" niet belangrijker???

Als je een relatie met iemand hebt en of jij of de ander is niet trouw, wat heb je dan aan liefde??? Dan krijg je voortdurend te maken met pijn....

je hebt helemaal  gelijk hoor. Liefde en trouw gaan samen. Dus alleen liefde zonder trouw is niet goed en alleen trouw zonder liefde is ook niet goed.

Maar ik wou ook nog even op je andere reaktie ingaan. Ik vind het altijd mooi om te horen dat een man zijn vrouw/vriendin trouw is.

Wat betreft de "verleiding" die aan de duivel wordt toegeschreven: Mijn man zei nadat hij het vreemd gaan anderhalf jaar voor mij had verzwegen: "Ja, maar ik ben ook verleid" En toen werd ik vreselijk boos op hem. Want ik vind je een grote zwakkeling wanneer je je zomaar laat verleiden. Nog erger: Ik vond dat hij de schuld mooi van zich afschoof.
In die tijd had ik ook een kennis waar ik veel mee over geloof etc. schreef. Mijn man was altijd vreselijk jaloers. Kon me ook niet vrijlaten. Voor ons was dat moelijk omdat ik een totale andere  belevingswereld had dan hem. Ik wou juist met mensen van gedachten wisselen over het geloof. Maar zijn inziens moest dat persé Gereformeerd zijn. Alle andere overtuigingen werden veroordeeld. En dat is nu na de scheiding nog steeds zo.
Als ik een keer boos op hem ben dan zegt hij: "Zo, heb je je weer laten beinvloeden door die mensen waar je mee omgaat? (Ik ga met alle mensen om, niet alleen gelovigen) en dan voel ik me zo vernederd, alsof ik geen eigen mening heb. Alsof ik mijn eigen verantwoording niet kan dragen.
Maar hij veroordeelt dus wel mensen die hij niet eens kent (mijn vrienden)
Hij neemt ook geen moeite om ze te leren kennen want ze behoren sowieso tot het kwaad. Absurd vind ik het.
Dan zeg ik: Kijk eerst maar eens naar jezelf inplaats dat je zomaar mensen veroordeeld die je niet eens kent. Maar altijd naar anderen kijken, altijd de schuld van zich afschuiven. Wat een  hoogmoed. Ik kan er niet tegen. Dan denk ik: Toon eens een beetje karakter en ga eens je verantwoordelijkheid dragen.
Ik heb ook wel het verlangen gehad dat ik andere mannen begeerde, dat was dan in gedachten, maar ik heb er nooit aan toegegeven. Ook  niet  ondanks dat er van mijn kant geen *man/vrouw*liefde naar hem was.

Wat betreft het vreemd gaan. Wanneer een man vreemd wil gaan (of een vrouw) laat haar  partner hem of haar een kuisheidsgordel omdoen en op slot draaien. Zo kan de duivel je ook niet verleiden. Ik meen dat in de middeleeuwen zoiets bestond. In feite ben je in je gedrag gewoon nog een kind, je kunt niet je verantwoordelijkheid dragen, wel....dan moet het maar op deze manier.
Ik zou trouwens wel willen weten hoe en waarom dit in de middeleeuwen gebeurde en of dit ook onder kerkmensen werd gedragen of dat dit door de  kerk (of geloof) werd veroordeeld.

groetjes Lonneke

[Syrisch Orthodox]

quote:

op 20 Jun 2003 20:37:52 schreef lonneke:

je hebt helemaal  gelijk hoor. Liefde en trouw gaan samen. Dus alleen liefde zonder trouw is niet goed en alleen trouw zonder liefde is ook niet goed.

Maar ik wou ook nog even op je andere reaktie ingaan. Ik vind het altijd mooi om te horen dat een man zijn vrouw/vriendin trouw is.

Wat betreft de "verleiding" die aan de duivel wordt toegeschreven: Mijn man zei nadat hij het vreemd gaan anderhalf jaar voor mij had verzwegen: "Ja, maar ik ben ook verleid" En toen werd ik vreselijk boos op hem. Want ik vind je een grote zwakkeling wanneer je je zomaar laat verleiden. Nog erger: Ik vond dat hij de schuld mooi van zich afschoof.

