Auteur Topic: THUIS-voelen (gelezen 3167 keer)

Auke · « **Gepost op:** januari 09, 2003, 10:39:55 pm »

Wanneer voel jij je thuis in de kerk?
Als er mooi gepreekt wordt?
Als iedereen elkaar vriendelijk groet?
Als er mooie liederen gezongen worden?
Als de gemeente band benadrukt wordt?
Als er voor iedereen wat 'wils' is?
Kortom:

Wat zijn de belangrijkste zaken / dingen etc. om je thuis te voelen in de kerk?

Marnix · « **Reactie #1 Gepost op:** januari 10, 2003, 07:10:59 pm »

Als er een band is met mensen in de kerk..... Waarom voel je je bij je ouders (als je die nog hebt) thuis..... Omdat ze om je geven en van je houden. Wanneer voel je je bij God thuis? Omdat hij van je houdt. Wanneer voel je je in de kerk thuis? Als je van elkaar houdt en samen van God. Daarom voel ik me, ondanks dat ik de liturgie ouderwets en strak vind en teksten me vaak niet zo aanspreken daar toch thuis. En net zoals je thuis samen met je ouders eventuele problemen op moet lossen.... zo moeten we dat in de kerk ook samen doen.....

Johan · « **Reactie #2 Gepost op:** januari 10, 2003, 10:18:57 pm »

quote:
op 09 Jan 2003 22:39:55 schreef Auke:
Wanneer voel jij je thuis in de kerk?
Als er mooi gepreekt wordt?
Als iedereen elkaar vriendelijk groet?
Als er mooie liederen gezongen worden?
Als de gemeente band benadrukt wordt?
Als er voor iedereen wat 'wils' is?
Kortom:

Wat zijn de belangrijkste zaken / dingen etc. om je thuis te voelen in de kerk?

Ik heb wel eens een tijd gehad dat ik me helemaal niet echt thuis voelde in de kerk, ik voel me er tegenwoordig niet thuis als er mooi wordt gepreekt maar niet naar waarheid en ik voel me niet thuis als niet God centraal staat maar de mens met zijn religieuze behoeften (niet cynisch bedoeld).
Ach, we voelen allemaal verschillend, we hebben allemaal onze eigen levensfasen. En vanuit onszelf voelen we ons toch helemaal niet thuis in de kerk, of wel?

Eigenlijk is het helemaal niet belangrijk om je thuis te voelen in de kerk. Veel belangrijker is dat je komt als de Here je roept! En dat er in die kerk de waarheid wordt gepreekt, doop en avondmaal trouw worden bediend en ook trouw de zonden worden bestraft. Samenvattend: dat men in die kerk zich richt naar het Woord van God, men alles verwerpt (actief!) wat daartegenin gaat en Jezus Christus erkennen en aanvaarden als hun enige Hoofd.

henriette · « **Reactie #3 Gepost op:** januari 10, 2003, 11:22:27 pm »

Ik heb mezelf ook een hele tijd niet thuis gevoeld in de kerk, door alle dingen die ik heb mee gemaakt, vroeg ik mezelf ook een keer af of het allemaal wel bestond.
een goeie vriend van mij vertelde me toen het verhaal over de sterren.. dat ik maar eens s nachts naar buiten moest kijken en naar de sterren, dat ik ook een van die sterren was, en al die sterren erom heen zijn je ' mede rijs genoten' ik heb zo veel aan die uitleg gehad, dan sta je er weer even bij stil dat je niet alleen bent, dat er zo veel mensen zijn die je om je heen hebt, maar het soms gewoon niet ziet. in die tijd ging ik ook alleen nog naar de kerk omdat ik daarna al m'n vrienden weer zag en weer even lekker bij kon praten.
maar nu ga ik omdat ik zelf wil. ik voel me er ook thuis.
je merkt gewoon echt dat als er dingen in een gemeente gebeuren ( overlijden, ziekte, trouwen, doop, belijdenis,) dat je zoveel aan elkaar kan hebben.
juist met zulke situaties sta je er weer extra bij stil.

heb je naaste lief, al lukt dat niet altijd.. proberen kan echt geen kwaad !!