Verleiden is iets en TOEGEVEN aan een verleiding is iets. Zo nu en dan wordt ik wel geconfronteerd met verleiding, maar aan toegeven kan/durf ik niet. Er zijn zoveel gevolgen die ik van m'n leven NOOIT wil meemaken. En wat uw man deed (sorry dat ik 't zeg) is gewoon zielig. Hij wil niet inzien dat hij helemaal fout zat....

quote:

In die tijd had ik ook een kennis waar ik veel mee over geloof etc. schreef. Mijn man was altijd vreselijk jaloers. Kon me ook niet vrijlaten. Voor ons was dat moelijk omdat ik een totale andere  belevingswereld had dan hem. Ik wou juist met mensen van gedachten wisselen over het geloof. Maar zijn inziens moest dat persé Gereformeerd zijn. Alle andere overtuigingen werden veroordeeld. En dat is nu na de scheiding nog steeds zo.
Als ik een keer boos op hem ben dan zegt hij: "Zo, heb je je weer laten beinvloeden door die mensen waar je mee omgaat? (Ik ga met alle mensen om, niet alleen gelovigen) en dan voel ik me zo vernederd, alsof ik geen eigen mening heb. Alsof ik mijn eigen verantwoording niet kan dragen.
Maar hij veroordeelt dus wel mensen die hij niet eens kent (mijn vrienden)
Hij neemt ook geen moeite om ze te leren kennen want ze behoren sowieso tot het kwaad. Absurd vind ik het.
Dan zeg ik: Kijk eerst maar eens naar jezelf inplaats dat je zomaar mensen veroordeeld die je niet eens kent. Maar altijd naar anderen kijken, altijd de schuld van zich afschuiven. Wat een  hoogmoed. Ik kan er niet tegen. Dan denk ik: Toon eens een beetje karakter en ga eens je verantwoordelijkheid dragen.

Ik zou daar ook niet tegen kunnen. Als iemand mij zo zou kleineren, dan... (weet nu niet wat ik zou doen, maar 't zou niet al te best zijn.....)

Ik leer graag dingen over andere geloofsovertuigingen. Van geloof veranderen zal ik niet doen. Dus nooit geen islam, boedhisme of wat dan ook. Maar wat ik wel graag zie: sommige mensen gaan veel vriendelijker met elkaar om dan wij (suryoye) doen. Zo veel geroddel/leugens/etc. daar word je ziek van. En als ik dan goede dingen zie bij andere mensen, dan wil ik die ook in mijn leven toepassen.

quote:

Ik heb ook wel het verlangen gehad dat ik andere mannen begeerde, dat was dan in gedachten, maar ik heb er nooit aan toegegeven. Ook  niet  ondanks dat er van mijn kant geen *man/vrouw*liefde naar hem was.

Juist, bedoel ik. Toegeven is het zelf WILLEN doen. Je hebt wel de verleiding, maar jij zelf maakt die keuze om er aan toe te geven of niet.

quote:

Wat betreft het vreemd gaan. Wanneer een man vreemd wil gaan (of een vrouw) laat haar  partner hem of haar een kuisheidsgordel omdoen en op slot draaien. Zo kan de duivel je ook niet verleiden. Ik meen dat in de middeleeuwen zoiets bestond. In feite ben je in je gedrag gewoon nog een kind, je kunt niet je verantwoordelijkheid dragen, wel....dan moet het maar op deze manier.
Ik zou trouwens wel willen weten hoe en waarom dit in de middeleeuwen gebeurde en of dit ook onder kerkmensen werd gedragen of dat dit door de  kerk (of geloof) werd veroordeeld.

groetjes Lonneke

Geen idee....  

Ik ken jou en je man niet, maar ik ben blij dat je niet meer bij hem zit...
Ik hoop dat je nu een aardige/lieve man leert kennen, want aan je woorden te zien, verdien jij dat...

Groetjes

[lonneke]

S. O

Dank je voor je reaktie. Fijn dat we hier open over kunnen praten.

gr.
Lonneke

[flexy]

quote:

Mijn vraag is een beetje van hoe krijgen die mensen dat voorelkaar?(Je geweten gaat toch opspelen). Komt vreemdgaan in christelijke kringen voor? Maar ook hoe ga je ermee om als je met vreemdgaan wordt gecronfonteerd.
-------------------------------
Wat me opvalt is, dat het wel lijkt of ze hun geweten aangepast hebben aan hun leefwijze. Creatief geworden in het goedpraten wat gewoon fout is. Soms denk ik dat veel mensen in een kinderlijk stadium van hun morele ontwikkeling zijn blijven hangen: iets is pas erg, wanneer het ontdekt wordt.
 

Momenteel loop ik zelf tegen dit 'probleem' aan. Nooit gedacht dat ik in zo'n situatie zou komen. Nu ik er in zit wil ik er graag eerlijk en open naar kijken. Ik wil geen dingen kapot maken, maar ook niet mijn gevoelens verloochenen. Dit laatste heb ik mijn leven lang al gedaan, door mijn strenge opvoeding. Als ik een paar jaar geleden op deze topic gereageerd zou hebben zou ik onder de categorie mensen vallen die precies wist hoe God het wel en niet wil en wat de bijbel er zoal over zegt.
Gelukkig ben ik nu totaal veranderd en kan ik veel opener en rustiger naar dingen kijken en me afvragen wat IK er van vind.

En dan ben je getrouwd, midden in een crisis en ontmoet je een bijzonder goede vriend. We kunnen over alles praten en hebben aan een half woord genoeg. Verliefd zijn we niet en overspel ligt niet in de planning. Maar er is een hele diepe liefde en dan komt toch heel stilletjes het lichamelijke aspect om de hoek kijken, want dat is het enige gebied in die vriendschap wat taboe moet blijven.
En dan merk ik inderdaad dat ik de regels zou willen aanpassen en dat ik me af ga vragen of die regels wel kloppen. Ja, zo conservatief als ik ben (geweest) ... maar als je zelf in een situatie komt dan valt dat weg.
Deze topic begon met de vraag of men soms het geweten aanpast naar je eigen straatje. Ja dus. En ik denk dat iedereen dat op zijn tijd doet. Ik ook en jij ook. Toen ze de overspelige vrouw bij Jezus brachten liepen ze 1 voor 1 weg omdat ze pas mochten gooien als ze zonder zonden waren.

Weet je ik wou dat ik een paar mensen had met wie ik echt over deze vriendschap kon praten. Die me niet gelijk zouden veroordelen en met bijbelteksten om de oren slaan.  
Maar die zich werkelijk in zouden leven en met me mee zouden denken hoe ik fouten kan voorkomen, zonder de vriendschap geweld aan te doen. Ik weet de standaard regeltjes wel, maar begrip en gewoon erover praten dat zou veel en veel meer helpen.

Er zijn mensen geweest en ook mijn eigen man die zich flink zorgen maken en eindeloos op me inpraten en me proberen te dwingen om afstand te nemen. Ik zie dan 2 reakties bij mezelf. Aan de ene kant wil ik bewijzen dat ik sterk genoeg ben om niet de fout in te gaan en aan de andere kant ben ik het gezeur zo vreselijk zat dat het me bijna niets meer kan schelen. Dan bekijkt iedereen het maar; ze zijn bang voor overspel, nou ze kunnen het krijgen, denk ik dan (bijna). Nu ben ik niet iemand om in boosheid dingen kapot te gooien, dus hou ik mn verstand erbij en beheers ik me.

Zijn er mensen die de verleiding van overspel aan de lijve ondervonden hebben. En daar niet met de standaardregels gelijk bij weggevlucht zijn, maar daar echt over nagedacht hebben. Hoe ben je er door heen gekomen? Is er overspel van gekomen of niet?

Bedankt voor het lezen van dit lange verhaal
flexy...

[priemjohannes]

Hi flexy,

Flexi wat zou je er nu van vinden als er gezegd wordt "ik begrijp zo'n situatie" en vanwege daarvan zeg, ga je gang maar. Ik kan me niet aan de indruk ontrekken dat de "kater" komt! De "kater" is dan ook het bewijs dat het niet kan en mag. Als het toch gebeurt dan is er een weg tot herstel, let wel dan is er niet een weg geopend die je gaan moet. Bij elk gebod dat wordt overtreden kun je vaak wel begrip opbrengen dat het zo gaat of gelopen is. Maar dat maakt niet dat het kan of mag. Bij overtreding is herstel mogelijk, maar niet een doorgaan met de overtreding. De worsteling blijft, zolang je duidelijk je met overtreding bezig houdt of op het randje loopt. Het feit dat je worstelt om overtreding en fijne gevoelens in het reine te brengen is m.i. het bewijs dat het niet deugt.  De worsteling is er alleen wanneer er een keuze moet worden gemaakt. Kies dan voor het goede, d.w.z. datgene wat God je gebied en toestaat. Sterkte flexy!  Het valt niet mee. "O wij arme zondaars bedelaars onrein" gezang 175 uit het liedboek voor de kerken. Kyrie eleison!

[Johan V.]

quote:

op 27 Jun 2003 17:36:17 schreef flexy:
[...]


Gelukkig ben ik nu totaal veranderd en kan ik veel opener en rustiger naar dingen kijken en me afvragen wat IK er van vind.

Natuurlijk is het heel belangrijk om je positie daarin te bepalen, maar gaat daar niet aan vooraf wat God er van vindt?

[Roos]

quote:

op 27 Jun 2003 17:36:17 schreef flexy:
[...]