greetz henriette

Joke · « **Reactie #4 Gepost op:** januari 11, 2003, 05:58:16 pm »

wanneer ik me thuis voel in de kerk? het belangrijkste. Dat de mensen als gemeenschap der heiligen met elkaar om gaan en als dat zicht baar is.

nijntje · « **Reactie #5 Gepost op:** januari 15, 2003, 09:19:16 pm »

tja... voelde ik me maar thuis in de kerk.... Ik zou me thuis voelen in de kerk, als ik, net zoals Marnix al schreef, een band zou hebben met de gemeente. Ik denk dat het voor mij erg belangrijk is dat je elkaar kent in de kerk en elkaar (durft) aanspreekt. Dan pas kun je ook samen aan de kerk werken.
Momenteel zit ik 3 maanden in een nieuwe gemeente , door verhuizing. En iedere zondag weer neem ik me voor om me voor te stellen aan de (onbekende) persoon naast mij. Raar maar waar: in een kerk met 600 leden, zit ik vaak alleen. Het lijkt wel of een onbekende maar eng is.
Dit klinkt misschien zielig, maar zo bedoel ik het echt niet! Het is een treurig feit...

en dat is niet alleen in mijn nieuwe gemeente, het valt me op dat in veel GV kerken alleen de gemeenteleden worden begroet door de welkomscie... en dat bijna niemand zich aan elkaar voorstelt als je naast een onbekende komt te zitten. doe je dat wel, dan wordt het je soms bijna kwalijk genomen (waar bemoei je je mee...)

wie durft te reageren?

Laurens · « **Reactie #6 Gepost op:** januari 16, 2003, 04:52:58 pm »

Ik ben zelf, toen ik nog vrijgemaakt was twee keer van gemeenet 'verhuisd' waarbij ik elke keer de situatie meemaakte die Nijntje schetst, frapant...

Ik heb nu een gemeente gevonden die bewijst dat het ook anders kan, ik kreeg niet eens de gelegenheid het initiatief te tonen

De gemeente is erg actief en betrokken bij alles wat er gebeurd, alles doen ze samen, zelfs de nieuwjaarswisseling is met elkaar gevierd.
Het elkaar kennen en een beetje als een 'gezin' met elkaar omgaan heeft denk ik ookte maken met de sfeer in de kerk, de manier waarop met dingen omgegaan wordt, in mijn gemeente is alles wat 'informeler' dan bij de vrijgemaakten, het gaat wat meet op z'n jan-boeren-fluitje zullen we voor het gemak maar zeggen, geen dertig traditionele acties in een dienst, ik denk dat daardoor de sfeer 'officieler' wordt en het meer afstand brengt, naar de gemeenteleden toe, en dat heeft op een gegeven moment z'n impact op hoe de leden tegen hun gemeente aankijken, er ontstaan onbewust een soort gedragsregels. Iets dat heel officieel is zal niet snel als huiselijk (thuis) gezien worden.

Daarbij komt ook de openheid; Naar elkaar toe, maar ook naar de gasten. Ze willen je er direct bij betrekken, men kan gepassioneerd vertellen over hun geloof en dan bedoel ik het niet op een charismatische manier, maar wel heel echt, gemeend.
Ik denk dat dat ook iets wat met veel mensen doet besluiten zich bij evangelische/pinkstergemeenten aan te sluiten, ze worden (sneller) opgenomen in de gemeente en als volwaardig lid erkent en gestimuleerd mee te doen.

Nu is dat best moeilijk in een grote gemeente, en voordat je zoiets voor elkaar krijgt in een gemeente die anders gewend is en veel vasthoudt aan bestaande normen en waarden...

Does · « **Reactie #7 Gepost op:** januari 25, 2003, 02:45:47 pm »

Persoonlijk voel ik me pas thuis in de kerk als Gods woord duidelijk en goed gebracht word. En de band mat de medemensen is opzich ook heel goed voor je persoonlijke geloof zeg maar.

Tijd Voor Actie · « **Reactie #8 Gepost op:** januari 27, 2003, 12:49:54 pm »

Ik voel me thuis als ik besef dat God daar is. Ik zeg niet dat alleen in de Vrijgemaakte kerk God aanwezig is. Hij luistert naar iedereen. Maar ik denk dat ik in mijn gemeente ben geplaatst. En niet voor niets!

Je leeft niet voor jezelf maar voor God. Kijk dus waar jij God het beste kan dienen. Niet waar jij je thuis voelt.

Gemeente zijn is erg belangrijk, het houdt alleen wel in dat iedereen geeft, dat iedereen dient, dat iedereen ook aan elkaar denkt, dat dus niet de jeugd de dienst bepaald maar de gemeente, tot eer van Onze Vader.

Ruben

Rapp · « **Reactie #9 Gepost op:** januari 27, 2003, 05:39:42 pm »

quote:
wanneer ik me thuis voel in de kerk? het belangrijkste. Dat de mensen als gemeenschap der heiligen met elkaar om gaan en als dat zicht baar is.

dat dacht ik dus eerst ook. Maar sinds een tijd ben ik daar vanaf. Dit is namelijk waarom ik me juist NIET thuis voel(de) in de kerk. Ik vond het geweldig, een groep mensen bij elkaar, die zich inzetten voor elkaar en voor God, uit liefde. Maar ben tot de dramatische conclusie gekomen dat dit een utopie is. Mensen doen dit niet, mensen zetten zich niet in voor elkaar uit liefde. (jaja, er zijn wel hier en daar uitzonderingen, maar weinig)
Mensen zijn zondig, en dan bedoel ik vooral, dat ze zo super bijzonder ontzettend op zichzelf gericht zijn. Niemand doet iets voor een ander, zomaar, voor nix.
Mensen kunnen zo mooi praten, en zo mooi zeggen hoe het zou moeten, maar niemand doet het, om het simpele feit, dat niemand het KAN!

quote:
Eigenlijk is het helemaal niet belangrijk om je thuis te voelen in de kerk. Veel belangrijker is dat je komt als de Here je roept! En dat er in die kerk de waarheid wordt gepreekt, doop en avondmaal trouw worden bediend en ook trouw de zonden worden bestraft. Samenvattend: dat men in die kerk zich richt naar het Woord van God, men alles verwerpt (actief!) wat daartegenin gaat en Jezus Christus erkennen en aanvaarden als hun enige Hoofd.

nu denk ik dat het hierom gaat. De rest is bijzaak, of zelfs geen-zaak!

Marnix · « **Reactie #10 Gepost op:** januari 28, 2003, 12:16:08 pm »

quote:
Eigenlijk is het helemaal niet belangrijk om je thuis te voelen in de kerk. Veel belangrijker is dat je komt als de Here je roept! En dat er in die kerk de waarheid wordt gepreekt, doop en avondmaal trouw worden bediend en ook trouw de zonden worden bestraft. Samenvattend: dat men in die kerk zich richt naar het Woord van God, men alles verwerpt (actief!) wat daartegenin gaat en Jezus Christus erkennen en aanvaarden als hun enige Hoofd.

Dat zijn geen twee aparte dingen.... van het een (je leven helemaal aan Christus geven) moet het ander (anderen zich laten thuisvoelen in de kerk) een gevolg zijn.
Jezus zei niet: Heb God lief als u zelf en dat is het dan. Hij zei er iets bij: Het tweede wat even belangrijk is: Heb uw naaste lief als uzelf.

Lalage · « **Reactie #11 Gepost op:** januari 29, 2003, 09:17:45 pm »

Ik voel me thuis in de kerk als ik veel bekende gezichten zie en als ik een praatje kan maken met iemand. Toen ik belijdenis deed, kwamen heel veel mensen mij feliciteren en ik kende ze allemaal en zij kennen mij, dat is gewoon cool! Naast het contact voel ik me ook thuis als de preek een beetje aansluit bij mijn leefwereld en bij mijn mening.
Ik heb me ook weleens niet thuis gevoeld, dat was op momenten dat mijn mening of ideeen niet gerespecteerd werden door andere gemeenteleden.

xgnoom · « **Reactie #12 Gepost op:** april 02, 2003, 05:11:50 pm »

Thuisvoelen is je eigen plekje hebben. Het valt niet altijd mee om die te vinden.