En dan ben je getrouwd, midden in een crisis .....

Het lijkt mij verstandig om in deze situatie (m.n. een crisis) energie te steken in je huwelijk en deze vriendschap misschien toch tijdelijk op een laag pitje te zetten.

quote:

Maar er is een hele diepe liefde en dan komt toch heel stilletjes het lichamelijke aspect om de hoek kijken,

Zoek het toch niet op ! Een goede vriendschap is natuurlijk fantastisch, maar als er gevoelens bij komen kijken die je in verleiding brengen om je man ontrouw te zijn, dan lijkt mij toch dat je een keus zult moeten maken.

quote:

Ik weet de standaard regeltjes wel, maar begrip en gewoon erover praten dat zou veel en veel meer helpen.

Standaard regels ?? bedoel je dat wat God van je vraagt ?

Begrip ?? Ik heb het nog niet zolang geleden meegemaakt dat iemand van wie ik veel houd vreemd ging, vreselijk, wat doe je je partner en ook anderen daar een groot verdriet mee, en bovenal God die het huwelijk heeft ingesteld en overspel veroordeelt.

[dingo]

quote:

op 27 Jun 2003 17:36:17 schreef flexy:
[...]

Deze topic begon met de vraag of men soms het geweten aanpast naar je eigen straatje. Ja dus. En ik denk dat iedereen dat op zijn tijd doet. Ik ook en jij ook. Toen ze de overspelige vrouw bij Jezus brachten liepen ze 1 voor 1 weg omdat ze pas mochten gooien als ze zonder zonden waren.

Je vergeet dat Jezus wel mocht gooien en dat hij dat alleen uit genade niet deed, sterker nog haar zelfs haar zonden vergaf. Maar er wel bij zei, zondigt niet meer.

quote:

Weet je ik wou dat ik een paar mensen had met wie ik echt over deze vriendschap kon praten. Die me niet gelijk zouden veroordelen en met bijbelteksten om de oren slaan.  
Maar die zich werkelijk in zouden leven en met me mee zouden denken hoe ik fouten kan voorkomen, zonder de vriendschap geweld aan te doen. Ik weet de standaard regeltjes wel, maar begrip en gewoon erover praten dat zou veel en veel meer helpen.

Er zijn mensen geweest en ook mijn eigen man die zich flink zorgen maken en eindeloos op me inpraten en me proberen te dwingen om afstand te nemen. Ik zie dan 2 reakties bij mezelf. Aan de ene kant wil ik bewijzen dat ik sterk genoeg ben om niet de fout in te gaan en aan de andere kant ben ik het gezeur zo vreselijk zat dat het me bijna niets meer kan schelen. Dan bekijkt iedereen het maar; ze zijn bang voor overspel, nou ze kunnen het krijgen, denk ik dan (bijna). Nu ben ik niet iemand om in boosheid dingen kapot te gooien, dus hou ik mn verstand erbij en beheers ik me.

Het feit dat je man zich flink zorgen maakt is al reden genoeg om niet met vuur te spelen. En natuurlijk wil hij je voor zich alleen houden dat is toch niet zo bijzonder?
En ik weet natuurlijk niet met wie jij over deze dingen praat, maar als een van mijn vrienden bij me langs komt om te vertellen dat hij vreemd wil gaan. En dat hij daar graag met mij over wil praten maar niet als ik het niet met hem eens ben (en dat ik het uit de bijbel kan laten zien waarom ik het niet met hem eens ben) waar praten we dan nog over?

quote:

Zijn er mensen die de verleiding van overspel aan de lijve ondervonden hebben. En daar niet met de standaardregels gelijk bij weggevlucht zijn, maar daar echt over nagedacht hebben. Hoe ben je er door heen gekomen? Is er overspel van gekomen of niet?

Bedankt voor het lezen van dit lange verhaal
flexy...

Ik heb inmiddels dit verhaal voor de 4e of 5e keer gelezen en denk kom op Flexy je geeft zelf op alle mogelijke manieren aan dat je weet dat je fout zit. Doe daar dan wat aan.

En praat eens met je man over dat je je gevoelens al zo vaak verloochend hebt in je leven en dat je nu rustiger en opener wil zijn dan voorheen en dat hij je dus de ruimte moet geven. Als hij echt bezorg over je is zal hij je terwille zijn.

En bidt, Hij is je altijd terwille ook als het niet gaat zoals jij het graag zou willen.

[flexy]

Hi,

Bedankt voor al jullie reakties.
Het is niet mijn bedoeling om vreemd te gaan. Dat wil ik juist niet, maar ik merk wel de verleiding ertoe. Ik wil er niet voor vluchten, maar er wel goed doorheen komen. Daarom ben ik benieuwd of er anderen zijn die zelf in zo'n situatie gezeten hebben.