Picardijn · « **Reactie #13 Gepost op:** april 03, 2003, 02:35:35 am »

Thuis voelen is geabseerd op egoisme.

Gemeenschap is elkaar kunnen vinden, dat is kerk zijn. Bij dat vinden van elkaar stelt je eigengevoelens niet op de eerste plaats.
Niet van mij maar van ons.

Fotogravinnetje · « **Reactie #14 Gepost op:** april 03, 2003, 11:50:34 am »

Ik heb belijdenis gedaan in een gemeente die ik nog nauwelijks kende. En toch heb ik me daar vanaf het begin thuis gevoeld. Waarom?
De preken lieten het volle evangelie zien. Niet alleen Gods genade, maar ook zijn toorn tegen de zonden.
Nu ken ik veel meer mensen uit de gemeente en begin ik me ook in de groep thuis te voelen. Maar vanaf het begin heb ik me in de diensten thuis gevoeld. Ik denk dat je daar verschil tussen moet maken: voel je je thuis in de kerk vanwege de preken, de uitleg van Gods Woord, of alleen vanwege de mensen?

xgnoom · « **Reactie #15 Gepost op:** april 03, 2003, 01:19:01 pm »

quote:
op 03 Apr 2003 02:35:35 schreef Picardijn:
Thuis voelen is geabseerd op egoisme.

Hier ben ik het niet mee eens. Thuisvoelen is een basale menselijke levensbehoefte. Iedereen heeft een thuis nodig.

Picardijn · « **Reactie #16 Gepost op:** april 03, 2003, 06:13:19 pm »

Gaat eerder om delen dan zelf een prettig gevoel te hebben.
Zit je dan in de kerk voor jezelf?
Soms zijn preken zo aansprekend dat je er niet zo'n prettig gevoel aan overhoud. Soms dan maak je dingen mee binnen de gemeente waar inzet word gevraagd, waar je eigenlijk niet zoveel tijd voor hebt. Dat is geen prettig gevoel.
Er worden offers gevraagd, die niet altijd een prettig gevoel opleveren.

Er word dus geen eigenbelang gevraagd, blijf dan liever met een goed gevoel thuis.

xgnoom · « **Reactie #17 Gepost op:** april 17, 2003, 04:35:21 pm »

quote:
op 03 Apr 2003 18:13:19 schreef Picardijn:
Gaat eerder om delen dan zelf een prettig gevoel te hebben. Zit je dan in de kerk voor jezelf?

Nou nee. Maar ik heb niet altijd het idee dat de boodschap van God binnen de GKV als zodanig overkomt bij mij. Dit heeft niets met door mij te leveren prestaties en het goede gevoel te maken. Waar is de overgave aan God gebleven?

Henk-Jan · « **Reactie #18 Gepost op:** juli 20, 2003, 10:50:05 pm »

Ik voel mij thuis in een kerk, wanneer het Woord van de HERE daar gebracht wordt, zonder dat men het probeert mooier (of lelijker) te maken dan het is. Het tweede, DAARAAN GELIJK is, dat de mensen zich er ook naar gedragen. Maar ook dan geldt: begin bij jezelf.
Trouwens, heb steeds vaker het idee, dat het tweede wel voorkomt in de GKV (gelukkig!), maar het eerste (zonder dat men het probeert mooier te maken dan het is) steeds vaker...
Van sommige preken en kerkdiensten houdt ik het gevoel (!) over dat men probeert de kool en de geit te sparen (in de preken), en in de diensten dat men het echt mooier maakt dan het is (zoals 't misschien vroeger wel eens lelijker werd gemaakt dan het is)
'Liturgie? Kom nou!' 'Oordeel? Kom nou!' 'Zonde? Kom nou!'.
In diensten waar alleen Psalmen worden gezongen, speelt de organist toch nog even een E&R-liedje onder de collecte. Opzich prima, maar 'k heb altijd een vervelend gevoel erbij. Misschien ligt het aan mij, maarja.