Ik heb geprobeerd mijn man te betrekken in mijn persoonlijke proces van loskomen van wettisch leven en heb hem ook vanaf het begin in de vriendschap betrokken. Hij wilde dat niet. Dat vind ik erg moeilijk.
Pas toen hij het te gek vond worden, begon hij tegengas te geven. Ik heb mijn man jarenlang dingen gevraagd om samen te doen, dat wou hij niet. Nu hoeft het van mij niet meer en ga ik het wel met anderen doen, vooral deze vriend. En nu baalt mijn man daarvan.
Ik vind dat heel erg wrang.
Het maakt het voor mij ook een stuk moeilijker. Het is dat ik christen ben en vandaaruit trouw wil zijn en niets kapot wil maken. Ik wil geen echtscheiding, overspel of wat dan ook. Ik weet wat voor ellende dat brengt en dat het geen oplossing is. Maar anders hield ik het nu echt voor gezien. Ik hou mn verstand erbij, maar dat is best moeilijk.
Ik wil hier goed uit komen, zonder te hoeven vluchten.

Groet, flexy...

[priemjohannes]

Hi flexy,

Alles is de moeite waard om je huwelijk te redden. Man en vrouw zijn één in het huwelijk, toch  blijf je twee aparte mensen die elkaar trouw hebben beloofd. Als het dan dreigt te mislukken kunnen jullie, als dat nog niet is gedaan, wellicht professionele hulp zoeken. Is de volgende link iets?, deze instelling staat zeer positief bekend.  relatieproblemen Hopelijk vind je de weg naar een goed resultaat.

[flexy]

Ja, klopt. Zijn we inmiddels mee begonnen.
Eindelijk.... ! Had ik al veel en veel eerder gewild.
Zelf heb ik al een paar jaar therapie achter de rug, met succes!

[Jakolien]

quote:

op 28 Jun 2003 10:51:11 schreef flexy:
Hi,
Bedankt voor al jullie reakties.
Het is niet mijn bedoeling om vreemd te gaan. Dat wil ik juist niet, maar ik merk wel de verleiding ertoe. Ik wil er niet voor vluchten, maar er wel goed doorheen komen. Daarom ben ik benieuwd of er anderen zijn die zelf in zo'n situatie gezeten hebben.
...

Nee, ik heb niet zelf in zo'n situatie gezeten. Maar heb wel direkt met overspel te maken gehad in m'n vorige huwelijk. Echt afschuwelijk is het om op die manier bedrogen te worden. De vertrouwensbasis is in één klap weg. Allerlei andere leugens en bedrog (die vaak met dat overspel gepaard gaan) komen uit, en je wereld stort in.
Toch kan ik me ook best iets voorstellen van jouw moeiten om verleidingen te weerstaan. Als je huwelijk een ijsklomp is geworden kan je zo vreselijk hunkeren naar warmte...
Maar zoals al eerder op dit forum is geadviseerd: Blaas de lucifer uit voordat hij heet wordt! Ik zou vriendschappen die een bedreiging kunnen vormen voor je huwelijk helemaal uit de weg gaan. Hoe moeilijk dat ook is..
Weet je wat ook nog een goede oppepper kan zijn? Kijken en luisteren naar dr. Phill (een Amerikaanse relatietherapeut) , elke maandag t/m donderdag op Yorin (tussen 23.00 en 23.50 uur).

[Emma]

Ik wil toch ook nog even reageren..

Ik wil allerminst zo'n wettisch-oordelende miep zijn. Ik weet zelf niet wat het is om een ijsklomp-huwelijk te hebben, en ik begrijp (als ik me dat probeer voor te stellen) dat je dan enorm kunt snakken naar wat warmte en aandacht. Daar wil ik niet te gemakkelijk over denken, vooral niet als je al heel veel hebt geprobeerd om je huwelijk te redden. Ik heb daar heel veel respect voor.
Wat je verder doet met die lucifer...dat moet je alleen zelf verantwoorden tegenover God. En dan stel ik mij God niet voor als een boze rechtvaardige rechter, maar als een eeuwig liefdevolle Vader die je wetend en begrijpend, maar ook verdrietig aankijkt en zegt: was dit het nou allemaal waard, mijn kind?

Als je eigenlijk zelf vindt dat overspel niet in jouw/Gods straatje past, probeer dan warmte en vriendschap te vinden in minder risicovolle relaties, of spreek de grenzen duidelijk af met elkaar.

Alle goeds gewenst.